Μαρία Φακίνου – «Διακατέχομαι περισσότερο απο ανησυχίες» ( συνέντευξη στον Μaurizio De Rosa)

Γεννημένη το 1976, η Μαρία Φακίνου πήρε τη μεγάλη απόφαση και δημοσίευσε πρόσφατα το βιβλίο της «Το καπρίτσιο της κυρίας Ν». Με αφορμή την πρώτη λογοτεχνική της απόπειρα, μας παραχώρησε τη συνέντευξη που ακολουθεί.

Οι φιλοδοξίες ενός πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα


«Διακατέχομαι περισσότερο από ανησυχίες παρά από φιλοδοξίες. Αφορά κανέναν αυτό που έγραψα; Μπορεί να ταυτιστεί ο αναγνώστης με κάποιον ήρωα ή περιστατικό; Μήπως παραείναι φλύαρο; Αυτά σκέφτομαι περισσότερο ως πρωτοεμφανιζόμενη κι όχι τι απήχηση –με αυστηρά εμπορικούς όρους– μπορεί να έχει».

Τα έργα που την ωρίμασαν


«Πιστεύω πως η ωρίμανση είναι μια διαρκής διαδικασία. Συνεπώς, θα έλεγα ότι υπάρχουν έργα-γραφές που με επηρέασαν όπως: η ήπια απόγνωση των ποιημάτων και των διηγημάτων του Ρ. Κάρβερ, ο διασκεδαστικός παραλογισμός του Πύργου (Φρ. Κάφκα), οι μικρές παρατηρήσεις και η λεπτή ειρωνεία της Λολίτας (Βλ. Ναμπόκοφ), το παιχνίδισμα στο Κουτσό (Χ. Κορτάσαρ), οι στίχοι του Νικ Κέιβ. Δύο γυναίκες στη σκιά μεγάλων ανδρών: Τζέιν Μπόουλς (Απλές απολαύσεις) και Ρεμπέκα Μίλερ (Πορτρέτα γυναικών). Και πρόσφατα η Γιούντιθ Χέρμαν (Φαντάσματα μόνο)».

Ποιου αναγνώστη την προσοχή διεκδικεί


«Του αναγνώστη που ελπίζει ότι μπορεί να υπάρχει ακόμα κάτι στη λογοτεχνία να τον εκπλήξει».

Οι σκέψεις της για την αποκαλούμενη «γυναικεία γραφή»


«Με ενοχλούν οι χαρακτηρισμοί “γυναικεία γραφή”, “καλή λογοτεχνία”, “ποιοτική μουσική”. Ενέχουν κάποιο επιτιμητικό στοιχείο. Η “γυναικεία γραφή” είναι ταυτόσημη σήμερα με την“εύκολη λογοτεχνία”, δηλαδή ένα προϊόν –ούτε καν ανάγνωσμα– που απευθύνεται σε γυναίκες, οι οποίες, μην ξεχνάμε, αποτελούν την πλειονότητα του αναγνωστικού κοινού.
Η “γυναικεία γραφή”, που θα προτιμούσα να την ονομάζω “γυναικεία λογοτεχνία”, δεν είναι προνόμιο των γυναικών συγγραφέων. Ο Τσέχωφ έχει γράψει με εκπληκτικά πειστικό τρόπο για τη γυναικεία ψυχοσύνθεση. Δεν χαρακτηρίζουμε όμως τη γραφή του γυναικεία.
Επίσης πολλά ελληνικά μπεστ σέλερ των τελευταίων ετών είχαν ως δημιουργούς τους άντρες, και μάλιστα μεγάλης ηλικίας. Κατά τη γνώμη μου, δεν υπάρχει “γυναικεία γραφή”. Υπάρχουν θέματα που απευθύνονται στο γυναικείο κοινό. Και αυτό δεν πρέπει να συγχέεται με την ποιότητα του αναγνώσματος».

Η λογοτεχνία στην εποχή της εικόνας


«Η λογοτεχνία ερεθίζει ένα πολύ συγκεκριμένο κέντρο του εγκεφάλου: τη φαντασία. Όσο λεπτομερείς κι αν είναι οι περιγραφές, ο αναγνώστης είναι αυτός που δημιουργεί την εικόνα.
Η λογοτεχνία τού επιτρέπει να γίνει ανεξέλεγκτος. Η τηλεόραση ή ο κινηματογράφος προσφέρουν αυτόματα την εικόνα. Η φαντασία περνά σε δεύτερη μοίρα. Πιστεύω ότι η λογοτεχνία δεν θα κινδυνεύσει ποτέ ούτε από την εικόνα, ούτε από τα audio books, ούτε από το Διαδίκτυο. Η ανάγνωση είναι μια ιδιαίτερη εσωτερική διαδικασία που δεν κινδυνεύει από την εικόνα. Κινδυνεύει από την έλλειψη παιδείας, από την άγνοια του τι μπορεί να σου προκαλέσει η ανάγνωση ενός βιβλίου. Αν δεν μάθεις για την απόλαυση της ανάγνωση, τότε ναι, τα βιβλία δεν κινδυνεύουν μόνο από την εικόνα αλλά κι από τη σκόνη».

δημοσιεύτηκε στο περιοδικο Highlights τεύχος 32

Powered by Qumana

Advertisement

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.