Λαρς φον Τρίερ: «Αρρωσταίνω όταν σκέφτομαι ότι το Dogville μπορεί να χρησίμευσε ως σενάριο στον Νορβηγό Άντερς Μπρέιβικ»-Μια “προφητική” κριτική του Γ.Κ.

lars_von_trier_arrostaino 

«Αρρωσταίνω όταν σκέφτομαι ότι το Dogville, η καλύτερη ταινία μου όπως πιστεύω, μπορεί να χρησίμευσε ως σενάριο» στον Νορβηγό Άντερς Μπρέιβικ λέει ο Δανός σκηνοθέτης Λαρς φον Τρίερ, καθώς ο υπεύθυνος για το μακελειό στο Όσλο και την Ουτόγια κατατάσσει την ταινία στις αγαπημένες του.
Στην ταινία, η ηρωίδα Γκρέις-Grace («Χάρη»), που την ερμήνευσε η Νικόλ Κίντμαν, κακοποιείται από τους κατοίκους του Dogville  και τελικά παίρνει εκδίκηση σκοτώνοντάς τους και βάζοντας φωτιά στο χωριό. «Η τελευταία σκηνή του Ντόγκβιλ παρουσιάζει οδυνηρές ομοιότητες με την Ουτόγια» το νησί όπου ο Μπρέιβικ άνοιξε πυρ, στις 22 Ιουλίου, σκοτώνοντας 69 ανθρώπους, είπε ο Τρίερ.
Στο προφίλ του στο Facebook («φτιαγμένο» για τα ΜΜΕ), ο 32χρονος Νορβηγός έγραφε ότι το Ντόγκβιλ ήταν μία από τις τρεις αγαπημένες του ταινίες.
«Με ρωτάτε αν λυπάμαι που γύρισα αυτήν την ταινία; Ναι, αν αποδειχθεί ότι τον ενέπνευσε» δήλωσε ο σκηνοθέτης σε συνέντευξή του που δημοσιεύεται στην ιστοσελίδα της εφημερίδας Politiken. “Οι προθέσεις μου όταν κάνω τις ταινίες μου είναι εκπαιδευτικές, ακόμα και όταν διστάζω να το παραδεχτώ και οι απόψεις μου το ακριβώς αντίθετο από τον  Breivik  και τις πράξεις του”.

Ο Τρίερ επιτίθεται και εναντίον της ακροδεξιάς στη Δανία λέγοντας πως το μίσος που καλλιεργεί εναντίον του Ισλάμ είναι αυτούσιο με εκείνο που οδήγησε στο μακελειό, υποστηρίζοντας οι απόψεις του ακροδεξιού Λαϊκού Κόμματος της Δανίας (DVP) και της αρχηγού του, Πία Κιέρσγκορντ (Pia Kjærsgaard) , έχουν «απευθείας σύνδεση» με τα όσα συνέβησαν στο Ουτόγια.

Pia_Kj_rsgaard

Pia Kjærsgaard

Το δανέζικο κόμμα «διέπραξε θηριωδίες χρησιμοποιώντας τους νόμους για να παρενοχλήσει αυτή τη μειονότητα (τους μουσουλμάνους) και η πολιτική γραμμή του αντιστοιχεί με αυτήν που κηρύσσει ο Μπρέιβικ» είπε.
«Αυτός ο ρατσισμός επεκτάθηκε και σε άλλες σκανδιναβικές χώρες και εντυπώθηκε στη συνείδηση του Μπρέιβικ. Αναμφίβολα του έδωσε τη δικαιολογία που χρειαζόταν. Σκέφτομαι συνεχώς ότι ως έθνος έχουμε ευθύνη για την τραγωδία της Νορβηγίας» πρόσθεσε, ζητώντας από την Κιέρσγκορντ «να παραδεχτεί την ευθύνη της».

Soren Espersen

Soren Espersen

Ο εκπρόσωπος του κόμματος, Σόρεν Έσπερσεν, απάντησε στα σχόλια του Τρίερ δηκτικά, λέγοντας ότι «είναι ενδιαφέρον» που κάτι τέτοιο λέγεται από «έναν δεδηλωμένο ναζιστή ο οποίος κάνει διεστραμμένες ταινίες οι οποίες ενέπνευσαν τον Μπρέιβικ καθ’ ομολογία του».
Ο χαρακτηρισμός του «ναζιστή» παραπέμπει στις δηλώσεις που έκανε ο Τρίερ στο τελευταίο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ των Καννών όπου είπε ότι «κατανοεί» τον Χίτλερ και αισθάνεται λίγη «συμπόνια» για αυτόν, γεγονός που του στοίχισε την αποπομπή του από το Φεστιβάλ -αν και αρκετοί ανέγνωσαν απλώς «προτίμηση» του σκηνοθέτη σε προβοκατόρικα σχόλια.

[Ξεκαθαρίζοντας από την αρχή ότι θα ήταν τουλάχιστον "αντιεπιστημονικό" να ισχυριστούμε ότι η αισθητική προσέγγιση του Λαρς Φον Τρίερ στις ταινίες του Dogville και ακόμα περισσότερο στο Manderlay που θεωρούμε καθοριστική και αποκαλυπτική ταινία για το έργο του πολυαγαπημένου άλλοτε και σε ένα μικρότερο βαθμό σήμερα δημιουργού, εμπεριέχει ιδεολογικές απόψεις και  φορμαλιστική έκφρασή τους συγγενική με τις απόψεις του Μπρέιβικ, επισυνάπτουμε την "προφητική" θα λέγαμε κριτική για το Manderlay συνέχειας του Dogville όπου επισημαίνουμε έντονα και εύστοχα ότι το διφορούμενο στοιχείο ατονεί σε σχέση με το Dogville και μας κάνει να επανεξετάσουμε την αξία αλλά και την οπτική γωνία όσων επιχειρηματολογούνται κινηματογραφικά και στο Dogville.

Η τραγική ειρωνεία είναι ότι αυτή την καταγγελία της τελευταίας σκηνής του Dogville ως ιδεολογικά αφελούς και αναληθοφανούς, {"σαν συνέχεια της ιστορίας στο Dogville που όπως θα θυμάστε τελείωσε με τη σφαγή όλων των κατοίκων, κάτι που στα μάτια μου, όπως  και η συνολική ιδεολογική  διαπραγμάτευση του θέματος, φαντάζουν αναληθοφανή, και αφελή, εκτός αν αυτή την αναληθοφάνεια τη θεωρεί βασικό συστατικό της δικής του αντίληψης και υλοποίησης της Μπρεχτικής Μεθόδου"} ήρθε η δραματουργική επέμβαση και "ερμηνεία" του Άντερς Μπρέιβικ να την καταστήσει "θανατηφόρα" αληθινή και από το επίπεδο του μύθου & της τέχνης  να μεταλαμπαδευτεί  στο επίπεδο της πραγματικής πραγματικότητας. Ευθύνεται ο καθηγητής στο Χάρβαρντ για τον αποτρόπαιο φόνο του συμφοιτητή τους από τους δύο "εμπνευσμένους" από τις θεωρίες του μαθητές του στην ταινία "Θηλιά" του Άλφρεντ Χίτσκοκ; Αν "επιστημονικά" δεν ευθύνεται άμεσα τουλάχιστον, είναι εντελώς αθώος για αυτό που συμβαίνει και για τον τρόπο με τον οποίο συμβαίνει; Δύσκολα, πραγματικά ερωτήματα, αλλά με μεγάλο ενδιαφέρον που οι "εύκολες" και χωρίς ουσία πολλές φορές ενημερώσεις αλλά και οι κριτικές των έργων τέχνης αφήνουν συνήθως απέξω. Αυτά για προβληματισμό και για την έναρξη ενός διαλόγου για τις ταινίες και την τέχνη ιδωμένες  όχι μόνο ως "κείμενα" αλλά ως κοινωνιολογικά και όχι μόνο φαινόμενα] Γιάννης Καραμπίτσος

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΚΡΙΤΙΚΗ ΓΙΑΝΝΗ ΚΑΡΑΜΠΙΤΣΟΥ

“αναγκάζομαι, μετά την προβολή αυτής της ταινίας, να προσεγγίσω αναδρομικά διαφορετικά και την ταινία Dogville, την οποία είχα χαρακτηρίσει ως καλύτερη ταινία της χρονιάς που προβλήθηκε.

Ο Τρίερ παρουσιάζει -έστω στα πλαίσια της αλληγορίας- την ιστορία της Γκρέις, σε μια φυτεία στην Αλαμπάμα, όπου προσπαθεί να ελευθερώσει τους μαύρους από την δουλεία, 70 χρόνια μετά την κατάργησή της και να τους επιβάλλει την δημοκρατία, σαν συνέχεια της ιστορίας στο Dogville που όπως θα θυμάστε τελείωσε με τη σφαγή όλων των κατοίκων, κάτι που στα μάτια μου, όπως  και η συνολική ιδεολογική  διαπραγμάτευση του θέματος, φαντάζουν αναληθοφανή, και αφελή, εκτός αν αυτή την αναληθοφάνεια τη θεωρεί βασικό συστατικό της δικής του αντίληψης και υλοποίησης της Μπρεχτικής Μεθόδου.

Η διαφήμιση επίσης του «Manderlay ως μιας διφορούμενης κωμωδίας ηθών» τίθεται από μένα όσον αφορά το διφορούμενο -που σίγουρα στο Dogville είναι πιο ευδιάκριτο- εν αμφιβόλω.

Δεν ξέρω αν θα στενοχωρήσω τους φίλους κριτικούς που σύσσωμοι έσπευσαν να γεμίσουν με αστεράκια και να χαρακτηρίσουν αριστούργημα την ταινία του Τρίερ, λέγοντας ότι στο Manderlay -παρόλη την προσπάθειά που έκανα, λόγω και της συμπάθειας που τρέφω στον σκηνοθέτη- δεν βρήκα ούτε διφορούμενο, ούτε αντιαμερικανισμό, ούτε αντιρατσισμό, ούτε και αλληγορία αν και αυτό ξέρω ότι θα ακουστεί βαρύ.”

διαβάστε ολόκληρη την κριτική στο επισυναπτόμενο λινκ


About these ads

Υποβολή απάντησης

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

WordPress.com Logo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Log Out / Αλλαγή )

Twitter picture

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Log Out / Αλλαγή )

Facebook photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Log Out / Αλλαγή )

Google+ photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Log Out / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s