“Ο Ηλίθιος” του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι. Απόσπασμα (Μάτια). Με αφορμή την ΠΡΩΤΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟ 2010 της Λέσχης Ανάγνωσης “Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι” Αθήνας. Θέμα: “Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι, ο μεγάλος αμαρτωλός”. Παρουσίαση της βιογραφίας του μέσα από τις σελίδες βιβλίων που καταπιάστηκαν με αυτή. Κυριακή 28/2/2010, 15.00, Μεθώνης 46, Εξάρχεια.

Απόσπασμα από τον Ηλίθιο (Μάτια)

Ήταν φανερό πως τ’ όνομα του πρίγκιπα της έκανε πολύ μεγάλη εντύπωση. Ο πρίγκιπας την κοίταξε αφηρημένα, γύρισε και τράβηξε για το ξενοδοχείο του. Δε βγήκε όμως απ’ της Φιλίσοβας με το ίδιο ύφος που είχε μπει. Του συνέβη και πάλι, μέσα σε μια στιγμή θα ‘λεγες, μια ασυνήθιστη αλλαγή: περπα τούσε και πάλι χλομός, εξασθενημένος, βασανιζόμενος, ταραγμέ νος. Τα γόνατα του τρέμανε κι ένα αόριστο, αφηρημένο χαμόγελο τρεμόπαιζε στα μελανιασμένα χείλη του: «η αναπάντεχη σκέψη» του επιβεβαιώθηκε ξαφνικά και δικαιώθηκε – ξαναπίστευε πάλι στο δαίμονα του!

Μα επιβεβαιώθηκε τάχα; Δικαιώθηκε; Ποιος ο λόγος που τον ξανάπιασε πάλι αυτό το ρίγος, αυτός ο κρύος ιδρώτας, αυτό το ψυχικό σκοτάδι και το κρύο; Μήπως επειδή ξανάδε τώρα αυτά τα μάτια; Μα αφού είχε ξεκινήσει απ’ το Θερινό Κήπο μ’ αυτόν ίσα-ίσα το σκοπό – για να τα δει! Αυτή ήταν η«αναπάντεχη σκέψη».

Γεννήθηκε μέσα του η επίμονη επιθυμία να δει αυτά τα «προτερινά μάτια», να πειστεί τελειωτικά πως θα τα συνάντησε: το δίχως άλλο εκεί, κοντά σε κείνο το σπίτι. Αυτό ήταν μια σπασμωδική επιθυμία και γιατί λοιπόν είναι τόσο συντριμμένος και κατάπληκτος τώρα επειδή τα ‘δε πραγματικά; Λες και δεν το περίμενε!

Ναι, ήταν εκείνα τα ίδια μάτια (και για τ’ ότι ήταν τα ίδια δε χωράει τώρα πια καμιά αμφιβολία) κείνα τα ίδια που τον κοίταζαν αστράφτοντας το πρωί, όταν έβγαινε απ’ το βαγόνι της αμαξοστοιχίας, στο σταθμό Νικολάγιεβσκη· κείνα τα ίδια (απολύτως τα ίδια!) που έπιασε το βλέμμα τους πάνω του, πίσω απ’ τους ώμους του, καθώς καθόταν στην καρέκλα, στο γραφείο του Ραγκόζιν. Ο Ραγκόζιν τότε τ’ αρνήθηκε: ρώτησε μ’ ένα στραβό, παγωμένο χαμόγελο:

«Ποιανού να ‘ταν λοιπόν τα μάτια;» Και τον πρίγκιπα τον έπιασε μια τρομερή επιθυμία, μόλις λίγη ώρα πριν, στο σταθμό του Τσάρσκογε Σελό – όταν καθόταν στο βαγόνι για να πάει στην Αγλαΐα και ξανάδε ξάφνου αυτά τα μάτια για τρίτη πια φορά κείνη τη μέρα – να πλησιάσει το Ραγκόζιν και να  του    πει   «ποιανού ήταν αυτά τα μάτια!»

(Μετάφραση Άρη Αλεξάνδρου, Εκδόσεις Γκοβόστη)

“Ο Ηλίθιος” του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι. Απόσπασμα (Αύρα). Με αφορμή την ΠΡΩΤΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟ 2010 της Λέσχης Ανάγνωσης “Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι” Αθήνας. Θέμα: “Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι, ο μεγάλος αμαρτωλός”. Παρουσίαση της βιογραφίας του μέσα από τις σελίδες βιβλίων που καταπιάστηκαν με αυτή. Κυριακή 28/2/2010, 15.00, Μεθώνης 46, Εξάρχεια.

Απόσπασμα από τον “Ηλίθιο” (Αύρα)

Σκεφτόταν μαζί με τ’ άλλα πως όταν τον βρίσκαν αυτές οι κρίσεις της επιληψίας, υπήρχε μια φάση, αμέσως σχεδόν πριν πέσει χάμω (εφόσον βέβαια αυτά τα πάθαινε στον ξύπνο του), όταν ξαφνικά μέσα στη θλίψη της ψυχικής του καταχνιάς, της κατάθλιψης, στιγμές-στιγμές σαν να πετούσε το μυαλό του φλόγες κι όλες μέσα του οι δυνάμεις της ζωής τανύζονταν διαμιάς με ορμή ασυνήθιστη. Η αίσθηση της ζωής, η συνείδηση του εαυτού του δεκαπλασιαζόταν σχεδόν αυτές τις στιγμές που κρατούσαν τόσο όσο μια αστραπή. Ο νους, η καρδιά φωτίζονταν από ένα ασυνήθιστο φως• όλες οι συγκινήσεις, όλες του οι αμφιβολίες, όλες του οι ανησυχίες ξαφνικά σαν να γαλήνευαν, σβήναν μέσα σε μια ανώτερη απανεμιά, έμπλεη από μια ολοκάθαρη, αρμονική χαρά κι ελπίδα, γιομάτη φρόνηση κι αίσθηση ενός υπέρτατου τέλους. Αλλά οι στιγμές αυτές, αυτά τ’ αστραφτερά λαμπυρίσματα δεν ήταν παρά η προαίσθηση μόνο εκείνου του έσχατου δευτερόλεπτου (ποτέ παραπάνω από ένα δευτερόλεπτο) από το οποίο άρχιζε η ίδια πια η κρίση. Τούτο το δευτερόλεπτο ήταν βέβαια αβάσταχτο. ‘Όταν έπειτα, δηλαδή όταν πια ήταν στα καλά του, τις συλλογιζόταν αυτές τις στιγμές, συχνά έλεγε: μα αυτές οι αστραπές κι αναλαμπές μιας ανώτερης αίσθησης και συνείδησης του εαυτού μου και συνεπώς και του «ανώτερου όντος» δεν είναι παρά μια αρρώστια, δεν είναι παρά μια παρέκκλιση από την ομαλή μας κατάσταση, άρα σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να είναι ένα στάδιο ύπαρξης ανώτερο, αντίθετα πρέπει να το κατατάξουμε χαμηλά, στο πιο χαμηλό σκαλί. Κι όμως, παρ’ όλα αυτά, στο τέλος-τέλος, οδηγήθηκε σ’ ένα από τα πιο παράδοξα συμπεράσματα: «Και τι σαν είναι αρρώστια; είπε τέλος πάντων. Τι σημασία έχει αν η ένταση αυτή είναι ανώμαλη, αφού το ίδιο το αποτέλεσμα, αφού η στιγμιαία εκείνη αίσθηση, όπως τη θυμάσαι και την κρίνεις γερός πια, βεβαιώνεσαι πως είναι μια αρμονία ανώτερου τύπου, μια ομορφιά ανώτερου τύπου, σου χαρίζει ένα ανήκουστο κι αμάντευτο αίσθημα τον ολοκληρωμένου, του τέλειου, του αρμονικού και μιας ολόχαρης κατανυχτικής συνένωσης με την πιο υψηλή που υπάρχει σύνθεση της ζωής;». Αυτές οι νεφελωμένες εκφράσεις τον φαίνονταν εκείνου του ίδιου πολύ κατανοητές, παρ’ όλο που ήταν ακόμη πάρα πολύ χλιαρές. Ότι όμως αυτή εκεί ήταν αληθινή «ομορφιά και προσευχή», ότι πραγματικά ήταν μια«ανώτερη σύνθεση ζωής», γι’ αυτό το πράγμα δεν είχε αμφιβολία, δεν μπορούσε ούτε να δεχτεί καν την παραμικρή αμφιβολία.

FREE CINEMA (Βρετανικός Ελεύθερος Κινηματογράφος) του Τάσου Γουδέλη. Με αφορμή το αφιέρωμα στο FREE CINEMA στο Σχολείο Θεωρίας, Ιστορίας, Κριτικής Κινηματογράφου “Β. Ραφαηλίδης”. Σάββατο 27/2/2010, 16.00-20.00, Μεθώνης 46, Εξάρχεια. Είσοδος Ελεύθερη.

Με αφορμή το αφιέρωμα στο Free Cinema Σάββατο 27/2/2010, 16.00 στο Σχολείο Β. Ραφαηλίδης

Μετά και το θάνατο και του Κάρελ Ράις, δεν υπάρχει πια έστω και ένας σημαντικός σκηνοθέτης (με εξαίρεση τον ήσσονα Μπράιαν Φορμπς και τον «ύστερο» Κεν Λόουτς ) σκηνοθέτης, που να μας θυμίζει με την παρουσία του, τυπικά, εκείνη την «οργισμένη» «Σχολή» του αγγλικού σινεμά της δεκαετίας του ’50: εννοώ, βέβαια, το Free cinema, που κείται δαφνοστεφές και νεκρό, σε νεαρή μάλι­στα ηλικία κάπου στο τέλος της δεκαετίας του ’60.

Φυσικά η τοποθέτηση της Σχολής αυτής στο παρελθόν του σινε­μά γίνεται με κριτήρια ιστορικά και δεν αφορά στην επίδραση που άσκησε και ασκεί στους επιγενόμενους. Διότι τη βρίσκουμε ζωντα­νή σε πολλές σημερινές εκφάνσεις του ρεαλισμού και των ταινιών με κοινωνικό περιεχόμενο. .

Αλλά ας γυρίσουμε πίσω στις αρχές της δεκαετίας του 50, σε μια εποχή οπού ο ιταλικός νεορεαλισμός είχε αφήσει ανεξίτηλα σημά­δια στην παγκόσμια κινηματογραφία. Δεν μπορούσε να μείνει ανε­πηρέαστος και το αγγλικό σινεμά. Τα κοινωνικά και αισθητικά του μηνύματα πέρασαν στις συνειδήσεις ειδικά των νέων δημιουργών, οι οποίοι θέλησαν να σκύψουν με περισσότερη ένταση στα προβλήματα της χώρας τους και παράλληλα να ασκηθούν στους κινηματογραφι­κούς τρόπους της ιταλικής «Σχολής». Η γαλλική «Νουβέλ Βαγκ» επι­πλέον είχε μεταγγίσει τις αισθητικές ελευθερίες και τη διανοητικό­τητα της στην απέναντι όχθη της Μάγχης. Έτσι, νεαροί συγγρα­φείς, «οργισμένοι», όπως ονομάσθηκαν (Τζων Όσμπορν, Τζων Μπρέι, Τζο Όρτον κ.α.) καθώς και σκηνοθέτες όπως ο Τονυ Ρίτσαρντσον , ο Λίντσαιυ Άντερσον, ο Τσέχος Κάρελ Ράις , ο Τζων Σλέσιντζερ, ο Μπράιαν Φορμπς κ.α., ακολούθησαν έναν δρόμο ανεξάρτητο από την θεσμική κουλτούρα, αναζητώντας καινούργιες λύσεις στην μορφή και στις ιδέες. Το κινηματογραφικό, θεωρητικό περιοδικό «Sight and sound», στο οποίο συνεργάζονταν οι περισσότεροι μετέπειτα «πρωταγωνιστές» του «αγγλικού Νέου Κύματος» (Αντερσον, Ρίτσαρντσον κ.α.), ακολουθώντας τα χνάρια των γαλλικών «Κινηματογραφικών Τετραδίων», έβαλαν τις βάσεις για την πρακτική που θα ακολουθούσαν οι σινεφίλ συντάκτες του και οι άλλοι νέοι κινηματογραφιστές.

Αξιοποιώντας, λοιπόν, τις ιδέες του νεορεαλισμού και του γαλ­λικού «Νέου Κύματος» οι κριτικοί αυτοί πέρασαν στη σκηνοθεσία ονομάζοντας το κίνημα τους «Ελεύθερο κινηματογράφο» ( «Free cinema»). Θα μπορούσαμε να ονομάσουμε τον «συνασπισμό» των συγκεκριμένων κινηματογραφιστών και «Σχολή» δεδομένου ότι ένωναν τους τελευταίους κοινές αισθητικές απόψεις και ιδέες, οι οποίες θα μπορούσαν να κωδικοποιηθούν εν συντομία στα εξής σημεία:

1. Κοινωνικός προβληματισμός

2. Έξοδος από τα στούντιο και κινηματογράφηση σε εξωτερικούς χώρους ούτως ώστε ο φακός να συλλαμβάνει το θέμα «εξ επαφής», με ντοκιμαντερίστικο στυλ χωρίς εξιδανικεύσεις και

3. Εμβάθυνση στην ατομική ψυχολογία των ηρώων.

Αυτό, κυρίως, που απασχόλησε τους σκηνοθέτες της Σχολής ήταν η έκφραση των αισθημάτων οργής και αμφισβήτησης απένα­ντι στις κατεστημένες ιδέες της εποχής παρά η στιλιστική ανανέ­ωση.

“ΤΟ ΧΕΙΡΟΓΡΑΦΟ ΠΟΥ ΒΡΕΘΗΚΕ ΣΤΗ ΣΑΡΑΓΟΣΑ” (RECOPIES SARAGOZA) Έτος παραγωγής: (1965), σκηνοθέτης: Βόιτσεχ Χας. ET1, 27/2/2010, 00.30, Κινηματογραφική Λέσχη

ΤΟ ΧΕΙΡΟΓΡΑΦΟ ΠΟΥ ΒΡΕΘΗΚΕ ΣΤΗ ΣΑΡΑΓΟΣΑ

RECOPIES SARAGOZA
Έτος παραγωγής: (1965)

Κατά τους Ναπολεόντειους Πολέμους, στη μάχη για την πόλη της Σαραγόσα, ένας Γάλλος αξιωματικός καταφεύγει στον δεύτερο όροφο ενός πανδοχείου της Σιέρα Μορένα. Εκεί βρίσκει ένα μεγάλο βιβλίο με σχέδια. Παριστάνουν δυο άντρες κρεμασμένους σε αγχόνες και δυο γυναίκες ξαπλωμένες σε κρεβάτι. Ένας αξιωματικός του εχθρού επιχειρεί να τον συλλάβει αλλά καταλήγει να μεταφράζει το βιβλίο. Ανακαλύπτει έτσι, στο πρόσωπο του συγγραφέα, τον παππού του, λοχαγό των Βαλώνων, Αλφόνσο Φαν Βόρντεν. Ο παππούς Αλφόνσο εμφανίζεται, με δύο υπηρέτες, να αναζητεί τον πιο σύντομο δρόμο για τη Σιέρα Μορένα. Οι δυο άντρες τον προειδοποιούν ότι ο δρόμος που διάλεξε είναι επικίνδυνος. Φτάνει σ’ ένα φαινομενικά έρημο πανδοχείο, όπου όμως συναντά δυο Μαυριτανές πριγκίπισσες, που τον καλούν σ’ ένα μυστικό εσωτερικό δωμάτιο.

ΘΕΑΤΡΙΚΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ 2010: Πρεμιέρες. Παίζονται ακόμα. (Ενημέρωση 26/2/2010)

ΘΕΑΤΡΙΚΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ 2010: Πρεμιέρες. Παίζονται ακόμα. (Ενημέρωση 5/3/2010)

Πρεμιέρες

Το ασανσέρ (ΣΟΦΟΥΛΗ)

Από τις 5 έως τις 29 Μαρτίου, το θέατρο Σοφούλη φιλοξενεί την ποπ τραγωδία του Σταυριανού Κιναλόπουλου. Η παράσταση ανεβαίνει σε καλλιτεχνική επιμέλεια…

Ανοιχτό ζευγάρι… εντελώς ορθάνοιχτο (ΚΑΤΩ ΑΠ’ ΤΗ ΓΕΦΥΡΑ)

Μετά τον «Δον Κιχώτη» στην παιδική σκηνή και το «Κι εσείς μολότωφ κύριε Τσέχωφ στην κεντρική, το Θέατρο «Κάτω απ΄ τη γέφυρα» παρουσιάζει από το…

Το παιχνίδι της μοναξιάς (ΘΕΑΤΡΟ ΖΙΝΑ)

Το θέατρο Ζίνα φιλοξενεί από τις 25 Φεβρουαρίου και για λίγες παραστάσεις το έργο του Ουίλλιαμ Γκίμπσον, σε απόδοση και σκηνοθεσία του Δάνη Κατρανίδη, με…

Disney Live! Τρία κλασσικά παραμύθια (ΚΛΕΙΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΤΑΕ-ΚΒΟΝ-ΝΤΟ)

22- 28 Φεβρουαρίου 2010
Μετά τη μεγάλη επιτυχία του «Disney on ice, Μίκυ και Μίνι ένα φανταστικό…

Χρυσόθεμις (ALTERA PARS)

Τη Δευτέρα 1 Μαρτίου κάνει πρεμιέρα στο θέατρο Altera Pars το έργο του Γιάννη Ρίτσου «Χρυσόθεμις», σε σκηνοθεσία Ιάκωβου Δρόσου…

Μαντάμα Μπάτερφλαϊ (ΜΕΓΑΡΟ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΑΘΗΝΩΝ)

Τη δημοφιλή όπερα του Τζάκομο Πουτσίνι «Μαντάμα Μπάτερφλαϊ» παρουσιάζει στις 26, 28 Φεβρουαρίου και 3, 5, 7 Μαρτίου η Εθνική Λυρική Σκηνή, στο Μέγαρο…

Πισίνα- όχι νερό (ΤΕΧΝΟΠΟΛΙΣ ΔΗΜΟΥ ΑΘΗΝΑΙΩΝ)

Ο θεατρικός οργανισμός «Πρώτες Ύλες» παρουσιάζει για πρώτη φορά στην Ελλάδα το έργο «The pool (no water)- Πισίνα-όχι νερό» του αιρετικού Βρετανού συγγραφέα…

Guy de Maupassant: «4 ΠΑΡΩΔΙΕΣ ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ», Θέατρο Beton7, 26 Φεβρουαρίου – 14 Μαρτίου 2010, στις 21:15.

Θέατρο Beton7

26 Φεβρουαρίου  – 14 Μαρτίου 2010, στις 21:15

οι ”Βραδινοί Επισκέπτες”

παρουσιάζουν 4 διηγήματα  διασκευασμένα σε θεατρικά μονόπρακτα

με γενικό  τίτλο

Guy de Maupassant: «4 ΠΑΡΩΔΙΕΣ ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ»

Τέσσερα διηγήματα  του Guy de Maupassant, (Γκυ ντε Μωπασάν) διασκευασμένα σε θεατρικά μονόπρακτα, παρουσιάζονται για πρώτη φορά στην Ελλάδα από τη θεατρική ομάδα «Βραδινοί Επισκέπτες». Τα διηγήματα «Αγρύπνια», «Ειδύλλιο», «Ταξιδεύοντας» και «Διαθήκη» σε θεατρική διασκευή – απόδοση του  Στέφανου Κακαβούλη, και σκηνοθεσία Νίκου Ζάππα σε ενιαία παράσταση με τίτλο «4 Παρωδίες Μικρού Μήκους», ανεβαίνουν στη Θεατρική σκηνή του Beton 7 (Πύδνας 7 στο Βοτανικό, τηλ. 210 7512625) κάθε Παρασκευή – Σάββατο και Κυριακή, στις 21:15, από τις 26 Φεβρουαρίου έως τις 14 Μαρτίου 2010.

Στα διηγήματά  του αυτά, γραμμένα τη δεκαετία του 1880, ο G. de Maupassant (1850-1893) αναδεικνύει την ανατροπή της πλοκής, ως θεμελιώδη αξία της δραματουργίας και κινητήρια δύναμη της παρωδίας. Την ίδια στιγμή ωθεί τους αναγνώστες και κατά επέκταση τους θεατές, στην επιθυμία του ονείρου φροντίζοντας στο τέλος της κάθε ιστορίας να φωτίσει εκείνες τις αόρατες δυνάμεις, που συνωμοτούν στο όνομα της κωμωδίας και μετατρέπουν το αναμενόμενο «happy end» σε πανωλεθρία.

Είναι λοιπόν “Το Νησί των Καταραμένων” (Shutter Island, 2010) μια μεγάλη ταινία; Kριτική του Γιάννη Καραμπίτσου

Το “Νησί των Καταραμένων” η τελευταία ταινία του Μάρτιν Σκορτσέζε είναι αναμφίβολα μια ταινία που αξίζει να δει κανείς. Εντυπωσιάζει και προβληματίζει, τον θεατή της. Το να γράψεις για μια ταινία σήμερα έστω και δύο μέρες μετά την έξοδό της στις αίθουσες θα πρέπει να θεωρηθεί περισσότερο μετακριτική, παρά κριτική, αφού έχεις την δυνατότητα να έρθεις σε επαφή με αυτά που γράφτηκαν για την ταινία.

Τι είναι όμως το “Νησί των Καταραμένων”; Είναι μια “ταινία του δημιουργού”; Και υπήρξε ποτέ τέτοιος ο Μάρτιν Σκορτσέζε; Και αν υπήρξε μέχρι πότε ήταν; Υπάρχουν δημιουργοί σήμερα; Και αν υπάρχουν γιατί αυτοί έχουν την πολυτέλεια να είναι, ενώ άλλοι όπως ο Βέντερς, οι αδελφοί Ταβιάνι, ο Κουστορίτσα, οι εναπομείναντες Γάλλοι της Νουβέλ Βαγκ (εξαιρείται όπως πάντα ο Γκοντάρ) την έχασαν κατά πάσα πιθανότητα  για πάντα; Έχει καμιά αξία σήμερα η “θεωρία του δημιουργού” ή κάποιες “του ίδιου κύματος” μετεξελίξεις της; Τι σημασία έχουν όλα αυτά για την συντριπτική πλειοψηφία των θεατών που πηγαίνει να δει κινηματογράφο καθαρά για να “ψυχαγωγηθεί” με την επικρατούσα καθημερινή έννοια του όρου; Πως συνδέονται όλα αυτά με την ταινία και την στρατηγική που ακολουθεί και την φιλοσοφία της;

Τι είναι το “Νησί των Καταραμένων”; Είναι μια πολιτικοκοινωνική έστω σε δεύτερο επίπεδο ταινία , σε επίπεδο υπόρρητων νοημάτων, άρα μια πολιτική ουσιαστικά ταινία όπως γράφτηκε ή υπονοήθηκε από κάποιους κριτικούς;

«Ο Διαχειριστής», η νέα ταινία του Περικλή Χούρσογλου, από την Πέμπτη 25 Φεβρουαρίου, στην Λαΐδα, Ταινιοθήκη της Ελλάδας

«Ο  Διαχειριστής»

Η νέα ταινία του  Περικλή Χούρσογλου

στους κινηματογράφους  από 25 Φεβρουαρίου

Από την Πέμπτη 25 Φεβρουαρίου, θα προβάλλεται στους κινηματογράφους,  η νέα ταινία του Περικλή Χούρσογλου «Ο Διαχειριστής».

Θέλοντας  να μιλήσει για καταστάσεις καθημερινές, συμπεριφορές οικείες, στιγμές που μπορεί να καθορίσουν την ζωή μας, ο σκηνοθέτης δημιούργησε μια ταινία με άξονα την οικογένεια, πρωτοτυπώντας: Επέλεξε για πρωταγωνιστές μια πραγματική οικογένεια, τη δική του, κρατώντας ο ίδιος το βασικό ρόλο.

«…Χαρακτήρες που αν και περνούν δύσκολα, τους φωτίζουν χιούμορ κι αγάπη».

- Θέλω να πάμε  μια εκδρομή μαζί.

- Θέλω να παίζουμε  πιο πολύ μαζί.

- Θέλω…

– Δεν θέλω να σε χάσω…

«Ήθελα  να κάνω μια ταινία για τις 15 μέρες που η ζωή στο σπίτι μοιάζει αφόρητη. Γι’ αυτό το καζάνι που βράζει, το καθημερινό γυαλόχαρτο, που μπορεί δυο άνθρωποι να χωρίσουν, μπορεί όμως και να βγουν καθαρότεροι και που να τελειώνει, όχι όταν όλα πια έχουν περάσει, αλλά όταν ο πυρετός, μετά από μέρες 40^ο, πρώτη φορά δείχνει 38.5^ο. Με δύναμη αγκαλιάζεις τον σύντροφό σου, ενώ τα φριχτά λόγια κι οι φριχτότερες σκέψεις είναι ακόμα στον αέρα», δηλώνει ο Περικλής Χούρσογλου.

Κεντρικός ήρωας ο Παύλος, ένας άνδρας κοντά στα 50, παντρεμένος με τη Νίκη, με δύο παιδιά.

Μια μέρα η  μητέρα του, διαχειρίστρια της πολυκατοικίας που μένει και όπου βρίσκεται το μαγαζί του Παύλου, μια μικρή κάβα από τον πατέρα του, του ζητά να τη βοηθήσει. Η κεντρική αποχέτευση έχει διαλυθεί, βρήκε ένα Ρώσο για φτηνότερα, ο Ρώσος όμως τη γέλασε και τώρα όλοι την κατηγορούν πως έχει φάει λεφτά. Ο Παύλος στην αρχή τα παίρνει, τόσες φορές της είχε πει να μην αναλάβει, στη συνέχεια όμως καταλαβαίνει πως η κ. Βιολέτα, κοντά 75, δεν έχει κανέναν.

• Ορκίζομαι, να φροντίσω την πολυκατοικία και τις περιουσίες μας, να φροντίσω για το κοινό καλό.

Λέει στη γενική συνέλευση. Ταυτόχρονα ένα όραμα γεννιέται στον Παύλο, να κάνει το μικρό αυτό κόσμο καλλίτερο!

Μέσα σ’ όλ’ αυτά ένα κορίτσι, η Γιάννα, με τα μισά του χρόνια. Πρώτη θ’ αγγίξει το χέρι του, πρώτη φορά στα δώδεκα χρόνια γάμου, ο Παύλος θα φιλήσει μια άλλη γυναίκα.

1. Αφιέρωμα στο FREE CINEMA με εισηγητή τον Γιάννη Καραμπίτσο 2. Τα ποιητικά ντοκιμαντέρ του Artavazd Peleshian (ΑΡΤΑΒΑΤΖ ΠΕΛΕΣΙΑΝ) με εισηγητή τον Αντρέα Παγουλάτο. 12 Μαθήματα για τον Κινηματογράφο, Σχολείο Θεωρίας, Ιστορίας, Κριτικής Κινηματογράφου “Β. Ραφαηλίδης”. Σάββατο 27/2/2010, 16.00-20.00, Μεθώνης 46, Εξάρχεια. Είσοδος Ελεύθερη.

Ο Karel Reisz and Walter Lassally φιλμάρουν το  We Are The Lambeth Boys (1959)

12 Μαθήματα για τον Κινηματογράφο

Σχολείο Θεωρίας, Ιστορίας, Κριτικής Κινηματογράφου “Β. Ραφαηλίδης”.

Σάββατο 27/2/2010, 16.00-20.00, Μεθώνης 46, Εξάρχεια

Καλεσμένος να μιλήσει για τον ΑΡΤΑΒΑΤΑΖ ΠΕΛΕΣΙΑΝ Ο ΑΝΤΡΕΑΣ ΠΑΓΟΥΛΑΤΟΣ κριτικός & θεωρητικός κιν/φου, ποιητής, καλλιτεχνικός υπεύθυνος ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ¨ΚΙΝ/ΦΟΣ & ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ”

1. Σάββατο 27/2/2010, 16.00-18.00 Αφιέρωμα στο FREE CINEMA. Εισήγηση: Γιάννης Καραμπίτσος

Λίντσεϊ Άντερσον

Θα προβληθούν ολόκληρες οι ταινίες  μικρού μήκους που ξεκίνησαν το Free Cinema

Ο’ Dreamland-1953 του Άντερσον

Momma Don’ t Allow – 1953 των Ράις και Ρίτσαρτσον

Nation (Το Έθνος) του Τέρι Πράτσετ, σε διασκευή του Μαρκ Ρέιβενχιλ και σκηνοθεσία της Μέλλι Στιλ την Τετάρτη 24 Φεβρουαρίου, ώρα 19:00 στην Ταινιοθήκη της Ελλάδας. To Εθνικό Θέατρο της Αγγλίας (NT) πηγαίνει κινηματογράφο. Είσοδος Ελεύθερη.

To Εθνικό Θέατρο της Αγγλίας (NT) πηγαίνει κινηματογράφο

Μη  χάσετε την προβολή  της θεατρικής  παράστασης

Nation (Το Έθνος)

του Τέρι Πράτσετ,

σε  διασκευή του Μαρκ Ρέιβενχιλ και σκηνοθεσία της Μέλλι Στιλ

την Τετάρτη 24 Φεβρουαρίου, ώρα 19:00

στην  Ταινιοθήκη της Ελλάδας

Η Βρετανική  Πρεσβεία στην Ελλάδα, το British Council και η Ταινιοθήκη της Ελλάδος, ανοίγουν την αυλαία του Royal National Theatre στην Αθήνα και σας προσκαλούν στην προβολή της παράστασης του έργου Nation (Έθνος), το οποίο παρουσιάζεται αυτή την περίοδο, με μεγάλη επιτυχία, στη σκηνή Olivier του Εθνικού Θεάτρου του Λονδίνου.

Η προβολή  πραγματοποιείται στο πλαίσιο του  πρωτοποριακού παγκόσμιου προγράμματος National Theatre Live, όπου δεκάδες χιλιάδες θεατές, σε περισσότερες από 21 χώρες του κόσμου και σε περισσότερους από 330 κινηματογραφικούς ή θεατρικούς χώρους, έχουν τη δυνατότητα να παρακολουθήσουν, σε απευθείας δορυφορική σύνδεση ή σε μαγνητοσκοπημένη μετάδοση, μια σειρά από επιλεγμένες παραγωγές της παγκοσμίου εμβέλειας θεατρικής σκηνής του Λονδίνου. Το πρόγραμμα στόχο έχει να μεταφέρει τις καλύτερες βρετανικές θεατρικές παραγωγές στο διεθνές κοινό μέσα από τις δυνατότητες που ανοίγουν οι νέες τεχνολογίες. Η ιδέα ανήκει στον καλλιτεχνικό διευθυντή του NT Nicholas Hytner και στον παραγωγό David Sabel που θέλησαν να ξεπεράσουν τους περιορισμούς της συμβατικής θεατρικής εμπειρίας και να απευθυνθούν σε ένα κοινό που θα ήταν δύσκολο να ανακαλύψει διαφορετικά το δυναμισμό και την πολυμορφία της σύγχρονης βρετανικής θεατρικής παραγωγής. «Είμαι πεπεισμένος ότι ανοίγουμε το δρόμο για ένα νέο είδος: ούτε θέατρο ακριβώς, σίγουρα όχι κινηματογράφος, αλλά μια συναρπαστική προσομοίωση της ζωντανής παράστασης με απεριόριστες δυνατότητες» σχολίασε ο Nicholas Hytner.

ΟΙ ΝΕΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ (25/2/2010). Επιμέλεια, Παρουσίαση και Κριτική Ιάκωβου Γωγάκη.

ΟΙ κινηματογραφικές ΠΡΕΜΙΕΡΕΣ ΤΗΣ ΒΔΟΜΑΔΑΣ ( 25/2/09)

Επιμέλεια, Παρουσίαση και Κριτική

Ιάκωβου Γωγάκη

Το Νησί Των Καταραμένων 2.5 / 5 Η.Π.Α

Όλοι Θέλουν Λίγη Αγάπη 3.5 / 5 Μ.ΒΡΕΤΑΝΙΑ ( Βραβεία Κριτικών Αγγλίας)

Το Γάλα Της Θλίψης 3 / 5 ΠΕΡΟΥ( Υποψηφ. για ξενόγλωσσο Όσκαρ)

Χρυσόσκονη 2.5 / 5 ΕΛΛΑΔΑ( Βραβείο κοινού ΠΕΚ)

Διαχειριστής 2 / 5 ΕΛΛΑΔΑ( Βρ Δ. Ένωσης Κριτικών Θεσσαλονίκη)

1. ΤΟ ΝΗΣΙ ΤΩΝ ΚΑΤΑΡΑΜΕΝΩΝ (SHUTTER ISLAND) 2.5 / 5

Σκηνοθέτης: Μάρτιν Σκορτσέζε

με τους Λεονάρντο Ντι Κάπριο, Μαρκ Ράφαλο, Μπεν Κίνγκσλεϊ, Έμιλι Μόρτιμερ, Μισέλ Γουίλιαμς, Μαξ Φον Σίντοφ, Τζάκι Ερλ Χάλεϊ,

Ηλίας Κοτέας

Θρίλερ Μυστηρίου, Η.Π.Α 2009, 139 Λεπτά

Αναμενόμενο εδώ και πολλούς μήνες Το Νησί Των Καταραμένων η τελευταία ταινία του Μάρτιν Σκορτσέζε δεν μας άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις και ο λόγος ίσως να πρέπει να αναζητηθεί στο παλαιομοδίτικο μυθιστόρημα, του κατά τα άλλα εξαίρετου συγγραφέα Ντένις Λεχέιν, που μας χάρισε στο παρελθόν το ανεπανάληπτο « Σκοτεινό Ποτάμι».

ΤΟ ΝΗΣΙ ΤΩΝ ΚΑΤΑΡΑΜΕΝΩΝ (SHUTTER ISLAND) του Μάρτιν Σκορτσέζε. Κριτική Ταινίας Ιάκωβου Γωγάκη, 2.5 / 5.

ΤΟ ΝΗΣΙ ΤΩΝ ΚΑΤΑΡΑΜΕΝΩΝ (SHUTTER ISLAND) 2.5 / 5

Σκηνοθέτης: Μάρτιν Σκορτσέζε

με τους Λεονάρντο Ντι Κάπριο, Μαρκ Ράφαλο, Μπεν Κίνγκσλεϊ, Έμιλι Μόρτιμερ, Μισέλ Γουίλιαμς, Μαξ Φον Σίντοφ, Τζάκι Ερλ Χάλεϊ, Ηλία Κοτέα

Θρίλερ Μυστηρίου, Η.Π.Α 2009, 139 Λεπτά

Για να είμαι απόλυτα ειλικρινής δεν είχα δώσει ιδιαίτερη σημασία στο κινηματογράφο του Σκορτσέζε ίσως γιατί τον είχα ταυτίσει με την ακατάσχετη βία που είναι ξένη με την ιδιοσυγκρασία μου, αλλά με την πάροδο των χρόνων ανακαλύπτω πως μερικές απ’ τις πολυάριθμες ταινίες του κρύβουν μια πολυπλοκότητα και πολλά επίπεδα ανάγνωσης. Ταινίες που ανήκουν κυρίως στη πρώτη περίοδο της φιλμογραφίας του όπως το « Οργισμένο Είδωλο» « Ταξιτζής», ή αργότερα με τα «Καλά Παιδιά», γιατί θεωρώ πως ούτε το Aviator, ούτε η ταινία που του χάρισε το μοναδικό όσκαρ στη καριέρα του ο «Πληροφοριοδότης», έχουν κάτι από την αίγλη αυτών των σπουδαίων έργων.

Στο νησί των Καταραμένων ο Σκορτσέζε κάνει μια προσπάθεια να εισάγει μέσα σε ένα θρίλερ μυστηρίου, γνωρίσματα της κλασικής του δημιουργίας, δηλαδή στοιχεία ψυχολογικού ρεαλισμού, φιλοσοφικού προβληματισμού και υπαρξιακής αναζήτησης. Αλλά τον αδικεί το ίδιο το μυθιστόρημα το οποίο είναι παρωχημένο θεματολογικά, κατώτερο των προσδοκιών, και έτσι οι τίμιες προθέσεις του σκηνοθέτη δεν αναδεικνύονται.

Η ιστορία διαδραματίζεται το 1954 και ξετυλίγεται αποκλειστικά και μόνο μέσα από τον τρόπο που βλέπει τα γεγονότα ο αστυνόμος Τέντι Ντάνιελς(Λεονάρντο Ντι Κάπριο) που μαζί με τον νέο του συνεργάτη Τσακ Αλι (Μαρκ Ράφαλο) φτάνουν στο ψυχιατρικό νοσοκομείο Άσκλιφ σε ένα εντελώς απομονωμένο νησί κοντά στη Βοστώνη. Αποστολή τους, να ερευνήσουν την μυστηριώδη εξαφάνιση της παιδοκτόνου ασθενούς Ρέιτσελ Σολάντο. Το πλοίο που συνδέει τη Βοστώνη με το νησί εκτελεί ελάχιστα δρομολόγια το χρόνο άρα είναι προφανές πως η Ρέιτσελ βρίσκεται στο νησί.

ΟΛΟΙ ΘΕΛΟΥΝ ΛΙΓΗ ΑΓΑΠΗ (NOWHERE BOY) του Σαμ Τέιλορ Γουντ. Κριτική Ταινίας Ιάκωβου Γωγάκη. 3.5 / 5

ΟΛΟΙ ΘΕΛΟΥΝ ΛΙΓΗ ΑΓΑΠΗ (NOWHERE BOY) 3.5 / 5

Σκηνοθέτης: Σαμ Τέιλορ Γουντ

με τους Άαρον Τζόνσον, Κριστίν Σκοτ Τόμας, Αν Μαρί Νταφ, Ντέιβιντ Μορισέι

Βιογραφία, Μουσικό Δράμα, Αγγλία 2009, 98 Λεπτά

Κάποιοι φίλοι που έτυχε να δουν την ταινία το περασμένο μήνα στο Λονδίνο, περισσότερο μυημένοι από μένα και γνώστες βήμα προς βήμα της πορείας των Beatles απογοητευτήκαν. Περίμεναν να δουν ένα πορτρέτο του ινδάλματος τους Τζον Λένον ενταγμένο στη πορεία του θρυλικού συγκροτήματος. Όμως το φιλμ δεν είχε αυτή την πρόθεση μιας γνωστής μουσικής αναδρομής των Beatles όπως στην ταινία A Hard Day Night αν και διαθέτει ένα από τα καλύτερα soundtrack της χρονιάς. Η Τέιλορ Γουντ κάνει την παρθενική της μεγάλου μήκους ταινία, αποφεύγοντας επιδέξια τις ευκολίες ενός προβλέψιμου δρόμου και αναδεικνύει κρυμμένες και σκοτεινές ιστορίες, της ταραχώδους παιδικής ηλικίας του Λένον, , που αγωνίζεται να κατανοήσει και να συμφιλιωθεί με την ιδέα της διαλυμένης οικογένειας του και να βρει την ταυτότητα του, οδηγώντας τον στην απόλυτη καταξίωση.

Ένα αξιοσέβαστο επίτευγμα που ξεχειλίζει από δυνατά συναισθήματα μιας ανερχόμενης δημιουργού που τιμά με τον καλύτερο τρόπο τον χαρισματικό καλλιτέχνη. Ίσως η δεύτερη αξιόλογη βρετανική ταινία της χρονιάς που μας πέρασε, πίσω από το υπέροχο Fish Tank.

Συναντάμε τον Λένον( Άαρον Τζόνσον ) ως έφηβο στο Λίβερπουλ το 1955 και βλέπουμε την θερμή σχέση του με τον αγαπημένο του θείου Τζορτζ ( Ντειβιντ Θρελφολ)ο οποίος του μεταδίδει την ανιδιοτέλεια και την ελεύθερη σκέψη που μαζί με την αυστηρή γυναίκα του Μιμή(Κριστίν Σκοτ Τόμας) ανέλαβαν την ανατροφή του από την ηλικία τον πέντε όταν ο πατέρας του εγκατέλειψε σύζυγο και παιδί. Αμήχανος και ντροπαλός με το αντίθετο φύλο φαίνεται όμως αρκετά ισορροπημένος και ευχαριστημένος από τη ζωή του παρά την απουσία των φυσικών του γονέων.

60o Φεστιβάλ Βερολίνου (2010): Βραβεία

Χρυσή Άρκτος (Καλύτερη Ταινία)

Bal (Honey) του Semih Kaplanoglu

Αργυρή Άρκτος (Μεγάλο Βραβείο Επιτροπής)

Eu cand vreau sa fluier, fluier (If I Want To Whistle, I Whistle) του Florin Serban.

Αργυρή Άρκτος (Καλύτερης Σκηνοθεσίας)

Roman Polanski για το The Ghost Writer

Αργυρή Άρκτος (Καλύτερου Γυναικείου Ρόλου)

Shinobu Terajima στο Caterpillar

Αργυρή Άρκτος (Καλύτερου Ανδρικού Ρόλου) – Εξ Ημισείας

Grigori Dobrygin και Sergei Puskepalis στο Kak ya provel etim letom (How I Ended This Summer)

Αργυρή Άρκτος (Καλύτερο Σενάριο)

Wang Quan’an και Na Jin για το Tuan Yuan(Apart Together)

Αργυρή Άρκτος Καλλιτεχνικής Συμβολής

Pavel Kostomarov για τη φωτογραφία στο Kak ya provel etim letom (How I Ended This Summer)

Βραβείο Άλφρεντ Μπάουερ

Eu cand vreau sa fluier, fluier (If I Want To Whistle, I Whistle) του Florin Serban.

Βραβείο Για Την Καλύτερη Πρώτη Ταινία

Sebbe του Babak Najafi

Η Χρυσή Άρκτος, το βραβείο Καλύτερης Ταινίας, του 60ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου δόθηκε στην ταινία “Μέλι” του 46χρονου Τούρκου κινηματογραφιστή Σεμίχ Καπλάνογλου. Η ταινία διηγείται τη συγκινητική ιστορία ενός αγοριού που ψάχνει στο δάσος για να βρει τον πατέρα του, ο οποίος ζει από τη μελισσοκομία. Η Αργυρή Άρκτος Καλύτερης Σκηνοθεσίας απενεμήθη στον 76χρονο κινηματογραφιστή Ρομάν Πολάνσκι για την ταινία του “Ο Συγγραφέας-Φάντασμα”. Ο Πολάνσκι βρίσκεται σε κατ’ οίκον περιορισμό στην Ελβετία. Το βραβείο Α’ Ανδρικού Ρόλου της Μπερλινάλε απενεμήθη από κοινού στους Ρώσους ηθοποιούς Γκριγκόρι Ντομπρίτζιν, 23 ετών, και Σεργκέι Πουσκέπαλις, 43 ετών, για τις ερμηνείες τους στην ταινία “Πώς τέλειωσα αυτό το καλοκαίρι” του Αλεξέι Ποπογκρέμπσκι. Με το βραβείο Α’ Γυναικείου Ρόλου τιμήθηκε η 37χρονη Γιαπωνέζα Σινόμπου Τερατζίμα για το ρόλο της στο αντιπολεμικό δράμα του ιάπωνα σκηνοθέτη Κότζι Γουακαμάτσου “Κάμπια.

Bal (Honey)

Turkey / Germany-108′

του Semih Kaplanoglu

με τους Bora Altas, Erdal Besikcioglu, Tülin Özen, Alev Ucarer, Ayse Altay

Ο εξάχρονος Γιουσούφ πάει στο σχολείο, όπου μαθαίνει να διαβάζει και να γράφει ενώ ο πατέρας του Γιακούπ είναι μελισσοκόμος. Του Γιουσούφ του αρέσει πολύ να συνοδεύει τον πατέρα του στο δάσος , όπου στις κορυφές των ψηλότερων δέντρων βρίσκονται οι κυψέλες των μελισσών.Το δάσος  είναι ένα μεγάλο μυστήριο γι αυτόν.

Το τρίτο μέρος της τριλογίας, μετά το “Αυγό” και το “Γάλα”, του Τούρκου σκηνοθέτη Σεμίχ Καπλάνογλου, γνωστού και από την προ τετραετίας ταινία «Έκπτωτος άγγελος», που ήταν μια συμπαραγωγή της Τουρκίας με την Ελλάδα.

Έγραψαν οι εφημερίδες για το “Μέλι”

«Μέλι» του Σεμίχ Καπλάνογλου: ο Τούρκος σκηνοθέτης κλείνει την τριλογία, που είχε αρχίσει με «Το αβγό» και συνεχιστεί με «Το γάλα». Οπως πάντα, αυτό που τον ενδιαφέρει είναι η οικογενειακή ζωή των φτωχών, απλών ανθρώπων, με τα καθημερινά τους προβλήματα.

“ΛΕΥΚΗ ΚΟΡΔΕΛΑ” (2009) ΤΟΥ ΜΙΚΑΕΛ ΧΑΝΕΚΕ. Κριτική της Νίκης Πρασσά.

Τί κάνει ένας Αυστριακός στο Χόλιγουντ; Ετοιμάζεται να πάρει το Όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας. Αν και πόσο “ξενόγλωσσο” θεωρείται ένα φιλμ που επικεντρώνεται στον αρχέγονο πανανθρώπινο φόβο για το αιώνιο σκοτάδι που μας απειλεί;

Ο Χάνεκε είναι εξαιρετικός μάστορας της κινηματογραφικής τέχνης. Υπηρέτης αυτής και όχι του εγωκεντρικού μανιερισμού του – όπως άλλοι κάποτε οραματιστές και τώρα αυτοεπαναλαμβανόμενοι σκηνοθέτες – συνεχίζει να προσφέρει στο κοινό ένα μενού προβληματισμού για το ποιόν της ίδιας μας της ύπαρξης. Ό,τι ξεκίνησε με την “Ώρα του λύκου”, την “Δασκάλα του πιάνου”, τον “Κρυμμένο” και τα “Παράξενα Παιχνίδια”, για να αναφέρω μερικές μόνο από τις αριστουργηματικές στιγμές του, κορυφώνεται εδώ με την χαριστική βολή στην όποια αθωότητα το γένος θα μπορούσε να έχει. Και γίνεται με τον πιο ώριμο τρόπο από πλευράς του δημιουργού, σε αντίθεση με την πρόκληση μόνο για την πρόκληση που είδαμε από δανό συνάδελφό του, ιδρυτή κινηματογραφικού δόγματος ευρείας κάποτε απήχησης.

Η ταινία μας μεταφέρει σε κάποια ανώνυμη ευρωπαική επαρχία, λίγο πριν την έναρξη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου και την έλευση του φασισμού, για να αφηγηθεί την ιστορία κάποιων μυστηριωδών εγκλημάτων στη φιλήσυχη κοινωνία της.

Οι encardia παρέα με τον Βασίλη Λέκκα την Πέμπτη 25 Φεβρουαρίου στην Αυλαία!

γλυκός άνεμος φυσά απ’ το Salento της Κάτω Ιταλίας κι αυτήν την Πέμπτη 25 Φεβρουαρίου στην Αυλαία

---

Οιencardia

παρέα με τον Βασίλη Λέκκα!

Αυτή την Πέμπτη η έκπληξη θα είναι ιδιαίτερη!!

Σπαρακτικές μελωδίες του Ιταλικού Νότου σε ελληνικό στίχο

όπως δεν ακούγονται ποτέ,

μέσα από τα χείλη του εξαίρετου ερμηνευτή

BAFTA 2010: ΒΡΑΒΕΙΑ

Ολοκληρώθηκε η τελετή των Βρετανικών κινηματογραφικών βραβείων BAFTA την Κυριακή, 21 Φεβρουαρίου, στη Βασιλική Όπερα του Λονδίνου

Κυριότερο βραβείο της τελετής απονομής των βραβείων ήταν της καλύτερης σκηνοθεσίας που απονεμήθηκε στην Kάθριν Μπίγκελοου, η οποία κατάφερε να επικρατήσει έναντι του πρώην συζύγου της Τζέϊμς Κάμερον και της εντυπωσιακής 3D ταινίας Άβαταρ καθιστώντας την, την πρώτη γυναίκα στην οποία απονεμήθηκε Bafta καλύτερης σκηνοθεσίας.

Η ταινία της  ”The Hurt Locker” (2009) απέσπασε συνολικά έξι βραβεία, έναντι δύο του ”Avatar” του James Cameron.

Η έκπληξη της βραδιάς στην τελετή απονομής των βραβείων Bafta στη Βασιλική Όπερα του Λονδίνου ήταν η κατάκτηση από την 24χρονη Κάρεϊ Μάλιγκαν του βραβείου καλύτερης γυναικείας ερμηνείας για το ρόλο της στην ταινία “Μια Κάποια Εκπαίδευση“.

Το βραβείο καλύτερης ανδρικής ερμηνείας κέρδισε ο Κόλιν Φερθ για το ρόλο του στην ταινία του Τομ Φορντ “Ένας Άνδρας Μόνος” στην οποία υποδύεται έναν ομοφυλόφιλο άνδρα που πενθεί τον χαμό του συντρόφου του.

Το βραβείο καλύτερου πρωτότυπου σεναρίου δόθηκε στον Μαρκ Μπόαλ για το σενάριο του “The Hurt Locker“.

«Και με Κλειστά Μάτια Θα Βλέπω» του Παύλου Θ. Κάγιου, 23 Φεβρουαρίου, 20.00, παρουσίαση του βιβλίου στην Ταινιοθήκη της Ελλάδας (Ιερά Οδός 48 και Μεγάλου Αλεξάνδρου, Μετρό Κεραμεικός, τηλ. 210 3609695)

Και με κλειστά μάτια θα βλέπω

Την Τρίτη, 23 Φεβρουαρίου, 8 το βράδυ, στην Ταινιοθήκη της Ελλάδας (Ιερά Οδός 48 και Μεγάλου Αλεξάνδρου, Μετρό Κεραμεικός, τηλ. 210 3609695) πρόκειται να πραγματοποιηθεί η παρουσίαση του νέου βιβλίου του Παύλου Θ. Κάγιου, με τίτλο «Και με Κλειστά Μάτια Θα Βλέπω». Στην παρουσίαση, για το βιβλίο θα μιλήσει ο ηθοποιός, σκηνοθέτης και σεναριογράφος Λάκης Λαζόπουλος και αποσπάσματα θα διαβάσουν οι ηθοποιοί Αλεξία Καλτσίκη και Θάνος Σαμαράς. Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης πρόκειται να προβληθεί τρέιλερ με παλιές ταινίες του ελληνικού και παγκόσμιου κινηματογράφου και αποσπάσματα με εικόνες που σημάδεψαν την Ελλάδα και τους ήρωες του βιβλίου.

Ο έρωτας δύο κυνηγημένων στην Ελλάδα 80 χρόνων

Το νέο μυθιστόρημα του Παύλου Θ. Κάγιου εξιστορεί μια μεγάλη ιστορία αγάπης, από αυτές που νικούν όλα τα εμπόδια που βρίσκονται στο διάβα της. Πρωταγωνιστές είναι η Βάσω από την Καλαμάτα και ο Θοδωρής από την Βόρειο Ήπειρο. Η φτώχεια, οι δυσκολίες επιβίωσης, οι έντονες πολιτικές αναταραχές, η Κατοχή, ο εμφύλιος του ’44-΄49 και ο διχασμός τούς παρασύρουν στη δίνη τους, για να τους φέρουν εντελώς τυχαία κοντά και να γνωριστούν στην Αθήνα. Έτσι, γεννιέται ένας έρωτας που καταργεί τα αντίπαλα στρατόπεδα που ανήκουν.

ΛΕΣΧΗ ΑΝΑΓΝΩΣΗΣ ΦΙΟΝΤΟΡ ΝΤΟΣΤΟΓΙΕΦΣΚΙ ΑΘΗΝΑΣ: ΠΡΩΤΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟ 2010. Θέμα: “Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι, ο μεγάλος αμαρτωλός. Ο Ντοστογιέφσκι και τα ιερά του τέρατα”. Παρουσίαση της βιογραφίας του μέσα από τις σελίδες βιβλίων που καταπιάστηκαν με αυτή. Κυριακή 28/2/2010, 15.00, Μεθώνης 46, Εξάρχεια.

Πρώτη συνάντηση Κυριακή 28/2/2010, 15.00-7.00, Μεθώνης 46, Εξάρχεια με θέμα:

“Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι ο μεγάλος αμαρτωλός”.

Παρουσίαση της βιογραφίας του Ντοστογιέφσκι από τον Γιάννη Καραμπίτσο μέσα απο τα βιβλία των Μήτσου Αλεξανδρόπουλου, Στέφαν Τσβάιχ, Κωστή Παπαγιώργη, Ανρί Τρουαγιά.

Οι συναντήσεις της λέσχης ανάγνωσης θα είναι ανοιχτές και μετακινούμενες. Η λέσχη Ντοστογιέφσκι θα ασχολείται με ζητήματα που εφάπτονται της λογοτεχνίας, ποίησης, βιογραφίας, ψυχανάλυσης, φιλοσοφίας, διάδρασης των τεχνών κ.α.

LIFO NAKED CITY: Οι Αθηναίοι γδύνονται για καλό σκοπό! Μουσείο Μπενάκη, Πειραιώς 138 & Ανδρονίκου. Διοργάνωση : LIFO. Διάρκεια 24/02/2010 – 14/03/2010. Εγκαίνια έκθεσης: Δευτέρα 22/2/2010, 20.00.

Η έκθεση παρουσιάζει ογδόντα γυμνές φωτογραφίες που έχουν δημοσιευτεί στον εβδομαδιαίο οδηγό πόλης LifO, μέσα από το φακό γνωστών φωτογράφων και καλλιτεχνών όπως : Σπύρος Στάβερης, Γιάννης Μπουρνιάς, Freddie F., Σπύρος Σιμωτάς, Ασπασία Κουλύρα, Μυρτώ Κουτούλια, Νατάσσα Παπαδοπούλου, Παντελής Ζερβός, Νίκος Κατσαρός, Μαρούσα Θωμά, Σωκράτης Σωκράτους κ.α. Οι φωτογραφίες θα δημοπρατηθούν και τα έσοδα θα διατεθούν  στο ίδρυμα “Πίστη” για τα παιδιά που πάσχουν από καρκίνο.

Γιαν Σβανκμάγιερ και Βαλέριαν Μπόροβτζικ: Δύο ελευθεριάζοντες σκηνοθέτες από την Ανατολική, πρώην “κομμουνιστική” Ευρώπη, του Θόδωρου Σούμα.

Όταν αποφασίσαμε πριν λίγες μέρες να πραγματοποιήσουμε το αφιέρωμα “ΟΙ ΠΑΡΑΞΕΝΟΙ ΚΟΣΜΟΙ ΤΩΝ ΓΙΑΝ ΣΒΑΝΚΜΑΓΙΕΡ (JAN SVANKMAJER) & ΒΑΛΕΡΙΑΝ ΜΠΟΡΟΒΤΖΙΚ (WALERIAN BOROWCZYK)- Γνωριμία με τον συναρπαστικό πλανήτη Animation” δεν γνωρίζαμε ότι ο Θόδωρος Σούμας θεωρητικός, κριτικός κινηματογράφου και συγγραφέας, συνεργάτης του CameraStylo Online αλλά και καλεσμένος σε λίγες μέρες του Σχολείου Βασίλης Ραφαηλίδης είχε κάνει την ίδια σκέψη ακριβώς με μας και είχε συνδυάσει τις περιπτώσεις των  Γιαν Σβακμάγιερ και Βαλέριαν Μπόροβζικ. Χαιρόμαστε για αυτή την σημαδιακή σύμπτωση και έτσι αποφασίσαμε να έχει συνέχεια το θέμα όταν ο Θόδωρος Σούμας (πιθανότατα την επόμενη εβδομάδα) επισκεφθεί το σχολείο μας να μιλήσει για τους ευρωπαίους δημιουργούς με αφορμή την κυκλοφορία του νέου του βιβλίου με τίτλο “Εθνικές κινηματογραφίες, στιλ και σκηνοθέτες”. Γ.Κ.

Στο κείμενο αυτό θα ασχοληθούμε με δύο μάλλον αμοραλιστές σκηνοθέτες, με διαφορετικούς αισθητικούς ορίζοντες, που όμως προέρχονται από την ανατολική Ευρώπη του πρώην υπαρκτού σοσιαλισμού, τον Τσέχο Γιαν Σβανκμάγιερ (Jan Svankmajer) και τον Πολωνό Βαλέριαν Μπορόβτζικ (Walerian Borowczyk).
Ο Σβανκμάγιερ παρέμεινε στη σοσιαλιστική Τσεχοσλοβακία, όπου δούλεψε συμπιεσμένος και σχετικά παραμερισμένος. Αντίθετα ο Μπορόβτζικ «δραπέτευσε» στη Γαλλία και γύρισε πολλές ταινίες, εκεί.

Τα κοινά χαρακτηριστικά των αναρχικών και δαιμονικών φιλμ του Τσέχου, σουρεαλιστή σκηνοθέτη Σβανκμάγιερ είναι: η ελευθεριάζουσα ατμόσφαιρα ερωτισμού, η γενικευμένη διαστροφικότητα, ο σουρεαλισμός, οι αναφορές σε κλασικούς ελευθεριάζοντες καλλιτέχνες και διανοητές (Σαντ, Μαζόχ), η διάθεση για μαύρο χιούμορ, και τέλος, η δημιουργική και ανατρεπτική χρήση των τεχνικών του καρτούν και των κινούμενων κουκλών, μερικές φορές αναμιγμένη στο σινεμά με ηθοποιούς.

INVICTUS (ΑΝΙΚΗΤΟΣ, 2009) σε σκηνοθεσία Κλιντ Ίστγουντ. Κριτική του Κωνσταντίνου Χατζηφραγκιού-Μακρυδάκη

Με την  ταινία Invictus ο Κλιντ Ίστγουντ στρέφει την camera του, για μια ακόμη φορά, σε μια αληθινή ιστορία. Αφορμή στέκεται ο αθλητισμός και η κατάκτηση του παγκόσμιου κυπέλλου ράγκμπι, που διεξήχθη στα γήπεδα της Νότιας Αφρικής το 1995, από την εθνική ομάδα της διοργανώτριας χώρας. Μια ομάδα που από την απόλυτη απαξίωση, από τους ντόπιους -λόγω του συμβολισμού της ως ομάδα των λευκών- αλλά και από τους ξένους με το εμπάργκο από όλες τις διεθνείς διοργανώσεις την περίοδο του απαρτχάιντ, έφθασε στην απόλυτη νίκη. Όμως πραγματική αιτία για τη δημιουργία της ταινίας αποτέλεσε το διακύβευμα της ενότητας ενός λαού λευκών και μαύρων στη μετά – απαρτχάιντ εποχή που έθεσε ο ηγέτης του, ο Νέλσον Μαντέλα. Ο Μαντίμπα, όπως τον αποκαλούν οι νοτιο-Αφρικανοί, επέλεξε τη δύσκολη οδό της συγχώρεσης απέναντι στους επί 27 ολόκληρα χρόνια δεσμοφύλακές του, προκείμενου να σφυρηλατήσει αυτή την ενότητα. Επέλεξε τη δημιουργία ενός πολύχρωμου έθνους και άδραξε την ευκαιρία που του έδωσε ο αθλητισμός την κρίσιμη ιστορική στιγμή για να μιλήσει στη καρδιά και στις ψυχές λευκών και μαύρων. Ακολούθησε το δύσβατο μονοπάτι που θα τον οδηγούσε μακριά από την παγκόσμια ντροπή των φυλετικών διακρίσεων του παρελθόντος Δεν είναι καθόλου τυχαίος άλλωστε ο υπόκωφος ήχος των παλμών της καρδιάς στην ταινία, την πιο σημαντική στιγμή του τελικού, καθώς δηλώνει όχι μόνο την αγωνία των παικτών, αλλά συγχρονίζεται με την ανάσα ενός ολόκληρου λαού  σ’ έναν αγώνα εδραίωσης μιας νέας πραγματικότητας πέρα από την ανισότητα και την καταπίεση και μακριά από φυλετικούς διαχωρισμούς.

Όμως κάτω από συνθήκες οικονομίας της δοσοληψίας, πλήθη της υπαίθρου συσσωρεύτηκαν  στις πόλεις για να βρουν σταθερή  απασχόληση και να καταφέρουν να επιβιώσουν. Στο μητροπολιτικό και διοικητικό κέντρο του Γιοχάνεσμπουργκ, που συνδέεται με την εξειδικευμένη λειτουργία της εξόρυξης πολύτιμων λίθων, οι φυλετικές διακρίσεις, που μέχρι πριν λίγα χρόνια ήταν καθεστώς, επιβίωσαν και μεταλλάχθηκαν σε ταξικές, στις παραγκουπόλεις, που αποτελούν την αντίπερα όχθη, την αντανάκλαση του αστικού περιβάλλοντός του, στοιχείο στο οποίο δεν εστιάζει η ταινία εμμένοντας στη περιγραφή της φιλοσοφίας του μοναχικού ηγέτη που ασκεί το λαό του.

RECYCLE – ΣΙΜΟΣ ΚΑΚΑΛΑΣ – ΕΘΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ. Κριτική Θεάτρου Νίκης Πρασσά.

RECYCLE – ΣΙΜΟΣ ΚΑΚΑΛΑΣ – ΕΘΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ

Ανακύκλωση: επίκαιρο το μήνυμα όσο ποτέ άλλο. Οι οικολογικές  ωστόσο πτυχές αν και αφορούν δεν  σηματοδοτούν αυτό που γίνεται μέσω της τέχνης. Η ανακύκλωση αφορά  πρόσωπα, γεγονότα και καταστάσεις  μέσα στην ίδια την ιστορία. Πώς λοιπόν ανακυκλώνεται μία ιδέα; Αυτό είναι που βασάνισε το μυαλό του Θεσσαλονικιού δημιουργού, ο οποίος για ακόμα μία φορά καταθέτει μία, δικής του αισθητικής, σύλληψη. Χωρίς ωστόσο αυτή τη φορά τη βοήθεια ενός μύθου (Γκόλφω) ή μιας λογοτεχνικής αφήγησης (Λιωμένο βούτυρο).

Εν αρχή μία μελωδία… ένα τραγούδι υποδοχής στη μελαγχολική  εικόνα που εισάγει τον θεατή  στα δρώμενα. Τα πρόσωπα στατικά, βυθισμένα στο κενό, περιμένουν να πάρουν σάρκα και οστά μαζί με την  εκτέλεση των ρόλων τους. Το σκοτάδι  τα εξαφανίζει για να αφήσει την,  για ακόμα μία φορά σαρωτική επί  σκηνής,  Κα Μαυρίδου σε μία εφαρμογή όλων των κανόνων της σλάπστικ κωμωδίας (έφτιαξε απομίμηση ακόμα και του Χίτλερ)! Το μόνο που μπόρεσε να αποσπάσει την προσοχή της από την μάταιη προσπάθεια να δροσιστεί – και ο πρωταγωνιστής της παράστασης- ήταν ένα κόκκινο ζωογόνο στοιχείο. Σαν αιμοδιψή βαμπίρ ένας ένας όλοι οι ήρωες διεκδικούν και διεκδικούνται από αυτό.

Βαλέριαν Μπόροβζικ (Walerian Borowczyk, 2 Σεπτεμβρίου, 1923 – 3 Φεβρουαρίου, 2006). Βιογραφία με αφορμή το αφιέρωμα του Σχολείου Θεωρίας, Ιστορίας & Κριτικής Κινηματογράφου “Β. Ραφαηλίδης”“ΟΙ ΠΑΡΑΞΕΝΟΙ ΚΟΣΜΟΙ ΤΩΝ ΓΙΑΝ ΣΒΑΝΚΜΑΓΙΕΡ (JAN SVANKMAJER) & ΒΑΛΕΡΙΑΝ ΜΠΟΡΟΒΤΣΙΚ (WALERIAN BOROWCZYK)- Γνωριμία με τον συναρπαστικό πλανήτη Animation”. Σάββατο, 20/2/2010, 16.00-18.00, Μεθώνης 46, Εξάρχεια, με ελεύθερη είσοδο

Ο Βαλέριαν Μπόροβζικ (Walerian Borowczyk, 2 Σεπτεμβρίου, 1923 – 3 Φεβρουαρίου, 2006) υπήρξε ένας μεγάλος αν και αμφισβητούμενος Πολωνός σκηνοθέτης. Σκηνοθέτησε περισσότερες από 40 ταινίες στο διάστημα 1946-1988 ενώ έγινε γνωστός για τα τολμηρά και ιδιαίτερα αισθησιακά θέματα των ταινιών του.

Βιογραφία

Γεννημένος στο Κβίλιζ, κοντά στο Πόζναν, σπούδασε ζωγραφική στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Κρακοβίας και αρχικά αφιερώθηκε στη ζωγραφική και τη λιθογραφία 1959 μετακομίζει και εγκαθίσταται στο Παρίσι.
Οι πρώτες προσπάθειες του στο σινεμά ήταν σουρεαλιστικά φιλμάκια κινουμένων σχεδίων μικρού μήκους. Τα πιο γνωστά από αυτά ήταν τα Był sobie raz (Μια Φορά και Έναν Καιρό – 1957),Dom (Το Σπίτι- 1958), Les Astronautes (Οι Αστροναύτες – 1959), Jeux des anges (Παιχνίδι Αγγέλων – 1964) και Renaissance (Αναγέννηση – 1963). Το 1967 σκηνοθετεί την πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία κινουμένων σχεδίων, το Théâtre de Monsieur & Madame Kabal: un film dessiné pour les adultes (Το Θέατρο του Κου & της Κας Καμπάλ: Μια ταινία για ενήλικες).

Η μετάβαση από τα κινούμενα σχέδια σε κανονικές ταινίες έγινε με τις ταινίες Goto, l’île d’amour (Γκότο, το νησί του έρωτα – 1968) και Blanche (1971), που διαπραγματεύονταν και οι δύο παράνομες σχέσεις, απατημένους ζηλιάρηδες συζύγους και είχαν κοινή πρωταγωνίστρια τη γυναίκα του σκηνοθέτη, Λίγκια Μπράνις.

Η ΕΠΙΒΑΤΙΔΑ (PASAZERCA, 1963) του Αντρέι Μουνκ. Κινηματογραφική Λέσχη, Παρασκευή 19/2/2010, ΕΤ1, 0.00. Αφιέρωμα στην μεγάλη πολωνική σχολή.

Σταθερές εικόνες ενός πλοίου που ταξιδεύει, τα πρόσωπα της Λίζα και του συζύγου της Γουόλτερ. Είναι Γερμανίδα αλλά έλλειψε πολλά χρόνια στην Αμερική, όπου παντρεύτηκε και τώρα επιστρέφει. Η Λίζα διακρίνει μιαν άλλη γυναίκα, αναγνωρίζει τη Μάρτα και ταράζεται. Με κλειστά μάτια θυμάται το παρελθόν (πάντα ακίνητες φωτογραφίες), τραγικές εικόνες από το στρατόπεδο συγκεντρώσεως του Άουσβιτς. Πάλι στο παρόν, η Λίζα ομολογεί στο σύζυγό της ότι δεν ήταν κρατούμενη στο στρατόπεδο, όπως του είχε πει, αλλά διοικητική υπάλληλος. Η Μάρτα ήταν κρατούμενη. «Δεν έβλαψα κανένα και η Μάρτα μου χρωστάει τη ζωή της». Δεύτερη επιστροφή στο παρελθόν: αφήγηση της Λίζας στο σύζυγο. Η άφιξη των αιχμαλώτων.

Η Λίζα διαλέγει τη Μάρτα για βοηθό της, η οποία αναλαμβάνει την αποθήκη των αντικειμένων, που αφαιρέθηκαν από τους κρατουμένους. Η Μάρτα στην αποθήκη με τον Ταντέους, επίσης φυλακισμένο και μνηστήρα της. Η Λίζα εξηγεί πως τον είχε φέρει για να την ανακουφίσει. Ο διοικητής του στρατοπέδου αναζητεί τη Μάρτα στο υπνωτήριο για αιτία που αγνοεί η Λίζα. Ζητάει ειδική άδεια και την επισκέπτεται στη φυλακή των μελλοθανάτων. Πάλι στο παρόν, η Λίζα παρακολουθεί τη Μάρτα με εντεινόμενη ανησυχία. Τρίτη επιστροφή στο παρελθόν….
Η επιβάτιδα, η τελευταία ταινία του Μουνκ, έμεινε ημιτελής γιατί ο σκηνοθέτης σκοτώθηκε σε αυτοκινητικό δυστύχημα. Ο βοηθός του, Βίτολντ Λέσιεβιτς, έδωσε την τρέχουσα μορφή της χρησιμοποιώντας ακίνητες φωτογραφίες, για να καλύψει τις σκηνές που δεν είχαν γυριστεί. Πρόσθεσε στην αρχή ένα σχόλιο, τηρώντας αυστηρά την αρχιτεκτονική που είχε σχεδιάσει ο Μουνκ. Παρότι, η ημιτελής Επιβάτιδα θεωρείται μια από τις πιο συγκλονιστικές ταινίες για τα στρατόπεδα συγκεντρώσεως. Στηρίζεται σε μια δομή με τρεις αναδρομές στο παρελθόν, που η κάθε μια τους μεταβάλλει ή διαψεύδει την προηγούμενη.