e-mail επικοινωνίας: camerastyloonline@gmail.com
PAGE (ΣΕΛΙΔΑ) ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ ΣΤΟ FACEBOOK
Γιάννης Καραμπίτσος
διαθέσιμο προφίλ
Ο Σκηνοθέτης, Μοντέρ και Κριτικός Κινηματογράφου Γιάννης Καραμπίτσος γεννήθηκε στην Πάτρα στις 4-7-1963. Σπούδασε Σκηνοθεσία Κινηματογράφου στην Σχολή Σταυράκου, από την οποία αποφοίτησε το 2001. Ως αιωνόβιος φοιτητής της Νομικής από την οποία ποτέ δεν αποφοίτησε, συμμετείχε πολλά χρόνια στον Πολιτιστικό Ομιλο Φοιτητών του Πανεπιστημίου της Αθήνας (Π.Ο.Φ.Π.Α.) και στον Κινηματογραφικό του Τομέα, διατελώντας μέλος της Διοικούσας Επιτροπής του και Πρόεδρός της. Από το 1996 έως το 2001 υπήρξε εισηγητής των σεμινάριων του κινηματογραφικού τομέα του Π.ΟΦ.ΠΑ, σεναρίου, ιστορίας , κοινωνιολογίας και αισθητικής κινηματογράφου.
Έχει σκηνοθετήσει μια ταινία μικρού μήκους με τίτλο “Δύσκολοι Έρωτες: Η Περιπέτεια ενός Φωτογράφου” (2002), -πτυχιακή- βασισμένη στο ομότιτλο διήγημα του Ίταλο Καλβίνο και μια μεγάλου μήκους ντοκιμαντέρ με τίτλο “Η Πολυφωνική Παραδοσιακή Μουσική από τον Καύκασο στην Πίνδο” (2006) .
Εισηγήθηκε τα σεμινάρια Σκηνοθεσίας , Μοντάζ και Ιστορίας Κινηματογράφου για 5 χρόνια (2003-2008) στο Μικρό Πολυτεχνείο και την ενότητα “Στιγμές από την ιστορία του κινηματογράφου” για 6 χρόνια (2002-2008) στην Ε.Τ.Ε.ΚΤ. Στην Πάτρα την Ενότητα Σεμιναρίων, Θεωρίας και Πρακτικής Κινηματογράφου, που διοργανώνει η Καλλιτεχνική Διάδραση , με τίτλο “ΚΑΝΤΟ ΟΠΩΣ Ο ΜΠΕΡΓΚΜΑΝ”.
Συμμετείχε σαν ερασιτέχνης ηθοποιός σε πολλές παραστάσεις τα τελευταία δέκα χρόνια, ενώ υπήρξε εκδότης των περιοδικών “Καθρέφτης του Κινηματογράφου” για 4 (10-13) τεύχη και του περιοδικού “CameraStylo” για όλη τη διάρκεια της λειτουργίας του (6 τεύχη). Εδώ και 4 χρόνια αρθρογραφεί στο περιοδικό Camera Professional, ενώ έχει συγγράψει κείμενα και άρθρα για τα περιοδικά Ως 3, Μανδραγόρας, Kino, Το Δόντι και για εφημερίδες. Από τον Οκτώβριο του 2006 είναι Πρόεδρος της Αστικής μη Κερδοσκοπικής Εταιρίας Καλλιτεχνική Διάδραση που δραστηριοποιείται στην Αθήνα και στην επαρχία (κυρίως στην Πάτρα).
Από το καλοκαίρι του 2007 συντονίζει τις Λέσχες Ανάγνωσης ”Φιοντόρ Ντοστογέφσκι” σε Αθήνα και Πάτρα. Επιμελήθηκε καλλιτεχνικά -μεταξύ άλλων- την ενότητες εκδηλώσεων που διοργανώθηκαν από την Καλλιτεχνική Διάδραση στην Πάτρα “Από το Βιβλίο στην Κινηματογραφική ταινία” (13 εβδομάδες), “Άπό το Θεατρικό Έργο στην Κινηματογραφική Ταινία” (20 εβδομάδες) και το εικοσαήμερο αφιέρωμα σε 7 δήμους του Νομού Αχαϊας (στην Πάτρα 5 ημέρες) “Η Θέση της Γυναίκας μέσα από τον Κινηματογράφο”.
Αντρέας Παγουλάτος (1948-2010)
Ο φίλος και συνεργάτης Αντρέας που υπήρξε σύμβουλος του έντυπου CameraStylo και του διαδικτυακού CameraStylo Online για τα θέματα του κινηματογράφου, μας άφησε πρόωρα πριν λίγo καιρό, ενώ είχε ακόμα πολλά να προσφέρει)
Ο ποιητής, θεωρητικός του κινηματογράφου και δοκιμιογράφος, Αντρέας Παγουλάτος γεννήθηκε στην Αθήνα. Από το 1970 έως το 1988, στο Παρίσι, συμμετείχε ενεργά στη γέννηση και την εξέλιξη του ποιητικού γλωσσοκεντρικού κινήματος. Τα βιβλία ποίησής του, “Επίμαχα” (1973), “Κορμί κείμενο” (1975) και ποιήματά του, που δημοσιεύτηκαν σε γνωστά περιοδικά (“Change”, “Perimetres”, “N.R.S.”, “Change International”, “Les Temps Modernes”, κ.ά.), θεωρούνται από τα πρώτα γλωσσοκεντρικά κείμενα. Το 1973 ιδρύει το περιοδικό “Χνάρι” (πρώτη περίοδος 1973-1976) και ακολουθούν τα “Χνάρια”, το 1985, που συνδιευθύνει μαζί με το ζωγράφο Γιώργο Λαζόγκα. Υπήρξε για πολλά χρόνια υπεύθυνος του τομέα ποίησης στο Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης Ιλεάνα Τούντα.
Διηύθυνε μαζί με το Νάνο Βαλαωρίτη το περιοδικό “Συντέλεια” (εκδ. Εξάντας), ενώ σήμερα συνδιεθύνουν τη “Νέα Συντέλεια” (εκδ. Αγκυρα). Δημοσίευσε δοκίμιά του σε περιοδικά και εφημερίδες και σε ειδικές εκδόσεις των Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, Δράμας και του Γαλλικού Ινστιτούτου Αθηνών (στο πλαίσιο, ιδιαίτερα, των εκδηλώσεων “Κινηματογράφος και πραγματικότητα”, τις οποίες εγκαινίασε μαζί με τον Β. Σπηλιόπουλο πριν από 18 χρόνια). Εργάστηκε στις βασικές ομάδες των εκπομπών: “Χρώματα” (Ε.Τ.1), “Ψηφιδωτό” (Ε.Τ.2), “Νέες εικόνες”, “Η τέχνη της φωτογραφίας”, ως ερευνητής – σεναριογράφος.
Πάνω στην (ή με) την ποίησή του έγιναν ταινίες (Καπλανίδης, Πλαϊτάκης κ.α.) και βιντεο-ποιήματα (Σαντοριναίος). Παρουσίασε στο Centre Georges Pompidou ποιητικά του δρώμενα καθώς και μια επιλογή ελληνικών ντοκιμαντέρ (“Ελληνικός Πολιτιστικός Μήνας”, 1981). Διοργάνωσε στη Γαλλία, την Ελλάδα, την Ιταλία και την Κύπρο, ποιητικές και άλλες εκδηλώσεις, και εκπροσώπησε την ελληνική ποίηση στο εξωτερικό, στις συναντήσεις “Διεθνές Φεστιβάλ Καινούργιας Ποίησης” (Παρίσι, 1983), “Διεθνείς Συναντήσεις Ποίησης” (Cogolin, 1985), “Polyphonix” (Παρίσι, 1986) και “Φωνές της Μεσογείου” (Lodeve, 2005). Ποίησή του μελοποίησαν οι συνθέτες Θωμάς Σλιώμης, Χάρης Ξανθουδάκης, Πάρις Παρασχόπουλος, Ηλίας Βαμβακούσης. Έχει εκδώσει, εν όλω, τις ποιητικές συλλογές: “Όργια και εμπόδια” (Εξάντας), “Προς, Στοιχειώσεις, Πόροι” (Μαραθιά), “Επίμαχα, Κορμί κείμενο” (β έκδοση, Μαραθιά) και “Πέραμα” (Μανδραγόρας).
«Πέραμα»
Το ποίημα Πέραμα άρχισε να γράφεται, στα τέλη της δεκαετίας του ’70. Ο ποιητής Αντρέας Παγουλάτος ζούσε στο Παρίσι, όπου, από τα μέσα των χρόνων του ’70, συμμετείχε ενεργά στη γέννηση και την πάρα πέρα εξέλιξη του γλωσσοκεντρικού ποιητικού κινήματος, που πήρε, αργότερα, διεθνείς διαστάσεις κι εξαπλώθηκε σε πολλές χώρες του κόσμου (ευρωπαϊκές χώρες, ΗΠΑ, Βραζιλία, Αργεντινή, Κίνα κ.ά.). Από τις πρώτες επεξεργασίες του υλικού, επιχείρησε να περάσει στο Πέραμα, τις εμπειρίες και τα βιώματα του από το συγκεκριμένο πολύ σημαντικό ιστορικά, αλλά και για τον ίδιο, «τόπο»-«πόλη-πέρασμα», όπως και τη μυθική διάσταση του που την έβγαζε, βαθμιαία, χάρη σε μια σύνθετη γλώσσα που αντλούσε από διαφορετικά στρώματα και πηγές (στοιχεία, λέξεις και «τρόποι» από την αρχαία ελληνική γλώσσα, από το ρεμπέτικο και λαϊκό τραγούδι κ.ά.), γιατί πιστεύει ότι η πρωτοποριακή, διαπολιτισμικού χαρακτήρα, αναζήτηση μορφών συνδέεται υπόγεια με το αρχαϊκό και τα ζωντανά στοιχεία μιας λαϊκής μεσογειακής παράδοσης.
Το Πέραμα κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Μανδραγόρας, τον Νοέμβριο 2006 και απέσπασε πολύ επαινετικές κριτικές σε περιοδικά και εφημερίδες. Ιδιαίτερη εντύπωση προκαλεί η «ιδιαίτερη χωροταξική δομή των στίχων που υποδηλώνει το χάος» αλλά και το «προφητικό» κατά τον ποιητή, ποίημα με τις φωτιές. Μεσολαβεί, πριν από τέσσερα περίπου χρόνια η συνάντησή του με το νέο τραγουδοποιό Ηλία Βαμβακούση, ο δημιουργικός διάλογος τους πάνω στο ποίημα και η μελοποίησή του, που πραγματοποιείται βαθμιαία. Το έργο (ή μέρη του), παρουσιάστηκε σε διάφορες μουσικές σκηνές, αίθουσες και θέατρα (Σκιά του φεγγαριού, Ξύλινα, Θέατρο Κομοτηνής) και διάφορους άλλους χώρους (Σκιρώνειο Μουσείο Κηφισιάς, Μικρό Πολυτεχνείο). Σημαντικές ήταν για τους συντελεστές του έργου οι δύο συναυλίες που πραγματοποίησαν με πολλή επιτυχία σε γνωστό θέατρο του Μπάρι, οι οποίες διοργανώθηκαν από το Πανεπιστήμιο της πόλης αυτής, με τη φροντίδα της δοκιμιογράφου, μεταφράστριας, καθηγήτριας της Νεοελληνικής Φιλολογίας Μαρίας Περλορέντζου και του συγγραφέα, τωρινού πρύτανη του τμήματος ξένων γλωσσών Bruno Pompili. Η Μαρία Περλορέντζου ολοκλήρωσε την επεξεργασία της μετάφρασής της, και το ποίημα πρόκειται να κυκλοφορήσει σε δίγλωσση έκδοση (ελληνικά και ιταλικά), μαζί μ’ ένα CD, που θα περιέχει όλο τον κύκλο των τραγουδιών και των απαγγελιών (δώδεκα μέρη). Ορισμένα τραγούδια και απαγγελίες με ειδικά γραμμένες μουσικές από το Πέραμα κυκλοφόρησαν στα δύο CD, που συνοδεύουν το δεύτερο και το τρίτο τεύχος του περιοδικού Νέα Συντέλεια. Πρόσφατα έγιναν τέσσερις συναυλίες, δύο στο μεγάλο αμφιθέατρο της «Σχολής Καλών Τεχνών», στο πολιτιστικό κέντρο «Nosotros» και στη μουσική σκηνή «Αφανείς» με τη συμμετοχή και του μουσικού συγκροτήματος «Πλανήτες εν πλω», που σχηματίστηκε ειδικά για την ερμηνεία του έργου. Τον Μάιο 2007, στο πλαίσιο των εκδηλώσεων για τον εορτασμό των 100 χρόνων από την ίδρυσή του, το Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών οργάνωσε συναυλία όπου παρουσιάστηκε το Πέραμα στην ολοκληρωμένη του μορφή. Τον Ιούνιο 2007, το Πέραμα ερμηνεύτηκε από τον ποιητή και τον τραγουδοποιό, σε απλή μορφή (κιθάρα – φωνή, απαγγελίες στα ελληνικά και γαλλικά) στο Πανεπιστήμιο Sorbonne – Paris IV, στο Παρίσι, σε μια εκδήλωση διοργανωμένη από την καθηγήτρια Βάσια Καρκαγιάννη.
ΔΗΜΗΤΡΑ ΓΙΑΝΝΑΚΟΥ
Είμαι πτυχιούχος του Τμήματος Ιστορίας-Αρχαιολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων. Πέρα από τις φιλολογικές μου σπουδές, από πολύ νωρίς είχα εκδηλώσει ένα βαθύτερο ενδιαφέρον για τις Τέχνες του θεάματος και συγκεκριμένα κυρίως για τον Κινηματογράφο αλλά και το Θέατρο.
Αυτήν την ανησυχία μου για την έρευνα πάνω στη εκφραστική δύναμη της εικόνας μέσα από τις παραστάσεις ή τις ταινίες αρχικά προσπάθησα να την ικανοποιήσω αποτελώντας μέλος της κινηματογραφικής ομάδας του Πανεπιστημίου Αθηνών (Π.Ο.Φ.Π.Α). Μεταξύ 1998-2003, μέσα από διάφορα σεμινάρια που παρακολούθησα εκεί καθώς και συζητήσεις, συνεργαζόμενη για ένα διάστημα και με το έντυπο περιοδικό CameraStylo, το ενδιαφέρον μου προεκτάθηκε και συνειδητοποίησα τη έντονη επιθυμία μου να μελετήσω εις βάθος τη σημειολογική δύναμη της Έβδομης Τέχνης και της εικόνας γενικότερα.
Έτσι, πηγαίνοντας στο Παρίσι, προσπάθησα να κάνω ένα συνδυασμό μεταξύ των αρχικών σπουδών μου και της Θεωρίας του Κινηματογράφου. Πιο συγκεκριμένα, στο Ecole des Hautes Etudes en Sciences Sociales (E.H.E.S.S) μελέτησα την προσαρμογή της Aρχαίας Eλληνικής Tραγωδίας στον Κινηματογράφο, έχοντας ως κεντρικό σημείο αναφοράς τις ταινίες Ηλέκτρα και Στέλλα του Μιχάλη Κακογιάννη.
Οι μεταπτυχιακές μου σπουδές (Master II) εντάσσονται στα πλαίσια της Θεωρίας του Κινηματογράφου και ιδιαίτερα της Ιστορίας και της Σημειολογίας της Εικόνας, του Κειμένου και του Ήχου. Για την έρευνα του φαινόμενου της προσαρμογής – διασκευής και απόδοσης αντίστοιχα της αρχαίας τραγωδίας από τα κινηματογραφικά μέσα ανέτρεξα στη βοήθεια μεθόδων όπως τη σημειολογική, την αισθητική, την κοινωνιο-γλωσσολογική και τη φιλοσοφική. Οι παραπάνω ταινίες του Μιχάλη Κακογιάννη μελετήθηκαν σεκάνς προς σεκάνς, πλάνο προς πλάνο ως προς τον τρόπο σκηνοθεσίας, την αισθητική του μοντάζ, τη σημειολογική δύναμη του ήχου και της μουσικής, εφαρμόζοντας μια νέα κοινωνιο-γνωστική μέθοδο που ανακαλύφτηκε τα τελευταία χρόνια στο Πανεπιστήμιο του San Diego, τη νοητική αφομοίωση-intégration conceptuelle. Επίσης, η σύγκριση των παραπάνω ταινιών με την Έβδομη Σφραγίδα (1957) του Ingmar Bergman, το Ξημερώνει «Le jour se lève» (1939) του Marcel Carné και την εξπρεσιονιστική ταινία Από την αυγή μέχρι τα μεσάνυχτα (1920) του Karl Heinz Martin αποδείχτηκε αποκαλυπτική των διαφόρων δυνατοτήτων που έχει η χρήση του φωτός και η αντίθεσή του με το σκοτάδι, ως προς την αύξηση της δραματικής έντασης και τη δημιουργία ποικίλλων σημειολογικών αναφορών.
Έπειτα από την επιστροφή μου από το Παρίσι, ήμουν βοηθός παραγωγής στο ντοκιμαντέρ του Δημήτρη Γιατζουζάκη για την ΕΤ1 «11+1 Σκηνοθέτες», έχω συνεργαστεί με την εταιρία διανομής ταινιών New Star, εκμεταλλευόμενη και την άριστη γνώση μου των γαλλικών καθώς επίσης έχω κάνει εισηγήσεις πάνω στην Αισθητική του Μοντάζ στο Κινηματογραφικό Εργαστήρι του Δήμου Περιστερίου, ενώ στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων παρουσίασα κάποια παραδείγματα της κινηματογραφικής προσέγγισης της Τραγωδίας, στα πλαίσια του 1ου Φεστιβάλ Aρχαίου Δράματος.
Στο περιοδικό CameraStyloOnline γράφω άρθρα για τον Κινηματογράφο ή για θέματα πολιτιστικού ενδιαφέροντος.
Γενικά παρουσιάζω μια δραστηριότητα που είναι αποκύημα του πάθους μου για το Σινεμά και του ζήλου μου να προσφέρω τις υπηρεσίες μου στη έρευνα των μυστηρίων της εικόνας.
Ο Θόδωρος Σούμας άρχισε τις κινηματογραφικές σπουδές του στο Ινστιτούτο των Τεχνών της Επικοινωνίας ( Ι.Α.D.) των Βρυξελών.
Τις συνέχισε στο 8ο Πανεπιστήμιο Παρισιού ( Universite Paris 8 ), όπου πήρε τον Ιούνιο του 1976 πτυχίο Licence στο Τμήμα των Κινηματογραφικών και Οπτικο-ακουστικών Σπουδών. Επίσης παρακολούθησε τα μαθήματα του 3ου Πανεπιστημίου Παρισιού για ένα έτος ως ελεύθερος ακροατής. Toν Ιούνιο του 1977 πήρε πτυχίο Licence στο Τμήμα Φιλοσοφίας του 8ου Πανεπιστήμιου Παρισιού. Το Σεπτέμβριο του 1980 πήρε μεταπτυχιακό πτυχίο Maitrise από το 8ο Πανεπιστήμιο Παρισιού, με θέμα
Η Αναπαράσταση της σεξουαλικής σχέσης στο ερωτικό σινεμά. Παρατηρήσεις που συνοδεύουν ένα ερωτολογικό φιλμ μυθοπλασίας. ( Ταυτότητες και ρόλοι ).- Βαθμός « πολύ καλός».
Ο Θόδωρος Σούμας σκηνοθέτησε και παρήγαγε τις ταινίες:
1979. Ταυτότητες και ρόλοι. Ασπρόμαυρη ταινία ερωτολογικής μυθοπλασίας, 16 χιλιοστών, διάρκειας 35΄.Προβλήθηκε στον Ορφέα Βουλιαγμένης, στη γκαλερί Ώρα, στο πληροφοριακό τμήμα του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, σε εβδομάδα του Δήμου Θεσσαλονίκης, στον κινηματογράφο Στούντιο, στο Γαλλικό Ινστιτούτο κ.α.
1982. Ιάσων, ο διχασμένος εραστής. Ασπρόμαυρη ταινία μυθοπλασίας, 16 και 35 χιλιοστών, διάρκειας 45΄. Α΄ μέρος της μεγάλου μήκους ταινίας-δίπτυχο Περί Έρωτος ( που το β΄μέρος της σκηνοθέτησε η Μαρία Γαβαλά ). Το φιλμ ήταν συμπαραγωγή των δύο σκηνοθετών με το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου. Ηθοποιοί: Γιάννης Ζαβραδινός, Γιώτα Φέστα, Χαρά Αγγελούση. Προβλήθηκε από μία εβδομάδα στον κιν/φο Αλκυονίδα και στον κιν/φο Ριβολί Θεσσαλονίκης (διανομή Μητρόπουλου), στο πληροφοριακό τμήμα του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, στο Γαλλικό Ινστιτούτο, και πήρε μέρος στο Φεστιβάλ του Σαν Σεμπάστιαν.
1984. Ο Διαγραμμένος. Έγχρωμη, 16 και 35 χιλιοστών, διάρκειας 40΄, ψυχολογική και πολιτική ταινία μυθοπλασίας ( πολιτικής φαντασίας ). Συμπαραγωγή με το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου. Προβλήθηκε στον κιν/φο Αλκυονίδα, στο Γαλλικό Ινστιτούτο, στο Φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους της Δράμας ,στο πληροφοριακό τμήμα του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, κ.α.
Ο Θόδωρος Σούμας δίδαξε Ιστορία Κινηματογράφου και Ανάλυση φιλμ, στην Κινηματογραφική σχολή Σταυράκου, το 1991 & 1992.
Είναι κριτικός κινηματογράφου από το 1978, έχει δημοσιεύσει πολλές κριτικές, άρθρα και μελέτες σε πολλά κινηματογραφικά περιοδικά και εκδόσεις για τον πολιτισμό. Είναι μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου.
Έγραψε και δημοσίευσε τα παρακάτω κινηματογραφικά βιβλία στις εκδόσεις Αιγόκερως :
Κινηματογράφος και σεξουαλικότητα / ερωτισμός , (1983, τρεις εκδόσεις)
Έρωτας, ψυχολογία και αισθητική στο Χολλυγουντιανό σινεμά ( 1992 )
12 Ευρωπαίοι Σκηνοθέτες , ( 1999 )
Εξέδωσε επίσης στις εκδόσεις Απόπειρα τη συλλογή διηγημάτων
Η Κλαίρη και η θάλασσα , ( 2001 )
Με κείμενό του συμμετείχε στην ιταλική έκδοση
Εrotismo & Cinema , edizioni Scenastudio Coop.va
Δημοσίευσε κείμενά του, κριτικές ή μελέτες, ή ανέλαβε την επιμέλεια αφιερωμάτων στις εκδόσεις και τα βιβλία της Πανελλήνιας Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου.
NIKH ΠΡΑΣΣΑ
Σπούδασα Φιλοσοφία από αγάπη στο αντικείμενο και έρωτα για την έρευνα. Δεν αποκαταστάθηκα ουδέποτε επαγγελματικά στον χώρο γιατί με ενθουσίαζε περισσότερο ο χώρος της τέχνης! Αν και από μικρή έβλεπα αρκετές θεατρικές παραστάσεις, εκείνο που πάντα με συνάρπαζε ήταν ο κινηματογράφος – ο Μπέργκμαν και η 7η σφραγίδα του επηρέασε καταλυτικά τον τρόπο που σκέψης μου αλλά και το πως απολάμβανα ορισμένα πράγματα. Πιθανόν ο Σουηδός σκηνοθέτης με οδήγησε στις πόρτες της Φιλοσοφικής σχολής Αθηνών! Εκεί μεταξύ άλλων εντρύφησα στην Ιστορία της Τέχνης (Β. Βλάχος) και στην Φιλοσοφία της Αισθητικής!
Με αρκετές συμμετοχές σε παραστάσεις είτε του δήμου όπου μεγάλωσα, είτε σχολικών και πανεπιστημιακών ομάδων, αποφάσισα να σπουδάσω το αντικείμενο θέατρο από αγάπη για την σκηνή! Πέρασα λοιπόν 2 χρόνια στο φιλόξενο θεατρικό εργαστήρι του Βασίλη Διαμαντόπουλου και δοκίμασα να αναπτύξω περισσότερο τις δυνατότητές μου με παρακολούθηση σεμιναρίων στο Θέατρο των Αλλαγών (Κατερίνα Ευαγγελάτου και Εστέρ Γκονζάλες).
Η ούτως ή άλλως μη κατασταλλαγμένη φύση μου με οδήγησε να πάρω κατά καιρούς μαθήματα ζωγραφικής, γλυπτικής, κατασκευής μουσικών οργάνων, χορού ενώ τελικά κατέληξα να ασχοληθώ για αρκετά χρόνια με σπουδές πιάνου στο ωδείο Β. Δέλλιου.
Εργάστηκα στο Ωδείο Μουσικοί Ορίζοντες του Κ. Γαιτάνου, όπου δοκίμασα για λίγο να ασχοληθώ ενεργά, ως βοηθός σκηνοθέτη με το στήσιμο της μελοδραματικής παράστασης Κάρμεν που παρουσιάστηκε στο φεστιβάλ της Τήνου.
Εργάζομαι πλέον στον εκδοτικό οίκο Δρεπανιά, όπου μεταξύ άλλων συμμετείχα στην παρουσίαση της βραδιάς του βιβλίου «Ποτέ χωρίς την αδελφή μου» των αδελφών Τζόουνς.
Ο λόγος που βρίσκομαι στο Camera Stylo είναι επειδή στηρίζει τις τέχνες, ασκώντας καλοπροαίρετα κριτική, ισορροπώντας ανάμεσα στην ανάγκη διόρθωσης των όποιων κακώς κείμενων και τον σεβασμό στην προσπάθεια των καλλιτεχνών!
[Η Νίκη Πρασσά, υπήρξε συνεργάτης του περιοδικού για περίπου ένα χρόνο, πολύτιμη , με μεγάλη προσφορά. Στό σύντομο αυτό χρονικό διάστημα έγραψε πολλά κείμενα, κριτικές για θέατρο και όχι μόνο και πήρε [video] συνεντεύξεις πολλών αξιόλογων ανθρώπων της τέχνης. Ευχαριστούμε για την σημαντική συνδρομή της στην καθιέρωση του περιοδικού και της ευχόμαστε το καλύτερο για την μελλοντική καριέρα της. (Γιάννης Καραμπίτσος, διευθυντής και αρχισυντάκτης του CameraStylo Online) ]
