Η Ελίζαμπεθ Τέιλορ (Elizabeth Taylor) πέρασε απέναντι στις 23 3 2011 σε ηλικία 79 ετών

Η ELIZABETH TAYLOR

ΠΕΡΑΣΕ ΑΠΕΝΑΝΤΙ

Η Elizabeth Taylor, το κορίτσι με τα βιολετί μάτια, η θεά που μάγευε τη μεγάλη οθόνη με την προσωπικότητά της, η κλασική σταρ και η περσόνα που αντιπροσωπεύει τη σύγχρονη διασημότητα, πέθανε την Τετάρτη 23 Μαρτίου 2011, σε ηλικία 79 ετών.

Μαζί της ήταν τα τέσσερα παιδιά της, όταν έχασε τη μάχη με την καρδιά της στο Cedar Sinai Medical Center, όπου νοσηλεύονταν για έξι εβδομάδες περίπου. «Η μητέρα μου ήταν εξαιρετική γυναίκα που έζησε τη ζωή της με τον πιο έντονο τρόπο, με μεγάλο πάθος, με χιούμορ και με αγάπη», είπε ο Michael Wilding, ο γιος της. «Ξέρουμε ότι, έτσι απλά, ότι ο κόσμος είναι πιο καλός όσο η μητέρα ζούσε σε αυτόν. Η λάμψη της ποτέ δε θα σβήσει, το πνεύμα της θα είναι πάντα μαζί μας και η αγάπη της θα είναι πάντα φωλιασμένη στις καρδιές μας»,  συμπλήρωσε.

 

«Απλά χάσαμε ένα γίγαντα του Χόλιγουντ. Πιο σημαντικό είναι ότι έφυγε ένα απίστευτο ανθρώπινο ον», είπε ο Elton John. Η Elizabeth Taylor είναι η γυναικεία φιγούρα που θα θυμόμαστε πάντα με πολλούς και διαφορετικούς τρόπους, μέσα από τα έργα της στην Έβδομη Τέχνη. Κατά έναν περίεργο τρόπο, η ζωή της μοιάζει πολύ με μια κινηματογραφική ταινία. Η λέξη «μονοτονία» απλά δεν υπάρχει για την Taylor, οι πολλές αλλαγές ήταν ο καθρέφτης της ψυχής της και ο δυναμισμός της προσωπικότητάς της, πιθανόν, μόνο με έναν άνθρωπο θα μπορούσε να συγκριθεί, με το Richard Burton.

ΟΙ ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ

Σε έναν κόσμο από φευγάτες εικόνες ήταν μια σταρ που κράταγε γερά τη θέση της. Πρωτοεμφανίστηκε στον κινηματογράφο στην ηλικία των 9 ετών, μεγάλωσε εκεί, ποτέ δεν πέρασε στην άχαρη ηλικία. Ήταν πολύ κοντά στο «National velvet» και στο «A place in the sun» και, πολύ περισσότερο, στο «Cleopatra», αφού συνεχώς μεταμορφωνόταν από μια ευάλωτη ηθοποιό-παιδί σε μια εκρηκτική βασίλισσα του κινηματογράφου. Σε μια καριέρα 70 ετών χωράνε περισσότερο από 50 ταινίες και 2 Όσκαρ που κέρδισε από την Ακαδημία, ως καλύτερη ηθοποιός, σα μια πόρνη στο «Butterfield 8» (1960) και σαν τη σκληρή Μάρθα στο «Who’s afraid of Virginia Woolf» (1966). Ο Mike Nichols, που τη σκηνοθέτησε στην τελευταία ταινία, έλεγε ότι τη θεωρούσε ως «μια από τις μεγαλύτερες ηθοποιούς του κινηματογράφου».

Όταν η Taylor τιμήθηκε, το 1986, από τη Film Society of Lincoln Center, ο Vincent Canby έγραψε στους The New York Times ότι «δεν μπορώ να σκεφτώ περισσότερο από κανέναν άλλον την Elizabeth Taylor να ανταποκρίνεται στο περίπλοκο φαινόμενο, ότι οι ταινίες είναι μια τέχνη και μια βιομηχανία και ότι πολλοί από εμάς μαγαλώσαμε βλέποντας τες στο σκοτάδι». Ήταν διάσημη καθόλη τη διάρκεια της ζωής της, αλλά οι κριτικοί, μερικές φορές, σχολίασαν την ηθοποιία της. Θα μπορούσε κάποιος να έχει τόσο αγαπηθεί όσο η Elizabeth Taylor ήταν ταλαντούχα; Η απάντηση είναι, φυσικά ναι!

Με δεδομένο την αύρα της επαγγελματικής εξάσκησης, το εύρος της ηθοποιίας της ήταν απίθανα μεγάλο. Ήταν η Κλεοπάτρα, η Μάτζι του Tennessee Williams, η Κάθριν Χόλι και η Κέιτ του Shakespeare. Τα μελοδραματικά πρόσωπά της ανέβηκαν στην όπερα. Ο Joseph Mankiewicz, ο οποίος σκηνοθέτησε το «Suddenly last summer» και «Cleopatra» θυμάται ότι την είδε για πρώτη φορά στις Κάννες, όταν ήταν 18 ετών: «Ήταν η πιο απίστευτη όψη του έρωτα που είδα ποτέ στη ζωή μου. Και ήταν πολύ αθώα». Θαύμαζε τον επαγγελματισμό της: «Όταν το σενάριο την καλούσε, αυτή έπαιζε. Ήταν η γυναίκα που τιμούσε το επάγγελμά της. Μέσα από αυτό παραποιούσε την ταυτότητά της». Ήταν ο ίδιος που είπε ότι η Taylor «ζούσε τη ζωή της σα να έπαιζε» και ότι έζησε «στο χρόνο του κινηματογράφου».

ΟΙ ΧΑΡΑΚΤΗΡΕΣ ΤΗΣ

Η Marilyn Monroe ήταν η θεά του έρωτα, η Grace Kelly ήταν η ψυχρή βασίλισσα, η Audrey Hepburn ήταν το αιώνιο χαμίνι. Η Taylor ήταν η ενσαρκωμένη ομορφιά. Όπως είπε ο σκηνοθέτης George Stevens, όταν την επέλεξε για το «A place in the sun», ο ρόλος της ήταν «για μια όμορφη κοπέλα σε μια κίτρινη Cadillac, προσεγγίσιμη για κάθε νεαρό Αμερικάνο που κάποτε σκέφτεται να παντρευτεί». Εδώ μπορούμε να βρούμε περισσότερο από ένα χνάρι της Taylor. Έπαιξε με το μαγνήτη που είχε η προσωπικότητά της. Θα μπορούσε να ήταν η Μάρθα στη «Virginia Woolf», με τα εξεζητημένα κοστούμια, ή ένας χαμαιλέων, μέσα στον αέρα των κοστουμιών. Ακόμη θα μπορούσε να ενσαρκώσει ένα ρόλο πολύ κοντά στην προσωπικότητά της. Για αυτήν η ηθοποιία ήταν «καθαρά ενορατική», όπως έλεγε, «ό,τι προσπαθώ να κάνω είναι να δίνω το μεγαλύτερο συναίσθημα με τη μικρότερη οπτική κίνηση».

Μερικές φορές οι ρόλοι στις ταινίες της φαίνεται ότι ήταν ο καθρέφτης της ζωής της. Περισσότερο από πολλές σταρ του κινηματογράφου, υπήρχε στο δημόσιο χώρο, όπου τα φλας ήταν αδιάκριτα. Οι παπαράτσι την καταδίωκαν και το Βατικανό την κατηγόρησε Αλλά, ανάμεσα σε αυτές τις σκανδαλώδεις συμπεριφορές, ήταν μια γυναίκα με πολύ ξεκαθαρισμένη έννοια της ηθικής: συνήθως παντρευόταν τους εραστές της. Ο κόσμος έβλεπε σε αυτήν, στους πολλούς γάμους της, να επιβεβαιώνεται η καριέρα της, ως μια κατά συρροή γυναίκα. Αναρωτιόντουσαν γιατί παντρευόταν τόσο συχνά, έλεγε, με μια αφέλεια: «Δεν ξέρω γλύκα μου, φαίνεται ότι ξεφεύγει ο διάβολος από μέσα μου».

Κατά τη διάρκεια αυτών των συναισθηματικών και φυσικών αδιεξόδων, οι αρρώστιες, τα ατυχήματα και οι ακραίες -κοντά στο θάνατο- εμπειρίες, η Elizabeth Taylor επέζησε. «Ήμουν τυχερή σε όλη τη ζωή μου.», είχε πει το 1992, πριν να γίνει 60 χρόνων, «Κάθε τι το είχα. Βλέμματα, δόξα, υγεία, τιμές, αγάπη. Σπάνια πολέμησα για κάτι. Αλλά πλήρωσα αυτή την τύχη με καταστροφές». Στα 65 της είχε πει στο ABC, στην εκπομπή «20-20»: «Φαίνεται ότι είμαι ένα ζωντανό παράδειγμα για το πώς μπορεί κάποιος να μπει μέσα και να επιβιώσει. Δεν είμαι σαν τον οποιοδήποτε, είμαι εγώ».

ΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΤΗΣ ΠΡΟΣΟΧΗΣ

Η ζωή της ήταν δημοσιευμένη: χιλιόμετρα από χαρτιά εφημερίδων και περιοδικών, ένας γαλαξίας από φωτογραφίες, καθένας θα μπορούσε να φτιάξει ένα διαφορετικό πορτρέτο. «Τα αεροπλάνα, τα τραίνα, οτιδήποτε σταματούσε για την Elizabeth Taylor, αλλά το κοινό δεν ήξερε ποια ήταν», έλεγε ο Roddy McDowall, ο οποίος ήταν ο τελευταίος συμπρωταγωνιστής της και ο φίλος για όλη τη ζωή της. «Αυτοί που εύχονταν να πάει στο διάολο δεν μπορούσαν να κάνουν ότι αυτοί νόμιζαν ότι αυτή έκανε».

Κατά μια γενική ομολογία, η ομορφιά της ήταν το σημείο της προσοχής. Όπως τόνισαν οι φωτογράφοι, το πρόσωπό της ήταν αψεγάδιαστα συμμετρικό, δεν είχε άσχημες γωνίες και τα μάτια της ήταν βυθισμένα στο βιολετί. Ένας που έμεινε έκπληκτος και χάθηκε στο βλέμμα της ήταν ο Richard Burton, ο δύο φορές σύζυγός της. Είχε πει ότι: «Η πιο όμορφη γυναίκα στον κόσμο, αυτό δεν έχει νόημα». «Είχε πολύ όμορφα μάτια», πρόσθεσε, «αλλά είχε διπλό πηγούνι, υπεραναπτυγμένο στήθος και κοντά πόδια»…

Γιάννης Φραγκούλης (http://greeceactuality.wordpress.com/)