κριτικη ταινιών 1-5-08

κριτικη ταινιών 1-5-08
για την εφημερίδα ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
από το Νίκο Αντωνάκο

επανασταση! μια στις οκτω μονο αμερικανικη!
ΑΦΗΣΤΕ
ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΝΑ ΑΝΘΙΣΟΥΝ

 Σήμερα δεν έχουμε αργία, έχουμε απεργία! Αν επιλέξετε καλή ταινία, ταινία που να ανταποκρίνεται στα αιτήματα των καιρών, τότε η παρακολούθηση της προβολής είναι πολιτική πράξη! Αυτό ισχύει για όλες τις μέρες και για όλες τις εποχές. Η επιλογή μιας ταινίας είναι πάντα πολιτική επιλογή, πολιτική πράξη!
 Οι έξι από τις οκτώ ταινίες της εβδομάδας κρατάνε τα προσχήματα! Κάποιες από αυτές περνάνε με σχετική άνεση και τη βάση. Για παράδειγμα η δανέζικη «Πώς να Ξεφορτωθούμε τους Άλλους», του Άντερς Ρόννοου Κλάρλουντ. Μια αυστηρή πολιτική σάτιρα, η οποία διαλύει το μύθο της δανέζικης δημοκρατίας και ελευθερίας. Στο ίδιο μήκος κύματος και η εγγλέζικη «This Is England», του Σέϊν Μίντοουζ. Οι κοινωνικές, πολιτικές και οικονομικές συνθήκες και η έλλειψη ταξικής συνείδησης, μετατρέπουν κινήματα και ανθρώπους σε παθητικές και επικίνδυνες μαριονέτες. Από κοντά και η βραζιλιάνικη «Μυστικά & Ψέματα στο Σπίτι της Αλίκης», του Τσίκο Τεχέϊρα. Όταν η εργατική τάξη δεν έχει οράματα γίνεται φτωχό παρακλάδι και κακέκτυπο της  μικροαστικής τάξης!

Ενδιαφέρουσα και η δεύτερη βραζιλιάνικη ταινία της εβδομάδας. «Σινεμά, Ασπιρίνες και Ψέματα», του Μαρσέλο Γκόμες. Ένα οδοιπορικό στην άνυδρη βραζιλιάνικη ενδοχώρα με φόντο τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο! Ακολουθούν δυο σοβαρές τούρκικες ταινίες. Η σοφιστικέ και καλλιτεχνική «Kasaba», του Νουρί Μπιλγκέ Τσεϊλάν. Τρεις διαφορετικές τούρκικες γενιές ακούνε τα ίδια πράγματα: πόλεμος, θάνατος, πείνα, δουλειά, καταπίεση! Η δεύτερη τούρκικη ταινία, το «Βαθιά, Κοφτά, Ανθρώπινα», του Φατίν Ακίν, είναι αρκετά καλός κινηματογράφος, αλλά μιμείται τον… Σκορτσέζε. Μετανάστες πρώτης και δεύτερης γενιάς σχηματίζουν -χωρίς ικανοποιητικό πολιτικό λόγο- πολυεθνικές συμμορίες στη σημερινή Γερμανία.
Μετά τις παραπάνω, τουλάχιστον ανήσυχες, κινηματογραφικές απόπειρες, ξαναπέφτουμε -απότομα και χωρίς σωσίβιο- στη γνωστή… δόση μας! Ο «Iron Man», του Τζο Φαβρό, χαλάει τον κόσμο με τα παλιοσίδερά του και προσβάλλει -και αυτός- ασύστολα το ταλαίπωρο Αφγανιστάν! Μια ακόμα ταινία χυδαίας αμερικάνικης προπαγάνδας! Η «Επιτέλους Χήρα», της Ιζαμπέλ Μεργκό, σε σύγκριση με τον «Iron Man», φαντάζει αθώα παιδούλα. Μια αστή απατάει τον άντρα της, ο οποίος σκοτώνεται, και αυτή είναι αναγκασμένη να παριστάνει τη θλιμμένη! Τρομερό πρόβλημα!
 Θα παρατηρήσατε, ίσως, πως από τις οκτώ ταινίες της εβδομάδας μόνον μια είναι καθαρά αμερικάνικη! Η μία από τις δυο χειρότερες! Η κινηματογραφική εβδομάδα, λοιπόν, που ανοίγει σήμερα, στέλνει το δικό της μήνυμα: υπάρχουν και αλλού πορτοκαλιές που κάνουν πορτοκάλια! Στέλνει, επίσης, και ένα αίτημα: αφήστε όλες τις κινηματογραφίες να ανθίσουν!    

Συνέχεια ανάγνωσης «κριτικη ταινιών 1-5-08»

Συζήτηση με τον Γιάννη Οικονομίδη

Συζήτηση του Γιάννη Οικονομίδη με τον Γιάννη Καραμπίτσο και του μαθητές του (του τμήματος σκηνοθεσίας  του Μικρού Πολυτεχνείου) για την νέα του ταινία «Η Ψυχή στο Στόμα», το συνολικότερο έργο του και τον τρόπο δουλειάς του.

Νίκος Σκαμπαρδώνης (μαθητής): Το ύφος των ταινιών σου, που μου άρεσαν πολύ και χαίρομαι πολύ που σε γνωρίζω, δεν το έχω συναντήσει σε καμία άλλη ταινία. Τι ακριβώς κινηματογράφο κάνεις;

Κάθε σκηνοθέτης σε ένα πρώτο αναπαραστατικό επίπεδο, βάζει ένα στόχο ανάλογα με το τι ταινία θέλει να κάνει. Άλλος είναι συμβολιστής, άλλος φαινομενολόγος, άλλος ρεαλιστής, άλλος κάνει ποιητικό κινηματογράφο. Και από κει και πέρα δουλεύει γι αυτό το στόχο. Δίνω μεγάλη σημασία στο πρώτο επίπεδο χωρίς, να παραμελώ και τα άλλα επίπεδα.

Ο ελληνικός κινηματογράφος υστερεί σε αυτό που λέμε ρεαλισμό και όχι απαραίτητα με την έννοια του νεορεαλισμού, αλλά με την έννοια του αναγεννησιακού ορισμού του ρεαλιστικού, δηλ. ακρίβεια και αναπαράσταση του πραγματικού. Αν αυτό συνέβαινε μπροστά μας , πως θα ήταν και πως θα το κινηματογραφούσαμε.

Πολύ λίγες ελληνικές ταινίες, καμιά δεκαριά σε πενήντα χρόνια, έχουν μια αξιοπιστία και ακρίβεια στην αναπάραστασή τους.

«Η Τιμή της Αγάπης» της Μαρκετάκη, «Οι Απέναντι» του Πανουσόπουλου, «Η Φωτογραφία» του Παπατάκη, ένα δύο ταινίες του Κακογιάννη, «Ο Δράκος» του Κούνδουρου, σε πείθουν ότι θα μπορούσαν να αποτελέσουν κομμάτι της πραγματικότητας.

Η Ευρώπη έχει 5 αιώνες δουλειάς πάνω στην αναπαράσταση του κόσμου. Εμείς, ως τμήμα και της Ανατολής, μείναμε λίγο πίσω σε αυτό τον τομέα

Τώρα όσον αφορά την ουσία της ερώτησής σου. Είχα ένα πρόβλημα με την αληθοφάνεια των χαρακτήρων στις ελληνικές ταινίες. Πως μιλάνε, πως κινούνται, πως συμπεριφέρονται εν γένει.

Με το «Σπιρτόκουτο» νομίζω, προσθέσαμε και εμείς το λιθαράκι μας στη ρεαλιστική παράδοση του ελληνικού σινεμά. Για να μην παρεξηγούμε όμως την έννοια του ρεαλισμού, πίσω από το πρώτο επίπεδο ανάγνωσης υπάρχουν όπως προείπα και άλλα επίπεδα, μπορεί να υπάρχει ποίηση, υπερρεαλισμός ή ότι άλλο.

Συνέχεια ανάγνωσης «Συζήτηση με τον Γιάννη Οικονομίδη»

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑