Συνέντευξη Μαριλίτας Λαμπροπούλου στον Μίμη Τσακωνιάτη

Μαριλίτα Λαμπροπούλου: «Δεν πράττω ποτέ κόντρα στο αίσθημα της εσωτερικής μου ελευθερίας»

Η 33χρονη Μαριλίια Λαμπροπούλου είναι μία ηθοποιός προικισμένη με πλούσια υποκριτική φλέβα. Παρά Tο γεγονός ότι το μέσο που εδραίωσε τη δημοφιλία της και την έκανε να αγαπηθεί από το λαϊκό κοινό είναι η τηλεόραση, καθώς τα τελευταία χρόνια συμμετέχει στις πιο εμπορικές παραγωγές, έχει στο ενεργητικό της και δύο εξαιρετικές πρωταγωνιστικές παρουσίες στον κινηματογράφο, στις ταινίες «Μια μέρα τη Νύχτα» του Γιώργου Πανουσόπουλου και «Βασιλιάς» του Νίκου Γραμματικού (βραβείο καλύτερης ταινίας στο Φεστιβάλ του Καΐρου), αλλά και σημαντικό έργο στο θέατρο τόσο ως ηθο­ποιός όσο και ως σκηνοθέτιδα. Δουλεύοντας σκληρά και ακολουθώντας προσωπικά, μο­ναχικά μονοπάτια, δείχνει να στοχεύει σε μία κορυφή, σε μία ολοκλήρωση. Ωστόσο, ο ανηφορικός δρόμος είναι δύσκολος, κακοτράχαλος και ιδιαίτερα επικίνδυνος. Της ευ­χόμαστε καλή ανάβαση και περισσότερες προσπάθειες εκεί όπου πραγματικά κτυπάει η καρδιά της. Στο θεατρικό σανίδι ή στο κινηματογραφικό πλατό.

-Ως ηθοποιός διαθέτεις πληθωρικότητα όσον αφορά το εκφραστικό σου οπλοστάσιο. Από τη χροιά και τους τόνους της φωνής σου μέχρι τις κινήσεις και τις χειρονομίες δεν υπάρχει τίποτα κοινό από ρόλο σε ρόλο. Από πού αντλείς αυτό το υλικό και την ποικιλομορφία των εκφράσεων;


Εγώ συνειδητά προσπαθώ να κάνω κάθε φορά κάτι καινούργιο. Όχι με την έννοια «τι έκανα πριν, α τώρα δε θα κάνω αυτό». Εσωτερικά έχω την ανάγκη να προχωράω, οπότε κάθε φορά βάζω ένα θέμα προς λύση, κάτι καινούργιο να ανακαλύψω. Δίνω νέα μορφή στα πράγματα για να δω αν δουλεύει και όχι μόνο αυτό, αλλά αφουγκραζόμενη τις ανάγκες της κάθε δουλειάς νιώθω ότι ένα άλλο κομμάτι του εαυτού μου έρχεται να απαντήσει εκεί. Κάθε ρόλος, κάθε ομάδα, σκηνοθέτης ή συνθήκη μού εκμαιεύει κάτι άλλο, και είμαι αρκετά εύπλαστη απέναντι στο «περιβάλλον» μου και στους σκηνοθέτες μου και αυτό φέρνει κάποια αποτελέσματα. Δεν ξέρω, απλά προσπαθώ να έχω ανοιχτό το κανάλι της επαφής μου με τα πράγματα και με τον εαυτό μου και όσο πιο ανοικτό είναι αυτό το κανάλι, τόσο πιο πλούσια είναι τα πράγματα που έχω να βγάλω, γιατί πιστεύω ότι κάθε άνθρωπος έχει πολλά πράγματα μέσα του. Το θέμα είναι να μην τα μπλοκάρω και προσπαθώ να ανοίγω αυτό το δίαυλο, τις πύλες της αντίληψης μου και των αισθημάτων μου. Στο σινεμά βέβαια –η τηλεόραση είναι ένα άλλο θέμα επειδή δεν υπάρχει σκηνοθεσία, δεν υπάρχει χρόνος για όλα αυτά, όλα είναι πρίμα βίστα – η κάμερα συνήθως απαιτεί μία εκφραστική εγκράτεια, επειδή εκεί παίζεις με άλλα μέσα. Στο θέατρο υπάρχει επιπλέον η πολυτέλεια ότι έχεις κάνει πολλές πρόβες, το έχεις ψάξει το πράγμα, κατέχεις τη βάση του, οπότε μπορείς να πειραματιστείς με μεγαλύτερη ασφάλεια. Άρα απελευθερώνεσαι περισσότερο. Όταν ο ρόλος είναι πιο σαφής και ολοκληρωμένος, αυτό σε βοηθάει πολύ στην ερμηνεία, να ξέρεις δηλαδή τον στόχο του ρόλου σου.

-Προτιμάς κόντρα ρόλους;

Όχι, αλλά προτιμάω ρόλους που έχουν να μου μάθουν κάτι καινούργιο, που έχουν κάτι που δε μου είναι ξένο, αλλά δεν το κατέχω και θα ήθελα να το κατακτήσω. Να με διδάξουν δηλαδή κάτι.

-Με δεδομένη την κινηματογραφική μας πενία έχεις σκεφτεί το ενδεχόμενο να αυτοεξοριστείς για καριέρα στο εξωτερικό;

Κοίταξε. Δεν αποκλείω ούτε επιδιώκω τίποτα τέτοιο. Η πορεία μου έχει να κάνει με τις σε κάθε βήμα επιλογές μου. Χαράσσουμε αν θες μία πορεία… Νιώθω προς τα που θέλω να κατευθύνομαι κάθε στιγμή, αλλά δεν κάνω ένα μακροπρόθεσμο σχεδιασμό γιατί αν το έκανα αυτό, τότε θα υποτιμούσα το τυχαίο στη ζωή μου. Νιώθω ότι το τυχαίο είναι πάρα πολύ σημαντικό και είναι ωραίο να παρατηρείς ότι από το πώς πραγματοποιείται το ένα βήμα οδηγείσαι στο επόμενο. Δηλαδή δεν μπορείς να προτρέξεις. Θα μου πεις αυτό δεν έχει σχέση με το εξωτερικό. Ωστόσο έχει κάποια σχέση με εκείνον που σχεδιάζει να πάει στο εξωτερικό. Από την άλλη μεριά επειδή στο εξωτερικό έχεις αυξημένες πιθανότητες να κάνεις μία καλύτερη παραγωγή από ότι στην Ελλάδα, αν κατά σύμπτωση, δεν ξέρω με ποιον τρόπο, μου γινόταν μία πρόταση που σαν δουλειά θα με ενδιέφερε και θα με ενέπνεε, φυσικά και θα πήγαινα ανενδοίαστα, αλλά γι’ αυτή τη συγκεκριμένη δουλειά, όχι με απώτερο σκοπό να παραμείνω εκεί και να κάνω καριέρα. Βέβαια όλα αυτά είναι ρευστά. Θα μπορούσα και να μείνω, θα μπορούσα και να φύγω.

-Έχεις λοιπόν κάποιο στόχο και προορισμό. Απλώς δε θέλεις να προκαθορίσεις και να στενέψεις τη διαδρομή που οδηγεί σ’ αυτόν…

Ακριβώς. Θέλω να αφήσω πολύ το τυχαίο και το χαοτικό να αφομοιωθεί από το οργανωμένο και το στοχευμένο. Πρέπει και τα δύο να είναι σε μία αλληλεπίδραση. Αυτό αισθάνομαι.

-Δεν υπάρχουν όμως στιγμές που να νιώθεις ότι αυτός ο χαοτικός παράγοντας σε απομακρύνει πολύ από τον προορισμό σου;

Σίγουρα κάποιες στιγμές φοβάμαι μήπως σε κάποιες στροφές ξεφύγει το πράγμα, αλλά μέχρι στιγμής με πηγαίνει καλά. Τώρα, αν κάποια άλλη επιλογή από όσες έχω κάνει μέχρι σήμερα θα με πήγαινε καλύτερα, ή χειρότερα δεν μπορώ να το ξέρω. Το μόνο που μπορώ να σου πω είναι ότι το όχημα προχωράει (γελάει).

-Και η τηλεόραση που κάνεις τον τελευταίο καιρό σε προχωράει; Γιατί κατά κανόνα οι ανάγκες της επιβίωσης είναι αυτές που μας κάνουν να παρεκκλίνουμε από την πορεία μας…

Ναι. Όλα αυτά πάνε μαζί, αλλά πάντως τα διδάγματα από τις προηγούμενες επιλογές μου είναι πράγματα τα οποία τα χρησιμοποιώ και για την επόμενη. Δηλαδή αν νιώσω ότι έχω παρεκκλίνει από την πορεία μου, αυτό θα μου δώσει δυναμική για μία επιλογή που μπορεί να κερδίσει το χαμένο έδαφος. Αλλά δε νιώθω ότι κάτι το κάνω διαφορετικά. Ακόμη και αυτά τα τρία χρόνια τηλεόρασης έβλεπα ότι μάθαινα πράγματα μέσα εκεί. Υπήρχε αλληλεπίδραση. Δεν ήταν κάτι νεκρό ή άδειο. Υπήρξαν βέβαια αβαρίες, αλλά και σε άλλα πράγματα υπάρχουν.

-Στο χώρο του κινηματογράφου υπάρχει αυτό το κλισέ περί του ταξιδιού. «Και τι ωραίο ταξίδι ήταν αυτή η ταινία…» και ο ήρωας επιχειρώντας να λύσει το υπαρξιακό του πρόβλημα παίρνει ένα αμάξι και κάνει ένα road movie κτλ. κτλ. Εσύ έχεις κάποια συγκεκριμένη αίσθηση περί του ταξιδιού;

Με ρωτάς αν έχω το σημείο άφιξης στο μυαλό μου; Πώς ονομάζεται και πού βρίσκεται γεωγραφικά;

-Ναι. Τι είναι αυτό που θέλεις να βρεις;

Συνεχώς βρίσκεις και ψάχνεις καινούργια πράγματα και κάθε απάντηση γεννάει νέες ερωτήσεις. Ποτέ δε βάζεις τελεία έτσι κι αλλιώς. Τώρα αν ψάξουμε να βρούμε για την τελεία, δε νιώθω κάτι τέτοιο, ακόμη τουλάχιστον, γιατί αν ξέρεις ακριβώς το σημείο άφιξης είναι μία τελεία. Είναι η Ιθάκη, η επιστροφή…

-Γι’ αυτά ακριβώς τα κλισέ μιλάω.

Εντάξει, γίνεται πολύ φιλοσοφικό πια. Αν πάμε στη φιλοσοφία θα πρέπει να το ψάξουμε και να το αναπτύξουμε εντελώς διαφορετικά. Εγώ πολύ απλά μπορώ να πω ότι αναζητώ πιο πολύ να ανακαλύψω τον κόσμο. Θέλω να κάνω ένα μικρό γύρο του κόσμου. Να δω το πώς λειτουργούν οι άνθρωποι, οι σχέσεις τους σε όλα τα επίπεδα, γι’ αυτό αλλάζω βαπόρι πολύ συχνά, πάω τηλεόραση, πάω σινεμά, πάω θέατρο. Θα ήθελα να κάνω πολύ περισσότερο σινεμά, αλλά δυστυχώς στην Ελλάδα δε γυρίζονται πολλές ταινίες. Αυτό με “κλειδώνει” πολύ, γι’ αυτό προτιμάω να μην κοιτάω προς τα εκεί περιμένοντας κάτι που δε βρίσκω. Που είναι ίσως και λάθος μου. Τέλος πάντων, κάνω τηλεόραση, θέατρο, σινεμά, και επειδή σε αυτούς τους χώρους ο κόσμος υπάρχει ως μικρογραφία, αυτή μου η ενασχόληση αποτελεί για μένα ένα ταξίδι. Ανακαλύπτω πώς λειτουργούν οι σχέσεις των ανθρώπων, ακόμη και πώς λειτουργεί η σχέση του ηθοποιού με το μέσο και μέσω του μέσου με τον κόσμο. Με το ειδικό κοινό, με το γενικό κοινό, με το λαϊκό κοινό, με το κοινό που προσέχει πολύ, με το κοινό που δεν προσέχει πολύ. Ανακαλύπτω πώς επικοινωνούν οι άνθρωποι. Και μέσα από όλο αυτό επέρχεται μία ισορροπία ανάμεσα στα υλικά που μας φτιάχνουν και που μας απαρτίζουν.

-Από πολλά άτομα που γνωρίζω στον καλλιτεχνικό χώρο βλέπω ότι επικρατεί άκρατη εργασιομανία.

Εγώ δεν ανήκω σε αυτή την κατηγορία γι’ αυτό κιόλας δεν έχω κάνει θέατρο τα τελευταία χρόνια. Θα μου πεις κακώς. Αλλά δεν κάνω για να αποφύγω αυτό ακριβώς. Θέλω να έχω προσωπικό χρόνο, θέλω να μπορώ να αφομοιώνω αυτά που μου συμβαίνουν, να μπορώ να έχω χρόνο να ζήσω ελεύθερα από υποχρεώσεις, από φανταστικούς κόσμους, οπότε κάνω τα δικά μου διανοητικά ταξίδια χωρίς να χρειάζεται να έχω δίπλα μου θεατές, εργοδότες, συνεργάτες ή οτιδήποτε. Και θέλω να έχω χρόνο ώστε να υπάρχω εκτός δουλειάς. Να υπάρχω απλά. Αυτό το έχω πολύ μεγάλη ανάγκη. Δε νομίζω ότι θα μπορούσα να είμαι ισορροπημένη διαφορετικά, γι’ αυτό και κάνω λίγα πράγματα. Δηλαδή κάνω συνέχεια κάτι, αλλά είναι ένα κάθε φορά.

-Κάνεις καθόλου απολογισμούς;

Συνέχεια το κάνω αυτό και γενικά είμαι και πειραματόζωο του εαυτού μου, γιατί έχω μέσα μου και την ερευνητική πλευρά και οτιδήποτε κάνω, ή δοκιμάζω ή μου συμβαίνει, αυτομάτως το καταχωρώ, το αναλύω, το κατηγοριοποιώ και αναζητώ τα παρακλάδια του στο μέλλον και στο παρελθόν. Λειτουργώ καθαρά ερευνητικά, σχεδόν θεατρολογικά. Θα μπορούσα να γράψω ένα βιβλίο πάνω σε αυτό κάποτε. Δεν ξέρω αν θα το κάνω, αλλά θέλω να σου πω ότι έχω και αυτή τη λειτουργία.

-Θεωρείς ότι στη ζωή υπάρχει ένα αδιόρατο πλέγμα με το οποίο αλληλοσυνδέονται τα πάντα;

Θα έλεγα πως υπάρχουν αλληλοσυμπληρωμένοι μηχανισμοί. Όλα τα θεωρώ αλληλένδετα και κάποια πράγματα που είναι τυχαία και που δεν μπορώ να βρω την αλληλουχία τους και δε θα πιεστώ για να τη βρω όπως εκείνοι που ψάχνουν σε όλα σημάδια. Θεωρώ ότι και το τυχαίο είναι αλληλένδετο, άσχετα αν δεν ξέρω τη σύνδεση του με το παρόν μου.

-Θεωρείς ότι το τυχαίο μπορεί να γίνει μοιραίο;

Το τυχαίο δεν αρκεί από μόνο του για να γίνει μοιραίο.

-Απαιτεί καθοδήγηση;

Κάπως έτσι. Μία τέτοια αλληλεπίδραση σκέφτομαι.

-Δηλαδή να οργανώσεις το χάος;

Ναι. Και όχι μόνο. Και την οργάνωση να την αποδομήσεις. Προσπαθείς να αφομοιώσεις το τυχαίο χωρίς να το μειώσεις όμως σε κάτι υποδεέστερο από το οργανωμένο. Είναι μία διαρκής δυναμική κατάσταση που τη μία αφήνεσαι σε κάτι πιο ελεύθερο, πιο χαώδες και πιο τυχαίο, και μετά το αφομοιώνεις, το εντάσσεις σε αυτό που είναι πιο μακροπρόθεσμο, πιο στοχευμένο, πιο οργανωμένο, πιο τακτοποιημένο. Αυτό με ενδιαφέρει πάρα πολύ. Εκείνο που με τρομάζει είναι η υπερβολική τακτοποίηση. Τη θεωρώ στενοκεφαλιά για τα δικά μου δεδομένα.

-Μπαίνοντας στον ίντερνετ είδα πως υπάρχει ένα δικό σου Fun Club.

Αυτά τα φτιάχνει μία κοπέλα από δική της πρωτοβουλία. Απλώς έπειτα σου τηλεφωνεί και σε ρωτάει αν σε πειράζει να το ’χει και να γράφει «Επίσημο».

-Εσένα αυτό σε κολακεύει;

Γελάω. Δε μου λέει τίποτα. Είναι καλό και χρήσιμο για τη δουλειά της τηλεόρασης καθώς υπάρχει ένα νεανικό κοινό που μπορεί να σε παρακολουθήσει κάπου και μπορεί να χαρεί με αυτή την ιστορία. Είναι μία ανάλαφρη πλευρά μου μέσα σε τόσες άλλες.

-Στο λέω επειδή όσο η δημοσιότητα ενός προσώπου διογκώνεται το ίδιο συμβαίνει και με τη ματαιοδοξία του.

Ναι, αλλά αυτό υπάρχει έτσι κι αλλιώς μέσα στην ανθρώπινη φύση. Αρκεί να μην παίρνει πολύ μεγάλο μερίδιο.

-Το πέρασμα του χρόνου σε αγχώνει, επειδή όπως και να το κάνεις ο χρόνος είναι ο μεγάλος μας αντίπαλος;

Ο χρόνος είναι ταυτόχρονα ο μεγάλος μας αντίπαλος, αλλά και ο μεγάλος μας σύμμαχος γιατί οτιδήποτε θέλεις να δημιουργήσεις απαιτεί χρόνο. Ο καρπός του δέντρου για να γίνει χρειάζεται χρόνο για να τραφεί και οτιδήποτε σου αφαιρείται και φθείρεται πάλι ο χρόνος το κάνει. Οπότε τι να πεις. Είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Να τον πεις φίλο ή να τον πεις εχθρό; Χωρίς αυτόν ούτε θα υπήρχες, αλλά ταυτόχρονα θα ήσουν αθάνατος. Δηλαδή δε γίνεται, είναι οξύμωρο σχήμα.

-Συμφωνώ με όσα είπες, αλλά στους απολογισμούς μας καθώς περνάει ο χρόνος βλέπουμε πως είτε είμαστε ικανοποιημένοι επειδή οι στόχοι της ζωής μας έχουν ικανοποιηθεί είτε το αντίθετο.

Εγώ αισθάνομαι μία ισορροπία και ελπίδα χωρίς να είμαι απολύτως ικανοποιημένη, αλλά ούτε και απογοητευμένη. Είμαι διαρκώς σε αναμονή της συνέχειας και αισιόδοξη ότι σε αυτή τη φάση τουλάχιστον ο χρόνος είναι μάλλον σύμμαχος. Μπορεί σε πέντε χρόνια, ή σε τρία, ή του χρόνου ή σε ένα μήνα, να μου φανεί εχθρός για κάποιο λόγο και μετά πάλι σύμμαχος, αλλά σε αυτή τη φάση μου φαίνεται πιο πολύ σύμμαχος.

-Η παιδική ηλικία είναι για πολλούς καλλιτέχνες ένας χαμένος παράδεισος, μία κατάσταση ύπαρξης βυθισμένη μέσα σε μία τρυφερή αθωότητα και χωρίς το βάρος του παρελθόντος, αλλά και της έγνοιας για το μέλλον. Αποτελεί και για σένα το πρότυπο μιας ευδαιμονικής ύπαρξης;

Δεν είναι τόσο απόλυτο αυτό νομίζω. Όταν βγαίνουμε από την κοιλιά της μητέρας μας αρχίζει η αντίστροφη μέτρηση σε σχέση με τη νιρβάνα. Ίσως σε πιο προχωρημένες φάσεις της ζωής να είναι πιο δύσκολα τα πράγματα, πιο υπεύθυνα και αγχωτικά ή ανησυχητικά, αλλά νομίζω ότι και τα παιδιά καμιά φορά έχουν ανησυχίες. Θυμάμαι τον εαυτό μου ως παιδί να έχω ανησυχίες. Υπήρχαν πολλά πράγματα που μπορούσαν να με στεναχωρήσουν ή να με κάνουν να χαρώ. Υπήρχαν τα συναισθήματα λίγο πιο επιφανειακά, οπότε και αυτό της ανησυχίας. Ακόμα και για το μέλλον ανησυχούσα, όταν ήμουν πέντε-έξι χρονών είχα τέτοιες ανησυχίες και σκέψεις. Οπότε δεν ισχύει αυτό, απλά ένιωθες την ασφάλεια ότι θα σε φροντίσουν ότι δε χρειάζεται τόσο να αναλάβεις εσύ τον εαυτό σου επειδή υπήρχαν οι γονείς σου που σ’ αγαπάνε, κτλ. Σίγουρα η παιδική ηλικία έχει μία μεγαλύτερη αίσθηση αισιοδοξίας και ορμής και μεγαλύτερη ανεμελιά που οφείλεται στην έλλειψη ευθυνών, ωστόσο δεν είναι έλλειψη ανησυχίας.

-Υπάρχει όμως η αθωότητα.

Γιατί δεν είναι και τα παιδιά πονηρά; Είναι αθώα σε όσα πράγματα δε γνωρίζουν και επειδή δεν γνωρίζουν πολλά πράγματα αναγκαστικά είναι πιο αθώα. Όντως, αλλά ήδη γνωρίζουν αρκετά για να μην μπορείς να τα χαρακτηρίσει εντελώς αθώα (γελάει).

-Ναι, αλλά βρίσκονται σε μία συνειδησιακή κατάσταση που δεν μπορούν να αντιληφθούν το πόσο δύσκολη είναι η ζωή, το πόσο εκπεσμένος είναι ο κόσμος μέσα στον οποίο ζουν, το πόσο φαυλότητα επικρατεί…

Είσαι πολύ απαισιόδοξος.

-Το αντίθετο. Είμαι πολύ αισιόδοξος.

Δεν είσαι αφού βλέπεις το ποτήρι μισοάδειο. Βλέπεις την κοινωνία φαύλη. Έχει και φαυλότητα σίγουρα, αλλά έχει και πολλά καλά.

-Αν δεν υπήρχαν και μερικά καλά η ζωή θα ήταν ανυπόφορη. Οι άνθρωποι θα αυτοκτονούσαν μαζικά. Θα έλεγα καλύτερα πως είμαι ρεαλιστής.

Εγώ προσπαθώ να βλέπω το πράγμα από όλες τις πλευρές και η αλήθεια είναι ότι θα προτιμούσα μία ουτοπική κοινωνία, μία πιο ιδεαλιστική κατάσταση, αλλά παρόλα αυτά ζώντας και μεγαλώνοντας εδώ, βρίσκω τρόπους να απολαμβάνω αυτά τα θετικά που μου δίνονται και να προσπαθώ να αποφεύγω τα αρνητικά. Όχι φυγοπονώντας ή υπεκφεύγοντας από τις δυσκολίες. Αν βρεθώ στα δύσκολα θα τα αντιμετωπίσω, δε θα βάλω το κεφάλι μέσα και θα πω ότι δεν υπάρχουν ζώντας σαν συννεφάκι. Τουλάχιστον αυτή είναι η προσπάθειά μου. Δεν τα καταφέρνω πάντα, προς θεού. Αλλά θεωρώ ότι εφόσον είμαι εδώ και αυτός ο κόσμος με γέννησε και όχι κάποιος άλλος, τότε αυτός ο κόσμος μπορεί να μου δώσει και την ευτυχία και τη δύναμη και την ικανοποίηση των αναζητήσεων και των αναγκών μου. Προσπαθώ λοιπόν να ανακαλύψω τα μικρά στοιχεία που μπορούν να χρησιμεύσουν σε μένα ουσιαστικά. Πολλές φορές πέφτω έξω, κάνω λάθη, έχω απογοητεύσεις, εντούτοις βρίσκω κιόλας πράγματα, και όταν δεις το πράγμα έτσι, όλα γίνονται πιο ευχάριστα και πιο δημιουργικά. Νιώθεις και μικρή ευγνωμοσύνη που έχεις έστω αυτά τα πράγματα και όχι λιγότερα από αυτά. Και ξαφνικά τα αρνητικά υπάρχουν, αλλά δεν είναι το κυρίαρχο πράγμα που βλέπεις μπροστά σου. Αυτή την αισιόδοξη προοπτική προσπαθώ να τροφοδοτώ τελευταία και μου κάνει πολύ καλό.

-Καλά είναι όλα αυτά, αλλά είσαι και μικρή ακόμη!

Όχι, δεν είμαι μικρή. Είμαι ακριβώς στην ηλικία της ωριμότητας. Θα κλείσω τα 33 τον Ιούλιο.

-Η κρίσιμη, καθοριστική ηλικία για τον άνθρωπο είναι τα 35-40 χρόνια όπου θέλοντας και μη βλέπει το άστρο της ζωής του να παίρνει το δρόμο προς τη δύση του…

Πάλι προς το απογοητευτικό μου το πας (γελάει). Ίσως αυτό να ισχύει περισσότερο για τις γυναίκες που είναι λίγο πριν από τις βιολογικές αλλαγές που έρχονται με την εμμηνόπαυση, επειδή οι ορμόνες μάς επηρεάζουν πάρα πολύ.

-Σκέψου ότι στα 33 σου χρόνια βλέπεις ακόμη την κορυφή του βουνού της ζωής, αλλά όταν την πατάς κορυφή καλείσαι να ωριμάσεις ψυχολογικά για να ξεκινήσεις την κάθοδο….

Ναι, αλλά η κάθοδο είναι πιο ξεκούραστη από την άνοδο (γελάει).

-(Γέλια). Ναι, αλλά αυτή η κάθοδος οδηγεί στο θάνατο… Κυρίως είναι ο ψυχικός θάνατος, όχι τόσο ο βιολογικός επειδή η πλειονότητα των ανθρώπων έχουν πλέον μπει σε μία ράγα ζωής που τους πάει όπου εκείνη θέλει και δεν ολοκληρώνονται εσωτερικά… Δεν έχουν καμία ανησυχία, όραμα και σκοπό όπως είχαν όταν ξεκινούσαν τη ζωή τους, όταν ο κόσμος άνοιγε μπροστά τους σαν ουράνιο τόξο και όλα ήταν ένα μεγάλο μυστήριο…

Σωστά. Έχουν βέβαια αυτούς που τους διαδέχονται, βλέπουν μέσα σ’ αυτούς αυτά που ήδη χάνουν. Τα βιολογικά και πνευματικά παιδιά τους, τους μαθητές, ανάλογα ο καθένας τι έχει. Τα ανίψιά τους, τα βαφτιστήρια τους (γελάει). Δεν ξέρω. Τι να πω. Δεν έχω απάντηση σε όλα αυτά. Είναι όλα ανοικτά ερωτήματα.

-Θεωρείς ότι στη ζωή σου είσαι διαρκώς σε θέση ώστε να διαθέτεις ελευθερία βουλήσεως ή πολλές φορές αισθάνεσαι ότι τα πράγματα σου επιβάλλονται;

Έκανες πολύ καίρια ερώτηση για μένα επειδή με την ελευθερία βουλήσεως όπως υπάρχει και αν υπάρχει, γιατί φιλοσοφικά αμφισβητείται, έχω σχέση εξάρτησης. Δεν μπορώ αν δε νιώθω σχετικά ελεύθερη, επειδή απόλυτη ελευθερία δεν υπάρχει. Αυτό είναι προσωπικό στον καθένα, το ποια είναι τα όρια που νιώθει ότι τον πνίγουν, τον φυλακίζουν και τον αιχμαλωτίζουν και πια είναι τα όρια που νιώθει ότι αναπνέει, πως είναι καλά, ότι μπορεί με έναν τρόπο να αφήσει την ενέργειά του να κυκλοφορήσει. Αυτό είναι. Απλά πράγματα. Μία λειτουργία, δεν εννοώ κάτι μεταφυσικό. Όταν λοιπόν νιώθω το πρώτο, κάνω τα πάντα για φύγω από κει πέρα, να δραπετεύσω. Συνήθως τα καταφέρνω ως τώρα και πάω σε κάτι επόμενο, οπότε θεωρώ ότι έχω ελευθερία βούλησης (γελάει). Φυσικά μπορεί να μου μπουν εμπόδια, γιατί μπορεί να θέλω κάτι και να μη γίνεται να το πάρω, ή η ζωή να μου στερήσει κάτι που είχα και με έκανε ευτυχισμένη, ο θάνατος για παράδειγμα. Αυτό είναι κάτι μοιραίο που δεν μπορείς να το αντιμετωπίσεις και να πεις ξαφνικά ότι έχω ελεύθερη βούληση. Δεν μπορείς να το πεις. Όντως. Εννοείται ότι θα πονέσεις από πράγματα που είναι ενάντια σε σένα. Εννοείται ότι θα λυπηθείς, θα απογοητευτείς, θα αποτύχεις, όμως το απώτερο βλέμμα μπορεί να πάει πέρα από αυτά και να νιώθεις ότι παρ’ όλα αυτά έχεις ελεύθερη βούληση. Δηλαδή υπάρχουν όλα αυτά, αλλά σημασία έχει ο τρόπος που θα τα διαχειριστείς και θα τα ξεπεράσεις, ο τρόπος που θα αφομοιώσεις τον πόνο σου, κάτι που θα σου στερήσουν, γιατί μπορεί ξαφνικά αυτό που έχασες να σε κάνει να βρεις κάτι που σου αρέσει ακόμη περισσότερο.

-Το ζήτημα της ελευθερίας βουλήσεως είναι τεράστιο, αλλά ίσως αυτό που το οριοθετεί κάπως είναι το αίσθημα της εσωτερικής ελευθερίας.

Ακριβώς. Αυτό που είπαμε στην αρχή. Αυτό το έχω πάντα ανάγκη και νομίζω ότι σε σχετικά πάντα μέτρα το κάνω. Και μάλιστα πολλές φορές παίρνω και την πρωτοβουλία για να αλλάξω μία κατάσταση προς όφελος αυτής της συνθήκης της ελεύθερης βούλησης.

-Αυτό είναι πολύ σημαντικό και δεν είναι εύκολο να το πετύχεις επειδή όπως σου είπα πριν η πλειονότητα των ανθρώπων δεν είναι ικανοποιημένοι από τη ζωή τους. Άλλα θέλουν να κάνουν και τελικά άλλα κάνουν. Αλλά ο εσωτερικός τους διχασμός σημαίνει αρρώστια και δυστυχία. Αντίθετα η ολότητα, το «να είσαι πάντα το φως του εαυτού σου» σημαίνει υγεία που θεραπεύει όλες εκείνες τις εσωτερικές έχθρες και αυτο-απογοητεύσεις που κάνουν τόσες πολλές ζωές ανούσιες και τραγικά ανικανοποίητες.

Μιλάς πάνω στη στιγμή που έχω κάνει άλλη μία τέτοια κίνηση ελεύθερης βούλησης. Δεν μπορώ να αναφέρω τι. Αλλά το είχαμε συζητήσει και με κάποιους φίλους. Με άλλα λόγια με αφορμή το συγκεκριμένο παράδειγμα είσαι πολύ καίριος. Ναι, δεν πράττω ποτέ κόντρα στο αίσθημα της εσωτερικής μου ελευθερίας. Αρνούμαι να υποστώ τέτοιους καταναγκασμούς εκτός αν είναι αναπόφευκτοι. Στο βαθμό που μπορώ να βρω μία λύση, την εφευρίσκω.

-Εκτός από την υποκριτική έχεις άλλα ενδιαφέροντα;

Όχι κανένα (γελάει). Μ’ αρέσει να διαβάζω λογοτεχνία, μ’ αρέσουν οι θετικές επιστήμες όπως η φυσική και τα μαθηματικά, μ’ αρέσει πολύ η μουσική, οι συζητήσεις, η κίνηση, το περπάτημα, ο χορός. Διάφορα πράγματα τα οποία στο πέρασμα του χρόνου αλλάζουν. Επίσης δεν έχω πρόβλημα να αφήσω ένα σχέδιο αν βλέπω πως η ζωή με πάει κάπου αλλού. Πεισμώνω, αλλά για λίγο, επειδή μετά βλέπω τα πράγματα πιο χαλαρά (γελάει). Όχι ότι θα το κάνω εύκολα, ή πως η πρώτη μου σκέψη θα είναι αυτή, αλλά αν χρειαστεί θα το κάνω και τελικά αυτό που θα προκύψει θα είναι συνδυασμός των συνθηκών των πραγματικών μου επιθυμιών και του τυχαίου. Μπορείς να βρεις χαρά και ικανοποίηση και έκφραση σε πολλά πράγματα, αρκεί να εστιάσεις σε αυτά, να τα κοιτάξεις βαθιά, να τα αφουγκραστείς καλά και να δοθείς όσο είσαι τετ α τετ μαζί τους. Αλλά είναι πολλά αυτά τα πράγματα και δεν είμαστε μονοδιάστατοι, ούτε πεπερασμένοι, ούτε κάθε φορά μπορούμε να είμαστε απόλυτα ολόκληροι σε σχέση με κάτι, όσο κι αν αυτό ακούγεται σκληρό. Δεν μπορούμε να είμαστε ολόκληρα εκπληρωμένοι, γιατί ακόμα και αν το νιώθουμε θα είναι στιγμιαίο. Το μέλλον θα έρθει να μας ανοίξει και άλλες κατευθύνσεις. Δεν υπάρχει κάτι το οποίο να είναι το απόλυτα τέλειο. Υπάρχουν βέβαια κάποια πολύ σπάνια πράγματα που είναι τόσο κοντά στο τέλειο που ίσως δύσκολα μπορείς να ξεκολλήσεις. Αλλά αυτό είναι η εξαίρεση και οι περισσότεροι άνθρωποι που κολλάνε έχουν την ψευδαίσθηση ότι το συνάντησαν. Αυτό ισχύει σε πολλά πράγματα, στις δουλειές, στις σχέσεις, σε όλους τους τομείς.

-Πιστεύεις πως υπάρχει ιδανικός έρωτας; Και δεν εννοώ τον έρωτα σε καθαρά σωματικό επίπεδο. Αυτό λίγο πολύ συμβαίνει καθημερινά. Τα ηφαίστειο των γενετήσιων ορμών εκρήγνηται και μετά από λίγο μένουν μόνο οι στάχτες… Μιλάω για διαρκή… Έρωτα.

Γενικά πιστεύω πως υπάρχει το ιδανικό. Ωστόσο είναι εξαιρετικά σπάνιο και δύσκολο να συνδυαστούν οι ψυχοσυνθέσεις, οι χημείες, οι ορμόνες, οι χημικές αντιδράσεις στον εγκέφαλο, τα θέλω, οι απόψεις για τον κόσμο, οι ανάγκες, η μαγεία και οτιδήποτε συντελεί στον κεραυνοβόλο έρωτα έτσι στο να συνυπάρξουν οι ερωτευμένοι με πολύ διαφορετικό τρόπο. Η αρμονία υπάρχει. Είναι εξίσου σπάνια όμως με τον έρωτα (γελάει), οπότε γίνεται, αλλά είναι καρέ του άσσου. Φλος ρουαγιάλ. Οτιδήποτε ιδανικό υπάρχει σε ένα πράγμα υπάρχει και σε όλα τα άλλα.

-Για όλα υπάρχει ένα αρχέτυπο, μία μήτρα. Ακόμη και για τα μεγάλα ερωτήματα της ζωής που κάποιοι φωτισμένοι άνθρωποι έδωσαν απαντήσεις.

Όλα αυτά με υποψιάζουν σε κάτι. Μπορεί όλοι αυτοί οι άνθρωποι να έχουν μία απάντηση σε κάτι που τους απασχόλησε και που πάλεψαν για να τη βρουν μέσα από διαλογισμό, αλλά αυτοί οι άνθρωποι έχουν ισχυρή στάση ζωής και είναι αυτό που λέμε απόλυτα συνειδητοποιημένοι σε αυτό που κάνουν. Το ακολουθούν ακλόνητα. Δεν αφήνουν τίποτα στην τύχη και οτιδήποτε συμβεί μπορούν να το αφομοιώσουν στη θέση τους και να το χρησιμοποιήσουν προς όφελός τους. Αυτό είναι η δύναμή τους. Η απάντηση λοιπόν που έχουν δεν είναι θέμα αν είναι αληθινή ή ψεύτικη, είναι θέμα πως είναι συνεπείς και ισχυροί. Γιατί εγώ δε θεωρώ ότι μπορούμε να έχουμε πραγματική απάντηση επειδή είμαστε όντα πολύ μικρά για να το πετύχουμε και ο νους μας είναι πάρα πολύ περιορισμένος και ατελής και όταν υπάρξουν άλλα όντα εξελιγμένα, είτε είναι μηχανές, είτε υβρίδια, είτε μεταλλαγμένοι άνθρωποι, εξελιγμένοι γήινοι ή εξωγήινοι, θα τους φανούμε όπως φαίνονται σε εμάς τα μερμήγκια. Και ξαφνικά εμείς θεωρούμε ότι μπορούμε να βρούμε την απάντηση στα μεγάλα ερωτήματα. Είναι αστείο.

-Πιστεύεις στο ένθεο, έχεις ανησυχίες;

Φυσικά έχω ανησυχίες. Δεν πιστεύω στη μεταθανάτιο ζωή, ούτε στη μετεμψύχωση, σε τίποτα από όλα αυτά, αλλά σε κάτι πιστεύω. Πιστεύω στην άγνοια μου για κάποια πράγματα και στην απορία μου γι’ αυτά, άρα εφόσον έχω απορία και άγνοια σημαίνει ότι κάπου υπάρχει η γνώση. Και αφού κάπου υπάρχει η γνώση, άρα κάπου κάτι υπάρχει που με ξεπερνάει.














Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: