Ξανά για τον δεύτερο γύρο στο φιλόξενο θέατρο της οδού Αμοργού στην Κυψέλη, προκειμένου να παρακολουθήσουμε την προσπάθεια της νέας φουρνιάς συμμετεχόντων στο πείραμα που οργάνωσε ο Γιώργος Λυκιαρδόπουλος.
Γιώργος Λυκιαρδόπουλος Philip Naudé
Αυτή τη φορά, και χωρίς να θέλω να αδικήσω τους προηγούμενους συντελεστές, όλα μου φάνηκαν πολύ πιο όμορφα. Εκείνο που άρχισε την προηγούμενη Τρίτη ως ζέσταμα, σήμερα κατέληξε σε ένα αρκετά διασκεδαστικό φινίρισμα. Τα συγχαρητήριά μας σε όλους τους αγωνιζόμενους σε αυτή την μαραθώνιας μορφής κούρσα με ταχύτητες σπριντ. Ο κόσμος για ακόμα μία φορά κατέκλυσε τον χώρο, για να στηρίξει δυναμικά συγγραφείς-σκηνοθέτες-ηθοποιούς που έδωσαν μάχη με τον θεατρικό χρόνο.
Με τρέλα και σχεδόν εφηβικό ενθουσιασμό, ο Γιώργος Λυκιαρδόπουλος μας καλωσόρισε από σκηνής, μαζί με τους δύο αμερικανούς διοργανωτές.
Χειροκρότημα και άμεση εισαγωγή στο πρώτο έργο, την «Άγνωστη χώρα» της Μαριάνας Κάλμπαρη, σε σκηνοθεσία Μάνιας Παπαδημητρίου. Η Βάσω Καβαλιεράτου με τον Λεωνίδα Κακούρη υποδύθηκαν το ζευγάρι που ζει για 15 λεπτά στο παρανοϊκό σύμπαν μίας συγγραφέως (Πέπη Μοσχοβάκου). Ευχάριστη εισαγωγή, αυτοσχεδιαστικό χιούμορ, αυτοαναφορά στις υποκριτικές περσόνες των ηθοποιών και στο διαρκές άγχος των 15 λεπτών. Λίγο περισσότερο ήθελε να φεύγει ατακαριστό και μία δόση πιο πικρόχολο χιούμορ. Η ιδέα ήταν καλή.
«Μια τεράστια έκρηξη» μας εκτίναξε στον πλανήτη του Βασίλη Μαυρογεωργίου, για να απολαύσουμε τον «αποτυχημένο» Γιώργο Πυρπασόπουλο σε μία σαρωτική επί σκηνής ερμηνεία. Ξεσήκωσε τους πάντες με τον τρόπο που αφηγήθηκε την ιστορία του και το μόνο που σκεφτόσουν είναι πως δεν είναι δυνατόν αυτό να έγινε σε 24 ώρες. Απίστευτη ενέργεια, με συνοδοιπόρους τον Βασίλη Χριστοφιλάκη στη σκηνοθεσία και τις κυρίες Ελευθερία Γεροφωκά και Ειρήνη Μαργαρίτη συμπρωταγωνίστριες. Το αλά Πόλεμος των Άστρων τέλος δε, με τον ίδιο τον συγγραφέα και το φωτoσπαθό του επί σκηνής, έφερε γέλιο μέχρι δακρύων.
Στο έργο του Βασίλη Ραίση, «Νύχτα ταπεινότητας», ο Άρης Τρουπάκης σκηνοθέτησε την Ντορέτα Παπαδημητρίου, τον Νίκο Ψαρρά, την Εκάβη Ντούμα και τον Θανάση Δόβρη, σε ένα παιχνίδι αυτοεξευτελισμού. Βρήκα πολύ θετική την παρουσία του Δόβρη και αρκετά ωραία την ροκ μουσική συνοδεία, αλλά ήταν η σκηνή με τον λιγότερο ρυθμό. Δύσκολο το εγχείρημα της πολυσύνθετης αυτής βραδιάς.
«Ο θάνατος του κλόουν» μύριζε από παντού Σαρακατσάνη. Ο βασικός δημιουργός των ABOVO, σε ύφος γνώριμο, εκμεταλλεύτηκε την αυτοσαρκαστική περσόνα του Γιώργου Νανούρη, ο οποίος σε ένα ρεσιτάλ αυτοδιαφήμισης της «Πέτρας της υπομονής», ξεσήκωσε το κοινό με τα καμώματά του. Στη συνέχεια ο πάντα εύστοχος Κωνσταντίνος Ασπιώτης, ενσάρκωσε τον ντετέκτιβ που ερευνά το έγκλημα κατά της ζωής του Τζώρτζιο, παίρνοντας μαρτυρίες από τις γυναίκες της ζωής του, την Ιωάννα Παππά και την Μένη Κωνσταντινίδου. Ο Ντένης Ηλιάδης πρόσθεσε μία δόση μακάβριου χιούμορ στο γεμάτο υπαινιγμούς σενάριο του συγγραφέα.
«15 λεπτά». Τελικά, όπως μας έδειξε ο Σάκης Σερέφας, μέσα σε 15 λεπτά μπορούν πραγματικά να γίνουν θαύματα. Μία ολοκληρωμένη ιστορία, που έπαιξε με την ιδέα που είχε και η Μάνια Παπαδημητρίου, αλλά μέσα από εντελώς διαφορετικό μονοπάτι. Δύο φιγούρες, χωρίς ταυτότητα, προσπαθούν να υπάρξουν ολοκληρωμένα μέσα στα λεπτά που ένας συγγραφέας τους ορίζει. Το δράμα των ηρώων, που βρίσκονται παγιδευμένοι στη σκέψη και τα θέλω του δημιουργού τους, κι ένας εύστοχος δημιουργός, που καταλαβαίνει και συμπαρίσταται σε αυτούς. Πάρα πολύ ενδιαφέρουσα ιδέα, γεμάτη πολύ χιούμορ αλλά και μελαγχολική ματιά, στον ίδιο τελικά τον κύκλο της ζωής. Νομίζω πως πρόκειται για εξαιρετική σπουδή και αποδεικνύει πως όλα καταφέρνονται. . Συνένοχοι του σκηνοθέτη Τάκη Τζαμαριά, οι Νεκταρία Γιαννουδάκη (της Πέτρας της Υπομονής), Αντώνης Καρυστινός και Αννέτα Κορτσαρίδου.
Τελευταίο έργο και ιδανικό φινάλε της βραδιάς, «Δέκα και μισή» από τον Βαγγέλη Χατζηγιαννίδη σε σκηνοθεσία Γιώργου Παλούμπη. Η Μίνα Αδαμάκη σε ρόλο κάπως υστερικής γειτόνισας, απευθύνεται στον διαχειριστή της πολυκατοικίας της Θανάση Βλαβιανό για να διαμαρτυρηθεί που κάποιος πετάει σκουπίδια από το μπαλκόνι βρωμίζοντας το πεζοδρόμιο. Οι άλλοι δύο ένοικοι προσκαλούνται για να τους γίνουν συστάσεις (Κρις Ραντάνοφ και Όμηρος Πουλάκης) και η σκηνή εξελίσσεται σε μία τυπική καθημερινή αμοιβαία ανταλλαγή ύβρεων από ανθρώπους που παρότι σφάλλουν σε κάτι, δεν δέχονται μύγα στο σπαθί τους. Η παρουσία της Μίνας Αδαμάκη αποκλιμάκωνε την όλη ένταση των αντιμαχόμενων πλευρών.
Πάρα πολύ όμορφα, με αυτόν τον τρόπο, το όλο εγχείρημα έλαβε τέλος. Την βραδιά ακολούθησε πάρτι στο πάντα φιλόξενο φουαγιέ του θεάτρου, όπου κοινό και συντελεστές συζητούσαν για το δύσκολο του όλου εγχειρήματος. Τρέξιμο πολύ, αλλά πραγματικά και μόνο η εμπειρία της συμμετοχής άξιζε την όλη αγωνία.
Συγχαρητήρια σε όλους όσους τόλμησαν να συμμετέχουν σε κάτι πρωτόγνωρο για τα ελληνικά δεδομένα, δίνοντας τον καλύτερό τους εαυτό. Μία καλή θεατρική στιγμή είναι πανάκριβο αγαθό και κάτι τέτοιο ασφαλώς δεν ήταν το ζητούμενο εδώ. Γι αυτό ελπίζουμε και του χρόνου να τολμήσουν ακόμα περισσότεροι και να δώσουν στο πείραμα την ευκαιρία να γίνει θεσμός. Καλό είναι να συμβαίνουν πράγματα που να ταρακουνούν λιγάκι τον θεατρικό χώρο!
