Συνέντευξη Μαριλίτας Λαμπροπούλου στον Μίμη Τσακωνιάτη

Μαριλίτα Λαμπροπούλου: «Δεν πράττω ποτέ κόντρα στο αίσθημα της εσωτερικής μου ελευθερίας»

Η 33χρονη Μαριλίια Λαμπροπούλου είναι μία ηθοποιός προικισμένη με πλούσια υποκριτική φλέβα. Παρά Tο γεγονός ότι το μέσο που εδραίωσε τη δημοφιλία της και την έκανε να αγαπηθεί από το λαϊκό κοινό είναι η τηλεόραση, καθώς τα τελευταία χρόνια συμμετέχει στις πιο εμπορικές παραγωγές, έχει στο ενεργητικό της και δύο εξαιρετικές πρωταγωνιστικές παρουσίες στον κινηματογράφο, στις ταινίες «Μια μέρα τη Νύχτα» του Γιώργου Πανουσόπουλου και «Βασιλιάς» του Νίκου Γραμματικού (βραβείο καλύτερης ταινίας στο Φεστιβάλ του Καΐρου), αλλά και σημαντικό έργο στο θέατρο τόσο ως ηθο­ποιός όσο και ως σκηνοθέτιδα. Δουλεύοντας σκληρά και ακολουθώντας προσωπικά, μο­ναχικά μονοπάτια, δείχνει να στοχεύει σε μία κορυφή, σε μία ολοκλήρωση. Ωστόσο, ο ανηφορικός δρόμος είναι δύσκολος, κακοτράχαλος και ιδιαίτερα επικίνδυνος. Της ευ­χόμαστε καλή ανάβαση και περισσότερες προσπάθειες εκεί όπου πραγματικά κτυπάει η καρδιά της. Στο θεατρικό σανίδι ή στο κινηματογραφικό πλατό.

-Ως ηθοποιός διαθέτεις πληθωρικότητα όσον αφορά το εκφραστικό σου οπλοστάσιο. Από τη χροιά και τους τόνους της φωνής σου μέχρι τις κινήσεις και τις χειρονομίες δεν υπάρχει τίποτα κοινό από ρόλο σε ρόλο. Από πού αντλείς αυτό το υλικό και την ποικιλομορφία των εκφράσεων;


Εγώ συνειδητά προσπαθώ να κάνω κάθε φορά κάτι καινούργιο. Όχι με την έννοια «τι έκανα πριν, α τώρα δε θα κάνω αυτό». Εσωτερικά έχω την ανάγκη να προχωράω, οπότε κάθε φορά βάζω ένα θέμα προς λύση, κάτι καινούργιο να ανακαλύψω. Δίνω νέα μορφή στα πράγματα για να δω αν δουλεύει και όχι μόνο αυτό, αλλά αφουγκραζόμενη τις ανάγκες της κάθε δουλειάς νιώθω ότι ένα άλλο κομμάτι του εαυτού μου έρχεται να απαντήσει εκεί. Κάθε ρόλος, κάθε ομάδα, σκηνοθέτης ή συνθήκη μού εκμαιεύει κάτι άλλο, και είμαι αρκετά εύπλαστη απέναντι στο «περιβάλλον» μου και στους σκηνοθέτες μου και αυτό φέρνει κάποια αποτελέσματα. Δεν ξέρω, απλά προσπαθώ να έχω ανοιχτό το κανάλι της επαφής μου με τα πράγματα και με τον εαυτό μου και όσο πιο ανοικτό είναι αυτό το κανάλι, τόσο πιο πλούσια είναι τα πράγματα που έχω να βγάλω, γιατί πιστεύω ότι κάθε άνθρωπος έχει πολλά πράγματα μέσα του. Το θέμα είναι να μην τα μπλοκάρω και προσπαθώ να ανοίγω αυτό το δίαυλο, τις πύλες της αντίληψης μου και των αισθημάτων μου. Στο σινεμά βέβαια –η τηλεόραση είναι ένα άλλο θέμα επειδή δεν υπάρχει σκηνοθεσία, δεν υπάρχει χρόνος για όλα αυτά, όλα είναι πρίμα βίστα – η κάμερα συνήθως απαιτεί μία εκφραστική εγκράτεια, επειδή εκεί παίζεις με άλλα μέσα. Στο θέατρο υπάρχει επιπλέον η πολυτέλεια ότι έχεις κάνει πολλές πρόβες, το έχεις ψάξει το πράγμα, κατέχεις τη βάση του, οπότε μπορείς να πειραματιστείς με μεγαλύτερη ασφάλεια. Άρα απελευθερώνεσαι περισσότερο. Όταν ο ρόλος είναι πιο σαφής και ολοκληρωμένος, αυτό σε βοηθάει πολύ στην ερμηνεία, να ξέρεις δηλαδή τον στόχο του ρόλου σου.

Συνέχεια ανάγνωσης «Συνέντευξη Μαριλίτας Λαμπροπούλου στον Μίμη Τσακωνιάτη»

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑