Κριτική Ταινιών 22-5-08

Κριτική Ταινιών 22-5-08
Για την εφημερίδα ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Από το Νίκο Αντωνάκο
 
Ο ΑΝΤΟΝΙΟΝΙ (Zabriskie Point)
ΚΑΤΑΤΡΟΠΩΝΕΙ ΤΟΝ INDIANA JONES 

 «Zabriskie Point» εναντίον «Indiana Jones». Ο χρόνος αποφάσισε: νικητής ο Μικελάντζελο Αντονιόνι. Η ταινία του, μια δυνατή κριτική ματιά πάνω στον καπιταλισμό και τις αξίες του, εξακολουθεί να είναι επίκαιρη, παρότι έχουν  περάσει  40 ολόκληρα χρόνια από την έναρξη των γυρισμάτων! Η ταινία του Στίβεν Σπίλμπεργκ γέρασε πριν ακόμα βγει στις αίθουσες! Είναι μια ακόμα επανάληψη του γνωστού θέματος: Μάγκας αρχαιολόγος τα κάνει γης μαδιάμ!
 Το ντοκιμαντέρ του βραζιλιάνου, νοτιαμερικάνου καλύτερα, αφού γεννήθηκε στη Βραζιλία και μεγάλωσε στο Εκουαδόρ, αλλά η ταινία του αναφέρεται στη   Βολιβία, Αλεχάντρο Λάντες, «Cocalero» είναι μια ενδιαφέρουσα -και διδακτική ματιά- για την άνοδο του Έβο Μοράλες στην προεδρία της χώρας του.
 «Ο Βασιλιάς και ο Θησαυρός» του Μάϊκ Κάχιλ, είναι μια «φευγάτη» ταινία! Ένας ονειροπαρμένος πατέρας, με πολύ τρυφερότητα και με αρκετό χιούμορ, οδηγεί την κόρη του στη δική του «τρέλα». Στο όνειρο! «Το Κλειδί», του Γκιγιόμ Νικλό, είναι η, σχεδόν απαραίτητη, αστυνομική ταινία της εβδομάδας. Ένα ακόμα γαλλικό φιλμ νουάρ. Συμμορίες, ναρκωτικά και αμαρτίες γονέων!

ZABRISKIE POINT
Μικελάντζελο Αντονιόνι

        Και μόνον για τη σκηνή του φινάλε η ταινία αξίζει την αγάπη του κόσμου. Ο καπιταλισμός και οι ηθικές αξίες του πρέπει, οπωσδήποτε, να τιναχτούν στο αέρα. Εδώ δεν χωράει κανένας συμβιβασμός. Το καπιταλιστικό σύστημα και οι άνθρωποί του, οι πολυεθνικές, τα χρηματιστήρια, οι τράπεζες, οι εταιρίες αγοράς και πώλησης γης, τα πανεπιστήμια, η αστυνομία, τα Μ.Μ.Ε, τραβάνε κατά τη δύση και ο λαός, οι λαοί του κόσμου, κατά την ανατολή! Είναι δυο πράγματα τελείως διαφορετικά! Από άλλον πλανήτη.
 Ο λαός, οι λαοί του κόσμου, ζητάνε «ψωμί, παιδεία, ελευθερία». Στην ταινία του Αντονιόνι οι ήρωές του, φοιτητές και φοιτήτριες αμερικάνικου πανεπιστημίου, δεν βάζουν ζήτημα κατάληψης της εξουσίας από την εργατική τάξη και τους συμμάχους της. Δεν οργανώνονται, όπως πρέπει να οργανωθούν οι επαναστάτες. Περιορίζονται στις πρώτες ανάγκες. Αρκούνται στα αιτήματα, προσωπική ελευθερία και αξιοπρέπεια. Πράγματα απλά και αυτονόητα, όταν μιλάμε για ανθρώπους στα τέλη του 20ου αιώνα!
 Παρ΄ όλα αυτά, ο καπιταλισμός δεν είναι διατεθειμένος να παραχωρήσει ούτε τα ελάχιστα! Είναι αχόρταγος και μοναχοφάης. Και, επίσης, γνωρίζει, πως κάθε παροχή γεννάει ένα καινούριο αίτημα. Επομένως, γίνεται σκληρός και αδίστακτος. Εμφανίζεται όπως, ακριβώς, είναι! Συγκεντρώνει όλο το κεφάλαιο στα χέρια του. Δεν αφήνει σταγόνα ιδρώτα να πάει χαμένη. Ούτε σπιθαμή γης χωρίς να του αποφέρει κέρδος. Στην πορεία του αυτή δεν διστάζει να χρησιμοποιήσει όλα τα μέσα. Από τη φυλάκιση και τα βασανιστήρια μέχρι το θάνατο. Το ξεσήκωμα πρέπει να χτυπηθεί στη γέννα του. 
 Η ταινία γυρίστηκε στην Αμερική το 1968 και είναι η πρώτη και η τελευταία ταινία του ιταλού δημιουργού στην μήτρα του καπιταλισμού. Από την αρχή μέχρι το τέλος της είναι διάχυτος ο Μάης του ΄68 και το «πνεύμα» του! Ο Αντονιόνι δεν ήταν από τους σκεπτικιστές του ξεσηκώματος. Δεν ήταν από αυτούς που έβλεπαν ότι όλο αυτό το ξεσήκωμα, όλη αυτή η «επανάσταση», μοιραία θα ξεφουσκώσει, αφού δεν αναγνώριζε τον πρώτο κανόνα της επανάστασης. Την οργάνωση! Ο Αντονιόνι γοητεύτηκε και αυτός από το «αναρχικό» χάος και τα «απόλυτα» συνθήματα. Ταυτίστηκε και αυτός (άκριτα) με το μέρος των ξεσηκωμένων και τον τρόπο του ξεσηκώματος. Αρκέστηκε και αυτός στην μικροαστική αντίληψη για την πάλη των τάξεων! Παραδόθηκε και αυτός στην έκρηξη της στιγμής. Δεν κοίταξε πίσω του, ούτε μπροστά του. Δεν αναζήτησε και δεν πήρε υπόψη του την ιστορική πείρα. Την Κομμούνα του Παρισιού, τη ρώσικη επανάσταση, την Κούβα!
 Οι ήρωες της ταινίας, ο ακτιβιστής φοιτητής και η νεαρή γραμματέας, αλλά και οι ξεσηκωμένοι φοιτητές που φαίνεται να εκφράζουν, γνωρίζουν μόνον την πολιτική αλφαβήτα. Και αυτή χρησιμοποιούν. Οι αντίπαλοί τους, το κεφάλαιο και το αστυνομικό κράτος, ξέρει ολόκληρο το μάθημα. Η σύγκρουση, επομένως, είναι παγιδευμένη. Ο νικητής είναι φανερός από την αρχή. Η φυγή του ζευγαριού (του νεαρού φοιτητή και της νεαρής γραμματέα), προς την ελευθερία, προς τον ελεύθερο έρωτα και την επιστροφή στη γη (φύση), μόνον σαν ευχή μπορεί να κατανοηθεί και όχι σαν πολιτική στάση. Κάτι τέτοιο δεν ήταν το κίνημα των χίπις και έως ένα σημείο και ο Μάης του ΄68; Μια αυθόρμητη (ανοργάνωτη) πολιτική διαμαρτυρία! Η οποία, φυσικά, κατέληξε εκεί που καταλήγουν όλες οι παρόμοιες περιπτώσεις. Δεν πρέπει να ξεχνάμε την πρώτη ρωσική απόπειρα του 1905. Η οργάνωση του ξεσηκώματος ήταν τέτοια (δεν μιλάμε για τελείως ανοργανωσιά) που δεν πέτυχε τους σκοπούς του. Δώδεκα χρόνια αργότερα οι επαναστάτες είχαν μάθει το μάθημά τους. Οργανώθηκαν. 
Οι καπιταλιστικοί νόμοι, ο καπιταλισμός που έχει το πάνω χέρι, δεν φοβάται τα αυθόρμητα ξεσηκώματα. Αυτά τα συντρίβει εύκολα. Την οργάνωση των επαναστατημένων φοβάται! Η ταινία, δυστυχώς, δεν μπαίνει σε τέτοια ζητήματα. Μοιραία, λοιπόν, καταλήγει σε απαισιόδοξα μηνύματα. Το ζευγάρι δεν θα νικήσει! Θα συντριβεί. Και αυτό δεν είναι καλό μαντάτο για τους θεατές. Ιδιαίτερα τους νεαρούς θεατές.
Η ταινία, όσο και αν φαντάζει ρεαλιστική, δεν είναι ρεαλιστική. Ο δημιουργός της, γενικά, έχει βαθιά σχέση με το ρεαλισμό και το νεορεαλιστικό κίνημα της πατρίδας του. Σε αυτή την ταινία, όμως, ακολούθησε την ουτοπία της εποχής. Ωστόσο, δεν νίκησε ο καπιταλισμός, γιατί είναι νομοτέλεια. Ηττήθηκε το ζευγάρι της ταινίας του, γιατί δεν είχε πάρει τα μέτρα του για να μην ηττηθεί. Αυτό το ξεκαθαρίζω, γιατί θα προτείνω σε όλους τους νέους και τις νέες (μέρες που είναι        -φοιτητικά και εργατικά ξεσηκώματα) να δούνε οπωσδήποτε την ταινία. Πέρα από την άρτια αισθητική και καλλιτεχνική της αξία, από τη φρεσκάδα της κινηματογραφικής ματιάς της, φέρνει στην επιφάνεια ζητήματα που καίνε. Ζητήματα, δυστυχώς, που ο σύγχρονος κινηματογράφος, εκτός κάποιων εξαιρέσεων, δεν τα βάζει. Το «Zabriskie Point» δίνει τη δυνατότητα, με την απόσταση του χρόνου που πέρασε, να ξαναδούμε τις αιτίες και τους λόγους για τους οποίους απέτυχε το μεγάλο ξεσήκωμα της αμερικάνικης νεολαίας της δεκαετίας του 1960. Να ξαναδούμε και την  περίπτωση του Μάη του ΄68, που ετούτες τις μέρες έχει την τιμητική του στα αστικά τηλεοπτικά και ραδιοφωνικά ΜΜΕ, στις αστικές εφημερίδες και στα αστικά περιοδικά. Μια τιμητική που μοιάζει με οριστικό μνημόσυνο!
 Το «Zabriskie Point» προσφέρεται για μελέτη. Τόσο γι΄ αυτά που δείχνει καθαρά όσο, και κυρίως, γι΄ αυτά που υπονοεί. Αλλά και γι΄ αυτά που πρέπει να αναζητήσει ο θεατής από μόνος του μέσα από την ταινία. Όλο αυτό το ξεσήκωμα του 1960-1970 στην Ευρώπη και την Αμερική ήταν απλώς μια φούσκα; Έμαθε τίποτα η ανθρωπότητα; Πήγε τελείως χαμένος όλος αυτός ο αλαλαγμός; Μετασχηματίστηκε σε γνώση εκείνη η έκρηξη; Το «Zabriskie Point» ανεπιφύλακτα συνεισφέρει στην πολιτική κουβέντα των ημερών, παρότι γυρίστηκε 40 χρόνια πριν. Η αντοχή του στο χρόνο μαρτυράει και την αξία του άλλωστε!
Παίζουν: Μαρκ Φρεκέτε, Ντάρια Χάλπριν, Ροντ Τέϊλορ.

INDIANA JONES
(ΚΑΙ ΤΟ ΒΑΣΙΛΕΙΟ ΤΟΥ ΚΡΥΣΤΑΛΛΙΝΟΥ ΚΡΑΝΙΟΥ)
Στίβεν Σπίλμπεργκ

 Χορεύτρια η Πλισέτσκαγια, χορεύτρια και το κορίτσι της μπάρας. Τέχνη η μία, τέχνη και η άλλη. «Zabriskie Point» από τη μια μεριά, «Indiana Jones» από την άλλη. Κινηματογράφος ο ένας, κινηματογράφος και ο άλλος! Και μην ακούσω αυτό το ανόητο που ακούγεται. Ότι, τάχα, το ένα, «Zabriskie Point», είναι για να σκεφτόμαστε και το άλλο, «Indiana Jones», είναι για να διασκεδάζουμε! Γιατί τάχα η διασκέδαση πρέπει να γίνεται με όρους υποκουλτούρας; Κάφροι είμαστε; Δεν μπορούμε να διασκεδάσουμε με πράγματα καλού και λεπτού γούστου;
 Αλλά, είναι διασκέδαση να βλέπεις έναν περασμένης ηλικίας άνθρωπο, τον πρωταγωνιστή του «Indiana Jones», τον Χάρισον Φορντ, να παριστάνει τον χαριτωμένο και τον νεανία; Και μόνο από αυτό καταλήγεις πως δεν έχεις να κάνεις με σοβαρό και φυσιολογικό άνθρωπο. Καταλήγεις ότι κάποιος προσπαθεί να σε κοροϊδέψει. Ότι όλα αυτά που βλέπεις στην οθόνη είναι φτιαχτά, ψεύτικα, όπως η ρώμη και τα δόντια του πρωταγωνιστή της. Ψεύτικη η ιστορία, ψεύτικα τα ντεκόρ, ψεύτικες οι σχέσεις των ηρώων, ψεύτικες οι ιστορικές πληροφορίες που προσκομίζονται… Ψεύτικα όλα. Χάρτινα και ευτελέστατης καλλιτεχνικής αξίας.
 Και, ωστόσο, ακόμα και σε αυτή τη «διασκεδαστική» ταινία το χούϊ -και ο εχθρός- δεν ξεχνιούνται. Διασκέδαση, διασκέδαση αλλά ο αντικομουνισμός πάει γόνατο! «Καλύτερα νεκρός, παρά κόκκινος», ακούγεται η ατάκα που προτείνεται να γίνει της μόδας! Και, επίσης, ένα στρατιωτικό τάγμα «χαχόλων» σοβιετικών στρατιωτών, κομμουνιστών αν δεν καταλάβατε, γελοιοποιείται και εξοντώνεται από τον γεραλέο πρωταγωνιστή στο πιτς φιτίλι! Επιπροσθέτως, να μην ξεχάσουμε και τον «κακό» Στάλιν. Για την Αμερική, βέβαια, κουβέντα. Αντίθετα, «ζήτω ο Άϊκ», (Αϊζενχάουερ) φωνάζει ο Indiana Jones. Από εδώ του ατλαντικού, ο χειρότερος Αμερικάνος, ο Αλ Καπόνε, για να μην πούμε ο Μπους και πολιτικοποιήσουμε το θέμα, είναι ο καλύτερος σοβιετικός πολίτης! (Η ταινία διαδραματίζεται το 1957 -στην κορύφωση του ψυχρού πολέμου. Τον οποίον επαναφέρει ο Σπίλμπεργκ).  
 Δεν θέλω να το σοβαρέψω, αλλά βρετανοί επιστήμονες αρχαιολόγοι θεωρούν τον Indiana Jones επικίνδυνο, ιδιαίτερα για τη νεολαία. Οι αρχαιολόγοι χαϊδεύουν με μεγάλη προσοχή και πολύ τρυφερότητα τα χώματα για να ξεθάψουν αυτά που αναζητάνε, λένε οι βρετανοί. Ο Indiana Jones, δεν αφήνει τίποτα όρθιο στο πέρασμά του. Τα κάνει όλα συντρίμμια. Κανένας σεβασμός για τους πολιτισμούς! Ό,τι δεν κατέστρεψε ο χρόνος το καταστρέφει αυτός…        
 Τι λέω, ο άμοιρος! Εδώ μιλάμε για συντονισμένη επιχείρηση στεγνής αρπαγής πορτοφολιών. Η ταινία θα βγει την ίδια στιγμή σε χιλιάδες αίθουσες σε ολόκληρο τον πλανήτη. Τι κουβεντιάζουμε, τώρα; Χέστηκαν, να με συγχωρείτε, ο Σπίλμπεργκ και οι άλλοι γι αυτά που λένε οι επιστήμονες. Τα σούπερ μάρκετ, οι πολυσινεμάδες, είναι δικά τους, οι θεατές παραδομένοι, η επιτυχία εξασφαλισμένη. Η ηθική του μαζέματος διατρέχει ολόκληρη την πυραμίδα. Από τον σκηνοθέτη, που έχει τη μεγαλύτερη ευθύνη, μέχρι αυτόν που κόβει στην είσοδο το εισιτήριο, ο οποίος έχει τη μικρότερη. 
 Το θέμα της ταινίας, για να μην σας αφήσω απληροφόρητους και σας πιάσουνε Κώτσους, είναι η αναζήτηση ενός κρυστάλλινου κρανίου. Από τη μια οι σοβιετικοί από την άλλη ο Indiana Jones. Το βρήκατε! Νικητής αναδεικνύεται ο Αμερικάνος! Το κρυστάλλινο κρανίο τοποθετείται στη θέση του. Την ίδια στιγμή το δικό μας παίρνει ανάποδες στροφές! Έξω τα κορίτσια από τη μπάρα! Ζήτω η Πλισέτσκαγια!  
Παίζουν: Χάρισον Φορντ, Κέϊτ Μπλάνσετ, Κάρεν Άλεν, Σάϊα ΛαΜπούφ, Τζον Χετ, κ.ά. 

COCALERO
Αλεχάντρο Λάντες

 Το ντοκιμαντέρ του Αλεχάντρο Λάντες, παρότι δεν είναι κινηματογραφικά δυνατό, παρότι δεν σε παρασύρει με τις δυνατές και αποκαλυπτικές εικόνες του, παρότι δεν σε τραβάει στο εσωτερικό του, καταφέρνει, το δίχως άλλο, να σε γεμίσει με σκέψεις! Σκέψεις αισιόδοξες, αλλά και σκέψεις γεμάτες προβληματισμό.
 Οι αισιόδοξες σκέψεις έχουν να κάνουν με την πίστη του λαού της Βολιβίας, πως μπορεί να εκλέξει δικό του πρόεδρο. Τον Ινδιάνο Έβο Μοράλες! Και, επίσης, με τις προσπάθειες και τον αγώνα αυτών των απλών και αμόρφωτων ανθρώπων, να οργανωθούν για να αντεπεξέλθουν σε αυτή τη μεγάλη προσπάθεια. Μην ξεχνάμε πως από τη μια μεριά έχουμε τον καταπιεσμένο και απληροφόρητο λαό, τον πεινασμένο λαό της Βολιβίας, και από την άλλη την έμπειρη αστική τάξη, το στρατό και τους Αμερικάνους! Και ο λαός νικάει! Ο Έβο Μοράλες, σε πείσμα κάθε συμβατικής λογικής, γίνεται πρόεδρος της Βολιβίας!
 Από το σημείο αυτό και μετά έρχονται οι σκέψεις και οι προβληματισμοί. Θα καταφέρει ο λαός, ο άοπλος λαός, να κρατήσει στην εξουσία τον Έβο Μοράλες; Το παράδειγμα της Χιλής είναι τόσο πρόσφατο! Αλλά, επίσης, θα κρατήσει ο Έβο Μοράλες το λόγο του; Θα μείνει σταθερός στο πλευρό του λαού; Η αστική τάξη, ο στρατός, οι Αμερικάνοι δεν στέκονται με δεμένα χέρια. Οργανώνουν τις βολιβιανές αστικές και αντεπαναστατικές κατσαρόλες!
 Η ταινία του Αλεχάντρο Λάντες παρακολουθεί την προεκλογική πορεία του λαού της Βολιβίας και του Έβο Μοράλες. Παρακολουθεί την οργανωμένη λαϊκή εκλογική προσπάθεια. Παρακολουθεί την άνοδο του πρώτου Ινδιάνου προέδρου στη Λατινική Αμερική. Και μετά την άνοδο, παρακολουθεί, για λίγο, και τις πρώτες δυσκολίες. Τις πρώτες αντεπιθέσεις της άρχουσας τάξης, του στρατού και των Αμερικάνων.
 Για την ώρα νικητής βγαίνει ο Έβο Μοράλες! Η αγωνία των βολιβιανών, και η δική μας, είναι, να μην πισωγυρίσει η χώρα. Τα πρώτα μηνύματα, παρ΄ όλες τις δυσκολίες και τις αντιφάσεις, είναι αισιόδοξα. Ωστόσο…
 Πηγαίνετε να δείτε την ταινία. Το «Cocalero», θα σας προβληματίσει! Φέρνει -και αυτό- στην επιφάνεια την δημοκρατική αλλαγή, την ανάληψη της εξουσίας από τα λαϊκά στρώματα, την επανάσταση. Θα σας προβληματίσει, για τους όρους αυτών των αλλαγών. Για τις προϋποθέσεις, για την επιτυχία αυτών των αλλαγών. Και, επίσης, θα πάρετε και μια ακόμα εικόνα από τη Λατινική Αμερική των ημερών μας.

Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΚΑΙ Ο ΘΗΣΑΥΡΟΣ
Μάϊκ Κάχιλ

 Δεν θα πεθάνετε από ευχαρίστηση. Ωστόσο θα χαρείτε πολλές καλές και τρυφερές ανθρώπινες στιγμές! Ένας πατέρας, ο οποίος από τις δυσκολίες της ζωής έχει χάσει τα «λογικά» του, βγαίνει, επιτέλους, από το ψυχιατρείο στο οποίο είχε μεταφερθεί για «επισκευή». Τον περιμένει μονάχα η 15χρονη κόρη του. Και τα προβλήματα που παραμένουν!
 Ο τέως τρόφιμος του ψυχιατρείου σε καμία περίπτωση δεν θέλει να επιστρέψει στο «λογικό» κόσμο. Ζει στο δικό του «κόσμο» και δείχνει ευτυχισμένος. Μέσα στο ψυχιατρείο διάβασε για τον θησαυρό ενός Ισπανού άποικου της εποχής του Κολόμβου. Βγαίνοντας αποφασίζει να ψάξει για το θησαυρό. Όχι τόσο για τα χρήματα, όσο για την ευχαρίστηση. Για να έχει ένα ωραίο σκοπό στη ζωή του.
 Την «τρέλα» του πατέρα την πληρώνει η κοπέλα. Η οποία, πια, δουλεύει για να συντηρήσει εκτός από τον εαυτό της και τον πατέρα της. Αυτή η άνιση σχέση κάνει την ατμόσφαιρα τεταμένη. Σιγά-σιγά, όμως, πατέρας και κόρη γνωρίζονται! Αρχίζει ο ένας να εκτιμάει τον άλλον. Στο τέλος θα κυνηγήσουν και θα βιώσουν και οι δυο το όνειρο και την ομορφιά! Θα πάρουν κατά μήκος το ποτάμι ψάχνοντας για το θησαυρό!..
 Μια «φευγάτη» ταινία. Μια τρυφερή «φευγάτη» ταινία. Μια τρυφερή και ανθρώπινη κινηματογραφική μουσική φράση. Με θαυμάσιες εικόνες. Με καλές ερμηνείες. Με εξαιρετική μουσική. Θα ξεκουραστείτε. Και θα νοιώσετε πιο ανάλαφροι (θα επιδράσει πάνω σας η ποίηση της ταινίας).      
Παίζουν: Μάϊκλ Ντάγκλας, Ίβαν Ρέϊτσελ Γουντ, Γουίλις Μπερκς, Λόρα Κάσεργκους.

ΤΟ ΚΛΕΙΔΙ
Γκιγιόμ Νικλό

 Καλά, είναι γνωστό πως οι Γάλλοι φτιάχνουν καλές αστυνομικές ταινίες. Το φιλμ νουάρ είναι η σπεσιαλιτέ τους. Όμως, αυτό δεν σημαίνει πως πρέπει σώνει και καλά να παραμείνουν εκεί. Ο κόσμος στο μεταξύ έχει αλλάξει! Ο Σαρκοζί δεν αστειεύεται! Έχει βάλει αμέτι μωχαμέτι να κάνει τη Γαλλία γυάλα!
 Δεν ξέρω, λοιπόν, τι μπορεί να προσφέρει σήμερα μια ακόμα γαλλική αστυνομική ταινία (με όλα αυτά τα προβλήματα); Και μάλιστα χωρίς κάποια ανανέωση, κάποια συγκεκριμένη (γιατί να γυριστεί) δικαιολογία. Χωρίς να φέρνει κάτι καινούριο…
 Πάλι καλοί και κακοί. Πάλι έμποροι ναρκωτικών. Πάλι η μοιραία γυναίκα και ο άντρας της θυσίας. Ο οποίος πληροφορείται ξαφνικά και ανεπάντεχα πως ο πατέρας του -τον οποίο δεν γνώρισε ποτέ- πέθανε! Πηγαίνοντας να παραλάβει τη στάχτη του πατέρα του μπλέκεται με μια παράξενη συμμορία εμπόρων ναρκωτικών. Εκεί συναντάει και μια γυναίκα που θα αλλάξει τη ζωή του (είναι παντρεμένος και ερωτευμένος με τη δική του γυναίκα).
 Παράλληλα μια αστυνομικός, που μοιάζει με τον μακαρίτη Ζαν Γκαμπέν, παλιό πρωταγωνιστή μεγάλου αριθμού αστυνομικών ταινιών, ψάχνει για τα ίχνη ενός ανθρώπου που θάφτηκε ζωντανός. Και από κοντά ένας πατέρας που αναζητεί τα ίχνη της χαμένης κόρης του. Μύλος, δηλαδή!
 Αυτός ο μύλος, πρέπει να δεχτούμε, αν αυτό σημαίνει κάτι, πως είναι καλογυρισμένος. Έχει ατμόσφαιρα. Πολλές φορές θυμίζει παλιές κλασικές γαλλικές αστυνομικές ταινίες. Αυτά και τίποτα περισσότερο!
Παίζουν: Βανέσα Παραντί, Γκιγιόμ Κανέ, Μαρί Ζιλέν, Τερί Λερμίτ, Ζαν Ροσφόρντ, Ζοσιάν Μπαλασκό.
    

 

 
 
     

 

Σχόλια : Κανένα σχόλιο »

Κατηγορίες : Κριτικές


η αλλη διασταση

18 05 2008

Κυριακάτικος ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
18-5-08

ΟΙ ΠΛΥΣΤΡΕΣ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ
νικου αντωνακου

Σίγουρα, δεν είναι αυτοί οι υπεύθυνοι! Οι κυρίως υπεύθυνοι. Δεν είναι αυτοί που ρυθμίζουν τις τύχες μας. Που ξεπουλάνε τον ΟΤΕ, τα λιμάνια, που παραδίδουν τη χώρα στα δόντια -και στις ορέξεις- του ΝΑΤΟ, της Ε.Ε, στα σχέδια του μεγάλου, ντόπιου και ξένου κεφαλαίου. Άλλη δουλειά κάνουν ετούτοι. Ετούτοι προετοιμάζουν το έδαφος. Λειαίνουν τις επιφάνειες, στρογγυλεύουν τις γωνίες. Καθαρίζουν και στρώνουν το τραπέζι, που πάνω του θα μπούνε οι υπογραφές.   
 Αλλά και ετούτοι δεν έχουν όλοι τις ίδιες ευθύνες. Άλλες ευθύνες έχουν οι «σοβαροί», αυτοί, δηλαδή, που είναι υπεύθυνοι για την ειδησεογραφία και τις πολιτικές εκπομπές και άλλοι αυτοί, πώς να τους ονομάσω αυτούς για να μην τους θίξω; ας τους πούμε το φτωχό σκυλολόϊ! Ξέρετε, όλα αυτά τα σπαστικά άτομα, αυτές τις γυναίκες και αυτούς τους άντρες, τα αγόρια και τα κορίτσια που πετάνε σκατά, προς όλες τις κατευθύνσεις, στα διάφορα «μαγκαζίνο» -ο «θεός» να τα κάνει μαγκαζίνο- με τα οποία έχουν γεμίσει οι ιδιωτικές και οι δημόσιες τηλεοράσεις! Αυτά τα σπαστικά άτομα που πετάνε σκατά και φθηνά υπνωτικά για το πόπολο.
 Οι πρώτοι, οι «σοβαροί», σίγουρα έχουν τις μεγαλύτερες ευθύνες. Ετούτοι ξέρουν. Δεν είναι κοινές καρακάξες, που τους μάζεψαν από τα καλλιστεία, τις καφετερίες και τα χοροπηδάδικα. Ετούτοι έβγαλαν πανεπιστήμια, έχουν δικές τους στήλες στις εφημερίδες, διδάσκουν σε σχολές δημοσιογραφίας, έχουν διασυνδέσεις, φιλίες, συμφέροντα. Ετούτοι ξέρουν το προσκήνιο και το παρασκήνιο. Γνωρίζουν τις συμφωνίες, ξέρουν τους όρους του γενικού ξεπουλήματος. Πολλοί από αυτούς, με τον άλφα ή τον βήτα τρόπο, συμμετέχουν στην αγοροπωλησία. Οι ευθύνες τους, λοιπόν, είναι ανάλογες.
 Σήμερα, ωστόσο, θέλω να μιλήσω για το φτωχό… σκυλολόϊ! Για όλον αυτόν τον άτακτο στρατό του συστήματος, αυτούς τους χαχανίζοντες χαζοβιόληδες, που ανέλαβαν τα «κατώτερα» στρώματα, το «λαό». Από τα βαθιά χαράματα μέχρι τα βαθιά μεσάνυχτα, όλα ετούτα τα ξόανα, άλλα ντυμένα φανταχτερά με φτερά και πούπουλα και άλλα μισόγυμνα ή και τελείως γυμνά, με τεράστιες κουτάλες ανακατεύουν μπροστά στα μάτια μας διάφορες ακαθαρσίες και με αυτές λερώνουν τις τηλεοράσεις, τα αυτιά μας και το γούστο μας! Καφετζούδες, παρουσιαστές και παρουσιάστριες, αστρονόμοι και αστρονόμισες, ψυχολόγοι και ψυχολογίνες, μόδιστροι και μοδίστρες, μάγειροι, κωμικοί, κουτσομπόληδες και κουτσομπόλες, αισθητικοί και αισθητηκίνες, χειρουργοί και χειρουργίνες… Ένας τεράστιος συρφετός, ένα τεράστιο ψέμα που αποπροσανατολίζει, μια τεράστια τρύπα που ζέχνει!
 Δεν λέω, πως ετούτοι χάλασαν τον κόσμο! Πως ετούτοι ευθύνονται για τα ελαττωματικά -και ελαττωμένα- αντανακλαστικά μας. Πως αυτοί μας κρατάνε κλεισμένους στο σπίτι μας, δεμένους στους καναπέδες. Πως είναι αυτοί που μας εμποδίζουν να βγούμε στους δρόμους, να αρπάξουμε τη ζωή στα χέρια μας. Λέω πως και ετούτοι συμβάλλουν! Δίνουν και αυτοί το χεράκι τους, βάζουν και αυτοί το γυαλισμένο γοβάκι τους για να υπογραφεί το ξεπούλημα του ΟΤΕ, των λιμανιών, της ΔΕΗ. Λέω πως και ετούτοι βρίσκονται, έστω και αν δεν το γνωρίζουν μερικοί από αυτούς, σε διατεταγμένη υπηρεσία!
 Είναι, τάχα, τυχαία όλη αυτή η παρδαλή κακογουστιά που μας κατάκλυσε; Ξυπνήσαμε ξαφνικά ένα πρωί και ζητήσαμε «μαιτρ» να μας πει πώς βράζει ο αρακάς; Είπαμε φέρτε μας μια καφετζού, αλλιώς δεν βγαίνουμε από το σπίτι; Ζητήσαμε αισθητικό για να κόψουμε τις τρίχες από τη μύτη μας; Ικετέψαμε «στιλίστα» για να μας δείξει πώς να καθαρίσουμε τα αυτιά μας; Είπαμε, δεν πίνουμε το γάλα μας, αν δεν μάθουμε ποιον παντρεύεται ο «εθνικός σταρ», όπως αποκαλούν ένα σκιάχτρο. Πως δεν πάμε για δουλειά, αν δεν μάθουμε με ποιον τα έχει η Πάνια, πότε χώρισε η Μαρία η Άσχημη και πότε θα γυρίσει ο Αλβανός της κυρίας, που πήρε σβάρνα τα κανάλια και κλαίει; 
Μιλάμε για μεγάλη ξεφτίλα! Μια άθλια εικόνα, για μια άθλια ζωή. Μια άθλια ζωή τυλιγμένη σε χρυσά σελοφάν για να μη φαίνεται η βρώμα της! Γελάκια, χαχανάκια, κορτάκια, ντεκολτέ να φαίνονται τα βυζάκια, «ιδιότροπα» αγόρια (για να πιάσουμε και τους γκέϊ), κοίταγμα μέσα από τις κλειδαρότρυπες! Ένας κόσμος εικονικός, που πρέπει να περάσει σαν αληθινός! Μια εικόνα ναρκωτικό, για να «ξεφύγουμε» από τα προβλήματα! Αυτό το ρόλο ανέλαβε όλο αυτό το παρδαλό σκυλολόϊ. Σε μια κοινωνία που έπιασε φωτιά και καίγεται, ετούτοι, με το αζημίωτο βέβαια, άρπαξαν τους ροζ πυροσβεστήρες! 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: