ΤΑ ΣΥΝΟΡΑ ΤΗΣ ΑΥΓΗΣ (2008) LA FRONTIERE DE L’AUBE του Φιλίπ Γκαρέλ με τους Λουίς Γκαρέλ, Λόρα Σμετ. Από 14-5-2009 στο ΕΛΛΗ FILMCENTER.

ΤΑ ΣΥΝΟΡΑ ΤΗΣ ΑΥΓΗΣ

La frontiere de l’ aube. Γαλλία, 2008. Σκηνοθεσία: Φιλίπ Γκαρέλ. Σενάριο: Μαρκ Τσολοντένκο, Αρλέτ Λανγκμάν. Ηθοποιοί: Λουί Γκαρέλ, Λόρα Σμετ, Κλεμαντίν Ποϊντάτζ, Εμανουέλ Μπρος. 106′

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=sBU4Cis0yHE

ΕΛΛΗ FILMCENTER

Ακαδημίας 64

(ΜΕΤΡΟ Πανεπιστήμιο), 210-3632789.

Πεμ. – Τετ.: 18.00/ 20.15/ 22.30

Η Καρόλ μια διάσημη ηθοποιός ζει μόνη στο Παρίσι αφού ο σύζυγός της μένει τον περισσότερο καιρό λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων στο Χόλιγουντ. Στα πλαίσια μιας φωτογράφησης γνωρίζεται με τον Φρανσουά, έναν νεαρό καλλιτέχνη, με τον οποίο σύντομα η έλξη που αναπτύσσεται μεταξύ τους θα οδηγήσει σε μια παθιασμένη ερωτική σχέση. Όταν εμφανίζεται απρόσμενα ο σύζυγος της Καρόλ για λίγες ημέρες, οι δύο εραστές αναγκάζονται να διακόψουν απότομα. Ο Φρανσουά αποφασίζει να αφήσει οριστικά την Καρόλ και παρά τις εκκλήσεις της να ξαναβρεθούν, εκείνος μένει σταθερός στην απόφασή του. Δύο χρόνια αργότερα και ενώ ετοιμάζεται να παντρευτεί με τη νέα του σύντροφο Ιβ, θα βιώσει μια εμπειρία που θα τον φέρει αντιμέτωπο με το παρελθόν του.

Μια ρομαντική ιστορία για τα όρια μεταξύ αγάπης και αφοσίωσης

Κάννες 2008 – Επίσημο Διαγωνιστικό Πρόγραμμα

Philippe Garrel

Σκηνοθέτης, σεναριογράφος, παραγωγός, ηθοποιός, διευθυντής φωτογραφίας, μοντέρ, συγγραφέας κινηματογραφικών διαλόγων

Ο Philippe Garrel γεννήθηκε στο Παρίσι το 1948. Σε ηλικία δεκατριών χρονών γυρίζει την πρώτη μικρού μήκους ταινία του, Une plume pour Carole, την οποία καταστρέφει αμέσως μετά. Το 1964 κάνει μια καινούργια αρχή με το φιλμ Les Enfants desaccordes, το οποίο ακολουθούν και πολλές άλλες μικρού μήκους δουλειές. Ήδη από την πρώτη του δημιουργία, αυτός ο Βενιαμίν της Νουβέλ Βαγκ τραβάει την προσοχή των κριτικών και μέσα σε λίγες ταινίες θα επιβάλει το προσωπικό του σύμπαν με έναν αμίμητο τόνο και ένα ύφος που διατηρήθηκαν από την αρχή μέχρι το τέλος ενός έργου που διακρίνεται από μια συνέχεια.

ΕΥΓΕΝΙΟΣ ΣΠΑΘΑΡΗΣ (1924-2009)-ΑΦΙΕΡΩΜΑ: Γνήσιος λαϊκός καλλιτέχνης εμψυχωτής του Καραγκιόζη και ζωγράφος κατά πολλούς εφάμιλλος του Θεόφιλου , αυθεντικός εκφραστής της ελληνικής λαϊκής παράδοσης, εμπνευσμένος σκηνογράφος και σκηνοθέτης σε παραστάσεις με ήρωα τον Καραγκιόζη. αλλά και ταλαντούχος ερασιτέχνης ηθοποιός (2 φορές μία στα νιάτα του σε επιθεώρηση και μία στον Πλούτο του Αριστοφάνη σε σκηνοθεσία Μίμη Κουγιουμτζή το 2001 στην Επίδαυρο). Ο Ευγένιος Σπαθάρης το Σάββατο 9 Μαΐου 2009 έφυγε από την ζωή, την Τετάρτη 13 Μαΐου 2009 στις 4μ.μ. κηδεύτηκε στο Νεκροταφείο Αμαρουσίου.

(δημοσιεύτηκε στο cosmo.gr)

«Δεν θα σταματήσω
να παίζω στον μπερντέ.
Αν μου στερήσεις
τον Καραγκιόζη,
θα πεθάνω…»,

έλεγε

ο «πρύτανης
του ελληνικού
Θεάτρου Σκιών»,

που έφυγε με πικρία
για την αδιαφορία
του κράτους

που δεν έδειξε ποτέ
ουσιαστικό ενδιαφέρον,

για τον Καραγκιόζη,

«διότι η παράδοση δεν είναι μόνο
οι χοροί, τα τραγούδια, αλλά και
το παραδοσιακό θέατρο».

πηγές:

πατήστε στις φωτό για να οδηγηθείτε εκεί

http://www.karagiozismuseum.gr

&

ΠΛΟΥΤΟΣ, 2001 (δημοσιεύτηκε στο Ευγένιος Σπαθάρης:

Σύγχρονοι Έλληνες Εικαστικοί)

ΠΑΤΗΣΤΕ ΣΤΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΜΕΤΑΦΕΡΘΕΙΤΕ ΣΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ

Βιογραφία

Ευγένιος Σπαθάρης, ο λαϊκός καλλιτέχνης με το δυναμικό πνεύμα, ο γνήσιος εμψυχωτής ενός λαϊκού ήρωα, ο ζωγράφος με την πλούσια χρωματική ζωντάνια , ο αληθινός εκφραστής της ελληνικής παράδοσης, μα, πάνω απ’όλα, η προσωποποίηση της ανθρωπιάς και της απλότητας.

Γεννήθηκε στην Κηφισιά, το 1924, μέσα στην τέχνη του πατέρα του, Σωτήρη, την οποία ελάτρεψε.

Οι Σπαθάρηδες

Από μικρός έδειχνε ότι ήταν ένα ανήσυχο, ερευνητικό πνεύμα αλλά και ένα πολύπλευρο

ταλέντο. 1925, ενός έτους (δημοσιεύτηκε στο Ευγένιος Σπαθάρης: Σύγχρονοι Έλληνες Εικαστικοί)

Όταν οι άσχημες συνθήκες της γερμανικής κατοχής ήταν πλέον βέβαιο ότι δεν θα του επέτρεπαν να ακολουθήσει τον τομέα της αρχιτεκτονικής, που επίσης αγαπούσε, αφιερώθηκε με ιδιαίτερο ζήλο στο θέατρο σκιών.

1947 (δημοσιεύτηκε στο Ευγένιος Σπαθάρης:

Σύγχρονοι Έλληνες Εικαστικοί)

Στόχος του ήταν να ανεβάσει πολύ ψηλά τον Καραγκιόζη, τόσο σαν σημαντικό ελληνικό και παραδοσιακό θέαμα όσο και σαν εξαιρετικό είδος τέχνης και τεχνικής. Ετσι, ο Καραγκιόζης σταματά να μας παρακολουθεί και να μας διασκεδάζει μόνο από τον μπερντέ του: εμψυχώνεται, εκσυγχρονίζεται, εμφανίζεται σε όλον τον κόσμο, γίνεται τραγούδι και στο τέλος, αποκτά “ένα κεραμίδι” για να ξαποσταίνει που και που.

δεκαετία του ΄50 (δημοσιεύτηκε στο Ευγένιος Σπαθάρης:

Σύγχρονοι Έλληνες Εικαστικοί)

Όλα αυτά κατάφερε να πραγματοποιήσει ο Ευγένιος Σπαθάρης, ο δάσκαλος του ελληνικού θεάτρου σκιών, όπως τον αποκαλούν και το πέτυχε με τέτοια προσοχή και ευλάβεια απέναντι στην τέχνη, που ο ήρωας μας δεν έχασε ούτε την ελληνικότητα του αλλά ούτε την γνήσια λαϊκότητα που εκπροσωπεί.

ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ, ΑΦΙΕΡΩΜΑ: Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗ, Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ ΣΚΙΩΝ, Ο ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, ΟΙ ΚΥΡΙΟΤΕΡΕΣ ΦΙΓΟΥΡΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ ΣΚΙΩΝ

ΠΗΓΗ:

Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΤΟΥ ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗ

Η γέννηση του πασίγνωστου λαϊκού μας ήρωα του ελληνικού θεάτρου σκιών , του αγαπημένου μας Καραγκιόζη, δεν είναι απόλυτα εξακριβωμένη και έχουν διατυπωθεί πολλές απόψεις πάνω στο θέμα αυτό. Η ιστορία της δημιουργίας του βασίζεται σε προφορικές παραδόσεις από τις οποίες η πιο διαδεδομένη αναφέρεται στον γνωστό θρύλο του Καραγκιόζη και του Χατζηαβάτη που ζούσαν στην Προύσα. Ο Χατζηαβάτης ήταν εργολάβος οικοδομών και είχε αναλάβει να χτίσει το σαράϊ του πασά της Προύσας.

“Η Γέννηση του Καραγκιόζη”
έργο του Ευγένιου Σπαθάρη

Πήρε στο γιαπί εργάτες και αρχιμάστορα έβαλε τον Καραγκιόζη που ήταν μαραγκός, μα είχε μυαλό πρωτομάστορα.
Ο πασάς είδε ότι το σαράϊ αργούσε να τελειώσει κι εφοβέρισε τον Χατζηαβάτη πως θα τον θανατώσει. Ο Χατζηαβάτης φοβήθηκε και φανέρωσε στον πασά ότι φταίχτης ήταν ο Καραγκιόζης που έλεγε αστεία στους μαστόρους και γελούσαν.
Ο πασάς φοβέρισε και τον Καραγκιόζη αλλά εκείνος εξακολούθησε να αστειεύεται.

ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗ ΣΤΟΝ ΒΕΓΓΟ ΤΟΥ ΑΝΔΡΕΑ ΑΝΑΝΙΔΗ, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΙΓΟΚΕΡΩΣ 2007.

Κατά τον Γιόζεφ φον Στέρνμπεργκ «ο κινηματογράφος δεν είναι παρά ένα θέατρο σκιών τεχνικά ανεπτυγμένο». Η Αν Ζιλ συμπληρώνει ότι «το θέατρο σκιών είναι μία αρχαϊκή μορφή του κινηματογράφου».

Ξαναβλέποντας τις ελληνικές κινηματογραφικές κωμωδίες, δε θα μπορούσαμε να παραβλέψουμε την παρουσία του Καραγκιόζη στη μεγάλη οθόνη. Η ελληνική κωμωδία προσπαθεί να ακολουθήσει τις υπόλοιπες κινηματογραφίες των ανεπτυγμένων χωρών, αλλά κρατά βαθιά μέσα της έναν «ανατολίτικο» χαρακτήρα μιας κοινωνίας που ανήκει θεωρητικά στο δυτικό κόσμο: χαρακτηριστικό που εμφανίζεται πρωθύστερα σ’ ένα άλλο θέαμα, το Θέατρο Σκιών.

Η μελέτη αυτή έχει ως σκοπό να δείξει ότι το ελληνικό Θέατρο Σκιών αποτελεί μια σημαντική πηγή έμπνευσης στη δημιουργία ελληνικών κωμωδιών κατά την περίοδο 1950-1969.

Ημερολόγιο γυρισμάτων του νέου ντοκιμαντέρ του Αντώνη Μποσκοϊτη για την ζωή και το έργο του Νίκου Κούνδουρου. Γύρισμα IV (ΤΟ BOSKO- BORDELLO)!, 5 Μαϊου 2009.

ΓΥΡΙΣΜΑ IV (ΤΟ BOSKO- BORDELLO)!

Τρίτη, 5 Μάϊος 2009

Τι έφτιαξε πάλι ο bosko ο θεός, ο ατελείωτος, το ωραιότερο πλάσμα του κόσμου, η καλλιτεχνάρα, ο ντοκιμενταρίστας που καταγράφει την ελληνική πολιτιστική κληρονομιά του 20ου αιώνα; Μαζέψτε με, διότι έχω αυτοβαυκαλιστεί σε τέτοιο βαθμό με το σημερινό γύρισμα που πετάω στα σύννεφα κι έχω την εντύπωση ό,τι κάνουμε με τους συνεργάτες μου ΤΟ αριστούργημα! Ειδικά, όταν αυτό το αριστούργημα βλέπεις να γίνεται μέσα σε ντελιριακούς ρυθμούς, από το τίποτα σχεδόν, με μια παραγωγή εκ των ενόντων, έχεις δέκα λόγους παραπάνω να την ψωνίσεις άσχημα!

Και για να σοβαρευτούμε, χθες βράδυ δεν έκλεισα μάτι! Ο Κούνδουρος μου τηλεφώνησε από την Αίγινα πάλι στις δύο τα ξημερώματα! Κοιμάσαι; μου έκανε αυστηρά και μετά, ένας σκηνοθέτης δεν πρέπει ποτέ να κοιμάται πριν από το γύρισμα του! Σάμπως μ’ αφήνεις, Νίκο μου, να κοιμηθώ; βρήκα ν’ απαντήσω…Και μετά μ’ άρχισε: Άκουσε να δεις, Μποσκοΐτη, δε σου επιτίθεμαι αυτή τη στιγμή, αλλά θα αφαιρέσεις τη σκηνή με τα κορίτσια, δε θα με κάνεις εσύ ρεζίλι στα 83 μου! Μη θέλοντας επ’ ουδενί λόγω να έρθω σε σύγκρουση με τον Κούνδουρο (τον αγαπάω τον μπαγάσα εδώ και μια δεκαετία σχεδόν), είπα απλώς ένα ΟΚ και το κλείσαμε. Άντε να μ’ έπαιρνε μετά ο ύπνος! Πήγα να σκάσω, μη ξέροντας τι θα πω στα δέκα κορίτσια που, όπως έγραψα χθες, με κόπο εξασφάλισε η παραγωγή. Στις εννιά το πρωί, σήμερα, ξανά τηλέφωνο από τον Κούνδουρο: Βουτάω ένα πλοίο κι ορμάω στο γύρισμα! Να τα κρατήσεις τα κορίτσια! Θα υποδυθούν Βαλκάνιες πουτάνες που από τα καπνά στρέφονται στην πορνεία!

Βαλκάνιες πουτάνες θες, Νίκο μου; Ό,τι πεις! Σου χαλάω εγώ χατήρι; απάντησα, περιχαρής μ’ αυτή την αλλαγή μεσ’ στο κεφάλι του Κούνδουρου! Βέβαια, μιας και τον περιμέναμε κατά τη μία το μεσημέρι κι εμείς είχαμε όρντινο στις εννιάμιση το πρωί, υπήρχε όλος ο χρόνος να στήσω τη σκηνή- αναφορά στο Bordello του, εκμεταλλευόμενος αφενός την παρουσία των κοριτσιών και αφετέρου την εξαιρετική εργασία στην ενδυματολογία και το μακιγιάζ της Μιράντας Θεοδωρίδου και της Ιωάννας Λυγίζου, αντίστοιχα!