κριτικη κινηματογραφου
25 04 2008
Κριτική Ταινιών 24-4-08
Για την εφημερίδα ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Από το Νίκο Αντωνάκο
«ζωη σε ανακυκλωση»
ΑΝΘΡΩΠΟΚΕΝΤΡΙΚΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ
και εμπορικες ταινιες
Εβδομάδα των Παθών, ανασφάλεια, ανεργία, ακρίβεια, κλπ, ψώνια, αναχώρηση για τα χωριά μας και επιστροφή όταν το επιτρέψει το μποτιλιάρισμα, η ονομασία να κρέμεται πάνω από τα κεφάλια μας, στη Μανωλάδα βγήκαν οι τραμπούκοι, πού καιρός για σινεμά! Ωστόσο, επειδή η ζωή πρέπει να κυλάει στους… συνηθισμένους ρυθμούς της, τα γραφεία διανομής δεν το βάζουν κάτω: πέντε νέες ταινία και μια ελληνική, η «Άϊ Φορ, Λούφα και Απαλλαγή», του Βασίλη Κατσίκη έξη, έχει η κινηματογραφική εβδομάδα, που αρχίζει σήμερα Μεγάλη Πέμπτη!
Η πιο ενδιαφέρουσα ταινία της εβδομάδας είναι, το δίχως άλλο, το πολύ τρυφερό και πολύ ανθρώπινο τσέχικο φιλμ του Γιάν Σβέρακ, «Ζωή Σε Ανακύκλωση». Μια ενδιαφέρουσα ματιά στους ανθρώπους που ετοιμάζονται να περάσουν στην αποστρατεία (σύνταξη και περιθώριο) και στην προσπάθειά τους να κρατηθούν ζωντανοί! «Το Μυστικο», του Κλοντ Μιλέρ είναι η πρώτη -και η καλύτερη- από τις υπόλοιπες ταινίες της εβδομάδας! Για την ταινία γράψαμε στο φύλλο της 13-3-08, που ήταν να βγει η ταινία. Μια οικογενειακή ιστορία με φόντο το «κυνήγι των Εβραίων». Μια ακόμα ταινία πάνω στην ίδια «γνωστή ιστορία».
Το ρομαντικό θρίλερ, έτσι το χαρακτηρίζει το γραφείο διανομής που το διανέμει, «Αψηφώντας Το Θάνατο», του Γκίλιαν Άρμστρονγκ, ανοίγει το χορό των… γιορτινών ταινιών. Ο διάσημος «μάγος» Χάρι Χουντίνι ερωτεύεται μια λιγότερων ικανοτήτων, αλλά πανέμορφη «μάγισσα», και ολοκληρώνονται (και οι δυο) σαν επαγγελματίες και σαν άτομα! «Μαγικό» είναι και «Το Μαγαζί Των Θαυμάτων», του Ζαχ Χελμ. Ένας κύριος 243 ετών, ιδιοκτήτης ενός μαγαζιού με «παράξενα» παιδικά παιχνίδια, επιθυμεί να παραδώσει το μαγαζί του στη βοηθό του και την ψυχή του (επιτέλους) στον κύριο! Η τρίτη γιορτινή ταινία είναι πράγματι γιορτινή! Είναι το πολύ καλό γαλλικό καρτούν, του Ολιβιέ Ζαν-Μαρί, «Λούκυ Λουκ, Τρελές Περιπέτειες στην Άγρια Δύση». Τα αδέλφια Ντάλτον, που ληστεύουν τράπεζες, έχουν την ατυχία να πέσουν πάνω στον θρυλικό κυνηγό των κακοποιών Λούκυ Λουκ!
Κλείνουμε με την τελευταία ταινία του Βασίλη Κατσίκη «Άϊ Φορ, Λούφα και Απαλλαγή»! Ένα πιστό αντίγραφο των ταινιών και των σίριαλ «Λούφα και Παραλλαγή» του Νίκου Περάκη. Ίδιο θέμα, ίδιοι ηθοποιοί, ίδια χοντρά αστεία. Στρατός, αστειάκια, «γκόμενες» και λίγο -πρωτόγονη- αντιπολεμική «καταγγελία».
ΖΩΗ ΣΕ ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΗ
Γιάν Σβέρακ
Η ταινία, βέβαια, δεν είναι μεγάλη. Δεν είναι και μικρή, όμως! Αναφέρεται σε μια πολύ τρυφερή ιστορία με πολύ τρυφερό τρόπο! Ένας 65χρονος δάσκαλος δεν έχει, πια, υπομονή να επικοινωνεί με τα παιδιά στο σχολείο. Λίγο η κούραση η δική του, λίγο η συμπεριφορά των μαθητών που έχει, οπωσδήποτε, αλλάξει, φέρνουν καθημερινές συγκρούσεις, δυσκολεύουν αφάνταστα τις σχέσεις δασκάλου-μαθητών. Τα παιδιά γίνονται επιθετικά και εκείνος ακόμα χειρότερος!
Λίγο πριν τα πράγματα εξελιχτούν πολύ άσχημα ο δάσκαλος αποφασίζει να παραιτηθεί από τη δουλειά του. Όμως, δεν αποφασίζει να παραιτηθεί και από την επιθυμία του να έρχεται σε επαφή με τους ανθρώπους, να ζει ανάμεσα σε ανθρώπους. Σε καμία περίπτωση, δεν θέλει να παραιτηθεί από τη ζωή! Αναζητεί, λοιπόν, διάφορες δουλειές που θα τον φέρνουν σε επαφή με άλλους ανθρώπους. Τελικά καταλήγει σε ένα σούπερ μάρκετ, για να συγκεντρώνει τα άδεια μπουκάλια.
Μέσα από το μικρό άνοιγμα, που γίνεται η παράδοση των μπουκαλιών, ο Γιόζεφ ανοίγει «απέραντους» διαλόγους με τους πελάτες! Για όλους έχει μια καλή κουβέντα. Και με τους συναδέλφους του, βέβαια. Με όλους σχεδόν δημιουργεί «προσωπικές» σχέσεις! Τους ρωτάει και τον ρωτάνε ακόμα και «προσωπικά» πράγματα. Γίνονται φίλοι!
Στο σπίτι του, βέβαια, άλλα πράγματα βρίσκονται σε εξέλιξη! Ο γιατρός γαμπρός του, με τον οποίον διατηρεί πολύ καλές σχέσεις, είναι μάλιστα και ασθενής του, ξελογιάζεται με μια «όμορφη» και «ζεστή» νεαρή, σε αντίθεση με την κόρη του που είναι «σεμνή» και «μετρημένη». Το ζευγάρι χωρίζει και ο Γιόζεφ αρχίζει πάλι από την αρχή να «αποκαταστήσει» την παρατημένη κόρη του. Η γυναίκα του, από την άλλη μεριά, τον παρακαλάει να ησυχάσει και να γυρίσει σπίτι του (να βγει σε σύνταξη). Η ίδια παραδίδει μαθήματα γερμανικών στο σπίτι της. Ένας από τους μαθητές της θα την… κολακέψει. Ο γάμος τους αρχίζει να κλονίζεται! Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά το σούπερ μάρκετ εκσυγχρονίζεται! Βάζουν αυτόματο μηχάνημα συλλογής των άδειων μπουκαλιών. Η ανακύκλωση, πια, αυτοματοποιείται. Ο Γιόζεφ το παίρνει απόφαση. Η ζωή ανακυκλώνεται, οι άνθρωποι ανακυκλώνονται, τα πράγματα ανακυκλώνονται. Για όλα έρχεται ο καιρός!
Για όλα; Όχι! Για τους αισιόδοξους και τους ζωντανούς ανθρώπους, όπως ο Γιόζεφ, πάντα υπάρχει καιρός ακόμα. Πάντα μπορούν να γίνουν χρήσιμα πράγματα. Να γίνει ένα ατέλειωτο «ταξίδι» με τη γυναίκα του, που δεν έγινε. «Ταξίδι» που η καθημερινότητα και η αδιάκοπη προσπάθεια να τα φέρει βόλτα, αλλά και η δική του αναβλητικότητα και αποκοτιά, δεν του έδωσε το χρόνο, τη διάθεση και την τόλμη να το κάνει. Ποτέ, τελικά, δεν είναι αργά για όμορφες τρυφερές ανθρώπινες τρέλες! Για περισσότερη προσοχή στους διπλανούς μας, στον εγγονό μας που μαθαίνει να συλλαβίζει!..
Αυτή, ακριβώς, είναι η ταινία. Ένα όμορφο μπουκέτο με απλές καθημερινές ανθρώπινες ανεμώνες. Όλα τα πρόσωπα που κινούνται γύρω από το 65χρονο Γιόζεφ είναι το ίδιο ωραία και τρυφερά σαν και εκείνον. Όπως είναι, όπως πρέπει να είναι οι άνθρωποι! Ακόμα και όταν κάνουν στραβοτιμονιές δεν τις κάνουν με πρόθεση και από κακία, αλλά γιατί τις φέρνει η στιγμή, γιατί κάπου δείλιασαν, κάπου χαλάρωσαν! Η ζωή τους, όμως, είναι και παραμένει ζωή πλημμυρισμένη με αξίες!
Η «Ζωή Σε Ανακύκλωση», δεν είναι τυχαία που είναι τσέχικη! Η χώρα αυτή έχει βαθύ πολιτιστικό και καλλιτεχνικό παρελθόν, έχει γεννήσει μεγάλους συγγραφείς, ζωγράφους, μουσικούς, ποιητές. Έχει δημιουργήσει εξαιρετικό κινηματογράφο. Και, επίσης, για αρκετά μεγάλο διάστημα, βίωσε το σοσιαλισμό και της αξίες του. Τον ανθρωποκεντρικό χαρακτήρα του. Είμαι πεπεισμένος ότι η ταινία είναι απόρροια και αποτέλεσμα της σοσιαλιστικής παιδείας, τόσο του σκηνοθέτη, όσο και πολύ περισσότερο του σεναριογράφου, πρωταγωνιστή και πατέρα του σκηνοθέτη, του πολυβραβευμένου συγγραφέα και ηθοποιού, Ζντένεκ Σβέρακ (γεννήθηκε το 1936) που παίζει τον 65χρονο Γιόζεφ. Η Τσεχία δείχνει να έχει αντιστάσεις!..
Κινηματογραφικά η ταινία έχει τις ίδιες αρετές του σεναρίου. Δεν είναι μεγαλόστομη. Ο φακός παρακολουθεί με διακριτικότητα τους ήρωες. Δεν υπάρχουν βίαιες κινήσεις της μηχανής, απότομα κοψίματα στο μοντάζ. Είναι σαν μια γλυκιά σονάτα του Σοπέν. Ή, καλύτερα, σαν ένα λαϊκό μουσικό κομμάτι από τα εκλεκτά έργα του Τσέχου Αντονίν Ντβόρζακ ή ο «Μολδάβας» από τη συλλογή «Η Χώρα μου», του επίσης Τσέχου Μπέντριχ Σμέτανα.
Δέστε την ταινία με ανοιχτή καρδιά! Και οι μικρές στιγμές της τέχνης, όταν είναι τίμιες, προσφέρουν γνώσεις και συγκινήσεις. Σε κάνουν καλύτερο άνθρωπο! Πέρα από το ανθρώπινο θέμα της, και την διακριτική σκηνοθεσία της, διαθέτει και πολύ καλές ερμηνείες. Ο πρωταγωνιστής έγραψε και το σενάριο και γέννησε βέβαια και τον σκηνοθέτη! Πολύ καλή είναι, επίσης, και η συμπρωταγωνίστρια, Ντανιέλα Κολαρόβα.
Παίζουν επίσης: Τατιάνα Βιλχελμόβα, ο 3χρονος Ρόμπιν Σούντεκ, Αλένα Βρανόβα, Μίροσλαβ Ταμπόρσκι, κ.ά.
ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ
Κλοντ Μιλέρ
Για την ταινία γράψαμε στο φύλλο της 3-3-08. Το «Μυστικό», τελικά, δεν βγήκε σε εκείνη την ημερομηνία. Βγαίνει σήμερα. Θυμίζουμε εν τάχει: «Το Μυστικό» είναι μια ακόμα ταινία που αναφέρεται στο δράμα των Εβραίων! Ο θεατής, όμως, δεν έχει τίποτα να κερδίσει, αφού δεν του προσκομίζει νέα στοιχεία, δεν του προσφέρει νέα ματιά του ζητήματος. Το άλλο μέρος της ταινίας, η πινακοθήκη των χαρακτήρων της, είναι αρκετά ενδιαφέρουσα. Όμως, επειδή «φορτώνεται» με το βάρος του εβραϊκού δράματος, χάνει την αυτοτέλειά του και το δικό του ιδιαίτερο ενδιαφέρον…
… Έχοντας, λοιπόν, όλα τα παραπάνω υπόψη, μπορείτε να δείτε την ταινία για τις υπόλοιπες αρετές της. Για τους πολύ ανθρώπινους και αληθινούς χαρακτήρες της, για την καλή αισθητική της, για την πλοκή, για την τρυφερότητά της! Για τους κομψούς διαλόγους της και το άψογα δομημένο σενάριό της. Επίσης, για την καλή μουσική επένδυση και την εξαιρετική φωτογραφία της (εποχής). Αλλά και για τους ύμνους της στον έρωτα!
Παίζουν: Σεσίλ Ντε Φρανς, Πατρίκ Μπρυέλ, Λυντιβίν Σανιέ, Ζυλί Ντεπαρντιέ, Ματιέ Αμαρλίκ.
ΑΨΗΦΩΝΤΑΣ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ
Γκίλιαν Άρμστρονγκ
Σχεδόν πάντα, τουλάχιστον στον κινηματογράφο, αλλά και στις άλλες μορφές τέχνης, η πραγματικότητα είναι πολύ πιο ενδιαφέρουσα από την επινοημένη ιστορία, που έρχεται να αντικαταστήσει την αλήθεια! Δεν μιλάω, βέβαια, για τις ταινίες εκείνες, που οι δημιουργοί τους πάτησαν πάνω σε ένα πραγματικό γεγονός, σε μια αληθινή ιστορία, και έφτιαξαν ένα δικό τους καλλιτεχνικό έργο. Δημιούργησαν μια νέα ζωή!
Μιλάω για τις στεγνά εμπορικές ταινίες! Για την εμπορική ταινία «Αψηφώντας Το Θάνατο» του Γκίλιαν Άρμστρονγκ, η οποία, ενώ είχε στα χέρια της ένα διαμάντι, την πραγματική, και πολύ ενδιαφέρουσα και περιπετειώδη ζωή του «θαυματοποιού» Χάρι Χουντίνι (1874 – 1926), προτίμησε να φτιάξει μια επιφανειακή και χωρίς αληθινό ενδιαφέρον ιστορία, ένα «ρομαντικό θρίλερ», όπως αυτοδιαφημίζεται.
Ο πραγματικός Χάρι Χουντίνι είναι υπαρκτό πρόσωπο. Γεννήθηκε στη Βουδαπέστη. Το αληθινό του όνομα ήταν Έριχ Βάις. Το 1878 η οικογένειά του μετανάστευσε στις ΗΠΑ. Εκεί ο Χάρι Χουντίνι ανακάλυψε τον κόσμο της «μαγείας», που τον γοήτευσε (Νέα Υόρκη)! Το 1891, σε ηλικία μόλις 13 χρόνων γίνεται επαγγελματίας «μάγος» και αλλάζει το όνομά του σε Χάρι Χουντίνι, το οποίο το εμπνεύστηκε από τον διάσημο γάλλο «μάγο» Ζαν Εζέν Ρομπέρ Ουντέν, ο οποίος ήταν γνωστός ως ο «Βασιλιάς της Τράπουλας». Το 1893 γνωρίστηκε με την τραγουδίστρια και χορεύτρια Μπέατρις Ράνερ, με την οποία παντρεύτηκε. Μέχρι το τέλος της καριέρας του, η Μπες ήταν βοηθός του (στη σκηνή). Μαζί έκαναν δεκάδες περιοδείες για περισσότερα από 30 χρόνια στην Αμερική και στην Ευρώπη. Ο Χουντίνι έμεινε στην ιστορία, έγινε θρύλος καλύτερα, σαν ο άνθρωπος που λύνεται από τους ζουρλομανδύες, από τα σχοινιά, από τις χειροπέδες, από τις αλυσίδες, αλλά, επίσης, μπορεί και να δραπετεύει και από καλά ασφαλισμένα κελιά φυλακών! Το 1913 κατάφερε να απελευθερωθεί από έναν γυάλινο θάλαμο, γεμάτο με νερό, μέσα στον οποίο ήταν κρεμασμένος ανάποδα! Πέντε χρόνια αργότερα «εξαφάνισε» έναν μεγαλόσωμο ελέφαντα!
Το 1916 ο Χάρι Χουντίνι εμφανίστηκε στον κινηματογράφο. Υπήρξε πρωταγωνιστής σε πέντε ταινίες (βωβός κινηματογράφος). Το 1923 σε μια επίσκεψή του σε ένα πανεπιστήμιο στο Μόντρεαλ του Καναδά, όπου θα έδινε μια διάλεξη για τον πνευματισμό, ζήτησε από έναν εθελοντή να τον χτυπήσει στην κοιλιά (για να αποδείξει την αντοχή του στον πόνο). «Νούμερο» που συνήθιζε να κάνει πριν τις παραστάσεις (για διαφημιστικούς λόγους). Πριν προλάβει να προετοιμαστεί, δέχτηκε τη γροθιά και σωριάστηκε στο έδαφος. Τον είχε χτυπήσει ένας αθλητής του μποξ! Ο θρυλικός «μάγος» πέθανε λίγες ημέρες αργότερα.
Η ταινία του Γκίλιαν Άρμστρονγκ, η οποία έχει θαυμάσια φωτογραφία, κράτησε μόνον μερικά στοιχεία από την πράγματι πολύ ενδιαφέρουσα και γεμάτη ζωή του περίφημου «μάγου». Πάνω σε αυτά τα λίγα στοιχεία «έκτισε» μια επίπλαστη και αδιάφορη ερωτική ιστορία. Στην οποία, για να εξασφαλίσει περισσότερα εισιτήρια, έδωσε και λίγο σασπένς! Αποτέλεσμα, μετά τα πρώτα είκοσι λεπτά, η ταινία να κυλάει αργά και χωρίς νεύρο. Τα «απίστευτα» που συμβαίνουν στην οθόνη είναι τόσο επίπλαστα και ρηχά που δεν «σκλαβώνουν» κανέναν. Κρίμα, γιατί και η ζωή του Χουντίνι ήταν ενδιαφέρουσα, αλλά και η χρονική περίοδος που έζησε είχε το δικό της ιδιαίτερο βάρος!
Παίζουν: Γκάϊ Πιρς, Κάθριν Ζέτα-Τζόουνς, Τίμιθι Σπαλ, Σάουρς Ρόναν, κ.ά.
ΤΟ ΜΑΓΑΖΙ ΤΩΝ ΘΑΥΜΑΤΩΝ
Ζαχ Χελμ
Άλλη μια «μαγική» ταινία, η οποία, όμως, ξέμεινε από φαντασία! Η ιδέα δεν είναι κακή! Ένας παράξενος άνθρωπος, ηλικίας μόλις 243 χρόνων, είναι ιδιοκτήτης ενός «μαγαζιού των θαυμάτων» ενός μαγαζιού «παράξενων» παιδικών παιχνιδιών. Ε, λοιπόν, αντί να οργιάσει η φαντασία και να το ευχαριστηθούμε μικροί και μεγάλοι, ετούτοι διάλεξαν την πεπατημένη! Έμπλεξαν μια άνοστη ερωτική ιστορία, έβαλαν και μερικές κουταλιές μελό συναισθήματος και αυτό ήταν όλο! Η ταινία κυλάει σαν αραμπάς!
Ο… ηλικιωμένος κύριος (Ντάστιν Χόφμαν) αποφασίζει να μας αποχαιρετήσει (οριστικά). Δωρίζει, λοιπόν, το μαγαζί στη βοηθό του, η οποία μικρή ήθελε να γίνει πιανίστρια. Εκείνη, λέει, πως δεν αντέχει το βάρος, αλλά δεν θέλει να χάσει και τον ηλικιωμένο κύριο (τον οποίο λατρεύει σαν πατέρα της). «Πάρε το μαγαζί», «δεν το παίρνω», πάνε τα ογδόντα λεπτά της ταινίας! Τα υπόλοιπα 14 που μένουν τα τρώει ο λογιστής του μαγαζιού που πείθει την κοπέλα (στο τέλος την παντρεύεται κιόλας).
Ξέχασα! Περίπου 10 λεπτά από το σύνολο το τρώνε τα παιχνίδια. Κάποια από τα οποία μπορεί να είναι και κάπως «παράξενα»!
Η ταινία μόνον γιορτές μπορεί να περάσει. Όταν οι γονείς ψάχνουν για μια κατάλληλη ταινία για να πάνε με τα παιδιά τους. Και αυτή είναι κατάλληλη! Δεν έχει βία, ούτε «τολμηρές» σκηνές.
Παίζουν: Ντάστιν Χόφμαν, Νάταλι Πόρτμαν, Τζέϊσον Μπέϊτμαν, Ζαχ Μιλς.
ΛΟΥΚΥ ΛΟΥΚ,
ΤΡΕΛΕΣ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ ΣΤΗΝ ΑΓΡΙΑ ΔΥΣΗ
Ολιβιέ Ζαν-Μαρί
Ο Λούκυ Λουκ είναι ο Λέμι Κόσιον του σκίτσου! Είναι ο Ρομπέν των Δασών της Άγριας Δύσης. Το πιο γρήγορο πιστόλι της Αμερικής! Ένα πιστόλι που, παρ΄ ό,τι σημαδεύει «ακόμα και τη σκιά του», δεν έχει ποτέ σκοτώσει άνθρωπο! (Κάτι είναι και αυτό μέσα σε ένα βίαιο και αιματηρό, ακόμα και για παιδιά, κινηματογράφο)!
Ο Λούκυ Λουκ, λοιπόν, πρέπει να μεταφέρει τους επικίνδυνους κακοποιούς Αδελφούς Ντάλτον, τέσσερα αδέρφια με 1.452 χρόνια ποινές στις πλάτες τους και γνωστοί αιώνιοι εχθροί του Λούκυ Λουκ, από τη μια άκρη της Αμερικής στην άλλη! Και παράλληλα να βοηθήσει ένα καραβάνι με εσωτερικούς μετανάστες να φτάσει στην Καλιφόρνια, όπου τους περιμένει γη για να καλλιεργήσουν! Στη διάρκεια του πολύ επικίνδυνου ταξιδιού, βέβαια, γίνεται το «έλα να δεις»!
Αν σας αρέσουν τα καρτούν και αν αρέσουν και στα παιδιά σας, η ταινία θα σας αποζημιώσει! Γιατί έχει «πλάκα», αλλά και πολύ καλό, σχεδόν άριστο, σκίτσο! Σκίτσο που έγινε με το χέρι, αλλά και με το κομπιούτερ. Επίσης, μιλάει και ελληνικά!
Ακούγονται οι φωνές των, Ρένου Χαραλαμπίδη, Γιώργου Πυρπασόπουλου, Θανάση Κουρλαμπά, Νίκου Παπαδόπουλου, κ.ά.
ΆΙ ΦΟΡ, ΛΟΥΦΑ & ΑΠΑΛΛΑΓΗ
Βασίλη Κατσίκη
Ο θεατής, σίγουρα, θα πάθει σύγχυση, εγώ έπαθα! Θα έχει την εντύπωση πως βλέπει μια ακόμα… παραλλαγή της γνωστής σειράς ταινιών και σίριαλ του Νίκου Περάκη με τον γενικό τίτλο «Λούφα και Παραλλαγή»! Ίδιο θέμα, ίδιοι ηθοποιοί, ίδια χοντρά αστεία. Στρατός, αστειάκια, «γκόμενες» και λίγο -πρωτόγονη- αντιπολεμική «καταγγελία».
Και εδώ, όπως και στις παρόμοιες ταινίες του Περάκη, γελάς πού και πού! Και εδώ, όπως και στις παρόμοιες ταινίες του Περάκη, υπάρχουν κάποιες σκηνές πολύ καλά κατασκευασμένες! Ρηχές από περιεχόμενο, αλλά καλά κατασκευασμένες! Οι σκηνές του κυνηγητού μέσα στη βροχή, για παράδειγμα, ή αυτές τις κατάβασης από τα βράχια ή αυτές του φινάλε είναι καλός εμπορικός κινηματογράφος. Δείχνουν πως ο σκηνοθέτης γνωρίζει να στήνει τη μηχανή του, να ντεκουπάρει τα πλάνα του, να δημιουργεί ένταση!
Κατά τα άλλα, και γι΄ αυτή την ταινία, παρ΄ ό,τι προσπάθησα, δεν μπόρεσα να βρω ικανοποιητική δικαιολογία στο λογικό ερώτημα, γιατί να γυριστεί; Το θέμα της τετριμμένο. Τα αστεία της το ίδιο. Η αισθητική της, επίσης! Μόνος λόγος παραγωγής της είναι το εισιτήριο. Οι χιλιάδες πιτσιρικάδες θεατές του χαβαλέ. Αυτά τα παιδιά που πάνε στο σινεμά, με την ίδια αμφίεση και την ίδια διάθεση, που πάνε και στο γήπεδο! Φωνές και σφυρίγματα εκεί, φωνές και σφυρίγματα και εδώ!
Μην ψάχνεται για «στόρι»! Τέσσερις νεοσύλλεκτοι στέλνονται να υπηρετήσουν σε μονάδα των ΛΟΚ. «Βοηθητικοί» αυτοί, «παλικάρια» οι Λοκατζήδες, δημιουργούνται διάφορα «απρόβλεπτα». «Παλαβός» ο διοικητής (έχει και δυο πανέμορφες κόρες) έρχεται και δένει η υπόθεση. Να και οι Τούρκοι από «απέναντι», όπως ακριβώς στην τελευταία ταινία του Περάκη, και η «Λούφα και Απαλλαγή» γίνεται μια ακόμα «Λούφα και Παραλλαγή»!
Παίζουν: Θανάσης Τσαλταμπάσης, Στάθης Παναγιωτίδης, Κώστας Φραγκολιάς, Γιώργος Κιμούλης, Ιζαμπέλα Κογιεβίνα, Μαρία Κορινθίου, κ.ά.
