Οι Απόγονοι
Σκηνοθεσία: Αλεξάντερ Πέιν
Παίζουν: Τζορτζ Κλούνεϊ, Σέιλιν Γούντλι, Αμάρα Μίλερ, Νικ Κρόουζ, Μπο Μπρίτζες, Μάθιου Λίλιαρντ, Τζούντι Γκριρ
Ένα οικογενειακό δράμα με μικρές δόσεις χιούμορ και ειρωνείας και με προεκτάσεις πάνω στα σαθρά θεμέλια της σύγχρονης οικογένειας αποτελεί η νέα δουλειά του Αλεξάντερ Πέιν με την οποία κατάφερε να διακριθεί αμέσως μετά το The Artist, στις 69ες Χρυσές Σφαίρες 2012 όπου κέρδισε μάλιστα δύο Χρυσές Σφαίρες, Καλύτερου Δράματος και Α’ Ανδρικής Ερμηνείας (Πράγματι, η ερμηνεία του Τζωρτζ Κλουνεϊ αξίζει το βραβείο). Είναι υποψήφια επίσης για 5 Όσκαρ.
Ο Αλεξάντερ Πέιν που μας πρόσφερε στο παρελθόν το «Σχετικά με τον Σμιθ» και το «Πλαγίως», έρχεται για άλλη μια φορά να θέσει ερωτηματικά και να μας προβληματίσει πάνω στις σχέσεις των ανθρώπων με μια τραγελαφική ιστορία, όπου γέλια και δάκρυα αναμειγνύονται παράξενα κατά τη διάρκεια δύο ωρών. Εξάλλου το κωμικό δεν είναι και πολύ τραγικό;
Ο μύθος είναι εμπνευσμένος από το ομώνυμο βιβλίο του Kaui Hart Hemmings και υιοθετεί την οπτική γωνία του Ματ Κινγκ, πρόσωπο που υποδύεται αριστοτεχνικά ο Κλούνεϊ. Ένας επιτυχημένος δικηγόρος «θυμήθηκε» ότι έχει και οικογένεια, έπειτα από ένα μοιραίο ατύχημα της γυναίκας του που θα την αφήσει σε κώμα και τελικά θα την οδηγήσει στο θάνατο. Εν όψει της επικείμενης ολοκληρωτικής διάλυσης της οικογενειακής φωλεάς, προσπαθεί να την ανασυστήσει συγκεντρώνοντας τα σκορπισμένα μέλη της –τις δύο θυγατέρες του- και κάνοντας σχέδια ελπιδοφόρα για το μέλλον. Είναι αλήθεια ότι οι άνθρωποι όταν κινδυνεύσουν να χάσουν κάτι –και πόσο μάλλον όταν το χάνουν- τότε καταλαβαίνουν την πραγματική του αξία.
Όταν μαθαίνει ότι η γυναίκα του είχε έναν εραστή, έξαλλος, αποφασίζει να τον ανακαλύψει αρχίζοντας μια έρευνα που θα οδηγήσει το οικογενειακό τρίο σε ένα ταξίδι στα νησιά της Πολυνησίας. Μήπως πρόκειται ταυτόχρονα και για ένα «ταξίδι» στη συνειδητοποίηση της απώλειας μιας μητέρας και μιας γυναίκας, μέσα από τη σκληρή δοκιμασία του πένθους;
Έτσι, δίνεται η ευκαιρία στον Αλεξάντερ Πέιν να κατασκευάσει ένα road trip, μια διαδρομή στα άγρια τοπία της περιοχής αλλά και στον εσωτερικό κόσμο των χαρακτήρων του. Το έδαφος έχει προετοιμαστεί καλά για να λάβουν χώρα κάποιες οικογενειακές περιπέτειες, αστείες αρχικά αλλά που βαθμιαία γίνονται όλο και πιο συγκινητικές και δραματικές, καθώς παρακολουθούμε τη διαδρομή εξωτερική αλλά και εσωτερική του αντί-ήρωα μας. Παράλληλα, ο Ματ έρχεται αντιμέτωπος με τους συγγενείς του που θέλουν να πουλήσουν την περιουσία που μεταβιβαζόταν από γενιά σε γενιά, έτσι απλά για το κέρδος. Είναι σωστό όμως να πουλάει κανείς υστερόβουλα και χωρίς ίχνος ενοχής την κληρονομιά των προγόνων;
Σε αυτό το ιδιόμορφο ταξίδι, όλα επαναπροσδιορίζονται και παίρνουν την αληθινή τους όψη μπροστά στα μάτια του Ματ που μοιάζει σαν να ξύπνησε από ένα βαθύ ύπνο. Η γυναίκα του είχε σκοπό να τον χωρίσει γιατί αγαπούσε άλλον, οι συγγενείς του είναι συμφεροντολόγοι, η μεγαλύτερη κόρη του από άμυαλη και εφηβικά επαναστάτρια αποδεικνύεται αποφασιστική και δυνατή, άξια να τον στηρίξει και να του συμπαρασταθεί. Ακόμη και ο φίλος της από επιπόλαιο αγόρι αναδεικνύεται σε νέο που πατά γερά στη γη.
Αργά και στωικά πέφτουν οι μάσκες όλων ενώ οι υποκριτικές σχέσεις που διέπουν τις σχέσεις των ζευγαριών εκτίθενται στην οθόνη χωρίς κανένα ίχνος προσποίησης πασπαλισμένες με αρκετή δόση χιούμορ. Όλη αυτή η σκοτεινή διαδρομή για την αποκάλυψη της αλήθειας εγγράφεται αντιστικτικά μέσα στο παραδείσιο περιβάλλον και τη σαγηνευτική ομορφιά των τοπίων της Χαβάης ενώ το ύφος της σκηνοθεσίας δίνει μια εντύπωση πένθιμου εμβατηρίου χωρίς να περιπίπτει όμως στο μελόδραμα.
Με ευρηματικό τρόπο σκηνοθετεί ο Αλεξάντερ Πέιν αυτήν την ιστορία που αποδεικνύεται πιο σύνθετη από όσο φαίνεται στην αρχή, φέρνοντας στην επιφάνεια τα «κακώς κείμενα» και θέτοντας ερωτήματα πάνω στην επιφάνεια των πραγμάτων και την αληθινή τους όψη, θίγοντας την προσωρινότητα της ζωής και τη φρίκη του θανάτου με τους νεκρούς τόσο αδύναμους. Χαρακτηριστικό είναι το πλάνο όπου ο Ματ εξεγείρεται ενάντια στη γυναίκα-φυτό για την προηγούμενη ζωή της ενώ εκείνη ανήμπορη, με μισάνοιχτο το στόμα στέκει χωρίς να αντιλαμβάνεται τίποτα.
Οι Απόγονοι είναι μια ταινία συμπαθητική που ξεχωρίζει στις αμερικανικές παραγωγές για τις δυνατές της ερμηνείες, τη σκηνοθετική της ευρηματικότητα και τα ερωτήματα που θέτει.
Δήμητρα Γιαννακού
