Κατά τον Γιόζεφ φον Στέρνμπεργκ «ο κινηματογράφος δεν είναι παρά ένα θέατρο σκιών τεχνικά ανεπτυγμένο». Η Αν Ζιλ συμπληρώνει ότι «το θέατρο σκιών είναι μία αρχαϊκή μορφή του κινηματογράφου».
Ξαναβλέποντας τις ελληνικές κινηματογραφικές κωμωδίες, δε θα μπορούσαμε να παραβλέψουμε την παρουσία του Καραγκιόζη στη μεγάλη οθόνη. Η ελληνική κωμωδία προσπαθεί να ακολουθήσει τις υπόλοιπες κινηματογραφίες των ανεπτυγμένων χωρών, αλλά κρατά βαθιά μέσα της έναν «ανατολίτικο» χαρακτήρα μιας κοινωνίας που ανήκει θεωρητικά στο δυτικό κόσμο: χαρακτηριστικό που εμφανίζεται πρωθύστερα σ’ ένα άλλο θέαμα, το Θέατρο Σκιών.
Η μελέτη αυτή έχει ως σκοπό να δείξει ότι το ελληνικό Θέατρο Σκιών αποτελεί μια σημαντική πηγή έμπνευσης στη δημιουργία ελληνικών κωμωδιών κατά την περίοδο 1950-1969. Η επιρροή του Θεάτρου Σκιών, καθώς και οι λόγοι που συνέβαλαν στην σταδιακή εξαφάνιση του Καραγκιόζη και την αντικατάσταση αυτού από τον κινηματογράφο, μας οδήγησε να μετρήσουμε το βαθμό επίδρασης μιας μορφής τέχνης λιγότερο μοντέρνας, ενός παραδοσιακού θεάματος, πάνω στη δομή και τη δημιουργία του εμπορικού κινηματογράφου.
Γεννήθηκε το 1973, στην Αθήνα. Σπούδασε Διοίκηση Επιχειρήσεων και Δημοσιογραφία. Ζει και εργάζεται στο Παρίσι, όπου προετοιμάζει διδακτορική διατριβή με θέμα τον Ελληνικό και Αιγυπτιακό Κινηματογράφο στο Πανεπιστήμιο της Νέας Σορβόννης. Εργάστηκε ως Κριτικός Κινηματογράφου, ενώ έχει συμμετάσχει σε συνέδρια για τον Κινηματογράφο και το Θέατρο Σκιών.
Φιγούρες εξωφύλλου: Ε. Σπαθάρης Ο Βέγγος, για το ντοκιμαντέρ Ένας άνθρωπος παντός καιρού και ο Καραγκιόζης. Φιγούρα οπισθόφυλλου: Χαρίδημος Ο Μεγαλέξανδρος.
