Άνοιξη Καλοκαίρι 2008 στους κινηματογράφους από τη NEW STAR

                                     

1-ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ ΑΝΕΒΑΙΝΕΙ ΤΗ ΣΚΑΛΑ

Σκηνοθέτης: Mikio Naruse

Σενάριο: Ryuzo Kikushima

Φωτογραφία: Masao Tamai

Μοντάζ: Eiji Ooi

Ήχος: Masao Fujiyoshi, Nao Shimonaga

Μουσική: Toshiro Mayuzumi

Παραγωγή: Toho International

Έτος: 1960

Είδος: ∆ράµα

Χώρα: Ιαπωνία

Γλώσσα: Ιαπωνικά

∆ιάρκεια: 110’

B/W

 

 

Το «Μια γυναίκα ανεβαίνει τη σκάλα» είναι η πιο γνωστή ταινία του Ναρούζε, αλλά και η επιτοµή

της θεµατολογίας και του µοναδικού του στυλιζαρίσµατος. Είναι η ιστορία της Κέικο µιας γκέισας,

χήρας, που εργάζεται ως “Mama-san” σε ένα µοντέρνο µεταπολεµικό µπαρ στην περιοχή

της Γκίνζα στο Τόκιο. Καθήκον της είναι να διασκεδάζει τους πελάτες, όταν τελειώνουν από

τη δουλειά τους. Είναι πολυµήχανη και έξυπνη, αλλά συνεχώς εγκλωβίζεται, αδυνατώντας να βρει

µια διέξοδο προς µια καλύτερη ζωή, «ανεβαίνοντας τη σκάλα» ξανά και ξανά. Το µινιµαλιστικό στυλ

του Ναρούζε, συνδυασµένο µε το υπέρκοµψο ασπρόµαυρο Tohoscope και την ελαφριά τζαζ

υπόκρουση συνθέτουν ένα απόλυτα µοντέρνο έργο που υπερβαίνει τις συµβάσεις

του µελοδράµατος φέρνοντας την ταινία ανάµεσα στα αδιαµφισβήτητα αριστουργήµατα

ενός «καθαρού» κινηµατογράφου που κατορθώνει, όντας ανυποχώρητος στην αισθητική του,

να παραµένει ταυτόχρονα απολαυστικός και για το ευρύτατο κοινό .

 

 

2-ΣΚΟΡΠΙΑ ΣΥΝΝΕΦΑ

4ο στη σειρά των ∆έκα Καλύτερων Ταινιών

του Kinema Junpo

Σκηνοθέτης: Mikio Naruse

Σενάριο: Nobuo Yamada

Φωτογραφία: Yuzuru Azaiwa

Μοντάζ: Hideshi Ohi

Ήχος: Masao Fujiyoshi, Hisashi Shimonaga

Μουσική: Toru Takemitsu

Παραγωγή: Toho International

Έτος: 1967

Είδος: ∆ράµα

Χώρα: Ιαπωνία

Γλώσσα: Ιαπωνικά

∆ιάρκεια: 107’

Color

 

O Σίρο Μισίµα είναι υπαίτιος ενός αυτοκινητιστικού δυστυχήµατος στο Τόκυο, που οδηγεί στο

θάνατο ενός άντρα. Ο Σίρο αθωώνεται στο δικαστήριο, αλλά η εταιρία του τον µεταθέτει στο

 

 

Αοµόρι. Βασανισµένος από τις τύψεις, ο Σίρο πριν φύγει προσφέρεται να πληρώσει στη χήρα του

άτυχου άντρα, τη Γιουµικό, µια µηνιαία αποζηµίωση. Η Γιουµικό αρχικά αρνείται, αλλά υπό την

πίεση των δικών της αποδέχεται τελικά τα λεφτά. Προσπαθώντας να ξεχάσει το δυστύχηµα, η

Γιουµικό πηγαίνει στην πατρίδα της, το Αοµόρι. Εκεί, θα συναντηθούν, θα ερωτευτούν και θα

αποφασίσουν να φύγουν µαζί. Ένα αυτοκινητικό δυστύχηµα που θα συµβεί µπροστά τους, θα

τους κάνει να συνειδητοποιήσουν ότι ποτέ δε θα µπορέσουν να είναι µαζί. Τα «Σκόρπια Σύννεφα»

είναι η τελευταία ταινία του Ναρούζε και από τα λιγοστά έγχρωµα φιλµ της τεράστιας φιλµογραφίας

του. Το χρώµα αναδεικνύεται σε κορυφαίο πρωταγωνιστή της µελαγχολικής πορείας των δυο

πρωταγωνιστών κι η χρήση του, ενσωµατωµένη πλήρως στο στυλ του Ναρούζε, συνθέτει σε µια

µυστηριακή, χαµηλόφωνη, αλλά και σπαρακτική ελεγεία για την απώλεια.

 

 

3-ΚΥΜΑΤΙΣΤΑ ΣΥΝΝΕΦΑ

1ο στη σειρά των ∆έκα Καλύτερων Ταινιών

του Kinema Junpo

Σκηνοθέτης: Mikio Naruse

Σενάριο: Yoko Mizuki

Φωτογραφία: Masao Tamai

Μοντάζ: Hidefumi Oi

Ήχος: Hisashi Shimonaga

Μουσική: Ichiro Saito

Παραγωγή: Toho International

Έτος: 1955

Είδος: ∆ράµα

Χώρα: Ιαπωνία

Γλώσσα: Ιαπωνικά

∆ιάρκεια: 123’

B/W

 

Τον Νοέµβρη του 1964 ένα γκρουπ από εξαντληµένους και πάµφτωχους Ιάπωνες

από την Ινδοκίνα, αποβιβάζονται σε ένα γιαπωνέζικο λιµάνι µαζί µε τα λιγοστά τους υπάρχοντα,

ώστε να εγκατασταθούν εκ νέου στη χώρα µετά τον πόλεµο. Ανάµεσά τους η Γιουκίκο, µια νεαρή

γυναίκα που εργαζόταν ως δακτυλογράφος της αποστολής στην Ινδοκίνα. Στο µεταπολεµικό Τόκιο

η Γιουκίκο θα συναντήσει τον Τοµιόκα, έναν παλιό εραστή της, θα τον ερωτευτεί από την αρχή,

όµως θα βιώσει την απογοήτευση. Βασισµένη στη νουβέλα του Φουµίκο Χαγιάσι, η ταινία αποτελεί

ένα συγκινητικό πορτρέτο της µελαγχολίας, της πνευµατικής παραίτησης και της µονόπλευρης

επιθυµίας. Ο Ναρούζε, σε µια από τις κορυφαίες δηµιουργίες του, επεξεργάζεται το θέµα

της απόστασης ανθρώπων στο παρόν, αλλά και καταστάσεων στον χρόνο, συνθέτοντας

ένα θλιµµένο, χαµηλόφωνο µινιµαλιστικό ποίηµα για την απώλεια.

 

 

4-ΓΥΝΑΙΚΑ ΣΤΟΥΣ ΑΜΜΟΛΟΦΟΥΣ

Υποψηφιότητα για OSCAR:

Καλύτερης Σκηνοθεσίας, 1966

Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας, 1965

Φεστιβάλ Καννών:

Ειδικό Βραβείο Κριτικής Επιτροπής1964

Blue Ribbon Awards:

Καλύτερου Σκηνοθέτη, Καλύτερης Ταινίας, 1965

Σκηνοθέτης: Hiroshi Teshigahara

Σενάριο: Kοbο Abe

Φωτογραφία: Hiroshi Segawa

 

 

Μοντάζ: Fusako Shuzui

Μουσική: Tοru Takemitsu

Παραγωγή: Toho International

Έτος: 1964

Είδος: ∆ράµα

Χώρα: Ιαπωνικά

∆ιάρκεια: 123’

Β/W

 

Μια από τις µεγάλες στιγµές της κινηµατογραφικής δηµιουργίας στην δεκαετία του ?60, κι η µεγάλη

αποκάλυψη στην ∆ύση της σουρεαλιστικής, ιδιοσυγκρασιακής θεώρησης του κόσµου από τον

Χιρόσι Τεσιγκαχάρα. Ένας ερασιτέχνης εντοµολόγος αφήνει το Τόκιο για να µελετήσει ένα

αταξινόµητο είδος σκαθαριού που ζει σε µια µακρινή, αχανή έρηµο. Όταν χάνει το λεωφορείο για να

επιστρέψει στον πολιτισµό, πείθεται να περάσει τη νύχτα στο σπίτι µιας νεαρής χήρας που ζει σε

µια καλύβα στον πυθµένα ενός αµµόλοφου. Το αποτέλεσµα είναι µια από τις πιο πυρετώδεις όσο

και αισθαντικές απεικονίσεις της µάχης των φύλων στην ιστορία του σινεµά, και συνάµα, και µια

εφιαλτική παραβολή του καθηµερινού Σισύφειου αγώνα για ζωή.

 

5-Ο ΛΑΚΚΟΣ

Σκηνοθέτης: Hiroshi Teshigahara

Σενάριο: Kοbο Abe

Φωτογραφία: Hiroshi Segawa

Μοντάζ: Fusako Morimichi

Ήχος: Kenji Mori, Junosuke Okuyama

Παραγωγή: Toho International

Έτος: 1962

Είδος: ∆ράµα

Χώρα: Ιαπωνία

Γλώσσα: Ιαπωνικά

∆ιάρκεια: 97’

B/W

 

Ένας ανθρακωρύχος αφήνει τους εργοδότες του και φεύγει µε το νεαρό γιο του για να γίνει

εποχιακός εργάτης. Περιπλανάται σε απόκοσµα, µυστηριώδη τοπία, ενώ ένας αινιγµατικός άνδρας

στα ολόλευκα τον παρακολουθεί και τον φωτογραφίζει. Τελικά, έρχεται πρόσωπο µε πρόσωπο

µε το αναπόφευκτο πεπρωµένο του. Το ντεµπούτο του Χιρόσι Τεσιγκαχάρα και η πρώτη

συνεργασία του µε το µυθιστοριογράφο Kobo Abe, µια µυστηριώδης, ανήσυχη ιστορία

φαντασµάτων, ένα πορτρέτο της ανθρώπινης αλλοτρίωσης και µια προκλητική σουρεαλιστική

κριτική της ανελέητης βιοµηχανίας κι ένα ασπρόµαυρο επίτευγµα του Χιρόσι Σεγκάβα.

 

 

6-ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΕΝΟΣ ΑΛΛΟΥ

1ο στη Mainichi Film Concours:

Καλύτερης Καλλιτεχνικής ∆ιεύθυνσης,

Καλύτερου Film Score, 1967

Σκηνοθέτης: Hiroshi Teshigahara

Σενάριο: Kοbο Abe

Φωτογραφία: Hiroshi Segawa

Μοντάζ: Fusako Shuzui

Μουσική: Tοru Takemitsu

Παραγωγή: Toho International

 

 

Έτος: 1967

Είδος: ∆ράµα

Χώρα: Ιαπωνία

Γλώσσα: Ιαπωνικά

∆ιάρκεια: 122’

B/W

 

Ένα συγκλονιστική υπαρξιακό δράµα επιστηµονικής φαντασίας αναλύει θέµατα ταυτότητας,

σχεδόν κυριολεκτικά µε το νυστέρι ενός χειρούργου. Ο Οκουγιάµα, που παραµορφώθηκε

από τη φωτιά σε ένα εργατικό ατύχηµα και αποξενώθηκε από οικογένεια και φίλους, δέχεται

να πάρει µέρος στο ριζοσπαστικό πείραµα του ψυχιάτρου του: µια µεταµόσχευση του προσώπου

ενός ξένου. Ο Oκουγιάµα, µακριά από τον κόσµο που τον περιβάλλει, αρχίζει να ενδίδει

σε σκοτεινούς πειρασµούς. Με µια ανεπανάληπτη εικονοποιία, η ταινία εξερευνά απ’ τη µια τα όρια

και την ελευθερία που εµπεριέχει την απόκτηση µιας νέας περσόνας και θέτει ερωτήµατα

την αντίληψη της ανθρώπινης ατοµικότητας.

 

 

7-ΝΕΥΡΙΚΟΣ ΕΡΑΣΤΗΣ

Όσκαρ:

Καλύτερης Ηθοποιού (Diane Keaton),

Καλύτερης Σκηνοθεσίας, Καλύτερης Ταινίας,

Καλύτερου Σεναρίου 1978

Βραβεία BAFTA:

Καλύτερης Ηθοποιού, Καλύτερης Σκηνοθεσίας,

Καλύτερου Μοντάζ, Καλύτερης Ταινίας,

Καλύτερου Σεναρίου 1978

Βραβείο Bodil:

Καλύτερης Μη-Ευρωπαϊκής ταινίας 1978

Βραβείο Cinema Writers Circle (Ισπανία):

Καλύτερης Ξένης Ταινίας 1979

Χρυσή Σφαίρα:

Καλύτερης Ηθοποιού (Diane Keaton) 1978

24 διεθνή βραβεία

Σκηνοθεσία: Γούντι Άλλεν

Σενάριο: Γούντι Άλλεν, Μάρσαλ Μπρίκµαν

Φωτογραφία: Gordon Willis

Μοντάζ: Wendy Greene Bricmont, Ralph Rosenblum

Ήχος: Dan Sable

Παραγωγή: Charles H. Joffe, Jack Rollins

Έτος: 1977

Χώρα: ΗΠΑ

Γλώσσα: Αγγλικά / Γερµανικά

∆ιάρκεια: 93’

Color

 

 

Ο Γούντυ Άλλεν σκηνοθετεί, γράφει το σενάριο και πρωταγωνιστεί. “Ένας νευρωτικός κωµικός που

έχει εµµονή µε το θάνατο, ο Άλβι Σίνγκερ, ερωτεύεται την Άνι Χωλ κι αρχίζει µαζί της µια επταετή

σχέση, η οποία µας παρουσιάζεται µέσα από προβολές στο παρελθόν (flashback), που τόσο

αριστοτεχνικά χειρίζεται ο σκηνοθέτης. Οι εντάσεις κι οι τσακωµοί που οφείλονται κατά κύριο λόγο

στη φύση των χαρακτήρων τους, οδηγούν στο χωρισµό του ζευγαριού, παρ’ όλες τις επίµονες

προσπάθειες του Άλβι να κρατήσει την Άνι. Η Άνι φεύγει από τη Νέα Υόρκη και συζεί µε ένα

 

 

στέλεχος δισκογραφικής εταιρίας. Ο Άλβι συνειδητοποιώντας ότι αγαπά ακόµα την Άνι προσπαθεί

απεγνωσµένα να την πείσει να γυρίσει πίσω. Μέσα από τους χαρακτήρες και τις νευρώσεις τους,

παρουσιάζεται χιουµοριστικά η καθηµερινότητα των κατοίκων της Νέας Υόρκης και της Καλιφόρνια.

 

 

8-Ο ΕΙΡΗΝΟΠΟΙΟΣ

Σκηνοθεσία: Γούντι Άλεν

Σενάριο: Γούντι Άλεν

Παίζουν: Γούντι Άλεν, Νταϊάν Κίτον

Φωτογραφία: Σισλαίν Κλοκέ

Μοντάζ: Ρον Κάλις, Ραλφ Ρόζενµπλουµ

Κοστούµια: Γκλάντις ντε Σεγκονζάκ

Έτος:1975

∆ιάρκεια: 85’

Χώρα: Γαλλία / Η.Π.Α.

Γλώσσα: Αγγλικά

Color

 

Όταν ο Ναπολέων απειλεί να εισβάλει στη Τσαρική Ρωσία, ο δειλός Μπορίς Γκρούσενκο

αναγκάζεται να καταταγεί στον στρατό για να σώσει τη χώρα του. Μάλιστα καταφέρνει

να αιχµαλωτίσει µια οµάδα αξιωµατικών του εχθρού αλλά ο Γαλλικός Στρατός είναι πολύ ισχυρός

και σύντοµα ο Ναπολέων φτάνει στη Μόσχα. Ο Μπορίς µαζί µε τη Σόνια (Νταϊάν Κίτον), η οποία

είναι η αγαπηµένη του καταστρώνουν σχέδιο δολοφονίας του Ναπολέοντα αλλά κάποιος άλλος

τους προλαβαίνει. ∆υστυχώς, στον τόπο του εγκλήµατος βρίσκεται ο Μπορίς, ο οποίος

συλλαµβάνεται και καταδικάζεται σε θάνατο. Μέσα στη φυλακή, ο άθεος Μπορίς µεταµορφώνεται

σε βαθιά θρησκευόµενο άτοµο και δέχεται τη επίσκεψη ενός αγγέλου που υπόσχεται να τον σώσει

από το εκτελεστικό απόσπασµα. Η εκτέλεση, όµως, πραγµατοποιείται αφήνοντας τον Μπορίς

απογοητευµένο και τη στιγµή του θανάτου του συνειδητοποιεί πως η πραγµατική ουσία

της ανθρώπινης ύπαρξης είναι µόνο η αγάπη και ο θάνατος.

 

 

9-MANXATAN

Βραβεία BAFTA:

Καλύτερης Ταινίας, Καλύτερου Σεναρίου 1980

Βραβείο Cesar:

Καλύτερης Ξένης Ταινίας 1980

Βραβείο NBR:

Καλύτερης Αγγλόφωνης Ταινίας,

∆εύτερου Γυναικείου Ρόλου 1979

Υποψηφιότητες για Οσκαρ:

Σεναρίου, Β΄ Γυναικείου Ρόλου

Σκηνοθέτης: Γούντι Άλεν

Σενάριο: Γούντι Άλεν, Μάρσαλ Μπρίκµαν

Παίζουν: Γούντι Άλεν, Νταϊάν Κίτον, Μέριλ Στριπ

Φωτογραφία: Γκόρντον Ουϊλις

Μοντάζ: Σούζαν Ε. Μορς

Παραγωγή: Charles H. Joffe

Έτος: 1979

Είδος: Κωµωδία / Αισθηµατική κοµεντί

Χώρα: ΗΠΑ

Γλώσσα: Αγγλικά

∆ιάρκεια: 96’

B/W

 

Ο Γούντυ Άλλεν σκηνοθετεί, γράφει το σενάριο και πρωταγωνιστεί. “Ένας νευρωτικός κωµικός που

έχει εµµονή µε το θάνατο, ο Άλβι Σίνγκερ, ερωτεύεται την Άνι Χωλ κι αρχίζει µαζί της µια επταετή

σχέση, η οποία µας παρουσιάζεται µέσα από προβολές στο παρελθόν (flashback), που τόσο

αριστοτεχνικά χειρίζεται ο σκηνοθέτης. Οι εντάσεις κι οι τσακωµοί που οφείλονται κατά κύριο λόγο

στη φύση των χαρακτήρων τους, οδηγούν στο χωρισµό του ζευγαριού, παρ’ όλες τις επίµονες

προσπάθειες του Άλβι να κρατήσει την Άνι. Η Άνι φεύγει από τη Νέα Υόρκη και συζεί µε ένα

στέλεχος δισκογραφικής εταιρίας. Ο Άλβι συνειδητοποιώντας ότι αγαπά ακόµα την Άνι προσπαθεί

απεγνωσµένα να την πείσει να γυρίσει πίσω. Μέσα από τους χαρακτήρες και τις νευρώσεις τους,

παρουσιάζεται χιουµοριστικά η καθηµερινότητα των κατοίκων της Νέας Υόρκης και της Καλιφόρνια.

 

 

10-Ο ΥΠΝΑΡΑΣ

Σκηνοθέτης: Woody Allen

Σενάριο: Woody Allen, Marshall Brickman

Φωτογραφία: David M. Walsh

Μοντάζ: N. Brown, R. Kalish, R Rosenblum

Ήχος: Jess Soraci

Παραγωγή: Jack Grossberg

Έτος: 1973

Είδος: Κωµωδία / Επιστηµονικής Φαντασίας

Χώρα: ΗΠΑ

Γλώσσα: Αγγλικά

∆ιάρκεια: 89’

Color

 

Ο Μάιλς Μονρό, ένας Νεοϋορκέζος τζαζίστας, εισάγεται στο νοσοκοµείο για να υποβληθεί

σε µια εγχείρηση ρουτίνας. Τίποτε δεν πάει καλά κι ο ήρωας βρίσκεται να καταψύχεται για διακόσια

χρόνια, για να διατηρηθεί στη ζωή. Ξυπνά εν έτει 2.174 σ’ έναν κόσµο, που του είναι εντελώς

άγνωστος, εκτός από κάποιες σταθερές «αξίες», όπως τα Mac Donald’s και βρίσκεται αντιµέτωπος

µε έναν ολοκληρωτικό κόσµο. Ξένος σε µια ξένη χώρα θεωρείται δηµόσιος κίνδυνος κι αναγκάζεται

να µεταµφιεστεί σε ροµπότ για να προστατευτεί. Το ερωτικό στοιχείο είναι και πάλι παρόν

στο κωµικό ειδύλλιο που αναπτύσσεται όταν πηγαίνει ως υπηρέτης στο σπίτι µιας νεαρής κοπέλας.

 

 

 

11-ΜΠΑΝΑΝΕΣ

Σκηνοθεσία: Γούντι Άλεν

Σενάριο: Γούντι Άλεν, Μίκι Ρόουζ

Παίζουν: Γούντι Άλεν, Λουίζ Λάσερ, Κάρλος Μονταλµπάν

∆ιεύ. Φωτογραφίας: Άντριου Μ. Κοστικιάν

Μοντάζ: Ρον Κάλις, Ραλφ Ρόζενµπλουµ

Μουσική: Μάρβιν Χάµλις

Έτος: 1971

∆ιάρκεια: 82’

Χώρα: Η.Π.Α.

Γλώσσα: Αγγλικά

Color

 

Ο Φίλντιν Μέλις , ένας µοναχικός και αδέξιος Νεοϋρκέζος, ερωτεύεται τη Νάνσι, µια πολιτική

ακτιβίστρια. Πηγαίνει σε πορείες και προσπαθεί µε διάφορους τρόπους να την πείσει ότι αξίζει

την αγάπη της, αλλά η Νάνσι τον απορρίπτει καθώς θέλει κάποιον µε µεγαλύτερες ηγετικές

ικανότητες. Ο Φίλντιν πηγαίνει στο Σαν Μάρκος, ένα µικροσκοπικό κράτος της Λατινικής Αµερικής

που κυβερνάται από έναν σκληρό δικτάτορα. Επικρατεί αναταραχή, ο Φίλντιν τάσσεται στο πλευρό

 

 

των ανταρτών και καταφέρνει τελικά να γίνει πρόεδρος της χώρας. Όταν επιστρέφει στις Η.Π.Α.

για να κλείσει κάποιες εµπορικές συµφωνίες, ξανασυναντά τη Νάνσι, η οποία αυτή τη φορά

τον ερωτεύεται.

 

 

12-ΟΛΑ ΟΣΑ ΘΕΛΑΤΕ ΝΑ ΜΑΘΕΤΕ ΓΙΑ ΤΟ ΣΕΞ

Σκηνοθεσία: Γούντι Άλεν

Σενάριο: Γούντι Άλεν

Παίζουν: Γούντι Άλεν, Τζον Καραντάιν, Λιν Ρεντγκρέιβ,

Μπαρτ Ρέινολντς, Τζιν Γουάιλντερ, Τίτος Βανδής

Φωτογραφία: Ντέιβιντ Μ. Ουόλς

Μοντάζ: Έρικ Άλµπερτσον

Έτος: 1972

Μουσική: Μάντελ Λόου

∆ιάρκεια: 87’

Χώρα: Η.Π.Α.

Γλώσσα: Αγγλικά/Ιταλικά

B/W, Color

 

Εφτά ξεκαρδιστικές βινιέτες συνθέτουν αυτή τη σπονδυλωτή ταινία που έγραψε και σκηνοθέτησε

ο Γούντι Άλεν, αντλώντας την έµπνευσή του από το οµότιτλο βιβλίο του σεξολόγου ∆ρ. Ντέιβιντ

Ρούµπεν. Η ταινία δεν λειτουργεί µόνο ως παρωδία των εγχειριδίων για το σεξ αλλά είναι και µια

ευφυής σάτιρα των σεξουαλικών ηθών. «Έχουν αποτέλεσµα τα αφροδισιακά;», «Τι είναι

ο σοδοµισµός;», «Γιατί κάποιες γυναίκες δυσκολεύονται να φτάσουν σε οργασµό;», «Οι τραβεστί

είναι οµοφυλόφιλοι;», «Τι συµβαίνει κατά τη διάρκεια της εκσπερµάτωσης;» είναι µερικά

από τα ερωτήµατα στα οποία επιχειρούν να απαντήσουν οι ήρωες των µικρών ιστοριών.

Μια φράση στο τέλος της 6ης σκηνής µοιάζει να συνοψίζει ιδανικά το θέµα και των εφτά

επεισοδίων: «Ορισµένα πράγµατα για το σεξ? καλύτερα να µένουν άγνωστα.».

 

 

13-ΟΙ ΕΡΩΤΕΣ ΤΗΣ ΑΣΤΡΕΑ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΕΛΑΝΤΟΝ

Υποψήφιο για το Χρυσό Λέοντα

Φεστιβάλ Βενετίας

Σκηνοθέτης: Eric Rohmer

Σενάριο: Honor d’Urf (νουβέλα), Eric Rohmer (προσαρµογή)

Φωτογραφία: Diane Baratier

Μοντάζ: Mary Stephen

Ήχος: Pascal Ribier

Μουσική: Jean-Louis Valero

Έτος: 2007

Χώρα: Γαλλία, Ιταλία, Ισπανία

Γλώσσα: Γαλλικά

∆ιάρκεια: 109’

Color

 

O Ερίκ Ροµέρ, έπειτα από 50 χρόνια αδιάκοπης δηµιουργίας γυρίζει την (κατά δήλωσή του) τελευταία ταινία του (διανύει

άλλωστε το 88ο έτος της ηλικίας του). Ο µεγάλος µετρ των περιπλοκών του έρωτα και της ηθικής γράφει τον επίλογο

του δικού του βιβλίου (πιο σωστά, εγκυκλοπαίδειας) µε µια απρόσµενη, απλή όσο και τολµηρή, αν αναλογιστεί κανείς

τις επιταγές των καιρών, κίνηση. ∆ιασκευάζει για την µεγάλη οθόνη ένα από τα πιο γνωστά γαλλικά µυθιστορήµατα

(αναφέρεται και ως το πρώτο γαλλόφωνο best seller), το «Οι έρωτες της Αστρέα και του Σελαντόν», του Ονορέ Ντ’ Ουφρέ

του 17ου αιώνα, λαϊκό ανάγνωσµα για γενεές γενεών Γάλλων. Ένα έργο βαθειά επηρεασµένο από το «Αρκαδικό ιδεώδες»

που επηρέασε πολλούς Ευρωπαίους διανοούµενους της εποχής. Μια ροµαντική ιστορία που τοποθετείται κάπου

στους πρώτους µετά Χριστόν αιώνες, γραµµένη τον 17ο, µεταφέρεται στο σινεµά τον 21ο. Η σύζευξη των περί έρωτος και

συµπαραµαρτούντων αντιλήψεων τριών άσχετων χρονικών περιόδων από µόνη της είναι ένα τολµηρό εγχείρηµα.

 

 

Ο Σελαντόν και η Αστρέα είναι δυο γοητευτικοί νέοι που ζουν σε ένα παραµυθένιο δάσος. Ερωτεύονται, όµως η οικογένεια

του αγοριού πιέζει για τον γάµο µε κάποια βοσκό της επιλογής της. Ο Σελαντόν προσποιείται πως πράγµατι είναι

ερωτευµένος µε κάποια άλλη κοπέλα, όµως η Αστρέα παρεξηγεί το φέρσιµό του και του δηλώνει πως δεν θέλει ποτέ να

τον ξαναδεί µέχρι να το ζητήσει η ίδια. Ο Σελαντόν απελπίζεται και αποπειράται να πεθάνει πέφτοντας στην λίµνη.

Οι νύµφες του δάσους θα τον σώσουν και θα τον περιθάλψουν, όµως, γοητευµένες από την οµορφιά του νέου,

θα προσπαθήσουν να τον σαγηνεύσουν για πάντα µε την λαγνεία τους. Ο Σελαντόν θα ξεφύγει µε δυσκολία, όµως,

υπακούει στην επιθυµία της αγαπηµένης του να µην τον ξαναδεί ποτέ. Η µοίρα και όλοι οι υπόλοιποι ήρωες του έργου,

θα χρησιµοποιήσουν ένα σωρό τεχνάσµατα και τακτικές έτσι ώστε οι δυο νέοι να ξανασµίξουν.

Γυρισµένο στα µαγευτικά τοπία των αρχαίων Γαλλικών ∆ασών και των ορεινών Άλπεων, µε πολύπλοκη ψηφιακή χρωµατική

επεξεργασία, το έργο κατ’ αρχήν είναι ένα γοητευτικό παραµύθι, ένα αγχολυτικό όσο και διασκεδαστικό διάλειµµα

των σύγχρονων ασφυκτικών ρυθµών, ένα ταξίδι στην αληθινή φύση και τα απλά, σχεδόν ιδεατά πια συναισθήµατα.

Φυσικά ο Ροµέρ, πάντοτε επιρρεπής στην υπονόµευση και την συχνά ειρωνική ανάλυση της λογικής πίσω από τις λέξεις,

των πράξεων πίσω από τις δηλώσεις, παρακολουθεί τους δυο νεαρούς ήρωες µε τρόπο που συχνά µας θυµίζει τις µεγάλες

του δηµιουργίες όπως η «Νύχτα µε την Μοντ» και το «Γόνατο της Κλαίρης». Απλώς, τώρα, επιλέγει να κλείσει το φιλµ

και την καριέρα του µε λιγότερο κυνισµό, περισσότερη τρυφερότητα και µια αισιόδοξη µατιά στους ανθρώπους

και τις αέναες συναισθηµατικές περιπέτειές τους. Μας αποχαιρετά µε ένα ταξίδι στα αρχέγονα δάση, τους δρυΐδες

και τις νύµφες, στις επαναλαµβανόµενες παρεξηγήσεις και ουτοπίες του έρωτα, ένα γλυκό αντίο που µας χαρίζει

γενναιόδωρα.

 

 

14-SONIC MIRROR

Σκηνοθέτης: Mika Kaurismaki

Σενάριο: Uwe Dresch, Marco Forster, Mika Kaurismaki

Φωτογραφία: Jacques Cheuiche

Μοντάζ: Christian Kramer, Oli Weiss

Μουσική: Bill Cobham

Ήχος: Uwe Dresch, Tobias Fleig

Οπτικά εφέ: Roger Kleiber

Παραγωγός: Marco Forster

Έτος: 2007

Είδος: Ντοκιµαντέρ Χώρα: Σουηδία, Φιλανδία, Γερµανία

Γλώσσα: Αγγλικά ∆ιάρκεια: 79’

Color

 

Για τους περισσότερους από µας η µουσική είναι θεµελιώδες επικοινωνιακό εργαλείο και

αναπόσπαστο κοµµάτι της ζωής µας είτε ασχολούµαστε µ’ αυτή επαγγελµατικά είτε όχι. Η νέα

ταινία του Μίκα Καουρισµάκι αποτελεί ένα εκπληκτικό και συναισθηµατικό ταξίδι στον κόσµο της

µουσικής µε στόχο την αποκάλυψη της µαγικής σχέσης ανάµεσα στη ζωή και το ρυθµό. Ο θρύλος

των κρουστών Billy Cobham µας µεταφέρει από τις µουσικές σκηνές της ∆ύσης στα γκέτο της

βραζιλιάνικης κοινότητας κι από κει στον αποµονωµένο κόσµο της µουσικής εµπειρίας των

αυτιστικών. Αυτοί οι διαφορετικοί κόσµοι ενώνονται µε έναν µυστικιστικό και κρυφό τρόπο. Η

µουσική είναι συναίσθηµα. Η µουσική είναι επικοινωνία. Η µουσική είναι ταυτότητα. Η µουσική είναι

µια γνήσια, παγκόσµια γλώσσα, που εκφράζει ελπίδα, αγάπη, φιλοδοξία και χαρά. Το «Sonic

Mirror» είναι µια ταινία γεµάτη ήχους, συναίσθηµα, αυθεντικότητα από την πρώτη ως την τελευταία

στιγµή.

 

 

15-Η ∆ΑΣΚΑΛΑ ΤΟΥ ΠΙΑΝΟΥ

Φεστβάλ Καννών 2001:

Μεγάλο βραβείο Κριτικής Επιτροπής,

Βραβείο Καλύτερου Ανδρικού Ρόλου,

Βραβείο Καλύτερου Γυναικείου Ρόλου

Ευρωπαϊκά Βραβεία Κινηµατογράφου 2001:

Βραβείο Καλύτερου Γυναικείου Ρόλου

Υποψήφιο για το βραβείο BAFTA

 

 

 

Σκηνοθέτης: Mikael Haneke

Σενάριο: Michael Haneke

∆ιεύθυνση Φωτογραφίας: Christian Berger

Μοντάζ: Monika Willi, Nadine Muse

Ήχος: Guillaume Sciama, Jean-Pierre LaForce

Μουσική: Martin Achenbach

Παραγωγοί: Michael Katz, Yvon Crenn, Christine Gozlan

Έτος: 2000

Χώρα: Αυστρία/Γαλλία

Γλώσσα: Γαλλικά

∆ιάρκεια: 130’

Color

 

H Αµερικανική εκδοχή του Funny Games που κυκλοφόρησε πρόσφατα, έφερε στο ευρύτερο κοινό το

σύµπαν του Μίκαελ Χάνεκε, έναν κόσµο όπου κανείς µας δεν αισθάνεται άνετα, έναν κόσµο απελπιστικά

κοντινό στον δικό µας. Η «∆ασκάλα του Πιάνου» είναι ακόµα ένα σκοτεινό αστέρι του παγωµένου κόσµου

του Αυστριακού δηµιουργού. Αυτή την φορά, το µέσο της κατά Χάνεκε «επικοινωνίας» µεταξύ των ηρώων

του, δηλαδή το µέσο εξευτελισµού, βασανισµού, ταπείνωσης και γελοιοποίησης δεν είναι ο θάνατος

ή η απειλή του θανάτου, αλλά ο έρωτας και το σεξ. Η Ιζαµπέλ Ιπέρ είναι η αυστηρή, σοβαρή δασκάλα

πιάνου που ζει µε την αυταρχική µητέρα της Ανί Ζιραρντό. Η γνωριµία της µε τον νεαρό µαθητή µουσικής

Μπενό Μαγκιµέλ θα εξελιχθεί σε µια ακραία ερωτική σχέση, η σκοτεινή πλευρά της σεβαστής δασκάλας,

ο εθισµός στο πορνό, η προτίµηση στον σαδοµαζοχισµό, η ανίκητη τάση για βασανισµό και εξαχρείωση

του ερωτικού συντρόφου θα οδηγήσουν στην τραγωδία. Ο Χάνεκε και πάλι φιλµάρει το «Κακό» που

κατευθύνει τους τελευταίους χαρακτήρες που θα περίµενε κανείς να υποκύψουν, δηµιουργεί καταστάσεις

που φέρνουν στην καλύτερη περίπτωση σε αµηχανία τον θεατή. Οι ακραίες σεξουαλικές συµπεριφορές των

εραστών διαµείβονται, όπως και οι φόνοι στο Funny Games, εκτός πεδίου κι όµως είναι σαν να τις έχουµε

παρακολουθήσει µε τα µάτια κλειστά. Γνωρίζουµε καρέ µε το καρέ την απόγνωση και την κακία

της αυστηρής Ιπέρ. Και όπως πάντα στις ταινίες του Χάνεκε τροµάζουµε. Το «γιατί» της συµπεριφοράς

παραµένει ένα αίνιγµα. Μπορεί να οφείλεται και στην καταπιεστική µητέρα, σε κάποιο τραύµα

του παρελθόντος, όπως στην «Αποστροφή» του Πολάνσκι. Μπορεί κι η Ιπέρ να είναι µια γεννηµένη

ψυχοπαθής. Ως συνήθως όµως ο Χάνεκε (και η Έλφριντ Γελινεκ, συγγραφέας του βιβλίου που βασίστηκε

το φιλµ, βραβείο Νόµπελ Λογοτεχνίας) αφήνει να εννοηθεί το χειρότερο. Τι γίνεται αν το κακό ενυπάρχει

στον ίδιο τον πολιτισµό; Μήπως οι θείες µελωδίες του κλασσικού ρεπερτορίου που κυριαρχούν στην ηχητική

µπάντα έχουν παίξει τον ρόλο τους κι αυτές; Η λειτουργία και ο µηχανισµός του ίδιου του πιάνου, του καλώς

συγκερασµένου κυµβάλου ίσως; Άρα µήπως το «Κακό» είναι τελικά αναπόφευκτο; Η «∆ασκάλα του Πιάνου»

είναι ένας µεγαλοφυής εφιάλτης, όπως το ίδιο το πιάνο ένας τέλειος παγερός µηχανισµός. Ένας τέλειος

µηχανισµός αυθεντικού τρόµου.

 

 

16-ΧΑΜΕΝΗ ΛΕΩΦΟΡΟΣ

Σκηνοθέτης: David Lynch

Σενάριο: David Lynch, Barry Gifford

Φωτογραφία: Peter Deming

Μοντάζ: Mary Sweeney

Μουσική: Angelo Badalamenti

Παραγωγή: October Films

Έτος: 1997

Είδος: Σινεφίλ, Ψυχολογικό θρίλερ

Χώρα: ΗΠΑ

Γλώσσα: Αγγλικά

∆ιάρκεια:135’

Color

 

 

 

 

Εκτυλισσόµενη µε τη λογική ονείρου, που µπορεί να ερµηνευθεί αλλά ποτέ να εξηγηθεί, η

ΧΑΜΕΝΗ ΛΕΩΦΟΡΟΣ είναι διάστικτη από µια σειρά γεγονότων που απλά δεν µπορεί να έχουν

συµβεί: ένας άνδρας µεταβάλλεται σε κάποιον άλλο, µια γυναίκα που ίσως είναι νεκρή σαγηνεύει

τον άνδρα που ίσως τη σκότωσε, ένας άνδρας τηλεφωνεί στον εαυτό του και – παραδόξως –

βρίσκεται στην άλλη πλευρά της γραµµής για να απαντήσει στο τηλεφώνηµά του!

Καθώς το µεταµοντέρνο νουάρ περνά στη σφαίρα της επιστηµονικής φαντασίας, γίνεται προφανές

ότι στην ΧΑΜΕΝΗ ΛΕΩΦΟΡΟ, το µόνο βέβαιο είναι η αβεβαιότητα. Αυτό, και το γεγονός

ότι ο David Lynch παραµένει ένας απ’ τους πιο ξεχωριστούς και γοητευτικούς καλλιτέχνες

του σύγχρονου κινηµατογράφου.

 

 

17-ENCARNACION

∆ιεθνές Φεστιβάλ Κινηµατογράφου Τορόντο 2007:

Βραβείο Καινοτοµίας

Φεστιβάλ San Sebastian 2007:

Βραβείο FIPRESCI

Σκηνοθέτης: Anahi Berneri

Σενάριο: Sergio Wolf, Gustavo Malajovich, Anahi Berneri,

Mariana Dolores Espeja

Φωτογραφία: Diego Poleri

Μοντάζ: Alejandro Parysow

Παραγωγή: bd cine Srl.

Έτος: 2007

Χώρα: Αργεντινή

Γλώσσα: Ισπανικά

∆ιάρκεια: 93’

Color

 

Η σκηνοθέτις/σεναριογράφος Αναΐ Μπερνερί είναι η δηµιουργική δύναµη πίσω από τη συγκινητική

ιστορία της Έρνι Λεβιέ, µιας ηθοποιού από την Αργεντινή, τα καλύτερα χρόνια της οποίας είναι ήδη

παρελθόν. Η Έρνι Λεβιέ ζει µόνη στο διαµέρισµά της στο Μπουένος Άιρες, εργένισσα εκ

πεποιθήσεως, ενώ η έκδηλη επιπολαιότητά της κρύβει καλά ένα βαθύ αίσθηµα µοναξιάς και

ευθραυστότητας. Περιζήτητη ηθοποιός παλιότερα, τώρα πια αρκείται σε διαφηµιστικά και κάποιους

µικρούς ρόλους σε τηλεοπτικά σίριαλ. Όταν η Έρνι θα λάβει µια πρόσκληση για το πάρτυ

γενεθλίων της αγαπηµένης ανιψιάς της, Άννας, θα αποφασίσει να γυρίσει στην πόλη που

γεννήθηκε. Όµως, για την Έρνι η επιστροφή στις ρίζες είναι δύσκολη, µια ανώµαλη προσγείωση

µεταξύ οικογένειας και γειτονιάς, όπου όλοι την ξέρουν ως Ενκαρνασιόν ή αλλιώς το κορίτσι που

πήγε στη µεγάλη πόλη να πουλήσει το κορµί της σε ανήθικες ταινίες.

 

 

18-HONEY BABY

Σκηνοθέτης: Mika Kaurismaki

Σενάριο: Eike Goreczka, Mika Kaurismαki

Φωτογραφία: Timo Salminen

Μοντάζ: Karen Harley

Μουσική: Uwe Dresch, Andreas Schilling

Τραγούδια: Nikkie Sudden

Παραγωγή: Sergei Melkumov, Ulrich Meyszies, Yelena Yatsura

Είδος: Σινεφίλ / Road Movie

Έτος: 2005

Χώρα: Φινλανδία / Γερµανία / Λετονία / Ρωσία / Γαλλία

Γλώσσα: Αγγλικά, Εσθονικά

 

 

∆ιάρκεια: 100’

Color

 

 

To HONEY BABE είναι ένα «σύντοµο ροµάντζο», αισθηµατικό και κωµικό, σκοτεινό και παράξενο,

γεµάτο σουρεαλιστικές καταστάσεις, δια χειρός του ειδήµονος Μίκα Καουρισµάκι. Ένα µαγικό

µυστηριώδες ταξίδι από τη Γερµανία στο Μουρµάνσκ, στα χνάρια του ελληνικού µύθου του Ορφέα

και της Ευρυδίκης. Κατά τραγική σύµπτωση είναι και η τελευταία δουλειά ενός µοναχικού

τροβαδούρου της σύγχρονης ροκ σκηνής, του Νίκι Σάντεν, που πέθανε στο Βερολίνο ένα χρόνο

µετά τα γυρίσµατα.

Ο Τοµ (ο Ορφέας) είναι ένας Αµερικανός µουσικός που κατέληξε στη Γερµανία, µετά από

πολλά χρόνια στο δρόµο. Υποφέροντας από ένα παιδικό ψυχολογικό τραύµα, δεν αντέχει

τις µακροχρόνιες σχέσεις. Έτοιµος να γυρίσει πίσω στην πατρίδα Αµερική, λίγο πριν το ταξίδι

είναι υποχρεωµένος να κάνει µια τουρνέ σε κλαµπ της Βαλτικής. Η Νατάσα (η Ευρυδίκη),

µεγαλωµένη φτωχικά σε φάρµα της βόρειας Ρωσίας, προσπαθεί µε κάθε τρόπο να φτιάξει τη ζωή

της. Όνειρό της ήταν πάντοτε να γίνει µπαλαρίνα, όµως η καριέρα της ποτέ δεν πήγε όπως

ονειρευόταν. Ήρθε κι αυτή στη Γερµανία για να παντρευτεί τον Καρλ (Αρισταίος), πλούσιο

επιχειρηµατία που θα της προσφέρει ό,τι επιθυµούσε στη ζωή, αλλά την παραµονή του γάµου,

η Νατάσα αποφασίζει να το σκάσει. Οι δρόµοι του Τοµ και της Νατάσα διασταυρώνονται.

Η εµφάνιση της κοπέλας µαγεύει τον Τοµ. Όταν αντιλαµβάνεται πως την κυνηγούν,

παρατά τα πάντα και την υπερασπίζεται.

 

 

19-ZABRISKIE POINT

Μια απ’ τις καλύτερες ταινίες

του µεγάλου δηµιουργού

40 χρόνια µετά

Σκηνοθέτης: Michelangelo Antonioni

Σενάριο: Michelangelo Antonioni, Harrison Starr, Clare Peploe

Φωτογραφία: Alfio Contini

Μοντάζ: Franco Arcalli, Jim Benson

Σπέσιαλ εφέ: Earl McCoy

Μουσική: David Gilmour, Pink Floyd, Roger Waters

Παραγωγός: Carlo Ponti

Σχεδιασµός παραγωγής: Dean Tavoularis

Έτος: 1970

Χώρα: ΗΠΑ

Γλώσσα: Αγγλικά

∆ιάρκεια: 110’

Color

 

Το Zabriskie Point είναι η µοναδική ταινία του µεγάλου Ιταλού δηµιουργού που γυρίστηκε στην

Αµερική. Μέσα από τη χαλαρή ιστορία ενός νεαρού πολιτικοποιηµένου ακτιβιστή και της

γραµµατέως ενός επιχειρηµατία, την τυχαία συνάντησή τους, τον έρωτά τους, την περιπλάνησή

τους στην έρηµο, την δολοφονία του νέου από τους αστυνοµικούς και την επιστροφή της ηρωίδας

στην καθηµερινότητά της, ο Αντονιόνι καταθέτει την δική του µατιά στα ταραγµένα όσο και ανήσυχα

sixties στις Η.Π.Α., στην ουτοπία της εξεγερµένης αµερικάνικης νεολαίας, στον διαρκή εφιάλτη της

καταναλωτικής κοινωνίας, στην γοητεία της περιπλάνησης στην άγνωστη ήπειρο.

Με ένα σχεδόν ντοκιµαντερίστικο στυλ, µε µουσικές των Stones, των Grateful Dead και των Pink

Floyd, ο Αντονιόνι βρίσκει την αφορµή να διατρέξει µια δεκαετία και µια ήπειρο, να σηµαδέψει την

σεξουαλική απελευθέρωση µε µια εµβληµατική ερωτική σεκάνς, να καταλήξει στο οικείο «ψυχρό»

µεγαλοαστικό περιβάλλον, πριν το κυριολεκτικά εκρηκτικό, αναπάντεχο φινάλε (που αντέγραψε και

ο Φίντσερ στο Fight Club). Μολονότι εντελώς διαφορετικό από όλα τα υπόλοιπα φιλµ του µεγάλου

 

 

κινηµατογραφιστή, το Zabriskie Point παραµένει ακόµα και σήµερα µια αυθεντική δηµιουργική

κατάθεση για την έκρηξη των sixties, την αντικουλτούρα, την ιδεολογική σύγχυση, την λυσσασµένη

επιθυµία για εξέγερση, το ουτοπικό πλην όµως διαρκές όραµα της ανατροπής, ένας νεολαιϊστικος

και όχι µόνο στοιχειωµένος µύθος που επανέρχεται µε κάθε προβολή, µε κάθε νότα, µε κάθε

κραυγή;

 

 

20-CALIFORNIA DREAMIN’(ENDLESS)

Φεστιβάλ Καννών 2007 :

Ένα κάποιο βλέµµα,

Ειδική µνεία στο Φεστιβάλ της Ίµπιζα 2007,

Βραβείο Καλύτερης Ταινίας και Βραβείο Κοινού

Ευρωπαϊκό Φεστιβάλ Κινηµατογράφου 2007,

Βραβείο Καλύτερης Ταινίας και Βραβείο Κοινού

Anonimul Ανεξάρτητο Φεστιβάλ Κινηµατογράφου

Σκηνοθέτης: Cristian Nemescu

Σενάριο: Catherine Linstrum, Cristian Nemescu

Φωτογραφία: Liviu Marghidan

Μοντάζ: Catalin Cristutiu

Ήχος: Cristian Tarnovetchi

Παραγωγή: Media Pro Pictures

Έτος: 2006

Είδος: Μαύρη Κωµωδία

Χώρα: Ρουµανία

Γλώσσα: Αγγλικά /Ρουµανικά /Ισπανικά / Ιταλικά

∆ιάρκεια: 155’

Color

 

 

Μάιος 1999, κατά τη διάρκεια του πολέµου στο Κόσοβο. Ένα τρένο του ΝΑΤΟ που µεταφέρει

στρατιωτικό εξοπλισµό υπό τις διαταγές του Αµερικάνου στρατηγού Τζόουνς διασχίζει τη Ρουµανία

µε προορισµό τα σερβικά σύνορα. Ο σταθµάρχης του σιδηροδροµικού σταθµού ενός µικρού

ρουµάνικου χωριού, που τυχαίνει να είναι και ο τοπικός γκάνγκστερ, εκµεταλλευόµενος το

διοικητικό χάος σταµατά το τρένο. Η συµπεριφορά του τοπικού σταθµάρχη αντανακλά την

προσπάθειά του να γιατρευτεί από ένα παιδικό τραύµα. Για τους ντόπιους, όµως, η άφιξη των

Αµερικάνων συµβολίζει την ύπαρξη χιλιάδων ευκαιριών. Ο αργός ρυθµός της αφήγησης της ταινίας

επιτρέπει µια λεπτοµερή έκθεση της κατάστασης, ενώ οι ψυχολογικές διακυµάνσεις των

χαρακτήρων αναµιγνύονται µε έναν τόνο ειρωνείας. Το αποτέλεσµα είναι µια πειστική

ιλαροτραγωδία µε µια διεισδυτική κριτική µατιά σε προσωπικό και κοινωνικό επίπεδο, µια ιστορία

που ξεδιπλώνεται σαν µια παγκόσµια αλληγορία.

 

 

21-ΣΙΝΕΜΑ ΑΣΠΙΡΙΝΕΣ ΚΑΙ ΟΡΝΕΑ

Φεστιβάλ Καννών – Ένα κάποιο βλέµµα:

Εθνικό Βραβείο Επιµορφωτικής Ταινίας

(προηγούµενα βραβεία,

Η Ζωή είναι ένα Θαύµα: Εµίρ Κουστουρίτσα,

Ελέφαντας: Γκας Βαν Σαντ)

Σκηνοθέτης: Marcelo Gomes

Σενάριο: Marcelo Gomes, Paulo Caldas, Karim Ainouz

Φωτογραφία: Mauro Pinheiro JR

Μοντάζ: Karen Harley

Ήχος: Marcio Camara

 

 

Έτος: 2005

Παραγωγή: Dedete Parente Costa

Είδος: Σινεφίλ / Road movie

Χώρα: Γαλλία / Βραζιλία / Γερµανία

Γλώσσα: Πορτογαλικά

∆ιάρκεια: 99’

Color

 

1942. ∆υο άνδρες συναντιούνται κάπου στο κέντρο της ενδοχώρας, στη βορειοανατολική Βραζιλία.

Ο Γιόχαν, ένας Γερµανός που την κοπάνησε από τον πόλεµο, και ο Ρανούλφο, ένας Βραζιλιάνος

που προσπαθεί να ξεφύγει από τη µιζέρια και την ξηρασία που πλήττει την περιοχή. Οδηγώντας

από χωριό σε χωριό, προβάλλουν µια ταινία στους αγρότες της περιοχής, ανθρώπους που δεν

έχουν ξαναδεί σινεµά στη ζωή τους, µε σκοπό να διαφηµίσουν τα θαυµαστά αποτελέσµατα ενός

φαρµάκου που κάνει θαύµατα: της ασπιρίνης. ∆ιασχίζοντας σκονισµένους δρόµους και

κακοτράχαλα µονοπάτια σε περιοχές κάθε άλλο παρά φιλόξενες, οι δυο άνδρες, παρά τη θέλησή

τους, συστήνουν στους συχωριανούς τους περισσότερο ένα νέο µέσο ψυχαγωγίας παρά ένα

καινούριο φάρµακο. Ταυτόχρονα, όµως, αναζητούν νέους ορίζοντες για τις ζωές τους.

 

 

22-AFR

∆ιεθνές Φεστιβάλ Κινηµατογράφου Ρότερνταµ 2007,

Βραβείο Tiger Καλύτερης ταινίας

Σκηνοθέτης: Morten Hartz Kaplers

Σενάριο: Allan Milter Jakobsen, Morten Hartz Kaplers

Φωτογραφία: Lars Bonde, Magnus Nordenhof Jonck

Μοντάζ: Per Sandholt, Rasmus Madsen

Ήχος: Thomas Jaeger

Μουσική: Soren Siegumfeldt

Παραγωγή: Liberty Films ApS

Έτος: 2007

Είδος: ∆ραµατοποιηµένο ντοκιµαντέρ

Χώρα: ∆ανία

Γλώσσα: ∆ανικά

∆ιάρκεια: 83’

Color

 

Ο Μόρτεν Κάπλερς στήνει ένα εξωφρενικό όσο και αποκαλυπτικό ψευδοντοκιµαντέρ, που

ξεµπροστιάζει το πολιτικό κατεστηµένο, αλλά και αυτό των media. Με το πρόσχηµα της δήθεν

δολοφονίας του ∆ανού πρωθυπουργού εξ αιτίας σεξουαλικού σκανδάλου, συνθέτει απαντήσεις

επώνυµων παραγόντων της σύγχρονης πολιτικής και κοινωνικής ∆ανέζικης ζωής. Η απάτη είναι

προφανής και δεδηλωµένη, όµως γιατί το αποτέλεσµα γίνεται τόσο πιστευτό; Ως γνήσιος απόγονος

του Peter Watkins, ο Κάπλερς πλέκει περίτεχνα πραγµατικές και επινοηµένες καταστάσεις,

αναδεικνύοντας και γελοιοποιώντας τους µηχανισµούς που στηρίζουν ένα σαθρό οικοδόµηµα.

Είναι χαρακτηριστικό πως µε την προβολή και την βράβευση της ταινίας στο φεστιβάλ του Ρότερνταµ,

προκλήθηκε ένα άνευ προηγουµένου σκάνδαλο στην ∆ανία, καθώς σύσσωµη η πολιτική ηγεσία

βρέθηκε να κατηγορεί ένα φιλµ το οποίο εξαρχής δήλωνε αυτό που πραγµατικά ήταν. Μήπως τελικά

η ψευδο-πραγµατικότητα του AFR είναι αληθινή;

 

 

23-ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΒΟΜΒΕΣ

4ο ∆ιεθνές Φεστιβάλ Κιν/φου του Dubai:

Πρώτο Βραβείο της ∆ιοργάνωσης

 

 

ΒραβείοΚαλύτερης ηθοποιού, 2007

∆ιεθνές Φεστιβάλ Κιν/φου Βενετίας:

Βραβείο Ανθρωπίνων ∆ικαιωµάτων EIUC

Βραβείο για Νέους ARCA, 2007

Σκηνοθέτης: Philippe Aractingi, Herve Chabalier

Σενάριο: Philippe Aractingi, Michel Leviant

Φωτογραφία: Nidal Abdel Khalek

Μουσική: Rene Aubry, Lazare Boghossian

Παραγωγή: Rhamsa Productions

Έτος: 2007

Είδος: ∆ράµα

Χώρα: Λίβανος

Γλώσσα: Αραβική

∆ιάρκεια: 98’

Color

 

Βρισκόµαστε στα τέλη Ιουλίου του 2006 κι ο σκηνοθέτης Philippe Aractingi µας µεταφέρει στην καρδιά

του Λιβάνου, που βρίσκεται σε εµπόλεµη κατάσταση. Η πρωταγωνίστρια Ζeina φτάνει στο λιµάνι της

Βηρυτού, απ’ όπου όλοι επιδιώκουν να αποπλεύσουν µε κάποιο ξένο πλοίο για κάποια άλλη χώρα.

Εκείνη κατευθύνεται αντίθετα προς την πόλη ψάχνοντας να βρει το γιο της. ∆ιασχίζει την ενδοχώρα,

για να φτάσει στον νότιο Λίβανο, µέσα από συντετριµµένα σπίτια, αδιάβατους σχεδόν δρόµους και

γέφυρες κοµµένες στα δύο.

Οι πρώτες σκηνές γυρίστηκαν δέκα µέρες µετά το ξέσπασµα του πολέµου. Έπειτα, ο σκηνοθέτης

έφυγε για τη Γαλλία κι επέστρεψε στο Λίβανο, µετά το τέλος των εχθροπραξιών, για να γυρίσει τον

βασικό κορµό της ταινίας µέσα σε 11 µέρες. Με ένα µινιµαλιστικό σενάριο που διαµορφώνεται κατά τη

διάρκεια των γυρισµάτων, τέσσερις µόνο ηθοποιούς και την κάµερα στον ώµο, ο σκηνοθέτης και το

επιτελείο του φιλµάρουν τον πόνο και την αγωνία µιας µάνας.

 

 

24-ΜΑΡΑΝΤΟΝΑ

Για πρώτη φορά στη µεγάλη οθόνη

Ο τελευταίος µεγάλος µύθος του παγκόσµιου ποδοσφαίρου

Οι άγνωστες λεπτοµέρειες της ζωής του κορυφαίου παίχτη

όλων των εποχών

Του ζωντανού θρύλου στις καρδιές του κόσµου

Του αντικοµφορµιστή που αγαπήθηκε όσο λίγοι

και πολεµήθηκε όσο κανείς

Σκηνοθέτης: Javier Vazquez

Σενάριο: Javier Vazquez, Nicolas Avruj

Φωτογραφία: Marcelo Lavintman

Μοντάζ: Nicolas Avruj

Μουσική: Eric Claus Kuschevatzky, Diego Monk

Ήχος: Geraldine Brouch

Οπτικά εφέ: Ignacio Gorfinkiel

Παραγωγός: Santiago Bonta

Έτος: 2006

Είδος: Ντοκιµαντέρ

∆ιάρκεια: 75’

Color

 

 

 

 

 

Τι κοινό έχουν ένα αγόρι από το χωριό Βίλλα Φιορίτο και ο ιδιοκτήτης µιας καντίνας στη Νάπολη;

Τι κοινό έχουν 500 άνθρωποι που γιορτάζουν τα Χριστούγεννα στις 30 Οκτωβρίου; Και οι 25

ποδοσφαιρόφιλοι που δείχνουν τα τατουάζ τους; Όλοι τους αγαπάνε τον Μαραντόνα. Είναι ο ίδιος

ο Ντιέγο που αφηγείται τη ζωή του από τα χρόνια της Κούβας και µας ταξιδεύει σε παράλληλο ρυθµό

µε το πάθος των θαυµαστών του σε όλο τον κόσµο. Γυρισµένο σε Νάπολη, Βαρκελώνη, Κούβα,

Μπουένος Άιρες, Ρίο ντε Τζάνερο, Ελβετία και Παταγωνία, αυτό το ντοκιµαντέρ λέει την ιστορία

της ζωής του Ντιέγο, µέσα από τις φωνές ανθρώπων που τον αγάπησαν και εξακολουθούν

να τον αγαπούν βαθιά.

 

 

25-ΝΑ ΠΕΘΑΙΝΕΙΣ ΣΤΑ ΤΡΙΑΝΤΑ ΣΟΥ

Φεστιβάλ Καννών 1982:

Χρυσή Κάµερα

Σκηνοθέτης: Roman Goupil

Σενάριο: Roman Goupil

Φωτογραφία: Sophie Goupil, Jean Chiabaut, Renan Polles

Μοντάζ: Francoise Prenant

Ήχος: Dominique Dalmasso, Jacques Kebadian

Παραγωγή: ΜΚ2

Έτος: 1982

Είδος: Ντοκιµαντέρ

Χώρα: Γαλλία

∆ιάρκεια: 97’

B/W

 

 

∆εκάδες είναι τα φιλµ που µε τον ένα ή τον άλλο τρόπο αναφέρονται στις ταραγµένες µέρες του

Γαλλικού Μάη κι ακόµα περισσότερα αυτά που προσπαθούν να συλλάβουν, ακόµα και στις µέρες

µας, το «πραγµατικό» νόηµα της πιο ανήσυχης µεταπολεµικής δεκαετίας. Ο Ροµάν Γκουπίλ, στις

τελευταίες τάξεις του γυµνασίου τότε, έζησε τα γεγονότα «από µέσα» όντας οργισµένος ακτιβιστής, σε

πεζοδρόµια και οδοφράγµατα. Πάντα µαζί του µια οχτάρα κάµερα, καθώς από τα µικράτα του κιόλας

έβρισκε πολύ πιο απλό να κινηµατογραφεί παρά να µιλάει καν. Πολιτικός του µέντορας, αλλά και

κολλητός του, τότε, ο Μισέλ Ρεκανατί, ταγµένος επαναστάτης, παρών σε κάθε διαδήλωση, σε κάθε

σύγκρουση, σε δεκάδες συζητήσεις για το µέλλον και την κατεύθυνση της επανάστασης, ταυτόχρονα,

ένα παιδί µε ένα διαρκές τραύµα µετά την ανακάλυψη πως ήταν υιοθετηµένος. Για τον νεαρό Μισέλ, η

διαρκής εξέγερση ήταν ο µοναδικός τρόπος επαφής µε τον κόσµο. Κι ο Μάης πέρασε κι ο Ροµάν

Γκουπίλ µπλέχτηκε για τα καλά µε το σινεµά (βοηθός πια σε σηµαντικούς Γάλλους δηµιουργούς), ενώ

ο Μισέλ αγωνιζόταν να προσαρµοστεί στις καινούριες εποχές. ∆εν το κατάφερε ποτέ, το 1978, πριν

κλείσει τα τριάντα χρόνια του, έδωσε τέλος στη ζωή του. Ο Ροµάν Γκουπίλ, συγκεντρώνει το υλικό

που τραβούσε τις µέρες της εξέγερσης, από διαδηλώσεις, θυελλώδεις συζητήσεις για το µέλλον της

ανθρωπότητας, προσωπικές καθηµερινές στιγµές και αποχαιρετά τον αγαπηµένο του φίλο και µαζί τις

µέρες της αθωότητας. ∆εν πρόκειται για µια πένθιµη ελεγεία, ο Ρεκανατί µοιάζει περισσότερο µε τον

Αντουάν Ντουανέλ, τον ήρωα του Τρυφώ που σχεδόν αδυνατούσε να κατανοήσει τα κίνητρα

οποιουδήποτε άλλου εκτός του εαυτού του. ∆εν είναι µια αναπόληση των «παλιών καλών καιρών»,

αλλά µια επιστολή στο παρελθόν γεµάτη φρεσκάδα και χιούµορ (άλλωστε το µοναδικό στυλ χάρισε

στον Γκουπίλ και την «Χρυσή Κάµερα» στο Φεστιβάλ Καννών. Είναι µια µοναδική µαρτυρία «από τα

µέσα» για όλους αυτούς που προτίµησαν «να καούν παρά να σκουριάσουν», για αυτούς που

πραγµατικά πλήρωσαν το τίµηµα της ουτοπίας, αυτούς που πίστεψαν σχεδόν παθολογικά στην

δυνατότητα ενός καλύτερου κόσµου. Το «Να πεθαίνεις στα τριάντα σου» είναι η τελευταία λέξη για τον

Γαλλικό Μάη, γλυκόπικρη, ανάλαφρη, ασπρόµαυρη, ανήσυχη κι αντικοµφορµιστική, όπως κι οι

πρωταγωνιστές της.

 

 

 

 

 

26-ΚΡΟΚΟ∆ΕΙΛΟΣ

Σκηνοθέτης: Κιµ Κι Ντουκ,

Σενάριο: Κιµ Κι Ντουκ

Φωτογραφία: Ντονγκ Σαµ Λι

Μοντάζ: Γκογκ Ζι Παρκ

Έτος: 1996,

Είδος: Σινεφίλ

Χώρα: Κορέα

Γλώσσα: Κορεάτικα

∆ιάρκεια: 90’

Color

 

 

Ένας άνδρας αποφασίζει να αυτοκτονήσει πέφτοντας από µια γέφυρα στον ποταµό Χαν που διατρέχει

τη Σεούλ. Στην όχθη, κάποιοι άστεγοι ακούν τον ήχο του σώµατος στο νερό. Ένας από αυτούς

γδύνεται γρήγορα και πέφτει στο βρόµικο ποτάµι , κολυµπά γρήγορα προς τον άνθρωπο που

πνίγεται. Σε λίγα λεπτά επιστρέφει περιχαρής, κρατώντας ένα πορτοφόλι. Τον φωνάζουν

«Κροκόδειλο» και συχνά, περιµένει αυτόχειρες να πέσουν από την γέφυρα και να τους ληστέψει.

Οι σύντροφοί του, ένας γέρος, ο Κύριος Ό και ένα δεκάχρονο αγόρι, ο Άενγκ Μπαλ, τον

κατηγορούν σιωπηλά. Ίσως αυτός να είναι ο λόγος που ο «Κροκόδειλος» την επόµενη φορά, θα

σώσει τον υποψήφιο αυτόχειρα, τραβώντας το σώµα του στην όχθη. Ίσως όµως το κάνει γιατί τώρα το

θύµα είναι η Χιέον Γιον. Είναι πανέµορφη αλλά απελπισµένη µετά τον πρόσφατο χωρισµό της. Θα

αποτελέσει µια καινούργια προσθήκη στην περίεργη «οικογένεια», η παρουσία της θα αλλάξει την

δυναµική της µικρής οµάδας.

Η πρώτη και υπερ-σπάνια ταινία του Κιµ Κι Ντουκ, γυρισµένη µε ελάχιστα µέσα, είναι µια

νεορεαλιστική, σκληρή µατιά στην άγρια πλευρά του Κορεατικού οικονοµικού θαύµατος µε ήρωες τους

αγαπηµένους παρίες του µεγάλου Ασιάτη δηµιουργού. Το τραχύ, άµεσο ύφος, αλλά και η αλλόκοτη,

σχεδόν απόκοσµη υδάτινη πραγµατικότητα του «Κροκόδειλου» συνθέτουν ένα συναρπαστικό όσο και

συνταρακτικό σύγχρονο µελόδραµα.

 

 

 

27-KASABA

Σκηνοθέτης: Nuri Bilge Ceylan

Σενάριο: Emin Ceylan, Nuri Bilge Ceylan

Παραγωγός: Nuri Bilge Ceylan

Μοντάζ: Ayhan Ergursel

Φωτογραφία: Nuri Bilge Ceylan

Ήχος: Mustafa Bolukbasi, Ergun Unal

Κλαρινέτο (αυτοσχεδιασµός): Ali Kayaci

Παραγωγή: NBC Film

Χώρα: Τουρκία

Έτος: 1997

∆ιάρκεια: 85’

B/W

 

 

Εννιά χρόνια και δύο ταινίες (Το «Μακριά» και «Τα σύννεφα του Μάη») χωρίζουν την τελευταία του

δηµιουργία «Κλίµατα Αγάπης» από το πρώτο του φιλµ «Kasaba» που παρουσιάζεται για πρώτη φορά

στο ελληνικό κοινό. Σε αυτή την «χειροποίητη», σχεδόν οικογενειακή ταινία (άλλωστε η οικογένεια

Τσεϊλάν συµµετέχει µε τον ένα ή τον άλλο τρόπο ανελλιπώς στα έργα του Νουρί Μπιλγκέ), µε τον

 

 

χαµηλό προϋπολογισµό, ο Τσεϊλάν υπογράφει τη σκηνοθεσία, την φωτογραφία και το σενάριο (που

βασίζεται σε ένα αυτοβιογραφικό διήγηµα της αδελφής του Εµινέ ενώ, διόλου τυχαία, στα συγγραφικά

credits εµφανίζεται και το όνοµα του ;Aντον Τσέχοφ).

Όπως σε όλες τις ταινίες του, έτσι και στο Kasaba, o Τσεϊλάν αντλεί από τις προσωπικές του

εµπειρίες, κινείται στα γνώριµα τοπία της γενέθλιας γης του, εµπνέεται από βιωµατικές σχέσεις,

συναισθήµατα και ανησυχίες. Το θέµα της ταινίας ακούγεται απλούστατο. Παιδιά, που στην πορεία

τους στον ανορθόδοξο κόσµο των µεγάλων, εξελίσσονται από ενστικτώδη αγρίµια σε συµπονετικές

ανθρώπινες υπάρξεις. Είναι µέσα από τη συνύπαρξη τριών διαφορετικών γενιών, που θα ακούσουν

ιστορίες για πολέµους, θανάτους, πείνα και δουλειά και θα αντιληφθούν τελικά τη θέση τους στην

οικογένεια, στην κοινωνία, στον κόσµο. Όµως, όπως κάθε αυθεντική δηµιουργία, το «Kasaba»

µεταµορφώνει αυτές της στιγµές της καθηµερινότητας σε ποίηση και µαγεία.

 

 

28-ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΗΣ ΕΙΝΑΙ ΣΑΜΠΙΝΕ

Φεστιβάλ Καννών 2007:

Βραβείο FIPRESCI

Φεστιβάλ Κινηµατογράφου της Ναµούρ 2007:

Ειδικό Βραβείο Κριτικής Επιτροπής

«Ας το φωνάξουµε δυνατά: Το Her Name is Sabine είναι η πιο

όµορφη ταινία, που µας προσέφεραν οι Κάννες

φέτος…Κινηµατογράφος στην πιο αγνή του µορφή.»

FIPRESCI (∆ιεθνής Οµοσπονδία Κριτικών Κινηµατογράφου)

Σκηνοθέτης: Sandrine Bonnaire

Σενάριο: Sandrine Bonnaire, Catherine Cabrol

Παραγωγός: Thomas Schmitt

Μοντάζ: Svetlana Vaynblat

Φωτογραφία: Sandrine Bonnaire, Catherine Cabrol

Μουσική: Nicola Piovani, Jefferson Lembeye, Walter N’Guyen

Παραγωγή: Mosaique Films

Είδος: Ντοκιµαντέρ

Έτος: 2007

Χώρα: Γαλλία

Γλώσσα: Γαλλικά

∆ιάρκεια: 85’

Color

 

H αποτυχία των φορέων και των οργανισµών και η καταστροφική τους επίδραση στους ασθενείς,

τους οποίους υποτίθεται ότι βοηθούν, απεικονίζεται στην ταινία της ηθοποιού-σκηνοθέτιδος Sandrine

Bonnaire, όπου µας δίνει ένα πορτρέτο της αυτιστικής της αδελφής Sabine. Η Sabine Bonnaire είναι

µια γυναίκα 38 ετών, που «παλεύει» µε τον αυτισµό από την παιδική ηλικία, της οποίας

η προσωπικότητα και τα ταλέντα «συντρίφτηκαν» κατά την πεντάχρονη διαµονή της σε ένα

ψυχιατρικό νοσοκοµείο. Με την αµέριστη υποστήριξη συγγενών και φίλων κατόρθωσε τελικά

να επιδείξει αξιοθαύµαστη και ταχεία ανάρρωση. Με φιλµικό υλικό τραβηγµένο κατά τη διάρκεια 25

χρόνων, η ταινία Elle s’appelle Sabine παρουσιάζει τις δοκιµασίες των αυτιστικών από τη µοναδική

οπτική δύο ανθρώπων, που έζησαν και έµαθαν από αυτή την ευρέως παρεξηγηµένη διαταραχή.

 

 

29-COCALERO

Σκηνοθέτης: Alejandro Landes

Σενάριο: Alejandro Landes

Φωτογραφία: Jorge Manrique Behrens

 

 

 

Μοντάζ: Lorenzo Bombicci, Jorge Manrique Behrens,

Kate Taverna

Μουσική: Leo Heiblum, Jacobo Lieberman

Παραγωγός: Ellyn Daniels, Julia Solomonoff, Alejandro Landes

Έτος: 2006

Είδος: Ντοκιµαντέρ

Χώρα: Αργεντινή, Βολιβία

∆ιάρκεια: 94’

Color

 

Πρόσφατα, οι ΗΠΑ κατηύθυναν τον πόλεµό τους κατά των ναρκωτικών, εναντίον των Βολιβιανών

περιφεριών που καλλιεργούν κόκα κι απ’ την πλευρά της η Βολιβιανή κυβέρνηση επιχείρησε

να απαγορεύσει τις καλλιέργειες, στερώντας από τους ιθαγενείς τα βιοποριστικά τους µέσα.

Ως αντίδραση, οι αγρότες σχηµάτισαν µια ισχυρή ένωση. Ηγέτης τους ο ιθαγενής της φυλής Aymara,

Έβο Μοράλες, ο ακλόνητος και ανεπιτήδευτος σοσιαλιστής, που το 2005 έκανε την ιστορική απόπειρα

να κατακτήσει την προεδρία.

Το Cocalero είναι µια εντυπωσιακή ιστορία για τη γεωπολιτική, τις κινητοποιήσεις του λαού,

τον πολιτισµό των ιθαγενών και την αποφασιστικότητα ενός ανθρώπου. Ο σκηνοθέτης ακολουθεί

από κοντά την προεκλογική εκστρατεία του Μοράλες, προσεγγίζοντας σε προσωπικό επίπεδο

τον υποψήφιο και την Ενωτική Οργάνωση που τον στηρίζει, ενώ παρουσιάζει καίριες απόψεις

και των δύο.

Αυτό που κάνει τον Μοράλες τόσο συναρπαστικό είναι το πόσο ασυνήθιστος υποψήφιος είναι.

Ένας χαλαρός 40άρης εργένης, που φορά τζην και αθλητικά παπούτσια, µένει σε σπίτι µε ένα µόνο

δωµάτιο, πίνει µπίρα µε τους κολλητούς του και κολυµπά µε το εσώρουχό του. Κινείται χωρίς

να καταβάλλει ιδιαίτερη προσπάθεια ανάµεσα σε επίσηµες εκδηλώσεις για τη χρηµατοδότηση

της εκστρατείας του και σε µαζικές συγκεντρώσεις, όπου προτείνει µε χαρισµατικό τρόπο

την ανακατανοµή του πλούτου, την επανεθνικοποίηση των βιοµηχανιών και τη νοµιµοποίηση

των προϊόντων της κόκας.

∆εν είναι καθόλου παράξενο που οι προεκλογικές διακηρύξεις του Μοράλες εγείρουν έντονες

αντιδράσεις. Όταν απευθύνει χαιρετισµό στον Ούγκο Τσάβες και τον αποκαλεί Commandante,

η Βολιβιανή τηλεόραση θέτει το ερώτηµα αν ο υποψήφιος χρηµατοδοτείται και η εµφάνισή του σε ένα

αεροδρόµιο προκαλεί ρατσιστικούς χαρακτηρισµούς.

Αλλά ο Μοράλες, υπερασπιστής των Βολιβιανών ιθαγενών, κερδίζει τις εκλογές µε πρωτοφανή

πλειοψηφία. Το Cocalero παρουσιάζει αυτά ακριβώς τα γεγονότα µε ζωντανό τρόπο,

καθώς και τις µεγάλες αλλαγές που συµβαίνουν στη Λατινική Αµερική.

 

 

30-REVOLUCION

Επίσηµη συµµετοχή στο Φεστιβάλ Hot Docs 2007,

στο Φεστιβάλ Κινηµατογράφου Charleroi (Βέλγιο)

2007 και στη ∆ιεθνή Συνάντηση Ντοκιµαντέρ

Μόντρεαλ 2006.

Σκηνοθέτης: Charles Gervais

Σενάριο: Charles Gervais

Αφήγηση: Luis de Cespedes

Φωτογραφία: Sylvestre Guidi

Μοντάζ: Etienne Gagnon

Ήχος: Pierre Bertrand, Sylvain Bellemare

Παραγωγή: Embryo Productions

Έτος: 2006

Είδος: Ντοκιµαντέρ

Γλώσσα: Γαλλικά/Ισπανικά

 

 

∆ιάρκεια: 85’

Color

 

 

31-Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΕ ΤΗΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΜΗΧΑΝΗ

Κορυφαίο αριστούργηµα

του παγκόσµιου

κινηµατογράφου.

Απ’ τα καλύτερα όλων

των εποχών.

Σκηνοθεσία: Τζίγκα Βερτόφ

Σενάριο: Τζίγκα Βερτόφ

Φωτογραφία: Μιχαήλ Κάουφµαν

Μοντάζ: Ελισαβέτα Σβίλοβα

Έτος: 1929

∆ιάρκεια: 68’

Χώρα: Σοβιετική Ένωση

Βωβή,

B/W

 

Η ταινία του Βερτόφ παρουσιάζει τη ζωή στην πόλη της Οδησσού και άλλες πόλεις της Σοβιετικής

Ένωσης. Από το χάραµα ως το σούρουπο, βλέπουµε τους πολίτες στη δουλειά και στη διασκέδαση.

Η κάµερα εστιάζεται τόσο σε άψυχα πράγµατα, όπως οι µηχανές και οι λειτουργίες τους, όσο και σε

έµψυχα, όπως ζώα και άνθρωποι µε τις δραστηριότητές τους. Στον βαθµό που µπορεί να γίνει λόγος

για χαρακτήρες, αυτοί είναι ο καµεραµάν του τίτλου και η σύγχρονη Σοβιετική Ένωση που

ανακαλύπτει και παρουσιάζει.

Αυτή η ταινία είναι διάσηµη για την µεγάλη ποικιλία κινηµατογραφικών τεχνικών που εφεύρει

ή αναπτύσσει ο Βερτόφ, όπως γρήγορη κίνηση, αργή κίνηση, διπλοτυπίες, επιµέρους κάδρα, πάγωµα

καρέ, ζουµ, τράβελινγκ, animation, κ.α.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Μια σκέψη σχετικά μέ το “Άνοιξη Καλοκαίρι 2008 στους κινηματογράφους από τη NEW STAR

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.