“Ντιμπούκ” σε Σκηνοθεσία: Σωτήρη Χατζάκη/ κριτική Δημήτρη Ψάχου/ Εβραϊκή παράδοση και μυστικιστική ριζοσπαστικότητα

Εβραϊκή παράδοση και μυστικιστική ριζοσπαστικότητα

Για να μπορεί το κοινό να απολαύσει το Ντιμπούκ του Σάλομ Άνσκι (βασισμένο την Bruce Myers βερσιόν) δε χρειάζεται ούτε να έχει φιλοσοφήσει πάνω στα μυστικά και τους αποκρυφισμούς της Καμπάλα που επικεντρώνονται οι θεματικές της παράστασης ούτε να ταυτιστεί με την εποχή στο αφαιρετικό, ονειρικά σχεδιασμένο σκηνικό της εξέλιξης της υπόθεσης. Όπως και σε πάμπολλα ένθετα και εφημερίδες που το έχουν σχολιάσει, χρειάζεται απλώς καθαρό μυαλό και ελευθεριάζουσα οπτική για τη θρησκευτικότητα που δεν μειώνει αλλά σφύζει από πνευματικότητα σε ένα έργο με σαγήνη και…εξορκισμό! Μια αλλιώτικη ερωτική ιστορία επηρεασμένη από μυθολογικές και λαϊκές ιστορίες των Χασίδων Εβραίων, προσφέροντας έτσι στο Χατζάκη τη δυνατότητα να εκμεταλλευτεί τον δεύτερο τίτλο του θεατρικού, Ανάμεσα σε Δύο Κόσμους και να παραθέσει το Μύθο σαν μια ζωογόνα ουσία δράσης – αντίδρασης στα τεκταινόμενα της υπόθεσης.

Macbeth σε σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου | Kριτική Δημήτρη Ψάχου | Ο Σκωτσέζος τρελάθηκε

Θα το ομολογήσω: το Macbeth είναι μέσα στα πολυαγαπημένα μου Σαιξπηρικά έργα και όπως και να ‘χει, μια προκατάληψη περι τελειότητας κυριαρχεί στον πυρήνα του μυαλού μου. Αυτό δε σημαίνει πως η τελειότητα δεν μπορεί να προσκολλήσει σε λεπτομέρειες και με αυτόν τον τρόπο να παρέχει στο κοινό την απαραίτητη δραματουργική ταυτότητα που χρειάζεται για να φτάσει στην κάθαρση. Η τελειότητα είναι βαριά κουβέντα και τις περισσότερες φορές, δεν είναι αναγκαία στο να περιγράψεις με λίγα λόγια εντυπώσεις κι αποσπάσματα από ένα έργο που επέλεξες να δεις. Πού δίνει λοιπόν βαρύτητα ο Μοσχόπουλος και επιτυγχάνει να επιφέρει μια μυστικιστική, ενναλακτικά απόκοσμη διάσταση στις τραγικές επιπτώσεις του σκωτσέζου πολεμιστή και βασιλιά; Κι αν αυτό επιτυγχάνεται, τι καινούργιο προσφέρει στη μυθολογία τoυ σαιξπηρικού γίγνεσθαι;

O Θείος Βάνια του θεάτρου του Ευγένιου Βαχτάγκοφ: μια ανατρεπτικά αναγκαία παράσταση, του Γιάννη Καραμπίτσου | Τι ξεχωρίζει την προσπάθεια του θεάτρου Βαχτάγκοφ από τις δικές μας προσπάθειες ξανα-ανεβάσματος κλασικών και όχι μόνο έργων;

Στην εποχή της υπερπληροφόρησης, με το Διαδίκτυο να παίζει ένα σημαντικό καταλυτικό ρόλο,  τα δελτία τύπου αναλυτικά σχεδόν υπέρ το δέον, διεισδυτικά και εμπεριστατωμένα υποκαθιστούν σε ένα πολύ μεγάλο βαθμό την αναγκαιότητα αναλυτικής “περιγραφικής” λογοτεχνίζουσας κριτικής , η οποία δεν έχει λόγο ύπαρξης πλέον αφού όσα είχε να πει τα έχει ήδη πει το δελτίο τύπου ενδεχόμενα με αποτελεσματικότερο και γλαφυρότερο πολλές φορές τρόπο. Η απόπειρα κριτικής προσέγγισης δεν χάνει οπωσδήποτε το νόημα ύπαρξής της αρκεί να είναι βαθιά, να προσφέρει και προσθέτει  στον αναγνώστη της γνώση που του “φωτίζει”  πλευρές των ζητημάτων που ενδεχόμενα δεν έχουν “φωτιστεί” όσο πρέπει ή όσο έχει ανάγκη η χρονική συγκυρία την οποία διανύουμε.

ΡΙΧΑΡΔΟΣ Γ, ΣΑΜ ΜΕΝΤΕΣ-ΚΕΒΙΝ ΣΠΕΪΣΙ: κριτικές βρετανικού τύπου-“πού βρί­σκεται η μοναδική, σκληρή τρέλα του Ριχάρδου μέσα σ’ αυτή την κομμένη και ραμμένη στα μέτρα του Σπέισι υποκρι­τική μανιέρα;”

- Είναι αρκετά επικίνδυνος;

  -Νοιώθεις ποτέ, ότι ο Σπέισι αποκαλύπτει κάτι σκο­τεινό κι επικίνδυνο που έχει ανακαλύψει μέσα του;

- πού βρί­σκεται η μοναδική, σκληρή τρέλα του Ριχάρδου μέσα σ’ αυτή την κομμένη και ραμμένη στα μέτρα του Σπέισι υποκρι­τική    μανιέρα;

κριτικοί: το ιερατείο των φαρμακόγλωσσων

Τι έγραψαν οι κριτικές του βρετανικού Τύπου για τον Ριχάρδο του Bridge Project και του Κέβιν Σπέισι; Στην πραγματικότητα, και παρά ορισμένες αντιρρήσεις ως προς την ανάγνωση, σχεδόν όλοι οι έγκυροι κριτικοί συμφωνούν: η ερμηνεία του καθηλώνει.

Επιμέλεια: Μαρία Σιδηροπούλου (εφ)

Charles Spencer «Λαμπρή επίδειξη»

The Telegraph

Ο Σπέισι μας παρουσιάζει μια εκδοχή του Ριχάρδου που συχνά ηλεκτρίζει το κοινό και που προσδιορίζει ευφυέστατα τις δύο δυνάμεις που ωθούν το «δηλη­τηριώδες, καμπούρικο βατράχι» – την άκαρδη φιλοδοξία και τη βαθιά απο­στροφή που νιώθει ο Ριχάρδος για τον εαυτό του. Ωστόσο, όσο κι αν σε καθη­λώνει, δεν νιώθεις ποτέ -όπως με άλ­λους, πραγματικά μεγάλους Ριχάρδους Γ’- ότι ο Σπέισι αποκαλύπτει κάτι σκο­τεινό κι επικίνδυνο που έχει ανακαλύψει μέσα του. Ερμηνεύει με μια λαμπρή επί­δειξη της υποκριτικής του τεχνικής, αλλά ποτέ δεν ξεχνάς ότι κάθε του κί­νηση είναι υπολογισμένη με πονηριά.

ΘΡΟΝΟΣ ΑΤΡΕΙΔΩΝ – ΑΡΗΣ ΡΕΤΣΟΣ, κριτική Νίκης Πρασσά

Ο Όμηρος κατέγραψε, ο Αισχύλος διεκτραγώδησε και ο Ρέτσος συνέθεσε ιστορικά γεγονότα και μυθικές αναφορές. Ο Ατρέας και οι επίγονοί του τροφοδοτούν την σκέψη του μονήρους σκηνοθέτη, που ζωντανεύει την δόξα του μαχητή και την πτώση του οικογενειάρχη με τρόπο εύγλωττο και πολύ ουσιαστικό.

Υπάρχουν δύο τύποι δημιουργών που συναντώ τελευταία στο θέατρο. Ο ένας κρατάει την μπαγκέτα και κατευθύνει ηθοποιούς, συνεργάτες αλλά και το ίδιο το έργο που αναλαμβάνει στην υπηρεσία του προσωπικού του οράματος και στην καλλιέργεια της ιδιαίτερής του φιλοδοξίας. Ο άλλος πάλι, που σπανίζει – ειδικά στο εγχώριο καλλιτεχνικό γίγνεσθαι – ωστόσο εμφανίζεται πότε πότε για να μας αιφνιδιάσει, στέκεται πίσω από τις λέξεις, τις ακολουθεί, τις σέβεται, τις αφήνει να του προσφέρουν έμπνευση και προσπαθεί να βάλει τον εαυτό του να αφουγκραστεί τον ρυθμό τους. O Άρης Ρέτσος οπωσδήποτε ανήκει στην δεύτερη κατηγορία.

(A)POLLONIA – KRZYSZTOF WARLIKOWSKI, κριτική Νίκης Πρασσά

(A)POLLONIA – KRZYSZTOF WARLIKOWSKI

Είναι περίεργο το συναίσθημα που βιώνεις αμέσως μετά την αποχώρησή σου από μία παράσταση του Warlikowski. Ένας Πολωνός πτυχιούχος Φιλοσοφίας, κατορθώνει να ενσταλάξει στο ταλαιπωρημένο σου πνεύμα εκείνη την πολύτιμη ουσία – κάτι σαν εφεδρίνη του θεάτρου – που ο Σταγειρίτης πρόγονός μας καλούσε έλεος, και μαζί με τον φόβο προσπόριζαν την Κ Α Θ Α Ρ Σ Η. Η αλήθεια είναι πως οι φιγούρες του σκηνοθέτη, τόσο προορισμένες να κινηματογραφηθούν, επιτρέπουν σε εκείνες τις οικίες φυσιογνωμίες των αρχαιοελληνικών μύθων να ζωντανέψουν στο σήμερα και να συναντηθούν με τους ανθρώπους – ήρωες που, ακόμα και χωρίς να το ξέρουν, ακολούθησαν πιστά την αρχετυπική εικόνα του θυσιαζόμενου ατόμου προς το όφελος του κοινωνικού συνόλου.

ΝΙΖΙΝΣΚΙ – ΕΙΜΑΙ ΜΙΑ ΜΑΡΙΟΝΕΤΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ, κριτική της Νίκης Πρασσά

Από μικρό κι από τρελό, μαθαίνεις την αλήθεια. Κάπως έτσι πρέπει να σκέφτηκε ο κος Τσακίρης και με αφορμή, όπως ο ίδιος δηλώνει, το ημερολόγιο του διάσημου χορευτή και χορογράφου του προηγούμενου αιώνα, αποφάσισε να φτιάξει μία παράσταση προκειμένου να ερευνήσει ζητήματα που τον απασχολούν. Στο δικό μου το μυαλό πάντως, η μόνη φράση που είχε καρφωθεί καθ όλη τη διάρκεια του έργου ήταν «μέτρον άριστον». Δυστυχώς όμως η αμετροέπεια κυριάρχησε για μία ακόμα φορά στις καλλιτεχνικές προθέσεις και τα αποτελέσματα τους.

ΟΙ ΝΑΥΑΓΟΙ ΤΗΣ ΤΡΕΛΗΣ ΕΛΠΙΔΑΣ – ΘΕΑΤΡΟ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ – ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΑΘΗΝΩΝ, κριτική Νίκης Πρασσά

Τετάρτη απόγευμα, ημέρα της γενικής απεργίας – και καθολικής βίας – από την έκρυθμη και γεμάτη χημικά κατάσταση στην πλατεία Συντάγματος, φτάνω στο αεροδρόμιο, όχι για να πάρω το πρώτο αεροπλάνο προς άγνωστη κατεύθυνση, αλλά για να υποδεχτώ τους ναυαγούς της Αριάν Μνουσκίν – και μαζί την όποια ελπίδα κομίζουν. Με αφετηρία τους την πρωτεύουσα της μεγαλύτερης χώρας της Ευρώπης, το Παρίσι, οι «άτυχοι» ταξιδιώτες σάλπαραν στ’ ανοιχτά της Μεσογείου, για να βρουν λιμάνι στις ακτές μιας «ναυαγισμένης» χώρας. Μαζί τους έφεραν τις αρετές της πολιτικής σκέψης και καλαίσθητης γλώσσας, κι έτσι για λίγες μέρες σε πολλά λεπτά της ώρας, ελάχιστοι τυχεροί ζεστάθηκαν από τις ακτίνες του θεάτρου του ήλιου.

ΠΟΛΗ – ΚΡΑΤΟΣ – ΘΙΑΣΟΣ ΚΑΝΙΓΚΟΥΝΤΑ, κριτική Νίκης Πρασσά

Μια παράσταση που στήθηκε αρχές Μαΐου, πρόλαβε την επικαιρότητα και τα γεγονότα που ξέσπασαν λίγο αργότερα στο λεκανοπέδιο. Η πόλη – κράτος που “υμνείται” δεν είναι άλλη από την Αθήνα, η οποία το τελευταίο διάστημα κατακρεουργείται από έριδες ανθρώπων που ποτέ τους δεν αγάπησαν και δεν εκτίμησαν την αλλοτινή ομορφιά της.

Η ΤΡΙΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΠΑΡΑΘΕΡΙΣΜΟΥ – ΚΑΡΛΟ ΓΚΟΛΝΤΟΝΙ – Σκηνοθεσία ΝΙΚΟΣ ΜΑΣΤΟΡΑΚΗΣ, κριτική Νίκης Πρασσά

Μετά το μιλένιουμ και τους αμερικάνικους αγγέλους του Τόνι Κούσνερ, ο Νίκος Μαστοράκης επιλέγει όχι ένα, ούτε δύο, αλλά τρία έργα του Ιταλού θεατρικού συγγραφέα προκειμένου να συνθέσει το ενιαίο σώμα μιας παράστασης, που καυτηριάζοντας ήθη και έθιμα του 18ου αιώνα, μοιάζει να σαρκάζει νοοτροπίες της νέας χιλιετίας.

Κατηφορίζοντας την “τριτοκοσμική” – κατ’ άλλους “πολυπολιτισμική” – οδό της Αγ. Κων/νου, αποφεύγω διακριτικά προσβλητικά σχόλια, και προσπερνώ ένα μπουλούκι αστυνομικών και πλήθος περίεργων, που σχολιάζουν την σύλληψη ενός αλλοδαπού (ποιός ξέρει με ποιά αφορμή ή αιτία). Φτάνοντας στο κτίριο του Τσίλλερ, σαν ταξιδιώτης που βρίσκει την πολυπόθητη όαση στη μέση της ερήμου, μπαίνω να γευτώ τα καλούδια μιας παραγωγής, που έχει καταφέρει να κερδίσει κοινό και κριτικούς.

“Λωξάντρα” Κ.Θ.Β.Ε. σε σκηνοθεσία Σωτήρη Χατζάκη στο “ΘΕΑΤΡΟΝ” του Κέντρου Πολιτισμού “Ελληνικός Κόσμος”, κριτική Νίκης Πρασσά

Μία από τις καλύτερες παραστάσεις της χρονιάς, μου έμελλε να παρακολουθήσω λίγο πριν το τέλος της θεατρικής σεζόν και την έναρξη της καλοκαιρινής φεστιβαλικής δραστηριότητας. Η Αθήνα καλωσορίζει το, εκ Θεσσαλονίκης ορμώμενο, σχήμα του Κρατικού Θεάτρου Β. Ελλάδας, με τον Σωτήρη Χατζάκη στο τιμόνι του, και μαζί μία λογοτεχνική και τηλεοπτική περσόνα που μυρίζει την θαλασσινή αύρα του Βοσπόρου. Κυρίες και κύριοι, όσοι μόνο για λίγες μέρες περάστε να δειπνήσετε στο ΘΕΑΤΡΟΝ του Ελληνικού Κόσμου, θα έχετε την τύχη να δοκιμάσετε τις απολαυστικές συνταγές της κυρα-Λωξάντρας.

ΣΚΗΝΕΣ ΑΠΟ ΕΝΑ ΓΑΜΟ – ΙVO VAN HOVE “To χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου”, κριτική Νίκης Πρασσά

ΣΚΗΝΕΣ ΑΠΟ ΕΝΑ ΓΑΜΟ – ΙVO VAN HOVE

“To χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου”

Πρωτοεπισκεπτόμενος τα μέρη μας, ο καθ’όλα αξιόλογος Βέλγος σκηνοθέτης, έφερε στις βαλίτσες του την εξαιρετική του απόδοση ενός έργου του Μπέργκμαν. Η Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών είχε την τύχη να φιλοξενήσει ένα δυνατό θεατρικό σχήμα, που έδωσε εκ νέου σάρκα και οστά στο δράμα του Γιόχαν και της Μαριάν. Όσοι υποψιασμένοι θεατές αποφάσισαν να αφιερώσουν τέσσερις ώρες για την παράσταση, κέρδισαν 210 λεπτά πραγματικής απόλαυσης.

Διαβάζοντας το βιογραφικό σημείωμα του Van Hove, διαπιστώνω πως μοιραζόμαστε την ίδια αγάπη για το κινηματογραφικό έργο σπουδαίων σκηνοθετών. Ο Παζολίνι και ο Κασσαβέτης, άφησαν το Θεώρημα και τη Νύχτα Πρεμιέρας να λάμψουν στο θεατρικό σανίδι, όπως ο Μπέργκμαν τις Κραυγές και τους Ψιθύρους του. Στην Αθήνα οι Σκηνές από ένα Γάμο, μας έδωσαν μία γεύση της εμπνευσμένης δουλειάς του δημιουργού.

ΤΟ ΘΕΡΜΟΚΗΠΙΟ – ΧΑΡΟΛΝΤ ΠΙΝΤΕΡ- Σκηνοθεσία Λευτέρης Βογιατζής, κριτική Νίκης Πρασσά

Τετάρτη μετά το Πάσχα και με θρησκευτική ευλάβεια επισκεπτόμαστε τον ναό της τέχνης στην οδό Κυκλάδων της Κυψέλης, προκειμένου με κατάνυξη να παρακολουθήσουμε την παράσταση ενός άγνωστου, στα καθ’ ημάς θεατρικά δρώμενα, έργου του Πίντερ. Ευτυχώς για μας, οι πιστοί αν και πολλοί, δεν υπερχειλίζουν – όπως άλλες φορές – το πεζοδρόμιο, κι έτσι καταφέρνουμε να βρούμε δύο από τις ελάχιστες εναπομείνασες θέσεις, στον, ασφυκτικά γεμάτο, χώρο.

INFO  “ΤΟ ΘΕΡΜΟΚΗΠΙΟ” του Χάρολντ Πίντερ σε σκηνοθεσία Λευτέρη Βογιατζή ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΟΔΟΥ ΚΥΚΛΑΔΩΝ

Θερμοκήπιο είναι ένας στεγασμένος και περιφραγμένος χώρος, που σκοπό του έχει να προφυλάξει τα φυτά από το κρύο του χειμώνα. Εδώ καλλιεργούνται φυτά κατά τη διάρκεια του χειμώνα, που δεν είναι δυνατό να ευδοκιμήσουν έξω στον ανοιχτό χώρο. Η παραπάνω πληροφορία, παρμένη από το σχετικό λήμμα εγκυκλοπαίδειας, αποδίδει την κυριολεκτική σημασία της λέξης. Ο Άγγλος συγγραφέας από την άλλη, ανέπτυξε την ίδια υψηλή θερμοκρασία μέσα στους τέσσερις τοίχους ενός “θεραπευτηρίου” ή, όπως το ίδιο το προσωπικό αναφέρει, “αναρρωτήριου” ούτως ώστε να αναπτυχθούν υγιέστατοι – για τα κοινωνικά δεδομένα – οργανισμοί, μέσα σε συνθήκες έξωθεν επιβαλλόμενες ως απαραίτητες γι’ αυτό.

ΓΛΥΚΙΑ ΟΦΗΛΙΑ- ΟΜΑΔΑ ΙΣΟΝ ΕΝΑ- ΘΕΑΤΡΟ ΚΙΝΗΤΗΡΑΣ STUDIO, κριτική Νίκης Πρασσά

Από τα προτερήματα της καθημερινής μου διαδρομής προς το γραφείο, είναι η πρωινή μου βόλτα σε μία από τις πιο όμορφες περιοχές της Αθήνας. Το Κουκάκι έχει την πολυτέλεια να διατηρεί ακόμα λίγη από την γραφικότητα της παλιάς γειτονιάς, τόσο εξαιτίας της ρυμοτομίας όσο και ένεκα της γλυκιάς παρουσίας των κατοίκων – κυρίως των γηραιότερων. Για όσους ασχολούνται με το θέατρο, τόπος συνάθροισης προκειμένου να παρακολουθήσουν σεμινάρια αποτελεί ένα στούντιο, φτιαγμένο από μια ομάδα που φαίνεται πόσο αγαπάει την τέχνη, ο Κινητήρας. Λίγα μέτρα πάνω από τον σταθμό του μετρό Συγγρού – Φιξ, στη οδό Ερεχθείου, αριθμός 22, ένας πολύ όμορφος, λιτός χώρος περιμένει τόσο μαθητές πρωινές ή απογευματινές ώρες, όσο και θεατές, πρόθυμους να μοιραστούν τις μυστικές χάρες και χαρές της υποκριτικής ή ορχηστρικής τέχνης.

Η ΜΗΤΕΡΑ ΤΟΥ ΣΚΥΛΟΥ – ΠΑΥΛΟΣ ΜΑΤΕΣΙΣ – ΕΘΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ Η λογοτεχνία ντυμένη με κοστούμι θεατρικό, κριτική Νίκης Πρασσά

Η ΜΗΤΕΡΑ ΤΟΥ ΣΚΥΛΟΥ – ΠΑΥΛΟΣ ΜΑΤΕΣΙΣ – ΕΘΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ

Η λογοτεχνία ντυμένη με κοστούμι θεατρικό

INFO ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ Δεν είναι λίγες οι φορές που ένας πεζογράφος ή ποιητής δοκιμάζει την πένα του στο θεατρικό κείμενο. Ο Παύλος Μάτεσις ακολουθεί την αντίθετη πορεία, μιας και τόσο οι σπουδές (θέατρο) του όσο και η πρώτη του εμφάνιση στον χώρο των γραμμάτων (Η τελετή – 1967), αφορούσαν αυτό το είδος τέχνης. Στη συνέχεια δημοσίευσε μυθιστορήματα, ένα εκ των οποίων, όντας επιτυχημένο, διασκεύασε τώρα για την κρατική σκηνή. Οι κύκλοι που διαγράφει ο συγγραφέας μας ζωγραφίζουν την πορεία των ηρώων του.

DRUNK ENOUGH TO SAY I LOVE YOU? ΚΑΡΥΛ ΤΣΕΡΤΣΙΛ – ΑΠΟ ΜΗΧΑΝΗΣ ΘΕΑΤΡΟ, κριτική της Νίκης Πρασσά

Με την εξέγερση του αραβικού κόσμου (Αίγυπτος / Λιβύη) και την έκρηξη πυρηνικών αντιδραστήρων μετά την καταστροφική επέλαση της φύσης (τσουνάμι) στην Ιαπωνία, ένα έργο που αναφέρει στην πλοκή του τις λέξεις “εξουσία” και “Αμερική”, θα έλεγες πως είναι παραπάνω από επίκαιρο. Το κείμενο της Αγγλίδας συγγραφέως έχει ακριβώς αυτές τις δύο λέξεις στον πυρήνα της δυναμικής της αναπτυσσόμενης σχέσης που διαπραγματεύεται, εκείνη μεταξύ των Η.Π.Α και των χωρών που είτε αποπλανεί με το γοητευτικό προσωπείο της, είτε παρενοχλεί με την βίαιη προσωπικότητά της.

ΜΕΣΑ – ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΑΠΑΙΩΑΝΝΟΥ – ΘΕΑΤΡΟ ΠΑΛΛΑΣ “Η ποίησις είναι ανάπτυξη στίλβοντος ποδηλάτου”, κριτική Νίκης Πρασσά

[VIDEO 1:03:19] ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ ΜΕΣΑ 30 3 2011 ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΥΠΟΥ ΠΑΛΛΑΣ

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ [VIDEO 49:47] “ΜΕΣΑ” ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΘΕΑΤΡΟ ΠΑΛΛΑΣ

Έκανα το λάθος να παραμείνω έξι ώρες “Μέσα” στο Παλλάς, σε μία αίθουσα που ανακύκλωνε τους θεατές με τον ίδιο τρόπο που ο δημιουργός ανακύκλωνε τις ανθρώπινες ψυχές στο έργο του. Έξι ώρες που αναμετρήθηκα με τις αντοχές μου, όπως υποθέτω οι συντελεστές με τις δικές τους. Χωρίς να χρησιμοποιήσω το δικαίωμα της φυγής, εξαρχής αποφασισμένη να εξαντλήσω και τα 360 λεπτά από τον καθημερινό μου χρόνο εκεί. Και άφησα τον εαυτό μου ελεύθερο να μάθει από το λάθος του.

Σάββατο απόγευμα και η είσοδος του Παλλάς μπλοκαρισμένη από τους συνήθεις υπόπτους μίας γενικής δοκιμής. Τεστ event για τον Παπαϊωάννου και οι διάφοροι κοσμικοί, καλλιτέχνες, φίλοι και σχετικοί ακόλουθοι του καλλιτεχνικού αθηναϊκού στερεώματος σχηματίζουν τεράστιες ουρές έξω από το θέατρο, με τις ταυτότητές τους ανά χείρας και την ανυπομονησία τους μαζί, προκειμένου να παραλάβουν το μαγικό χαρτάκι για την πρόσβασή τους. Η γκρίνια που προηγήθηκε δεν συναινούσε με το μετέπειτα πήγαινε έλα, που σημαίνει πως το άγχος και τα νεύρα θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί, αν είχαμε συνειδητοποιήσει πως η παράσταση αρνήθηκε να ενταχθεί στις συμβατικές τιμές του χρόνου.

CAMILLE CLAUDEL: ΤΟ ΚΥΜΑ ΤΗΣ ΤΡΕΛΑΣ, κριτική Νίκης Πρασσά

Την γλύπτρια Καμίλ Κλωντέλ είχα την τύχη να την συναντήσω μέσα από το πρόσωπο της Ιζαμπέλ Ατζανί, στο βλέμμα της οποίας χανόταν όλη η τρέλα εκείνης. Ήταν το 1990 που μία ταινία σημάδεψε τόσο τον ψυχισμό μου, με την παθιασμένη ερμηνεία της γαλλίδας ηθοποιού να εξωτερικεύει όλη την εσωτερική απελπισία μίας έγκλειστης και ευνουχισμένης από το οικογενειακό της περιβάλλον καλλιτέχνιδος. Με την Καμίλ-Ιζαμπέλ να στοιχειώνει ακόμα τη μνήμη μου, η εικόνα της Λυδίας Φωτοπούλου στο δελτίο τύπου της παράστασης Καμίλ Κλωντέλ: το κύμα της τρέλας, μου φαινόταν κάπως ψυχρή και παράταιρη. Επειδή όμως θέατρο σημαίνει να ξεπερνάς τις αμφιβολίες σου – είτε ως ηθοποιός, είτε ως θεατής- δεν μου έμενε άλλο παρά να αποδεχτώ την πρό(σ)κληση μίας καινούργιας κατάδυσης στον πυρήνα της ψυχής ενός βασανισμένου πλάσματος.

ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΗΣ ΜΠΕΡΝΑΝΤΑ ΑΛΜΠΑ – ΦΕΝΤΕΡΙΚΟ ΓΚΑΡΘΙΑ ΛΟΡΚΑ – Σκηνοθεσία Στάθης Λιβαθινός, κριτική Νίκης Πρασσά

Το έργο του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα κεφάλαια στην ιστορία του θεάτρου. Η ποιητική γραφή του και ο μαγικός ρεαλισμός του ύφους του, ξεδίπλωσαν την πολιτική σκέψη και τον κοινωνικό προβληματισμό του Ισπανού δημιουργού. Παρακαταθήκη του για το καλλιτεχνικό στερέωμα πονήματα ξεχωριστής σπουδαιότητας όπως ο Ματωμένος Γάμος αλλά και το Σπίτι της Μπερνάντα Άλμπα. Ο Στάθης Λιβαθινός σε μία ακόμα συνεργασία με το Θέατρο της Οδού Κεφαλληνίας και την Κα Μπέτυ Αρβανίτη, δοκιμάζει να προσπελάσει το δράμα των πέντε γυναικών, που έχουν εγκλωβιστεί στην ύπαιθρο, την ζέστη, το πένθος και τον στερεοτυπικό ρόλο μίας ολόκληρης κοινωνίας για το φύλο που εκπροσωπούν. Για μια ακόμα φορά ο Λόρκα τραγουδάει τον ύμνο εις την ελευθερία.

ΜΑΥΡΟ ΘΕΑΤΡΟ ΤΗΣ ΠΡΑΓΑΣ – Η ΑΛΙΚΗ ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΤΩΝ ΘΑΥΜΑΤΩΝ / ΤΑ ΤΑΞΙΔΙΑ ΤΟΥ ΓΚΙΟΥΛΙΒΕΡ Η ΜΑΓΕΙΑ , ΧΩΡΙΣ ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΑ, ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ, κριτική Νίκης Πρασσά

Παρασκευή βράδυ και ανηφορίζω στο Badminton προκειμένου να παρακολουθήσω τις δύο παραστάσεις που ετοίμασε το διάσημο τσέχικο θέατρο, για να παρουσιάσει στην Αθήνα. Εκείνο που δεν φανταζόμουν διασχίζοντας τη μισή πρωτεύουσα ήταν πως με τόσο λίγα βήματα θα κατόρθωνα να επιστρέψω στο παρελθόν μου, να ξαναντυθώ την άδολη φύση των παιδικών μου χρόνων και να χαθώ πάλι μέσα στην αλήθεια των παραμυθιών. Η ενήλικη ζωή δεν μας επιτρέπει τέτοιες πολυτέλειες, είναι όμως η τέχνη που πολλές φορές ξυπνάει τις ωραία κοιμωμένες αναμνήσεις μας, και μας μεταμορφώνει στην πιο αθώα εκδοχή του εαυτού μας, από τις 21:30 περίπου έως τις 22:50.

Δύο χορταστικές ώρες με ένα μεγάλο διάστημα για ξεκούραση – μάλλον των μπαμπάδων και μαμάδων που συνόδευαν τα ακούραστα πιτσιρίκια τους – το Μαύρο θέατρο τόνωσε τις αισθήσεις με χρώματα φωσφορίζοντα μέσα στο μαύρο κουτί, και απελευθέρωσε την σκέψη μας με τις πτήσεις των ηρώων στον χώρο και τον χρόνο. Το τί παρακολουθήσαμε δεν περιγράφεται σε ένα απλό χαρτί, καθώς ξεφεύγει από την λογική μιας παράστασης που τροφοδοτεί τον νου και επενεργεί στον ψυχισμό σου ως εμπειρία.

[VIDEO] + κριτική Νίκης Πρασσά PROJECTOR Η ΑΠΟΣΤΟΛΗ σκηνοθεσία ΑΝΕΣΤΗΣ ΑΖΑΣ 10 3 2011 ΣΤΕΓΗ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΤΕΧΝΩΝ.

Η ΑΠΟΣΤΟΛΗ – ΧΑΙΝΕΡ ΜΥΛΛΕΡ – Σκηνοθεσία Ανέστη Αζά

Ένα σπουδαίο έργο της Γερμανικής θεατρικής ιστορίας φρόντισε να μας παρουσιάσει ο νεαρός Ανέστης Αζάς στη νεότευκτη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών. Η “Αποστολή” του Χάινερ Μύλλερ, τον οποίο έχουμε γνωρίσει και αγαπήσει μέσα από σκηνικές συνθέσεις, με αφορμή τον λόγο του, από τον Θεόδωρο Τερζόπουλο, ανεβαίνει για πρώτη φορά σε αθηναική σκηνή. Ο δοκιμασμένος νεαρός σκηνοθέτης δούλεψε με αφορμή το κείμενο επάνω στις προσωπικές του επιδιώξεις, να κάνει ένα θέατρο μη ρεαλιστικό, διευρύνοντας τα όρια υποκριτικής και πρόσληψης, ηθοποιών και κοινού αντίστοιχα. Οι προθέσεις υπήρξαν οπωσδήποτε καλές, για το αποτέλεσμα θα αναφερθώ παρακάτω.

Το ίδιο το έργο αναλαμβάνει την αποστολή να προσπελάσει διάφορα δραματουργικά είδη, φτιάχνοντας ένα κολλάζ εικόνων με αναφορές σε άλλα σπουδαία θεατρικά, όπως ο Θάνατος του Δαντόν (Μπύχνερ), η Απόφαση (Μπρεχτ) ή οι Νέγροι (Ζενέ). Ο Μπρεχτ στο δικό του έργο έστειλε τρεις “συντρόφους” να οργανώσουν το εργατικό κίνημα στην Κίνα.

TΡΙΣΕΥΓΕΝΗ – Κ.ΠΑΛΑΜΑ – Σκηνοθεσία Λυδία Κονιόρδου “Ένας ποιητής κάνει θέατρο”, κριτική Νίκης Πρασσά

TΡΙΣΕΥΓΕΝΗ – Κ.ΠΑΛΑΜΑ – Σκηνοθεσία Λυδία Κονιόρδου

“Ένας ποιητής κάνει θέατρο”

VIDEO από την πρεμιέρα Το Εθνικό θέατρο επικυρώνει για ακόμα μία φορά τον ρόλο του κι έτσι ως φορέας παιδείας και πολιτισμού φροντίζει να μας επανασυστήσει τους θεατρικούς στίχους του μεγάλου μας ποιητή, Κωστή Παλαμά. Πολύ ορθά επέλεξε έναν άνθρωπο που έχει συστηματικά αφοσιωθεί στην μελέτη της παράδοσης (είτε αυτό λέγεται Αρχαία Τραγωδία, είτε Παπαδιαμάντης) προκειμένου να υπερασπιστεί κείμενα με ιδιαίτερα ελληνικό χρώμα και λόγο επί σκηνής. Ασφαλώς αναφέρομαι στην Κα Κονιόρδου.

ΚΑΡΜΕΝ – Σκηνοθεσία Στάθη Λιβαθινού – Θέατρο ΚΑΠΠΑ, «Και αν σε αγαπώ, φυλάξου από εμένα!», κριτική Νίκης Πρασσά

Ο Στάθης Λιβαθινός είναι ένας ικανότατος σκηνοθέτης, από τους λίγους εναπομείναντες συστηματικά αφοσιωμένους στη μελέτη και έρευνα της θεατρικής γλώσσας και κατάθεσή της μέσω της θεατρικής πράξης. Τη σεζόν 2010 -2011 το αθηναικό κοινό είχε την ευκαιρία να διαπιστώσει την ιδιαιτερότητα της υπογραφής του με αφορμή τέσσερις παραστάσεις – «Το σπίτι της Μπερνάντα Άλμπα», «Βασιλιάς Ληρ», «Ο θάνατος του Δαντόν», «Κάρμεν». Η τελευταία σε επανάληψη – όπως και ο εκ Θεσσαλονίκης ορμώμενος Ληρ – μετά την καλοκαιρινή της περιπλάνηση στα στενά του Μεταξουργείου, βρίσκει φιλοξενία στη σκηνή του Κάππα, προκειμένου να μαγέψει εκ νέου τους θεατές.

ΛΕΩΦΟΡΕΙΟ Ο ΠΟΘΟΣ – ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ ΠΑΤΡΩΝ στο Θέατρο ΙΛΙΣΙΑ “ΜΙΜΗ ΝΤΕΝΙΣΗ”, κριτική Νίκης Πρασσά

Ο ταραχώδης βίος και η τραυματισμένη ψυχή του Τενεσί Ουίλιαμς, αποτυπώνονται με τον πιο εύληπτο τρόπο στα θεατρικά κείμενά του, που έχουν αναγνωριστεί στο βάθος του χρόνου ως αριστουργήματα της τέχνης. Από τον Γυάλινο κόσμο μέχρι την Λυσσασμένη Γάτα, ο συγγραφέας δρασκελίζει τις πληγές της προσωπικής του ιστορίας, και αφήνει παρακαταθήκη στο είδος που υπηρετεί έργα των οποίων οι χαρακτήρες τσακίζουν το ψέμα που προσφέρει ο καθωσπρεπισμός των κανόνων και της τάξης της κίβδηλης ηθικής μιας κοινωνίας, καθώς γκρεμοτσακίζονται οι ίδιοι από την ανάγκη τους να επιβιώσουν μέσα σε ένα αυστηρά προκαθορισμένο περιβάλλον, έτοιμο να τους εξοντώσει στέλνοντάς κάθε τους ανάγκη στο περιθώριο της αποδοχής τους.

[VIDEO] “Ο ΧΟΡΕΥΤΗΣ” – ΕΡΙΧ ΑΡΕΝΤ σε σκηνοθεσία Θεόδωρου Τερζόπουλου– ΘΕΑΤΡΟ ΑΤΤΙΣ, κριτική Νίκης Πρασσά

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΑΣΟΥ ΔΗΜΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ Με κομμένη την ανάσα παρακολουθείς στο θέατρο Άττις την προσπάθεια του Τάσου Δήμα να απενεργοποιήσει όλα τα εγκεφαλικά του κύτταρα προκειμένου να αφήσει την ψυχή του να “χορέψει” θριαμβευτικά εμπρός στον θάνατο. Ακριβώς όπως ένα ποίημα εκμηδενίζει την απόσταση από την σελίδα στον αναγνώστη, έτσι και ο ηθοποιός δεν άφησε κανένα περιθώριο στον ζωτικό δικό του χώρο και εκείνον του κοινού, αναγκάζοντάς μας να μετράμε στις ανάσες του την δική μας ζωή.

Ο Έριχ Άρεντ έγραψε ένα ποίημα, έχοντας ως αφορμή μία εικόνα από την Ελλάδα, που τόσο αγάπησε, καθώς πηγή έμπνευσής του υπήρξε η περίφημη τοιχογραφία των ταυροκαθαψίων στα ανάκτορα της Κνωσού. Ο Γερμανός εξπρεσιονιστής στην τελευταία περίοδο της δημιουργικής του απασχόλησης, από τα μέσα δηλαδή της δεκαετίας του 50 μέχρι τον θάνατό του το 1984, και αφού είχε περάσει ένα μεγάλο μέρος του βίου του ως εξόριστος στην Κολομβία, συνέθεσε τα πιο μεστά έργα του, γεμάτα από τα τέσσερα στοιχεία – φωτιά, γη, νερό κι αέρα – που βρήκε να κυριαρχούν στο έδαφος της χώρας μας.