Αφιέρωμα στον Tιμ Mπάρτον από την Κυριακή 27 Δεκεμβρίου έως την Τετάρτη 30 Δεκεμβρίου 2009
Ο παραμυθένιος κόσμος του Τιμ Μπάρτον ζωντανεύει στους χώρους της Ταινιοθήκης της Ελλάδος σε συνεργασία με τις εταιρείες διανομής AudioVisual Entertainment και VillageFilms.
Το χριστουγεννιάτικο αφιέρωμα στον αγαπημένο σε μικρούς και μεγάλους Τιμ Μπάρτον, προπομπός της πολυαναμενόμενης Αλίκης στη χώρα των θαυμάτων που θα βγει στις ελληνικές αίθουσες τον Μάρτη του 2010, αποτελεί αφορμή να ξαναθυμηθούμε το έργο του ταλαντούχου σκηνοθέτη, που τιμά τις μέρες αυτές το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης (MOMA). Η αναδρομική έκθεση στον Τιμ Μπάρτον που έχει ξεκινήσει από το Νοέμβριο και ολοκληρώνεται στα τέλη του Απρίλη του 2010 παρουσιάζει πάνω από 700 αντικείμενα του δημιουργού μεταξύ των οποίων σκίτσα από την παιδική του ηλικία, πίνακες, φωτογραφίες, storyboard, κούκλες, μακέτες, κοστούμια κ.ά. Continue reading →
Το έργο του Έντουαρντ Άλμπι, σταθμός για την παγκόσμια ιστορία του θεάτρου, κάνει πρεμιέρα στις 18 Δεκεμβρίου στην κεντρική σκηνή του Απλού θεάτρου, σε…
Τα φετινά Χριστούγεννα, ο Καραγκιόζης μας περιμένει στο Θέατρο Badminton, για να μας ταξιδέψει στις παραδοσιακές αξίες του θεάματος, με μία από τις πιο…
Το κλασικό αριστούργημα του Άντον Τσέχοφ παρουσιάζεται για δεύτερη μόλις φορά στην Κεντρική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου μετά την ιστορική παράσταση του 1953…
Την Πέμπτη 24 Δεκεμβρίου ξεκινούν στη Λυρική Σκηνή οι παραστάσεις της «Νυχτερίδας» του Γιόχαν Στράους υιού, μιας οπερέτας για παιδιά, σε διασκευή και… Continue reading →
Το πλήρες κείμενο της ανακοίνωσης της Διασωματειακής Επιτροπής έχει ως εξής:
Πραγματοποιήθηκε στον ΙΑΝΟ την Τρίτη 22/12/2009 η Συνέντευξη Τύπου της Διασωματειακής των Φορέων του Οπτικοακουστικού Χώρου που την αποτελούν τα ακόλουθα Σωματεία:
Η Συνέντευξη έγινε με την παρουσία πολλών ανθρώπων του κινηματογράφου, σκηνοθετών, ηθοποιών, σεναριογράφων μουσικοσυνθετών και άλλων προσωπικοτήτων του Οπτικοακουστικού, σε μια ασφυκτικά γεμάτη αίθουσα. Παρευρέθησαν εκπρόσωποι των πολιτικών κομμάτων όπως:
ο βουλευτής Τηλέμαχος Χυτήρης εκ μέρους του ΠΑΣΟΚ, ο βουλευτής Τάσος Δαβάκης με την ιδιότητα του Τομεάρχη Πολιτισμού της Νέας Δημοκρατίας και ο Γιάννης Μανώλης Τομεάρχης Συνδικαλιστικού της Νέας Δημοκρατίας , ο Νίκος Σοφιανός μέλος του Πολιτικού Γραφείου Κ.Κ.Ε και ο βουλευτής Τάσος Κουράκης εκ μέρους του ΣΥ.ΡΙΖ.Α., η Διευθύντρια Κινηματογραφίας του Υπουργείου Πολιτισμού κυρία Λίλα Δασκαλάκη.
Στην Συνέντευξη Τύπου ανακοινώθηκαν, εκ μέρους της Διασωματειακής, οι παρακάτω θέσεις των Σωματείων:
Η Διασωματειακή Επιτροπή των φορέων του Κινηματογράφου, στην σημερινή Συνέντευξη Τύπου στον ΙΑΝΟ καταθέτει υπεύθυνα και νηφάλια τα πραγματικά στοιχεία γύρω από τα τεκταινόμενα στην Ελληνική Κινηματογραφία.
Θέλουμε σήμερα να φωτίσουμε όλα τα γεγονότα με ένα κείμενο «ιστορικής καταγραφής για τα σχεδιαζόμενα της χειραγώγησης του κινηματογραφικού χώρου από θεσμικά και ιδιωτικά συμφέροντα», (με την ευθύνη πολλών Υπουργείων), καταθέτοντας οδυνηρές αλήθειες, προτείνοντας μάλιστα συγκεκριμένες λύσεις πως θα βγούμε από το αδιέξοδο και πως θα εξυγιανθεί ο χώρος του Κινηματογράφου.
Όλα αυτά συμβαίνουν μετά τα διασπαστικά φαινόμενα των καιρών, καλλιτέχνες δηλαδή, να δείχνουν με την συμπεριφορά τους, το σκληρό τους πρόσωπο. Μια κλειστή ομάδα ευνοουμένων, επιχορηγούμενοι όλοι σχεδόν από το Ε.Κ.Κ., με την προτροπή των μεγαλοδιανομέων, μεγαλοπαραγωγών, με την πλήρη συμπαράσταση του Ε.Κ.Κ., ανέτρεψαν την ισορροπία του Ελληνικού Κινηματογράφου με τις εξής ενέργειες:
α) Δημιούργησαν μια κλειστή ομάδα με την επωνυμία «Κινηματογραφιστές στην Ομίχλη», με πρόσχημα την αλλαγή του τρόπου της απονομής των βραβείων ποιότητας, στηριζόμενη στους μεγαλοπαραγωγούς, μεγαλοδιανομείς και στην Διοίκηση του Ε.Κ.Κ., β) Υπονόμευσαν αναίτια έναν θεσμό 50 χρόνων που είναι το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, και αρνήθηκαν να συμμετάσχουν σε αυτό με τις ταινίες τους, εκβιάζοντας διαδοχικούς Υπουργούς για ψήφιση ενός Νόμου εδώ και τώρα, εννοώντας βέβαια το σχέδιο Γαβρά-Δοξιάδη, γ) Παρά το ότι στην Γεν. Συνέλευση του Ε.Κ.Κ. οι εκπρόσωποι των Σωματείων και του Υπουργείου καταψήφισαν τον Διοικητικό Απολογισμό και δεν ψήφισαν τον Οικονομικό, στήριξαν την Διοίκηση του Κέντρου, τους χρηματοδότες τους δηλαδή, δίνοντας άλλοθι στην Διοίκηση του Κέντρου καλύπτοντας το ως προς την δραματική μείωση της χρηματοδότησης των Ελληνικών ταινιών, παρόλη την υψηλή χρηματοδότηση που είχε λάβει το Ε.Κ.Κ. από την Πολιτεία το 2008, 11.500.000 ευρώ, ε) Προχώρησαν σε μια κλειστή ιδιωτική Ακαδημία, χωρίς διάλογο και σε πλήρη ρήξη με τα Σωματεία, αποκλείοντας την συμμετοχή μιας μεγάλης ομάδας καταξιωμένων επαγγελματιών και δημιουργών, παρά το βραβευμένο τους έργο. Continue reading →
Την Δευτέρα 21 Δεκεμβρίου 2009 έγιναν οι εκλογές ανάδειξης του πρώτου Διοικητικού Συμβουλίου της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου
και την Τρίτη 22 Δεκεμβρίου έγινε η πρώτη συνεδρίαση των μελών.
Ζωγράφος και χαράκτης, μια από τις πιο σημαντικές φυσιογνωμίες της ελληνικής τέχνης του 20ού αι., ομότιμος καθηγητής της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών. Γεννήθηκε στην Άρτα αλλά από το 1922 ως το 1928 έζησε στην Πρέβεζα, όπου υπηρετούσε ως γυμνασιάρχης ο φιλόλογος πατέρας του. Το 1927 εγκαταστάθηκε μόνιμα με την οικογένειά του στην Αθήνα. Από το 1931 ως το 1936 σπούδασε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών, ζωγραφική με τους Κωνσταντίνο Παρθένη, Ουμβέρτο Αργυρό και Δημήτριο Γερανιώτη και χαρακτική με τον Γιάννη Κεφαλληνό. Το 1937 με υποτροφία της Ακαδημίας Αθηνών πήγε στη Ρώμη -όπου για έξι μήνες παρακολούθησε μαθήματα τοιχογραφίας και μωσαϊκού- και ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο Παρίσι με μαθήματα τοιχογραφίας στην École des Arts et Métiers, ζωγραφικής στο εργαστήριο του Γκερέν στη Σχολή Καλών Τεχνών και μωσαϊκού με καθηγητή τον Μαν.
Το 1939 με την κήρυξη του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου, ο Μόραλης επέστρεψε στην Αθήνα και το 1947 εκλέχτηκε τακτικός καθηγητής στην προπαρασκευαστική τάξη της ΑΣΚΤ και το 1953 τακτικός καθηγητής Εργαστηρίου Ζωγραφικής, θέση που διατήρησε ως το 1983. Εξέθεσε έργα του σε διάφορες ομαδικές και ατομικές εκθέσεις -στην Ελλάδα και στο εξωτερικό- και το 1958 αντιπροσώπευσε τη χώρα μαζί με τον Γ. Τσαρούχη και τον Αντ. Σώχο στην Μπιεννάλε της Βενετίας.
Αυτοπροσωπογραφία με το ζωγράφο
Νικολάου, 1937
Καλλιτέχνης προικισμένος και προσωπικός δημιουργός, ο Μόραλης έχει προσφέρει πολλά στην καλλιτεχνική δημιουργία του τόπου και της εποχής μας, καθώς δεν περιορίζεται μόνο στις αναζητήσεις και στις κατακτήσεις του, τον πλούτο της εκφραστικής του γλώσσας και την ποιότητα των διατυπώσεων του αλλά κατορθώνει να φτάσει σε μια προσωπική και γόνιμη σύνθεση τύπων της αρχαίας ελληνικής τέχνης και χαρακτηριστικών της νεότερης (κλασικής λιτότητας και αφαιρετικών τύπων), όπου συνδυάζεται η έμφαση στις πλαστικές αξίες με τη χρωματική ευγένεια και η μελετημένη απόδοση του χώρου με την περισσότερο ρυθμική οργάνωση του συνόλου. Continue reading →
ΣΤΑ ΠΛΑΙΣΙΑ ΤΟΥ 50ου ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ)
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Το Προεδρείο της Διασωματειακής Επιτροπής συναντήθηκε την Τετάρτη 16 Δεκεμβρίου με την Γενική Γραμματέα της Κ.Ε. του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας κυρία Αλέκα Παπαρήγα. Το Προεδρείο αποτελούσαν ο Πρόεδρος της Ε.Ε.Σ. Χάρης Παπαδόπουλος, ο Πρόεδρος του Σ.Ε.Η. Λεωνίδας Βαρδαρός, ο Σύνδεσμος Των Παραγωγών Κινηματογράφου-Πολυμέσων Γιώργος Σγουράκης, ο Πρόεδρος της Ένωσης Σεναριογράφων Ελλάδας Ντίνος Γιώτης. Στην συνάντηση παρευρέθησαν επίσης η Εύα Μελά και ο Γ. Σκαρπερός μέλη του πολιτιστικού Τμήματος της Κ.Ε του Κ.Κ.Ε.. Η συζήτηση έγινε σε πολύ θετικό κλίμα.
Το Προεδρείο παρουσίασε τις θέσεις της Διασωματειακής ώστε να υπάρξει επιτέλους ένας νέος αναπτυξιακός Κινηματογραφικός Νόμος. Τόνισαν επίσης ότι αυτή την στιγμή ο Κινηματογραφικός χώρος δέχεται μια ανηλεή επίθεση από μια ανίερη συμμαχία θεσμικών φορέων και ιδιωτικών συμφερόντων.
Ακολουθεί δήλωση της Γεν. Γραμματέως της Κ.Ε. του Κ.Κ.Ε. κας Αλέκας Παπαρήγα:
ΔΗΛΩΣΗ ΤΗΣ ΓΓ ΤΗΣ ΚΕ TOY ΚΚΕ ΑΛ.ΠΑΠΑΡΗΓΑ
ΜΕΤΑ ΤΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΜΕ ΤΗ ΔΙΑΣΩΜΑΤΕΙΑΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΩΝ
ΦΟΡΕΩΝ ΤΟΥ ΟΠΤΙΚΟΑΚΟΥΣΤΙΚΟΥ ΧΩΡΟΥ
«Είμαστε πραγματικά πρόθυμοι και διατεθειμένοι να στηρίξουμε τις δραστηριότητες και τα αιτήματα της διασωματειακής επιτροπής που εκφράζει το χώρο του κινηματογράφου.
Απέναντι στις εξαιρετικά επικίνδυνες προσπάθειες που γίνονται να παραμεριστούν τα σωματεία, τα οποία εκφράζουν με όλη την ποικιλία των απόψεων τους το συγκεκριμένο χώρο, και να υποκατασταθούν από διάφορα θεσμικά -ας τα πούμε- όργανα στα οποίο εκφράζονται απολύτως ιδιωτικά -ατομικό συμφέροντα και τα οποία επισημοποιούν την κρατική πολιτική που υπάρχει εδώ και πολλά χρόνια, για την μετατροπή του καλλιτεχνικού έργου σε ένα εμπορικό προϊόν που σε αρκετές περιπτώσεις δεν εξασφαλίζει και την ποιότητα. Continue reading →
TO ΕΘΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ ΣΥΝΑΝΤΑ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ
ΣΤΗΝ ΤΑΙΝΙΟΘΗΚΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΤΗ ΔΕΥΤΕΡΑ 21 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ
Για τρίτη συνεχή χρονιά το Εθνικό Θέατρο και το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου, συνεχίζουν την συνεργασία τους με την προβολή ταινιών μυθοπλασίας βασισμένες σε θεατρικές παραστάσεις από το ετήσιο ρεπερτόριο του Εθνικού Θεάτρου. Χώρος φιλοξενίας η νέα αίθουσα της Ταινιοθήκης της Ελλάδος. Η αυλαία των εκδηλώσεων ανεβαίνει την Δευτέρα, 21 Δεκεμβρίου με την προβολή της σπάνιας ταινίας του Αντρέι Μιχάλκοφ –Κοντσαλόφσκι ΟΘείος Βάνια (1971) με αφορμή τον «Θείο Βάνια» του Τσέχοφ που σκηνοθετεί ο Γιάννης Χουβαρδάς στην Κεντρική Σκηνή του Εθνικού.
Το κλασικό αριστούργημα του Άντον Τσέχοφ, ένα έργο βαθιά ποιητικό, τρυφερό και ανθρώπινο, παρουσιάζεται για δεύτερη μόλις φορά στην Κεντρική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου μετά την ιστορική παράσταση του 1953 σε σκηνοθεσία Καρόλου Κουν. Ο Καλλιτεχνικός Διευθυντής Γιάννης Χουβαρδάς σκηνοθετεί για πρώτη φορά στην Κεντρική Σκηνή με μία εξαιρετική διανομή. Continue reading →
Το προσωρινό διοικητικό συμβούλιο της ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ κατά την διάταξη του Άρθρου 30 του καταστατικού, συγκαλεί ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ, στις 21 Δεκεμβρίου 2009 και ώρα 14.00΄ στο θέατρο “Χώρα” οδός Αμοργού αρ. 20 στην Αθήνα, με θέματα ημερήσιας διάταξης:
1) Παρουσίαση των θέσεων των υποψηφίων για τα Διοικητικά Όργανα της Ακαδημίας.
2) Αρχαιρεσίες για την εκλογή Προέδρου, Μελών Δ.Σ και μελών Ελεγκτικής Επιτροπής. Οι εκλογές θα διεξαχθούν από ώρα 16.00΄ έως και 19.00΄.
Σε περίπτωση μη επιτεύξεως απαρτίας, η Γενική Συνέλευση θα συνέλθει στον ίδιο τόπο την επόμενη Δευτέρα, 28 Δεκεμβρίου 2009.
Για το προσωρινό Διοικητικό Συμβούλιο
Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ
Τάσος Μπουλμέτης
Αθρόα υπήρξε η συμμετοχή των επαγγελματιών του χώρου στις εγγραφές της Ακαδημίας. Έως τις 7 Δεκεμβρίου 2009 είχαν εγγραφεί 140 μέλη τα οποία καλούνται να συμμετέχουν στις εκλογές του 1ου Διοικητικού Συμβουλίου και της Ελεγκτικής Επιτροπής της Ακαδημίας.
Οι εκλογές θα γίνουν την Δευτέρα 21 Δεκεμβρίου στο Θέατρο Χώρα από 16.00 έως και 19.00
Θα προηγηθεί Γενική Συνέλευση για την παρουσίαση των υποψηφίων και την εκλογή εφορευτικής επιτροπής.
Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου (Hellenic Film Academy)
Το Σάββατο 21 Νοεμβρίου 2009 έγινε η Ιδρυτική συνέλευση της Ακαδημίας Ελληνικού Κινηματογράφου. Τα 108 ιδρυτικά μέλη, ενεργοί επαγγελματίες στον χώρο του Ελληνικού Κινηματογράφου υπέγραψαν την ιδρυτική διακήρυξη και το καταστατικό ομόφωνα και την Τρίτη 24 Νοεμβρίου έγινε η επίσημη δημόσια ενημέρωση για την ίδρυση του θεσμού στα Μαζικά Μέσα Ενημέρωσης. Continue reading →
Η mikriskini και τα Υπόγεια Ρεύματα παρουσιάζουν τη θεατρική παράσταση “Tο Κουρδιστό Πορτοκάλι του Anthony Burgess… με μουσική”.
Σε ένα όχι και τόσο μακρινό μέλλον, ο Άλεξ έλκεται από την υπερβολική βία κάθε μορφής (κλοπές, βιασμούς, βανδαλισμούς) και αγαπά …τον Μπετόβεν. Μετά από προδοσία των ‘ντρούγκων’ του, θα βρεθεί στη φυλακή και θα πάρει μέρος σε ένα κρατικό πείραμα σωφρονισμού, με το οποίο θα κερδίσει την ελευθερία του αλλά ταυτόχρονα θα χάσει κάθε δυνατότητα επιλογής και αντίδρασης, αφού σε κάθε πράξη βίας θα αντιδρά -ασυνείδητα- αρνητικά. Ένα ταξίδι από έναν κόσμο ναρκωτικών, βίαιων ενστίκτων και πλήξης… σε έναν κόσμο χωρίς βούληση, χωρίς ένστικτα, χωρίς αντίδραση. χωρίς Ελευθερία. Μπορεί η βία τελικά να αντιμετωπιστεί χωρίς να γεννήσει άλλες μορφές βίας; Ποια είναι τα κριτήρια του Καλού και του Κακού και από ποιον (πρέπει να) ορίζονται; Αξίζει να θυσιαστεί το αγαθό της ελευθερίας της έκφρασης ακόμη κι αν επιδρά στην έννομη τάξη; Ή όταν μας στερείται η ελευθερία επιλογής, χάνουμε την ανθρωπιά μας;
Ερωτήματα τα οποία απασχόλησαν όλους εξαιρετικά έντονα τη χρονιά που πέρασαν και στα οποία η mikriskini απαντά με το γνωστό κείμενο του Antony Burgess, χτίζοντας μία παράσταση που αναπτύσσει τους χαρακτήρες και την πλοκή με διάθεση σουρεαλιστική και γκροτέσκα, (στοιχεία που διακρίνουν τις μέχρι τώρα παραστάσεις της ομάδας, Η Δίκη, Γραμμή, Σκουίκ)
Με έμφαση στη μουσική, που δημιούργησαν ειδικά για την παράσταση ο Κώστας Κοντοβάς και ο Γρηγόρης Κλιούμης από τα Υπόγεια Ρεύματα και ερμηνεύουν live επί σκηνής.
Ιδού ο περίφημος ορισμός του υπερρεαλισμού, από το Πρώτο Μανιφέστο του Breton (1924), όπως τον αποδίδει στα ελληνικά ο Ανδρέας Εμπειρίκος
“ΥΠΕΡΡΕΑΛΙΣΜΟΣ, όνομα ουσιαστικό. Γνήσιος ψυχικός αυτοματισμός, με τον οποίο εκφράζει κανείς γραπτά, είτε προφορικά, ή με οποιοδήποτε άλλο τρόπο, την αληθινή λειτουργία της σκέψης. Υπαγόρευση της σκέψης χωρίς κανένα λογικό έλεγχο, πέρα από κάθε αισθητική ή ηθική έννοια.
ΕΓΚΥΚΛ. Φιλοσ. Ο υπερρεαλισμός στηρίζεται στην επίγνωση της ανώτερης πραγματικότητας ορισμένων μορφών συσχετίσεως (συνειρμών), που παραμελήθηκαν πριν απ’ αυτόν, στην παντοδυναμία του Ονείρου, στο ανιδιοτελές παιγνίδισμα της σκέψης”. Continue reading →
Ο κινηµατογράφος, όπως τον αντιλαµβανόµαστε σήµερα, δεν είναι παρά ο καθρέφτης των άλλων τεχνών.
Λοιπόν, παραείναι σπουδαίος για να παραµείνει απλώς ένας καθρέφτης, πρέπει να απελευθερωθεί από τις αλυσίδες του και να του δοθεί η αληθινή του προσωπικότητα.
Εκπρόσωπος µαζί µε τον Ζαν Επστάιν της πρώιµης γαλλικής κινηµατογραφικής πρωτοπορίας του 1920, η Ζερµέν Ντιλάκ (1882-1942), είναι από τις πρώτες γυναίκες πίσω από την κάµερα και θα διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξη του κινηματογράφου τόσο ως εικαστική τέχνη, όσο και ως κοινωνική πρακτική. Δραστήρια φεµινίστρια, εργάζεται αρχικά ως δηµοσιογράφος και κριτικός θεάτρου. Το 1916 ιδρύει µια µικρή εταιρεία παραγωγής µε τον σύζυγό της, από τον οποίο σύντοµα θα χωρίσει, για να µοιραστεί από τότε τη ζωή της µε τη συνεργάτιδά της Μαρί-Αν Μαλβίλ. Εμβληματική μορφή της πρωτοπορίας που ανθίζει στη Γαλλία το 1920 συμμετέχει ενεργά στην «Ομάδα των Ιμπρεσιονιστών», γνωστή και ως «Πρώτη Γαλλική Πρωτοπορία» για να περάσει γρήγορα στην «Ομάδα των Σουρεαλιστών» τη λεγόμενη «Δεύτερη Γαλλική Πρωτοπορία».
Γνωστή κυρίως από τη συνεργασία της με τον σουρεαλιστή Antonin Artaud στο σενάριο της ταινίας Το Κοχύλι και ο Κληρικός (1928) που καταλήγει σε διαμάχη και οδηγεί στο «σκάνδαλο των Ουρσουλινών», η Ντιλάκ ωστόσο θα πραγματοποιήσει ένα σώμα ταινιών, που αποτελεί ένα από τα πιο καινοτόμα τεχνικά και αφηγηματικά πειράματα της εποχής εκείνης. Continue reading →
Το έργο του Έντουαρντ Άλμπη, σταθμός για την παγκόσμια ιστορία του θεάτρου, κάνει πρεμιέρα στις 18 Δεκεμβρίου στην κεντρική σκηνή του Απλού θεάτρου, σε…
Το κλασικό αριστούργημα του Άντον Τσέχοφ παρουσιάζεται για δεύτερη μόλις φορά στην Κεντρική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου μετά την ιστορική παράσταση του 1953… Continue reading →
Ο Διονύσης Σαββόπουλος και οι συνεργάτες του γιορτάζουν τα 40 χρόνια από το “Περιβόλι του Τρελλού” (’69), δίσκο σταθμό μιας ολόκληρης εποχής. Εξ ου και ο τίτλος “Σαββόπουλος και φίλοι. Το Περιβόλι του Τρελλού . Aφιέρωμα στα 60’s. Στο Ροκ του μέλλοντος μας”.
Πρόκειται για πλήθος εκδηλώσεων στην καρδιά της Αθήνας, με επίκεντρο τις συναυλίες του Διονύση Σαββόπουλου και των καλεσμένων του στο Παλλάς.
Στο μικρό Παλλάς παραμυθάδες, καραγκιοζοπαίχτες και ο Διονύσης Σαββόπουλος αφηγούνται στα παιδιά «Τα πιο ωραία παραμύθια».
Στο City Link ο Διονύσης Σαββόπουλος και 20 επιφανείς ομότεχνοί του, ερμηνεύουν μυθικά τραγούδια απ’ τον πλανήτη του ’60.
Σε κεντρικό κινηματογράφο, αφιέρωμα σε αγαπημένες ταινίες των 60′s με τίτλο “Φιλημένη μες στους κινηματογράφους”.
Στην παλιά Βουλή, ομιλίες και συζητήσεις πάνω στα επιτεύγματα της Τέχνης, της Επιστήμης και της πολιτικής, με τίτλο “Ήμουν κι εγώ εκεί”.
Και έκθεση με τίτλο “Εμείς του ’60 οι εκδρομείς” στο Μουσείο Μπενάκη και σε εκθεσιακό χώρο της Βουλής των Ελλήνων.
Το πρόγραμμα:
Οι συναυλίες
ΤΟ ΠΕΡΙΒΟΛΙ ΤΟΥ ΤΡΕΛΛΟΥ
10 συναυλίες του Διονύση Σαββόπουλου με 35 τραγούδια του, της δεκαετίας του ’60, σε συνδιοργάνωση με την Ελληνική Θεαμάτων.
Συμμετέχουν ως καλεσμένοι, προσωπικότητες του ελληνικού τραγουδιού, εκείνης της δεκαετίας.
Ο ήρωας της ταινίας είναι ο Τζέικ Σάλι, ένας πρώην πεζοναύτης, που είναι πλέον καθηλωμένος σε αναπηρικό καροτσάκι. Αν και απογοητευμένος, είναι ακόμη πολεμιστής κατά βάθος. Αυτό που ήθελε πάντα ο Τζέικ είναι να βρει κάτι για το οποίο να αξίζει να αγωνιστεί, και το βρίσκει σε ένα μέρος που δεν μπορούσε να φανταστεί: σε έναν μακρινό κόσμο. Ο Τζέικ έχει στρατολογηθεί για μια αποστολή στον πλανήτη Πανδώρα, ο οποίος έχει τραβήξει το ενδιαφέρον εταιρειών ανά τον κόσμο, λόγω της εκμετάλλευσης ενός ορυκτού, που αξίζει 20 εκατομμύρια δολάρια το κιλό στη Γη. Για να διευκολύνουν τη δουλειά τους, οι άνθρωποι χρησιμοποιούν ένα σύστημα που μεταφέρει τη συνείδηση ενός ατόμου σε ένα υβρίδιο ανθρώπων και ιθαγενών ανθρωποειδών του πλανήτη Πανδώρα, των λεγόμενων Navi.
Αυτό το υβρίδιο ανθρώπου με Navi – ένα πλήρως ζωντανό σώμα που μοιάζει με τους Navi αλλά κατέχει ανθρώπινα συναισθήματα, σκέψεις και προσωπικότητα – είναι γνωστό ως “avatar”. Στη νέα του avatar μορφή, ο Τζέικ μπορεί να περπατήσει ξανά. Η αποστολή του είναι να έρθει σε επαφή και να παρεισφρύσει στους Navi, με την ελπίδα να εξασφαλίσει τη βοήθειά τους – ή τουλάχιστον τη συναίνεσή τους – στην εξόρυξη του ορυκτού. Μια όμορφη θηλυκή Navi, η Νέφτιρι, σώζει τη ζωή του Τζέικ, αν και απρόθυμα, επειδή ακόμη και στο avatar σώμα του, ο Τζέικ αντιπροσωπεύει γι’ αυτήν την ανθρώπινη καταπάτηση στον αμαγάριστο κόσμο των Navi. Καθώς η σχέση του Τζέικ και της Νέφτιρι γίνεται πιο δυνατή, ενώ ο Τζέικ μαθαίνει να εκτιμά τους Navi, ο ίδιος θα έρθει αντιμέτωπος με την απόλυτη δοκιμασία, καθώς θα ηγηθεί μιας επικής μάχης που θα καθορίσει τη μοίρα ολόκληρου του κόσμου.
Ο Σκηνοθέτης & Σεναριογράφος
Ο Τζέιμς Κάμερον γεννήθηκε το 1954 στο Οντάριο και μεγάλωσε κοντά στους καταρράκτες Νιαγάρα. Το 1971 μετακόμισε στις ΗΠΑ και συγκεκριμένα στην Καλιφόρνια, όπου σπούδασε Φυσική στο Fullerton Junior College, ενώ παράλληλα εργαζόταν ως μηχανουργός και, αργότερα, ως οδηγός φορτηγών. Έχοντας ως στόχο μια καριέρα στον κινηματογράφο, ο Κάμερον σταμάτησε να εργάζεται ως οδηγός το 1978, συγκέντρωσε λεφτά μέσω μιας κοινοπραξίας των οδοντιάτρων της περιοχής και γύρισε μια ταινία μικρού μήκους σε 35mm. Continue reading →
AVATAR ή AVATARA= στον Ινδουισμό σημαίνει η ενσάρκωση μια θεϊκής μορφής που εμφανίζεται στη γη για να διαδώσει την αλήθεια.
* Το CameraStylo Online είναι στην ευχάριστη θέση να ανακοινώσει ότι θα φιλοξενεί κείμενα εκκολαπτόμενων κριτικών, θεωρητικών του κινηματογράφου, μαθητών του Τμήματος Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης, άλλων κινηματογραφικών πανεπιστημιακών τμημάτων, μαθητών του Σχολείου Θεωρίας-Ιστορίας-Κριτικής Κινηματογράφου “Β. Ραφαηλίδης” αλλά και αναγνωστών που αγαπούν τον κινηματογράφο και θα ήθελαν να εκφράσουν την κριτική τους άποψη.
Βρισκόμαστε στο 2154 στον πλανήτη Πανδώρα εκεί που κατοικεί η φιλήσυχη φυλή των Νavi, όπου υπάρχει ένα πολύτιμο ορυκτό, απαραίτητο για την ανθρώπινη επιβίωση. Μία αμερικανική εταιρεία με άρτιο εξοπλισμό και την υποστήριξη αμερικανικών στρατευμάτων, έχει θέσει ως στόχο να οικειοποιηθεί αυτό το πολύτιμο αγαθό, χρησιμοποιώντας ως δόλωμα ή καλύτερα ως πειραματόζωο τον πεζοναύτη Τζέικ Σάλλυ (Sam Worthington) υπό τις οδηγίες της Δρ. Γκρέις (Sigourney Weaver). Μεταφέρεται ως “avatar” (συνείδηση που κατέχει ανθρώπινα συναισθήματα, σκέψεις και προσωπικότητα σε σώμα ιθαγενή Navi) και μετεξελίσσεται σε έναν αυθεντικό κάτοικο της φυλής.
Ο Τζέικ σταδιακά έλκεται από την ζωή στη φύση, ερωτεύεται την κόρη του αρχηγού της φυλής την Neytiri (Zoe Saldana) και αρνείται να συνεργαστεί με την ομάδα. Ενώ η Δρ. Γκρέις προσπαθεί να ξανακερδίσει την εμπιστοσύνη του Τζέικ, εμπλέκεται στην υπόθεση και ο Αμερικανικός στρατός με τον αδίστακτο στρατηγόΜάιλς (Stephen Lang) ,o οποίος εξαρχής αμφέβαλε για την αποτελεσματικότητα των πειραμάτων της ομάδας, και αναλαμβάνει δράση με ισχυρά στρατιωτικά μέσα σε ένα “προληπτικό” πόλεμο εναντίων του Τζέικ και της φυλής.
Όπως μπορεί να αντιληφθεί κανείς με τέτοια υπόθεση δεν μπορούμε να μιλάμε για την ταινία σταθμό του αιώνα, που θα συγκλονίζει ολόκληρες γενιές από δω και πέρα, όπως διέδιδε εντέχνως ο σκηνοθέτης της ταινίας. Η δομή και το περιεχόμενο στο κινηματογράφο δεν μπορούν να χωρίσουν, και στο AVATAR υπάρχει μια σεναριακή ανακολουθία σε σχέση με το υπόλοιπο κομμάτι. Το γεγονός πως η ταινία διαρκεί 2.5 ώρες κάνει εμφανή αυτή την χαλαρότητα στη πλοκή και σε κάποια σημεία ακόμα και βαρετή την παρακολούθησή της.
Είναι πρόδηλο πως ο Κάμερον για την δομή του έργου έχει έναν βασικό στόχο. Μέσω της τεχνολογίας 3D και του μαεστρικού τρόπου που ξέρει να την χρησιμοποιεί, προσπαθεί να αλλάξει τα εκφραστικά μέσα του κινηματογράφου όπως τα ξέραμε μέχρι σήμερα( οπτικά, ηχητικά στοιχεία, τρόποι λήψεις), και αυτό δεν είχαμε αμφιβολία πως θα το πετύχαινε, και το πέτυχε. Continue reading →
Έχοντας στις αποσκευές του ειδικό βραβείο από τον 66 Φεστιβάλ Βενετίας και υποψηφιότητα για τον Χρυσό Λέοντα, το «Soul Kitchen» κάνει πρεμιέρα στη χώρα μας και ταυτόχρονα σε πολλές ευρωπαϊκές πόλεις.
Η κωμωδία του Τούρκου γεννημένου στη Γερμανία Φατίχ Ακίν έχει έντονο ελληνικό χρώμα, με τον κεντρικό του ήρωα, τον Ζήνο Καζαντζάκη(Αδάμ Μπουσδούκο) να βρίσκεται σε επαγγελματικό αδιέξοδο. Το εστιατόριο που διατηρεί σε υποβαθμισμένη συνοικία στο Αμβούργο πάει από το κακό στο χειρότερο, παραμελημένο και με κίνδυνο οριστικού λουκέτου από τις υγειονομικές υπηρεσίες, η προσωπική του ζωή μπαίνει σε δοκιμασία από την μετάθεση της φίλης του (Ναντίν) στη Σαγκάη, και ταλαιπωρείται από πόνους στη μέση. Η κατάσταση περιπλέκεται όταν αποφυλακίζεται με περιοριστικούς όρους ο μικρότερος του αδερφός ( Ηλίας) και ταυτόχρονα αναγκάζεται να συνεργαστεί με έναν ιδιόρρυθμο σεφ(Σάιν).
Ο Φατίχ Ακίν δοκιμάζει για πρώτη φόρα να παρουσιάσει τους χαρακτήρες του μέσα από το πρίσμα κωμικών-σπονδυλωτών καταστάσεων και το εγχείρημα του αυτό σε γενικές γραμμές κρίνεται επιτυχημένο. Η φετινή είτε είναι χρονιά πειραματισμών για τον Ακίν (συμμετοχή στο “New York I love you”) ή μια εν γένει μετατόπιση του ενδιαφέροντος του σε διαφορετικές υφολογικές και σκηνοθετικές φόρμες.
Δεν πρέπει να μας προκαλεί έκπληξη η επιλογή του να δώσει στους πρωταγωνιστές του άρωμα ελληνικό. Ο Αδάμ Μπουσδούκος (βραβευμένος το 1998 και 2001 για την ταινία του Ακίν “Ακαριαίο Χτύπημα”), είναι ένας από τους βασικότερους του συνεργάτες, πρωταγωνίστησε στις μεγαλύτερες κινηματογραφικές στιγμές του Τούρκου δημιουργού (Βαθιά Κοφτά Ανθρώπινα, Μαζί ποτέ, Σολίνο ), αλλά πέραν τούτου, τους συνδέει μια μακροχρόνια φιλία, ήταν συμμαθητές και μεγάλωσαν μαζί στις γειτονιές της Γερμανικής μεγαλούπολης. Continue reading →
Επίσημη Συμμετοχή 59ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου – Panorama
Ημερομηνία εξόδου στις ελληνικές αίθουσες:
17 Δεκεμβρίου 2009
Σας παρακαλούμε, όταν δείτε την ταινία, μην αποκαλύψετε το μυστικό της σε άλλους.
Γενικά
«Με λένε Στέλλα. Οι φίλοι με φωνάζουν Στρέλλα, γιατί λένε ότι είμαι λίγο τρελλή.»
Η Στρέλλα του Πάνου Κούτρα είναι μία από τις καλύτερες ταινίες των τελευταίων χρόνων αλλά και όλων των εποχών του ελληνικού κινηματογράφου. Πειστική, δημιουργεί δυνατά συναισθήματα, συναρπάζει. Ασχολείται με ένα από τα πιο επίμαχα σύγχρονα θέματα και το κάνει με τέτοιο τρόπο που το εντάσσει φυσιολογικότατα στην ελληνική κοινωνία, σαν να ήταν πάντα εκεί τοποθετημένο όπως του αρμόζει. Ο Πάνος Κούτρας εισάγει με τολμηρό και ριζοσπαστικό τρόπο την νέα εποχή στον κινηματογράφο αλλά και στην ίδια την κοινωνία. Η κατάσταση των πραγμάτων θα αλλάξει ριζικά τα επόμενα χρόνια, θα αφήσει τόσο πίσω τον κινηματογράφο που είχαμε μάθει να βλέπουμε που μόνο καλλιτεχνικά έργα σαν του Κούτρα θα έχουν την δυνατότητα να μας κρατήσουν συνδεδεμένους με την σύγχρονη εποχή και νοοτροπία. Η ειλικρίνεια, η ευαισθησία και η αμεσότητα με τα οποία προσεγγίζει το θέμα του αποτελούν μια πρόταση για το πως και που οφείλει να κινηθεί ο ελληνικός κινηματογράφος στο άμεσο μέλλον.
Γιάννης Καραμπίτσος
Επιβίωσε από την «Επίθεση του Γιγαντιαίου Μουσακά», αντιστάθηκε στην «Αληθινή Ζωή» και δεκατρία χρόνια μετά την εγκατάστασή του στην Ελλάδα, ο Πάνος Χ. Κούτρας μοιάζει επιτέλους να… στρελλάθηκε! Με συνεργάτη τη γαλλική Films Distribution και, στην πορεία, το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου, ολοκλήρωσε την τρίτη του ταινία μεγάλου μήκους «Στρέλλα»: μια ερωτική ιστορία ανάμεσα σε μια τρανσέξουαλ πόρνη κι έναν άντρα που, βγαίνοντας από τη φυλακή, προσπαθεί να προσδιορίσει την ταυτότητά του. Μια ταινία βαθιά ρομαντική, κοινωνικά προκλητική, αισθητικά μαγευτική – γυρισμένη σε φιλμ Super 16mm – που αποδεικνύει τον καθοριστικό ρόλο του Πάνου Χ. Κούτρα στα κινηματογραφικά πράγματα. Μια ταινία πολύπλοκη και απλή, σαν το καλοφυλαγμένο μυστικό στην εξέλιξη της πλοκής της, ή σαν τη δυσκολότερη αλήθεια που δέχεσαι με ευκολία όταν αγαπάς.
Η ταινία προβλήθηκε για πρώτη φορά στο επίσημο πρόγραμμα του Φεστιβάλ Βερολίνου 2009, στο τμήμα Πανόραμα. Από τότε, με το θάρρος της αγάπης του κοινού και των επιδοκιμαστικών κριτικών, η Στρέλλα ταξίδεψε και βραβεύτηκε σε πολλά Φεστιβάλ σε όλον τον κόσμο (βλ. ειδική ενότητα παρακάτω). Επιπλέον, η Στρέλλα, μαζί με τον Κυνόδοντα του Γιώργου Λάνθιμου, βρίσκεται ανάμεσα στις 48 ταινίες που είναι υποψήφιες για τα φετινά Βραβεία Ευρωπαΐκού Κινηματογράφου.
Η Στρέλλα βγήκε στις κινηματογραφικές αίθουσες της Γαλλίας στις 18 Νοεμβρίου, από την εταιρεία διανομής Memento Films και στην Ελλάδα στις 17 Δεκεμβρίου, σε συνεργασία με το Filmcenter του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου.
Σύνοψη
O Γιώργος αποφυλακίζεται μετά από 15 χρόνια εγκλεισμού για ένα φόνο που ομολόγησε ότι διέπραξε στο χωριό όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε. Είναι 48 ετών και αποφασισμένος να κάνει μία καινούρια αρχή στην Αθήνα, μία πόλη άγνωστη γι’ αυτόν. Οι άμεσοι στόχοι του: να πουλήσει το πατρικό του σπίτι και να βρει το γιο του, Λεωνίδα, του οποίου τα ίχνη έχει χάσει από τη μέρα της καταδίκης του.
Το βράδυ της αποφυλάκισής του διανυκτερεύει σ’ ένα φτηνό ξενοδοχείο στην Ομόνοια. Εκεί γνωρίζει τη Στρέλλα, μία όμορφη νεαρή πόρνη τρανσέξουαλ. Στη νέα του ζωή όλα επιτρέπονται κι έτσι αποφασίζει να περάσει το βράδυ μαζί της. Η ιδιόμορφη ομορφιά της, η λαχτάρα της για ζωή και το κυνικό της χιούμορ τον γοητεύουν. Λίγες μέρες μετά θα την ξανασυναντήσει και δε θα αργήσουν να μείνουν μαζί.
Ωστόσο οι λογαριασμοί του Γιώργου με το παρελθόν είναι ακόμα ανοιχτοί.
Μία άλλη «φυλακή» τον περιμένει. Μαζί με τη Στρέλλα θα πρέπει να βρουν το δρόμο προς την έξοδο.
Σημείωμα σκηνοθέτη
Η ιστορία της «Στρέλλας» είναι από αυτές που θα μπορούσαμε να ακούσουμε σε μία παρέα με την κοινότυπη εισαγωγή: «θα σας διηγηθώ μία απίθανη ιστορία που άκουσα». Όπως συνήθως η δυναμική αυτών των ανεκδοτικών ιστοριών πηγάζει από κάτι αρχετυπικό, κάτι με το οποίο μπορεί ο καθένας να ταυτιστεί. Παίρνοντας σαν αφετηρία λοιπόν αυτό το αρχετυπικό σχήμα και τοποθετώντας το σε μία εποχή, τη σημερινή, και μία κοινωνία, την ελληνική, όπου η αναζήτηση μίας νέας ταυτότητας μέσα σε ένα επίσης νέο σύστημα αξιών έχει γίνει πιο επιτακτική από ποτέ, θελήσαμε να αφηγηθούμε μία ιστορία η οποία δοκιμάζει τη φαντασία μας, τα συναισθήματά μας και τις κεκτημένες αξίες μας. Μία ιστορία που έχει ως στόχο να μιλήσει για τη σημασία της αποδοχής του διαφορετικού, την ανάγκη για συμφιλίωση, τον αλληλοσεβασμό. Τέλος, για την αγάπη πέρα και πάνω από κάθε σύμβαση. Continue reading →
Ο κινηματογράφος, όπως τον αντιλαμβανόμαστε σήμερα, δεν είναι παρά ο καθρέφτης των άλλων τεχνών.
Λοιπόν, παραείναι σπουδαίος για να παραμείνει απλώς ένας καθρέφτης, πρέπει να απελευθερωθεί από τις αλυσίδες του και να του δοθεί η αληθινή του προσωπικότητα.
Germaine Dulac
ΛΟΥΙΣ ΜΠΟΥΝΙΟΥΕΛ
ΔΙΑΓΩΓΗ ΜΗΔΕΝ (1933) ΖΑΝ ΒΙΓΚΟ
Μέρος Ι (16.00-18.00): Σουρεαλισμός και Ιμπρεσιονισμός στον Κινηματογράφο. Εισήγηση: Γιάννης Καραμπίτσος
GERMAIN DULAC: πρωτοπόρος, κινηματογραφίστρια, θεωρητικός, δημοσιογράφος και φεμινίστρια
ΧΡΥΣΗ ΕΠΟΧΗ (1930)
Θα προβληθούν οι ταινίες : Ένας Ανδαλουσιανός Σκύλος (1929) του Λουίς Μπουνιουέλ, Το Κοχύλι και ο Κληρικός (1928) της Ζερμέν Ντιλάκ, Le Glace a Trois Face (1928) του Ζαν Επστάιν και αποσπάσματα από την Χρυσή Εποχή (1930) του Λουίς Μπουνιουέλ, το Αίμα του Ποιητή του Ζαν Κοκτό (1930), Διαγωγή Μηδέν (1933) και Σχετικά με την Νίκαια (1929) του Ζαν Βιγκό, Ναπολέων του Αμπέλ Γκανς (1927) Continue reading →
ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΤΑΙΝΙΑ 2009 Η ΛΕΥΚΗ ΚΟΡΔΕΛΛΑ – DAS WEISSE BAND (The White Ribbon), Germany/Austria/France/Italy
σε σενάριο και σκηνοθεσία του Michael Haneke
παραγωγή των Stefan Arndt, Veit Heiduschka, Michael Katz, Margaret Menegoz & Andrea Occhipinti
ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ 2009 Michael Haneke Η ΛΕΥΚΗ ΚΟΡΔΕΛΛΑ – DAS WEISSE BAND (The White Ribbon)
ΑΝΔΡΙΚΗ ΕΡΜΗΝΕΙΑ 2009 Tahar Rahim ΠΡΟΦΗΤΗΣ – UN PROPHETE (A Prophet)
ΓΥΝΑΙΚΕΙΑ ΕΡΜΗΝΕΙΑ 2009 Kate Winslet ΣΦΡΑΓΙΣΜΕΝΑ ΧΕΙΛΗ – THE READER (Der Vorleser)
ΣΕΝΑΡΙΟ 2009 Michael Haneke Η ΛΕΥΚΗ ΚΟΡΔΕΛΛΑ – DAS WEISSE BAND (The White Ribbon)
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ (CARLO DI PALMA) 2009 Anthony Dod Mantle for ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΣ – ANTICHRIST & SLUMDOG MILLIONAIRE
ΤΕΧΝΙΚΟ ΒΡΑΒΕΙΟ 2009 Brigitte Taillandier, Francis Wargnier, Jean-Paul Hurier & Marc Doisne για τον ήχο στην ταινία, ΠΡΟΦΗΤΗΣ – UN PROPHETE (A Prophet)
ΜΟΥΣΙΚΟΣΥΝΘΕΤΗΣ 2009 Alberto Iglesias ΡΑΓΙΣΜΕΝΕΣ ΑΓΚΑΛΙΕΣ – LOS ABRAZOS ROTOS (Broken Embraces)
ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΑΝΑΚΑΛΥΨΗ 2009 KATALIN VARGA, Romania/UK/Hungary
σε σενάριο και σκηνοθεσία του Peter Strickland
παραγωγής Tudor Giurgiu, Oana Giurgiu & Peter Strickland
ΚΙΝΟΥΜΕΝΟ ΣΧΕΔΙΟ 2009 MIA ET LE MIGOU (Mia and the Migoo), France/Italy
σκηνοθεσία Jacques-Remy Girerd, συνσκηνοθεσία της Nora Twomey
ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ 2009 POSTE RESTANTE by Marcel Lozinski
Είμαστε μια γενιά που μεγάλωσε μέσα σε σχετική ευημερία και που τώρα ζει στα πανεπιστήμια και αντικρίζει με δυσφορία τον κόσμο που θα κληρονομήσει.
Μια εμβληματική φυσιογνωμία της δεκαετίας του 60 και της νεανικής εξέγερσης στην Αμερική θα βρεθεί στην Αθήνα, τη Δευτέρα 14 Δεκεμβρίου, για να συναντήσει το Διονύση Σαββόπουλο και τους φίλους του: Ο Τομ Χέυντεν, από τις ΗΠΑ, θα μιλήσει, μαζί με το Γιάννη Γιαννουλόπουλο, για την εμπειρία αλλά και την επικαιρότητα των 60ς στις 19:00, τη Δευτέρα 14 Δεκεμβρίου, στην αίθουσα της Παλαιάς Βουλής.
Ο Τομ Χέυντεν ήταν ένας από τους ιδρυτές της οργάνωσης Students for a Democratic Society (Φοιτητές υπέρ μιας Δημοκρατικής Κοινωνίας), της πιο σημαντικής από τις φοιτητικές οργανώσεις που οργάνωσαν τις μεγάλες διαδηλώσεις κατά των φυλετικών διακρίσεων και του πολέμου στο Βιετνάμ και τις μεγάλες κινητοποιήσεις στα αμερικανικά πανεπιστήμια. Continue reading →
Με ένα αφιέρωμα στον Κώστα Γιαννίδη (Γιάννη Κωνσταντινίδη), στον σπουδαίο συνθέτη του μουσικού θεάτρου την εποχή του Μεσοπολέμου, ανοίγει την αυλαία του το…
O πολυβραβευμένος ηθοποιός Τζέρεμι ‘Αιρονς έρχεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα για να μας διηγηθεί τη «Χριστουγεννιάτικη Ιστορία» στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών,…
«Μια ιδέα στο κεφάλι και μια κάμερα στο χέρι (Glauber Rοcha) …
…Και ο λαός μπροστά (Nelson Ρereira dos Santos)…
…Σίγουρα, αλλά όχι σε γλέντι (Ruy Guerra)»
Οι εκδόσεις του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης μας έχουν συνηθίσει στην ποιότητα, όπως και ο επιμελητής αυτής της έκδοσης και συγγραφέας του παρόντος άρθρου Νίκος Σαββάτης, που έχει επιμεληθεί για πολλά χρόνια για λογαριασμό του φεστιβάλ πολύ σημαντικά βιβλία για μεγάλους κινηματογραφικούς δημιουργούς, εκδόσεις πραγματικά μαθήματα κινηματογράφου. Με αφορμή την εβδομάδα βραζιλιάνικου κινηματογράφου, βρίσκουμε την ευκαιρία να παρουσιάσουμε το βιβλίο με τον πολύ εύστοχο τίτλο Cinema Em Trance ΒΡΑΖΙΛΙΑΝΙΚΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ, που αποτελεί παράφραση του τίτλου της ταινίας του Γκλάουμπερ Ρόσα “Terra Em Trance”, αναδημοσιεύοντας κάποια χαρακτηριστικά κείμενά του, έτσι ώστε οι αναγνώστες μας να γνωρίσουν το βιβλίο, τον Νίκο Σαββάτη και την πολυσύνθετη θεωρητική και κριτική του σκέψη (έχει συγγράψει σε όλα τα σημαντικά ελληνικά κινηματογραφικά περιοδικά που σήμερα δυστυχώς δεν υπάρχουν) αλλά και τον Βραζιλιάνικο Κινηματογράφο με τον πιο ιδανικό τρόπο ώστε κατόπιν να επισκεφθούν την Ταινιοθήκη της Ελλάδας και να ανακαλύψουν τα τελευταία δείγματα ενός πολύ ζωντανού και συναρπαστικού κινηματογράφου. Γ.Κ.
Όλες οι γενικές προσεγγίσεις στον βραζιλιάνικο κινηματογράφο ξεκινούν από μια παράδοξη διαπίστωση. Παρά την εκπληκτική ζωτικότητά του, ο βραζιλιάνικος κινηματογράφος, εξακολουθεί να αποτελεί ανεξερεύνητη ήπειρο ακόμα και για την κινηματογραφόφιλη Ευρώπη. Continue reading →
Από τα πιο σημαντικά και ριζοσπαστικά κείμενα που έχουν γραφτεί για τον κινηματογράφο. Γ.Κ.
“Παραλείποντας την πληροφοριακή εισαγωγή, ίδιον πλέον κάθε συζήτησης που αναφέρεται στη Λατινική Αμερική, προτιμώ να αναφερθώ στις σχέσεις ανάμεσα στη δική μας και την πολιτισμένη κουλτούρα με όρους λιγότερο περιοριστικούς από τους όρους που χαρακτηρίζουν την ανάλυση του ευρωπαίου παρατηρητή. Έτσι, ενώ η Λατινική Αμερική θρηνεί τη γενική της μιζέρια, ο αλλοδαπός συζητητής φαίνεται να την απολαμβάνει, καθότι δεν τη θεωρεί τραγικό σύμπτωμα, αλλά απλώς ένα επίσημο δεδομένο του πεδίου των ενδιαφερόντων του. Ούτε ο ίδιος ο Λατινοαμερικάνος μεταδίδει την αληθινή του μιζέρια στον πολιτισμένο άνθρωπο, ούτε ο πολιτισμένος άνθρωπος κατανοεί πλήρως τη μιζέρια του Λατινοαμερικάνου.”
(Deus e o Diabo na Terra do Sol, 1963)
Σ’ αυτήν την κατάσταση βρίσκονται βασικά οι Τέχνες στη Βραζιλία: μέχρι σήμερα, κατάφεραν με ποσοτικούς όρους να μεταδοθούν μόνον ψέματα που στηρίζονται σε αλήθειες (οι τυπικοί εξωτισμοί που εκχυδαΐζουν τα κοινωνικά προβλήματα), προκαλώντας μια σειρά από παρεξηγήσεις που δεν περιορίζονται στην Τέχνη, αλλά επεμβαίνουν και στο πολιτικό τοπίο. Ο ευρωπαίος παρατηρητής ενδιαφέρεται για τη διαδικασία της καλλιτεχνικής δημιουργίας στον υπανάπτυκτο κόσμο μόνο στο μέτρο που ικανοποιεί τη νοσταλγία του για πρωτογονισμό, κι αυτός ο πρωτογονισμός είναι υβριδικός, συγκαλυμμένος κάτω από το αργοπορημένο κληροδότημα του πολιτισμένου κόσμου, το οποίο έχει παρανοηθεί, καθότι έχει επιβληθεί από την αποικιοκρατία.
Η Λατινική Αμερική παραμένει αποικία, και το μόνο που διαφοροποιεί την αποικιοκρατία του χτες από την αποικιοκρατία του σήμερα είναι οι πιο εκλεπτυσμένες επεμβάσεις της αποικιοκρατικής δύναμης: και εκτός από τους κανονικούς αποικιοκράτες, οι εκλεπτυσμένες επεμβάσεις εκείνων που επίσης προετοιμάζουν τη μελλοντική μας υποδούλωση. Το διεθνές πρόβλημα της ΛΑ εξακολουθεί να είναι θέμα αλλαγής αποικιοκρατικής δύναμης, και η πιθανή της απελευθέρωση θα εξαρτάται για πολύ ακόμα από τη νέα της εξάρτηση. Continue reading →
