Γιορτή στον Αιγόκερω με την αφορμή της έκδοσης 3 νέων βιβλίων για τον κινηματογράφο / Δευτέρα 20 Φεβρουαρίου 2012, 20.00 / Στάθης Βαλούκος, Ειρήνη Στάθη, Ειρήνη Σταματοπούλου
ΝΕΟΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ, ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΒΟΛΑ ΣΤΗ ΦΙΛΜΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ, ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΜΥΣΤΙΚΙΣΜΟΣ ΣΤΟ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟ. Εκτός από τους συγγραφείς θα μιλήσουν ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ, ΓΙΩΡΓΟΣ ΝΙΚΟΛΑΚΑΚΗΣ, ΑΝΔΡΕΑΣ ΤΑΡΝΑΝΑΣ
Κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Πατάκη η “Ιστορία του κινηματογράφου” της Kristin Thompson και του David Bordwell. Στο βιβλίο αυτό οι συγγραφείς αφηγούνται την ιστορία του κινηματογράφου όπως τη συνέλαβαν, την έγραψαν και τη δίδαξαν οι σημαντικότεροι θεωρητικοί και ιστορικοί της έβδομης τέχνης. Mε τη βοήθεια εκατοντάδων παραδειγμάτων και φωτογραφιών, ο αναγνώστης μπορεί να αποκτήσει μια εμπεριστατωμένη και σφαιρική εικόνα της εξέλιξης του κινηματογράφου, από τις πρώτες απόπειρες προβολής κινούμενων εικόνων με το κινητοσκόπιο έως τα μπλοκμπάστερ του 21ου αιώνα. Continue reading
Τρία χρόνια μετά τη θριαμβευτική πορεία της ταινίας του Γιάννη Σμαραγδή EL GRECO στις Ελληνικές αίθουσες η αυλαία της δημιουργικής αυτής περιπέτειας πέφτει με την έκδοση ενός εξαιρετικού βιβλίου (500 σελίδες με καταπληκτική ποιότητα χαρτιού και γεμάτο υπέροχες φωτογραφίες) το οποίο επιμελήθηκε η παραγωγός του φιλμ Ελένη Σμαραγδή και σύζυγος του Κρητικού σκηνοθέτη. Όπως λέει και η ίδια στην κατακλείδα του σημειώματός της χρησιμοποιώντας και κάποιους στίχους του Ελύτη: «θα ήθελα να πω πώς αν στα πλάνα της ταινίας για τον Δομήνικο Θεοτοκόπουλο, έχει βρει ο κάθε θεατής λίγη από τη μαγεία και την απόλαυση που προσδοκά κανείς από την κινηματογραφική τέχνη, τότε άξιζε η αγωνία, η επίπονη πολυετής εργασία και κυρίως τα δάκρυα που έχουν χυθεί για τη δημιουργία της, γιατί τα δάκρυα είναι κι αυτά πατρίδα που δεν χάνεται». Continue reading
Το βιβλίο αυτό αναφέρεται στον κινηματογράφο και απευθύνεται στο θεατή, επιχειρώντας να τον φέρει σε μια πρώτη επαφή γνωριμίας με τις άγνωστες πλευρές της «Τέχνης του Αιώνα μας».
Αναφέρεται στην ιστορία του, στη γλώσσα του, στην αισθητική του, στη σημειολογία του, στην τεχνική και την τεχνολογία του, στα προβλήματα του, στις σχέσεις του με το θεατή, ακόμη και στον ίδιο το θεατή.
Επιχειρεί να είναι αναλυτικό, αλλά ταυτόχρονα συνοπτικό, να διεισδύει στο βάθος κάθε αντικειμένου, όντας όμως απλό και κατανοητό.
Σκοπός του να συμβάλει στο ξεπέρασμα της αντίληψης που έχει επιβάλλει η λογική των μέσων μαζικής επικοινωνίας, αναζητώντας και επιδιώκοντας τη μετατροπή του θεατή, από παθητικό αποδέκτη σε θεατή-κριτή. Continue reading
ΝΙΚΟΣ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣ του Μίμη Τσακωνιάτη
(Εκδόσεις Αιγόκερως, Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης)
Το βιβλίο για τον Νίκο Νικολαΐδη εκδόθηκε από τον Αιγόκερω στα πλαίσια του 48ου Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και του αφιερώματος που πραγματοποιήθηκε στο έργο του. Διαφοροποιείται από τα περισσότερα βιβλία της σειράς, στο ότι είναι μονογραφία και όχι μια επιλογή κειμένων από έναν επιμελητή της έκδοσης. Υπάρχουν βέβαια και κάποια επιπλέον άρθρα, όπως το εισαγωγικό του Τάσου Γουδέλη «Γελώντας μέχρι Θανάτου», κείμενα-κατευόδια για τον Νίκο Νικολαΐδη στο τρίτο μέρος του βιβλίου από ανθρώπους του σινεμά που συνεργάστηκαν μαζί του, και κριτικές ή μία συνέντευξη που δεν υπογράφονται από τον Μίμη Τσακωνιάτη. Ωστόσο, αυτό δεν αλλάζει την εντύπωση που αφήνει αυτή η έκδοση, που τη χαρακτηρίζει η συνοχή και η συναρπαστική γραφή, η βαθιά κατανόηση και η επικοινωνία με το έργο του σκηνοθέτη αλλά και με τον ίδιο τον Νίκο Νικολαΐδη. Continue reading
Πρόλογος
“Εγώ καθεύδω, διά τηνχρείαν της φύσεως,
η δε καρδιά μου αγρυπνεί, διά το πλήθος του έρωτος”.
Ιωάννης της Κλίμακος
Λόγος Τριακοστός
20 Ιουλίου 1990. Πάμε για το κλείσιμο της δεκαετίας. Προσωπικά, μου έχει φανεί αιώνας. Τέτοιο νιώθω το στέγνωμα στο κινηματογραφικό χώμα: έρημος αληθινή, σαν από άμμο. Τίποτα δε φυτρώνει, ούτε καν κακτοειδή. Continue reading
ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΚΟΓΙΑΝΝΗΣ
ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ
Παρουσίαση Λευκώματος
με φωτογραφίες από τις ταινίες του σκηνοθέτη
Δευτέρα 24 Ιανουαρίου 2011, στις 19:00
στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης
Oι Εκδόσεις ΜΙΛΗΤΟΣ, το Σπίτι της Κύπρου και το Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης προσκαλούν τους φίλους του Κινηματογράφου και του Μιχάλη Κακογιάννη στην παρουσίαση του Λευκώματος “Μιχάλης Κακογιάννης – Κινηματογράφος” με φωτογραφίες από τη μεγάλη πορεία του σκηνοθέτη στον Ελληνικό και Διεθνή Κινηματογράφο.
Στην παρουσίαση που θα γίνει τη Δευτέρα 24 Ιανουαρίου 2011, στις 19:00, στο Ίδρυμα Μ. Κακογιάννης θα χαιρετίσει ο Πρέσβης της Κύπρου στην Ελλάδα κ. Ιωσήφ Ιωσήφ και για το Λεύκωμα και τον Μιχάλη Κακογιάννη θα μιλήσουν: ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Τάσος Μπουλμέτης, ο Γιώργος Νανούρης και η Ευδοκία Ρουμελιώτη. Την εκδήλωση θα συντονίσει ο δημοσιογράφος Χρήστος Σιάφκος. Continue reading
This slideshow requires JavaScript.
Παρουσιάζουν
η Ευτυχία Γιακουμή και ο Νίκος Αλευράς
Προλογίζουν ο Χρήστος Μήτσης
και ο Γιάννης Ζουμπουλάκης
Το βιβλίο θα προλογίσουν οι κριτικοί κινηματογράφου Γιάννης Ζουμπουλάκης και Χρήστος Μήτσης.
Ενώ ο σκηνοθέτης και ηθοποιός Ρένος Χαραλαμπίδης θα συντονίσει τις σύντομες ομιλίες και παρεμβάσεις 20 κορυφαίων προσωπικοτήτων του ελληνικού κινηματογραφικού χώρου (σκηνοθετών και ηθοποιών) των οποίων τα γυμνά σώματα άφησαν έντονα τα ίχνη τους στις ταινίες και υπήρξαν η βασική ύλη γι’ αυτό το βιβλίο. Θα προβληθούν αποσπάσματα από ταινίες που η καθεμιά τους αποτέλεσε σταθμό στο είδος της.
Σχολείο θεωρίας, ιστορίας και κριτικής κινηματογράφου Βασίλης Ραφαηλίδης. 13 Νοεμβρίου 2010, 16.00-20.00, Τσαμαδού 8, Εκδόσεις Αιγόκερως
1) 16.00-18.00 Παρουσίαση του βιβλίου της Ειρήνης Στάθη “ΘΕΩΡΙΕΣ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ” (1895-1927) από τον Γιάννη Καραμπίτσο: Ricciotto Canudo, Hugo Munsterberg, Jean Epstein, Bela Balazs, Σεργκέι Αϊζενστάιν
2) 18.00-20.00 Ο Ανδρέας Ταρνανάς στη θεματική “Σχολές, Είδη & Ρεύματα του παγκόσμιου κιν/φου” θα μιλήσει για τις “Τάσεις του Ρεαλισμού: Ποιητικός Ρεαλισμός & Νεορεαλισμός”. Continue reading
Η Ανατομία του κινηματογράφου αποτελεί ένα βιβλίο αναφοράς στον χώρο των Κινηματογραφικών Σπουδών. Καλύπτει ένα ευρύ φάσμα θεμάτων, από ζητήματα που αφορούν την τεχνική του κινηματογράφου μέχρι τις σύγχρονες θεωρίες της κινηματογραφικής ανάλυσης. Μέσα από παραδείγματα παλιότερων αλλά και σύγχρονων ταινιών ο Bernard F. Dick εισάγει τους αναγνώστες σε μία προβληματική ανάλυσης του κινηματογραφικού έργου που λαμβάνει υπόψη τόσο τα τεχνικά χαρακτηριστικά της ταινίας όσο και ζητήματα φόρμας, αισθητικής και ιδεολογίας. Είναι ένα βιβλίο που μπορεί να δοθεί ως πανεπιστημιακό εγχειρίδιο σε προπτυχιακούς και μεταπτυχιακούς φοιτητές Κινηματογραφικών Σπουδών, καθώς συνιστά μια εισαγωγή στην τέχνη του κινηματογράφου μέσα από μια γλώσσα απλή και σαφή. Continue reading
Ο Γούντι Άλεν, ο τρομερότερος και πιο εμπνευσμένος σύγχρονος αμερικανός σκηνοθέτης κωμωδιών, ξεκίνησε από την stand up comedy και την τηλεόραση. Στην αρχή της καριέρας του έβγαζε χρήματα πουλώντας γκαγκ, 50 γκαγκ την εβδομάδα για 100 δολάρια! Κατόπιν συνέχισε στον ανεξάρτητο κινηματογράφο και αναδείχθηκε σταδιακά σε έναν σύγχρονο, κλασικό αμερικανό σκηνοθέτη (όπως οι Κόπολα, Σκορσέζε, Ίστγουντ, Σπίλμπεργκ, Ντε Πάλμα και Στόουν), κάτι που σημαίνει πάρα πολλά…
Έχει σκηνοθετήσει κάθε είδους κωμωδία, παρωδίες (Ο ειρηνοποιός), σάτιρες (Μπανάνες), κομεντί σχέσεων (Ο νευρικός εραστής) , τρελές κωμωδίες σκρούμπολ στα κλασικά χολιγουντιανά πρότυπα (Σφαίρες πάνω από το Μπρόντγουει), και μπουρλέσκα φιλμ (Τα πάντα γύρω από το σεξ). Continue reading
ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΕΠΕΤΕΙΑΚΗΣ ΕΚΔΟΣΗΣ
«1960-2009: πενήντα χρόνια Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης».
Τετάρτη 28/4, 7μμ, Ιανός (Σταδίου 24, Αθήνα)
Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και οι εκδόσεις ΙΑΝΟΣ παρουσιάζουν την Τετάρτη 28 Απριλίου, στις 7μμ, στο βιβλιοπωλείο Ιανός (Σταδίου 24, Αθήνα), το επετειακό λεύκωμα «1960-2009: πενήντα χρόνια Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης».
Την εκδήλωση θα συντονίσει ο δημοσιογράφος Ηλίας Κανέλλης. Για την έκδοση θα μιλήσουν ο κριτικός κινηματογράφου Γιάννης Μπακογιαννόπουλος, η πρώην διευθύντρια του ΕΚΕΒΙ, ευρωβουλευτής και διδάσκουσα στο ΕΑΠ Μυρσίνη Ζορμπά και ο δημοσιογράφος Αντώνης Πανούτσος. Την εκδήλωση θα χαιρετίσουν η διευθύντρια του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης Δέσποινα Μουζάκη και ο εκδότης Νίκος Καρατζάς. Continue reading
ΣΧΟΛΕΙΟ ΤΟΥ ΣΙΝΕΜΑ
Σάββατο 30/1/2010, Μεθώνης 46, Εξάρχεια.
ΣΧΟΛΕΙΟ ΘΕΩΡΙΑΣ, ΙΣΤΟΡΙΑΣ & ΚΡΙΤΙΚΗΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ: 16.00-19.00
16.00: αφιέρωμα στον ελληνικό κινηματογράφο Μέρος Ι: Εισαγωγή, εισήγηση Γιάννης Καραμπίτσος, προβολή αποσπασμάτων από χαρακτηριστικές ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου
17.30: προβολή της ταινίας “Αθώο Σώμα” (1997) του Νίκου Κορνήλιου, Continue reading
Όλες οι γενικές προσεγγίσεις στον βραζιλιάνικο κινηματογράφο ξεκινούν από μια παράδοξη διαπίστωση. Παρά την εκπληκτική ζωτικότητά του, ο βραζιλιάνικος κινηματογράφος, εξακολουθεί να αποτελεί ανεξερεύνητη ήπειρο ακόμα και για την κινηματογραφόφιλη Ευρώπη. Continue reading
(Vidas Secas, 1963)
“Παραλείποντας την πληροφοριακή εισαγωγή, ίδιον πλέον κάθε συζήτησης που αναφέρεται στη Λατινική Αμερική, προτιμώ να αναφερθώ στις σχέσεις ανάμεσα στη δική μας και την πολιτισμένη κουλτούρα με όρους λιγότερο περιοριστικούς από τους όρους που χαρακτηρίζουν την ανάλυση του ευρωπαίου παρατηρητή. Έτσι, ενώ η Λατινική Αμερική θρηνεί τη γενική της μιζέρια, ο αλλοδαπός συζητητής φαίνεται να την απολαμβάνει, καθότι δεν τη θεωρεί τραγικό σύμπτωμα, αλλά απλώς ένα επίσημο δεδομένο του πεδίου των ενδιαφερόντων του. Ούτε ο ίδιος ο Λατινοαμερικάνος μεταδίδει την αληθινή του μιζέρια στον πολιτισμένο άνθρωπο, ούτε ο πολιτισμένος άνθρωπος κατανοεί πλήρως τη μιζέρια του Λατινοαμερικάνου.”
(Deus e o Diabo na Terra do Sol, 1963)
Σ’ αυτήν την κατάσταση βρίσκονται βασικά οι Τέχνες στη Βραζιλία: μέχρι σήμερα, κατάφεραν με ποσοτικούς όρους να μεταδοθούν μόνον ψέματα που στηρίζονται σε αλήθειες (οι τυπικοί εξωτισμοί που εκχυδαΐζουν τα κοινωνικά προβλήματα), προκαλώντας μια σειρά από παρεξηγήσεις που δεν περιορίζονται στην Τέχνη, αλλά επεμβαίνουν και στο πολιτικό τοπίο. Ο ευρωπαίος παρατηρητής ενδιαφέρεται για τη διαδικασία της καλλιτεχνικής δημιουργίας στον υπανάπτυκτο κόσμο μόνο στο μέτρο που ικανοποιεί τη νοσταλγία του για πρωτογονισμό, κι αυτός ο πρωτογονισμός είναι υβριδικός, συγκαλυμμένος κάτω από το αργοπορημένο κληροδότημα του πολιτισμένου κόσμου, το οποίο έχει παρανοηθεί, καθότι έχει επιβληθεί από την αποικιοκρατία.
Η Λατινική Αμερική παραμένει αποικία, και το μόνο που διαφοροποιεί την αποικιοκρατία του χτες από την αποικιοκρατία του σήμερα είναι οι πιο εκλεπτυσμένες επεμβάσεις της αποικιοκρατικής δύναμης: και εκτός από τους κανονικούς αποικιοκράτες, οι εκλεπτυσμένες επεμβάσεις εκείνων που επίσης προετοιμάζουν τη μελλοντική μας υποδούλωση. Το διεθνές πρόβλημα της ΛΑ εξακολουθεί να είναι θέμα αλλαγής αποικιοκρατικής δύναμης, και η πιθανή της απελευθέρωση θα εξαρτάται για πολύ ακόμα από τη νέα της εξάρτηση. Continue reading
Κυκλοφόρησε προ ημερών από τις εκδόσεις Αιγόκερως, το τελευταίο κινηματογραφικό βιβλίο του συνεργάτη μας Θόδωρου Σούμα, με τίτλο “Εθνικές κινηματογραφίες, στιλ και σκηνοθέτες”. Το βιβλίο έχει σαν θέμα του τον δυτικό κινηματογράφο και διαιρείται σε κεφάλαια που το καθένα του αναφέρεται στην κινηματογραφία και ορισμένους βασικούς σκηνοθέτες κάθε μεγάλης δυτικής χώρας, από τις ΗΠΑ ως την ΕΣΣΔ και τη Ρωσία, περνώντας από τις ευρωπαϊκές χώρες: Ιταλία, Γαλλία, Βέλγιο, Αγγλία, Γερμανία και Αυστρία, Τσεχοσλοβακία, Πολωνία, Δανία και Ελλάδα (ένα μεγάλο κομμάτι). Στα πλαίσια της κάθε εθνικής κινηματογραφίας, μελετώνται ορισμένοι σημαντικοί σκηνοθέτες, που αγαπά και εκτιμά ο συγγραφέας… Χρονολογικά, το βιβλίο επεκτείνεται από το βωβό σοβιετικό σινεμά και τον Φριτς Λανγκ ως το ανεξάρτητο αμερικάνικο σινεμά, τον Γκας Βαν Σαντ, τους αδελφούς Κοέν και τον Ταραντίνο, περνώντας από τον Μάικ Λι, τον Χάνεκε, τους αδελφούς Νταρντέν και άλλους σύγχρονους ευρωπαίους… Γ.Κ.
Αδελφοί Τζόελ και Ίθαν Κοέν
του Θόδωρου Σούμα
Οι τρομεροί, εκκεντρικοί και στιλίστες αδελφοί Τζόελ και Ίθαν Κοέν πρωτοεμφανίστηκαν το 1985, με ένα δυναμικό, ανεξάρτητο αμερικάνικο φιλμ, μια μικρή παραγωγή, το βίαιο θρίλερ χαρακτήρων Μόνον αίμα (Blood Simple). Στο Μόνον αίμα, οι αδελφοί Κοέν παρουσιάζουν για πρώτη φορά, με τη μορφή του θρίλερ και του αστυνομικού, που θα τους ενδιαφέρουν πολύ τα προσεχή χρόνια, τα πρώτα στοιχεία από τη θεματική και την προβληματική που θα τους απασχολήσει του λοιπού, σχεδόν πάντα με τον περιπαιχτικό, σαρκαστικό τρόπο της διακριτικής παρωδίας που υιοθέτησαν: Continue reading
Ο Νίκος Κολοβός (1938-2005) κριτικός και θεωρητικός κινηματογράφου με κύριο επάγγελμα την δικηγορία ήταν ένας λάτρης του κινηματογράφου, παρά ένας επαγγελματίας. Μαζί με τον Γιώργο Διζικιρίκη που πέθανε πέρυσι και ορισμένους άλλους που δεν ξεπερνούν τους 10, αποτελούν το “άλλοθι” μιας χώρας που υστερεί κατάφωρα στα θέματα της κινηματογραφικής παιδείας σε όλους τους τομείς, με προεξέχοντα αυτόν της κινηματογραφικής θεωρίας. Εκτός από το Σινεμά, δεν υπάρχει κανένα άλλο κινηματογραφικό περιοδικό, όπως παλιότερα ο Σύγχρονος Κινηματογράφος, η Οθόνη, τα Κινηματογραφικά Τετράδια ή και το Φιλμ του Θανάση Ρεντζή που να δίνει έμφαση στην θεωρία και την αισθητική του κινηματογράφου. Και η δική μας προσπάθεια ανάμεσα στο 2000 και 2003 με την έκδοση του έντυπου Camero Stylo απέβη άκαρπη. Θέμα για μεγάλη ανάλυση, κάποιες παραμέτρους θίγει στο κείμενό του “η κρίση της κριτικής κινηματογράφου”, απόσπασμα από το οποίο επισυνάπτουμε ο Νίκος Κολοβός.
| View Show | Create Your Own
Επιγραμματικά και απλουστευτικά λέμε το εξής: οι συντριπτική πλειοψηφία των σύγχρονων ελλήνων έχει ασπαστεί την ιδεολογία του “χειροπιαστού”. Δεν πραγματοποιεί τίποτα και ειδικά τίποτα δημιουργικό, αν αυτό δεν του επιφέρει όφελος, “χειροπιαστό” αποτέλεσμα. Σε αυτό “συνηγορεί” με τον πιο ιδανικό τρόπο το έλλειμμα κινηματογραφικής, πολιτιστικής και συνολικότερης παιδείας και καλλιέργειας, για το οποίο την κύρια ευθύνη φέρει η πολιτεία. Όσον αφορά τον κινηματογράφο σημαντική, κάτω από προϋποθέσεις, μπορεί να αποβεί η συνδρομή της κινηματογραφικής πανεπιστημιακής σχολής στην Θεσσαλονίκη, στα ζητήματα της κινηματογραφικής θεωρίας και πράξης. Continue reading
Η σειρά «Κινηματογραφικές Σπουδές» φιλοδοξεί να γίνει μια βιβλιοθήκη αναφοράς για τη θεωρία και την πρακτική του κινηματογράφου, με έμφαση στις πιο πρόσφατες αισθητικές και θεωρητικές αναζητήσεις, στη σχέση τεχνολογίας και αισθητικής, καθώς και σε καινούριες προσεγγίσεις σε έργα παλιότερων και νεότερων σκηνοθετών.
Εύα Στεφανή
Και το πετυχαίνει για το καλό όλων όσων αγαπούν τον κινηματογράφο από όποια οπτική γωνία και αν ασχολούνται με αυτόν. Πάνω από όλα όμως η σειρά αυτή αποτελεί ένα πολύτιμο εργαλείο για τους σπουδαστές του κινηματογράφου, είτε σπουδάζουν σε σχολές, είτε μελετούν μόνοι τους για να κατανοήσουν καλύτερα τις κινηματογραφικές ταινίες και την λειτουργία του κινηματογραφικού φαινομένου αφενός και για να οδηγηθούν στην δημιουργική πράξη αφετέρου. Είμαστε τυχεροί που ζούμε σε αυτή την εποχή που όλα συνηγορούν στο πέρασμά μας από την όχθη του θεατή στην απέναντι του δημιουργού, όχι απαραίτητα του επαγγελματία αλλά τουλάχιστον του “εραστή της τέχνης¨. Η Εύα Στεφανή που επιμελείται την έκδοση της σειράς μετατρέπει τον δύσκολο δρόμο που έχουμε να διαβούμε σε ένα απολαυστικό ταξίδι μάθησης και δημιουργίας. Γ.Κ.
H Εύα Στεφανή είναι σκηνοθέτης ντοκιμαντέρ (Αθήναι, Ακρόπολις, Το κουτί, Τι ώρα είναι; κτλ.) και λέκτορας στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Γεννήθηκε στην Αμερική το 1964. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στο Πολιτικό Τμήμα της Νομικής Αθηνών και έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στον κινηματογράφο στο New York University στη Νέα Υόρκη και στο National Film and Television School στη Βρετανία. Το 1997 ολοκλήρωσε τη διατριβή της με θέμα «Οι αναπαραστάσεις της Ελλάδας στις εθνογραφικές ταινίες ξένων δημιουργών 1960-1980», που κατέθεσε στο τμήμα Επικοινωνίας και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης του Παντείου Πανεπιστημίου.
ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΣΕΙΡΑΣ: Εύα Στεφανή Continue reading
ΣΕΙΡΑ: ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΕΣ ΣΠΟΥΔΕΣ
ΤΙΤΛΟΣ: Κινηματογράφος και φεμινισμός
ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ: Janet McCabe
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: Ειρήνη Πυρπάσου
Ένα βιβλίο εντελώς απαραίτητο αφού μετά απο εκείνη την πολύ ενδιαφέρουσα μελέτη που είχει κάνει ο Νίκος Κολοβός πριν πολλά χρόνια με τίτλο “Η Γυναίκα στον Κινηματογράφο” και είχε εκδόσει ο Αιγόκερως για το ζήτημα αυτό δεν είχε υπάρξει κάτι άλλο. Ποικιλία απόψεων από δεκάδες θεωρητικούς που προσεγγίζουν την γυναικεία ματιά, την γυναικεία οπτική γωνία προσφέροντας ανεκτίμητες υπηρεσίες όχι μόνο στην φεμινιστική θεώρηση του κινηματογράφου αλλά στην γενικότερη θεωρία του. Γ.Κ. Continue reading
Επιτέλους και στα Ελληνικά το πολυαναμενόμενο βιβλίο του Ζιλ Ντελέζ Γ.Κ.
Κινηματογράφος 1. Η εικόνα-κίνηση
Μετάφραση: Μιχάλης Μάτσας
Επιμέλεια: Κική Καψαμπέλη
Επίμετρο: Γιάννης Πρελορέντζος
σελίδες 312, τιμή 25 ευρώ
εκδόσεις νήσος, 2009
Το βιβλίο Κινηματογράφος 1. Η εικόνα-κίνηση του Γάλλου φιλοσόφου Ζιλ Ντελέζ, συνδυάζει τη φιλοσοφία με την κριτική του κινηματογράφου. Όπως αναφέρει και ο ίδιος ο Ντελέζ στον πρόλογο του βιβλίου, «Η παρούσα μελέτη δεν είναι μια ιστορία του κινηματογράφου. Αποτελεί μια ταξινομία, μια απόπειρα ταξινόμησης των εικόνων και των σημείων», και αναγνωρίζει την επιρροή του Αμερικανού λογικού φιλοσόφου Τσαρλς Πιρς και του Γάλλου φιλοσόφου Ανρί Μπερξόν. Η ανάλυση καλύπτει την κινηματογραφία από την εποχή του βωβού κινηματογράφου μέχρι και τη δεκαετία του ’70 και συμπεριλαμβάνει έργα των Γκρίφιθ, Γκανς, Στρόχαϊμ, Τσάπλιν, Αϊζενστάιν, Μπουνιουέλ, Χοκς, Μπρεσόν, Γκοντάρ, Λιούμετ και Όλτμαν.
Η καινοτομία του συγκεκριμένου βιβλίου ως φιλοσοφικού έργου συνίσταται στην αντίληψη του Ντελέζ ότι η φιλοσοφία δεν είναι μια αντανάκλαση κάποιου πράγματος, αλλά παραγωγή εννοιών-εικόνων που μπορούν να κατανοηθούν με τους δικούς τους όρους. Ως μελέτη του κινηματογράφου, η δουλειά του Ντελέζ χαρακτηρίζεται από τη φιλοσοφική κριτική εξέταση των εννοιών και των εικόνων που από την πλευρά του παράγει το κινηματογραφικό φιλμ.
Ο κινηματογράφος, για τον Ντελέζ, δεν είναι μια γλώσσα που απαιτεί ερμηνεία, αναζήτηση κρυφών νοημάτων. Μπορεί να εννοηθεί ως μια σύνθεση από προλεκτικά σημεία και εικόνες. Με αυτή του την προσέγγιση ο Ντελέζ προσφέρει μια θεώρηση που αποτελεί ισχυρή εναλλακτική λύση απέναντι στις κυρίαρχες μέχρι σήμερα ψυχαναλυτικές και σημειολογικές θεωρίες για τον κινηματογράφο.
Λίγα λόγια για το Σινεμά 1 του Ζιλ Ντελέζ
του Μωυσή Μπουντουρίδη (αναπληρωτή καθηγητή, Τμήματος Μαθηματικών Πανεπιστημίου Πάτρας)
Ο Γάλλος φιλόσοφος Gilles Deleuze (εδώ στο αγγλικό wikipedia) έχει γράψει ένα σημαντικό δίτομο έργο για τον κινηματογράφο. Στα όσα ακολουθούν θα πούμε λίγα λόγια, πάρα πολύ συνοπτικά, σε σχέση με τον μεγάλο πλούτο ιδεών που εκθέτει ο Ντελέζ στον πρώτο τόμο, το Σινεμά 1: Η Εικόνα-Κίνηση (Cinéma, tome 1. L’Image-mouvement, Editions de Minuit, 1983, στα αγγλικά Cinema 1: Movement-Image, University of Minnesota Press, 1986). Να πούμε προκαταβολικά ότι ο Ντελέζ φυσικά δεν γράφει για την ιστορία του σινεμά. Απλώς δομεί μια πολύπτυχη ταξινόμηση εννοιών, εικόνων και σημείων, που βγαίνουν από τις ταινίες στην ιστορία του σινεμά και μπορούν να ερμηνεύσουν το περιεχόμενο και την λογική των ταινιών και του κινηματογράφου. Continue reading
Κατά τον Γιόζεφ φον Στέρνμπεργκ «ο κινηματογράφος δεν είναι παρά ένα θέατρο σκιών τεχνικά ανεπτυγμένο». Η Αν Ζιλ συμπληρώνει ότι «το θέατρο σκιών είναι μία αρχαϊκή μορφή του κινηματογράφου».
Ξαναβλέποντας τις ελληνικές κινηματογραφικές κωμωδίες, δε θα μπορούσαμε να παραβλέψουμε την παρουσία του Καραγκιόζη στη μεγάλη οθόνη. Η ελληνική κωμωδία προσπαθεί να ακολουθήσει τις υπόλοιπες κινηματογραφίες των ανεπτυγμένων χωρών, αλλά κρατά βαθιά μέσα της έναν «ανατολίτικο» χαρακτήρα μιας κοινωνίας που ανήκει θεωρητικά στο δυτικό κόσμο: χαρακτηριστικό που εμφανίζεται πρωθύστερα σ’ ένα άλλο θέαμα, το Θέατρο Σκιών.
Η μελέτη αυτή έχει ως σκοπό να δείξει ότι το ελληνικό Θέατρο Σκιών αποτελεί μια σημαντική πηγή έμπνευσης στη δημιουργία ελληνικών κωμωδιών κατά την περίοδο 1950-1969. Continue reading
ΣΕΙΡΑ: ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΕΣ ΣΠΟΥΔΕΣ
Κάθε σπουδαίος σκηνοθέτης έχει μια ιδιαίτερη μέθοδο δουλειάς. Ο Martin Scorsese προετοιμάζει κάθε του πλάνο με πολύ μεγάλη ακρίβεια εκ των προτέρων, έτσι ώστε να έχει την ευκαιρία να αλλάξει τα πάντα αν νιώσει την ανάγκη. Ο Lars Von Trier, από την άλλη, αρνείται να σκεφτεί ένα πλάνο πριν από τη στιγμή του γυρίσματος. Και ο Bernardo Bertolucci προσπαθεί να ονειρεύεται τα πλάνα του το προηγούμενο βράδυ. Κι αν αυτό δε λειτουργήσει, περιπλανιέται στο πλατό μόνος του με ένα βιζέρ, φανταζόμενος τις σκηνές πριν φτάσουν οι ηθοποιοί και το συνεργείο.
Στο Master Class: Μαθήματα σκηνοθεσίας από τους σημαντικότερους σύγχρονους κινηματογραφιστές ο Laurent Tirard συνομιλεί με είκοσι έναν από τους πιο σημαντικούς σκηνοθέτες της εποχής μας, επιτρέποντας στον καθένα να μιλήσει ελεύθερα για την ουσία της τέχνης του. Σε αυτές τις συνεντεύξεις –οι οποίες είχαν αρχικά δημοσιευτεί στο γαλλικό κινηματογραφικό περιοδικό Studio– οι σκηνοθέτες εξερευνούν το όραμά τους καθώς και τις τεχνικές τους, φωτίζοντας τόσο τη διαδικασία όσο και τον άνθρωπο και βοηθώντας μας να καταλάβουμε τι κάνει τον κάθε σκηνοθέτη –και τις ταινίες του– μοναδικό.
«Τι ευχαρίστηση να διαβάζει κανείς σημαντικά πράγματα για τη σκηνοθεσία από αυτούς τους μάστορες της τέχνης. Η κάθε συνέντευξη ξεχειλίζει από βάθος – και ειλικρίνεια».
Leonard Maltin
O Laurent Tirard γεννήθηκε το 1967. Σπούδασε σκηνοθεσία στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης, από το οποίο αποφοίτησε με έπαινο το 1989. Εργάστηκε για ένα χρόνο ως αναγνώστης σεναρίων για το στούντιο της Warner Bros. στο Λος Άντζελες και στη συνέχεια ως δημοσιογράφος για το γαλλικό κινηματογραφικό περιοδικό Studio, όπου επί επτά χρόνια έγραψε κριτικές για περισσότερες από εκατό ταινίες το χρόνο. Είχε επίσης την ευκαιρία να πάρει συνεντεύξεις από όλους τους σημαντικούς σύγχρονους σκηνοθέτες, ανάμεσα στους οποίους τον Martin Scorsese, τον Jean-Luc Godard, τον John Woo, τον Steven Spielberg, τον Woody Allen και πολλούς άλλους, και να συζητήσει μαζί τους για τα πλέον πρακτικά ζητήματα της σκηνοθεσίας για μια σειρά με τίτλο «Leçons de Cinéma». Τα τελευταία τέσσερα χρόνια έχει κάνει πράξη όλα αυτά τα μαθήματα, πρώτα δουλεύοντας ως σεναριογράφος για κινηματογραφικές και τηλεοπτικές ταινίες και μετά ως σκηνοθέτης δύο ταινιών μικρού μήκους, «Reliable Sources» και «Tomorrow is Another Day». Η πρώτη απέσπασε το Panavision Award στο κινηματογραφικό φεστιβάλ Avignon/New York. Η δεύτερη προτάθηκε για το κινηματογραφικό φεστιβάλ Telluride. Ο Laurent Tirard έχει πλέον ξεκινήσει την πρώτη του ταινία μεγάλου μήκους. Ζει στο Παρίσι με τη γυναίκα του και το γιο του.
Η σειρά «Κινηματογραφικές σπουδές» φιλοδοξεί να γίνει μια βιβλιοθήκη αναφοράς για τη θεωρία και την πρακτική του κινηματογράφου, με έμφαση στις πιο πρόσφατες αισθητικές και θεωρητικές αναζητήσεις, στη σχέση τεχνολογίας και αισθητικής, καθώς και σε καινούριες προσεγγίσεις σε έργα παλαιότερων και νεότερων σκηνοθετών.
Εύα Στεφανή
ΑΦΗΝΕ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ ΑΝΟΙΧΤΗ
ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΘΕΙΣ ΝΑ ΣΚΗΝΟΘΕΤΕΙΣ ΚΑΝΕ ΤΑΙΝΙΕΣ
ΜΗ ΔΑΝΕΙΖΕΣΑΙ – ΚΛΕΨΕ!
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΝΑ ΑΚΟΥΣ
Έτσι τιτλοφορούνται τα σύντομα αποσπάσματα από το βιβλίο που θα συναντήσετε στην συνέχεια του κειμένου για να πάρετε μια “γεύση” του.
δείτε την σπανιότατη ταινία ενός από τους μεγαλύτερους ντοκυμαντερίστες όλων των εποχών του Ολλανδού Γιόρις Ίβενς Au Borinage με ελληνικούς υπότιτλους
Σε γκρο πλαν, με το πρόσωπο ρημαγμένο απ’ τη λέπρα, ο Ραιμονδάκης προφέρει, σαν από το βάθος μιας σπηλιάς, ένα χρησμό πρωτάκουστο: «ένα τείχος μας χωρίζει από τη ζούγκλα της ζωής, έχουμε εντούτοις βρει το στόχο και το σκοπό της ζωής, εδώ ακριβώς, στο καμίνι της αρρώστιας και της απομόνωσης. Σταματήστε τώρα, όσο είναι ακόμα καιρός, γιατί αύριο θα είναι πολύ αργά… Σηκωθείτε, όλοι μαζί και καθένας χωριστά, θα παίξει το ρόλο του σε τούτο το δύσκολο παιχνίδι…»
και αμέσως πιο κάτω την σοκαριστική ταινία του μεγάλου ντοκυμενταρίστα εκπρόσωπου του σινεμά-βεριτέ Ζαν Ρους Οι τρελοί άρχοντες - Les Maitres fous
Εισαγωγή
Η έννοια του «ντοκιμαντέρ» είναι τόσο ασαφής όσο και η έννοια της «μυθοπλασίας» (fiction). Δεν υπάρχει ορισμός που θα μπορούσε να την αποδώσει ικανοποιητικά χωρίς να προκαλέσει πλήθος αντιρρήσεων. Λόγω των αντιφάσεων, πολλές είναι οι προσπάθειες να τον αποφύγουν ή καλύτερα να απαλλαγούν απ’ αυτόν… χωρίς μεγάλη επιτυχία. Για του λόγου το αληθές, ο όρος «non-fiction» που επινόησαν οι Αγγλοσάξονες απλώς και μόνο μετατοπίζει το πρόβλημα.
Κατά βάθος, γύρω από κάθε ταινία ντοκιμαντέρ πλανάται πάντα η υποψία ότι δεν πρόκειται για αληθινό κινηματογράφο που κάνει τα πλήθη να ονειρεύονται (πόσοι είναι αυτοί που πηγαίνουν σινεμά για να δουν ένα ντοκιμαντέρ;) Είναι γεγονός ότι το πολιτιστικό υπόβαθρο που μοιράζεται το ντοκιμαντέρ (το υποτιθέμενο ντοκιμαντέρ για την τηλεόραση), όπως και το τηλεοπτικό μοντέλο που το προωθεί (τα διάφορα «θέματα» που πλαισιώνουν ένα τηλεοπτικό μαγκαζίνο, τα ρεπορτάζ), δεν βοηθούν και πολύ στη διαμόρφωση της ταυτότητας του.
