Κριτική Ταινιών 18-9-08

Από το Νίκο Αντωνάκο

ΤΑΙΝΙΕΣ ΓΝΩΣΗΣ
ΚΑΙ ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΗΣ
και ταινιες τετριμμενες

 Πολύ ενδιαφέρουσα εβδομάδα! Πρώτα για την σπάνια ταινία του Στάνλεϊ Κράμερ, «Η Δίκη της Νυρεμβέργης» (1961). Πολλοί και εξαιρετικοί ηθοποιοί. Μοναδικό θέμα. Δίκη ναζιστών δικαστών μετά το τέλος του β΄ παγκοσμίου πολέμου. Ενδιαφέρουσα (γι΄ αυτά που λέει και γι΄ αυτά που δεν λέει) και η ταινία του Φλορέντ Εμίλιο Σίρι, «Ο Εχθρός Μέσα μου». Σχόλια για τον πόλεμο της Αλγερίας.
 Τρυφερή και πολύ ανθρώπινη η ταινία της Τσέρι Νόουλαν «Οι… Γυναίκες της Ζωής μου». Πικρή κωμωδία για την εφηβεία και τις μητέρες! «Ανατρεπτική» η μαύρη κωμωδία του Μαρτ Μπρέϊεν, «Η Τέχνη της Αρνητικής Σκέψης». Ανάπηρα άτομα φτάνουν στα άκρα για να βρουν την… ισορροπία τους.   
 Αρκετές, νομίζω, οι καλές ταινίες, μην είμαστε και πλεονέκτες (ελεύθερη αγορά γαρ). Πάμε τώρα στα τετριμμένα. «Hancock», του Πίτερ Μπεργκ. Σούπερ ήρωας σώζει την ανθρωπότητα και ερωτεύεται! «Η Παγίδα», της Σούζαν Μόντφορντ. Δυναμική και τολμηρή γυναίκα εκτελεί τους εκτελεστές της! Τη βδομάδα συμπληρώνει το… οικολογικό, ας πούμε κινούμενο σχέδιο, του Άντριου Στάντον, «Γουόλ Υ». Ρομπότ αγαπάει ρομποτίνα και σώζουν τους ανθρώπους!
 Α, να μην ξεχάσουμε, δεν πρέπει να ξεχάσουμε, την «Τριλογία της Αμφισβήτησης» (κινηματογράφος «Αφαία»). Τρεις πολύ καλές ταινίες. «Ζαμπρίσκι Πόϊντ», του Μικελάτζελο Αντονιόνι, «Πάνισμεντ Παρκ», του Πίτερ Γουώτκινς και το «Να Πεθαίνεις στα 30», του Ρομάν Γκουπίλ.

Η ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΝΥΡΕΜΒΕΡΓΗΣ
Στάνλεϊ Κράμερ
 

Τα σαράντα επτά χρόνια που πέρασαν από τη γέννηση της ταινίας (1961) έφεραν μεγάλο πλούτο στην πολιτική γνώση. Η απλοϊκότητα και το συναίσθημα, με το οποίο ο πολύς κόσμος ερμήνευε τα πολιτικά γεγονότα, χρόνο με το χρόνο υποχώρησαν και τη θέση τους πήρε ο ρεαλισμός και η λογική. Σε αυτό, βέβαια, βοήθησε και η μεταπολεμική ιμπεριαλιστική ωμότητα των πολιτικών και των στρατιωτικών επεμβάσεων. Μια ωμότητα που δεν  κρατάει, πια, ούτε τα προσχήματα. Παράδειγμα σχετικό, οι Δίκες της Νυρεμβέργης και οι Δίκες της Χάγης. Στις μεν πρώτες δίκες λειτούργησε, έως ένα σημείο, η δικονομία και το όποιο διεθνές δίκαιο, καθώς και ο σεβασμός, όσο και αν φαίνεται παράξενο, στους κατηγορούμενους (μην ξεχνάμε πως, ουσιαστικά, παιδιά δικά τους δικάζανε), στις δε δεύτερες λειτουργεί η αυθαιρεσία και η καταστρατήγηση κάθε έννοιας διεθνούς δικαίου, καθώς και η πλήρης απαξία και το μίσος για τους κατηγορούμενους. (Οι οποίοι κατηγορούμενοι τους αμφισβητούν στην ουσία.) Στο μόνο που συμφωνούν και οι δυο δίκες είναι το προαποφασισμένο αποτέλεσμα! Και στις δυο περιπτώσεις οι πολιτικές σκοπιμότητες καθόρισαν και καθορίζουν την τελική απόφαση. Επίσης, και αυτό δεν πρέπει να μας διαφεύγει, και οι δυο δίκες, συγκροτήθηκαν παράνομα! Οι νικητές αποφάσισαν και οι νικητές δίκασαν!
 Κάναμε αυτή την αναφορά για να τονίσουμε και το… ιστορικό μέρος της  ταινίας! Για να δώσουμε τη δυνατότητα στο θεατή να κάνει τους συσχετισμούς και, με αυτό τον τρόπο, η ταινία να λειτουργήσει παιδευτικά για το σήμερα. (Η τέχνη πρέπει να παίζει και αυτό το ρόλο.) Βέβαια, καμία σχέση δεν έχει ο χιτλερισμός και οι όποιες, αν υπήρξαν τέτοιες, παράνομες πράξεις των Γιουγκοσλάβων ηγετών, οι οποίοι «δικάζονται» από ένα παράνομο «διεθνές» (αμερικανο-νατοϊκό) δικαστήριο (Χάγη). Ο θεατής, ωστόσο, μπορεί να σταθεί στις πολιτικές σκοπιμότητες που λειτούργησαν και λειτουργούν και στις δυο περιπτώσεις, καθώς, επίσης, και στις προειλημμένες αποφάσεις. Το διεθνές δίκαιο είναι και αυτό ταξικό. Οι πολιτικές δυνάμεις που έχουν  το πάνω χέρι βάζουν και τους όρους τους.
  «Η Δίκη της Νυρεμβέργης» ήταν μια από τις πολλές δίκες των Αμερικάνων (και των συμμάχων τους) που ακολούθησαν μετά την ήττα της Γερμανίας στο Β΄ παγκόσμιο πόλεμο. Δίκες που σκοπό είχαν να αποδείξει η Αμερική ότι αυτή, πια, διατάζει! Και, ακόμα, να «αποδοθεί» δικαιοσύνη για τα εγκλήματα, χωρίς, σε καμία περίπτωση, να τραυματιστεί το γόητρο της Γερμανίας, την οποία είχαν (οι Αμερικάνοι) αποφασίσει και σχεδιάσει να κάνουν συνεργάτη και σύμμαχο (έναν από τους πιστότερους και μαχητικότερους συμμάχους μέχρι σήμερα).
 Παρ΄ όλα αυτά η ταινία βάζει μια σειρά από ζητήματα που ακόμα και σήμερα μας απασχολούν. Στη συγκεκριμένη «Δίκη της Νυρεμβέργης», η πιο γνωστή δίκη άπ΄ όλες που έγιναν  εκείνη την περίοδο στη Γερμανία, κατηγορούμενοι ήταν τέσσερις ναζιστές δικαστές. Τέσσερις δικαστές μεγάλης επιστημονικής αξίας, ένας από αυτούς ιδιαίτερης μεγάλης επιστημονικής αξίας! Παρ΄ όλα αυτά οι τέσσερις αυτοί επιφανείς επιστήμονες υπηρέτησαν συνειδητά το ναζισμό και έβγαλαν, κατόπιν εντολής,  μια σειρά παράνομων καταδικαστικών αποφάσεων. Χωρίς να βάψουν οι ίδιοι τα χέρια τους με αίμα, με τις αποφάσεις τους, νομιμοποίησαν τις σφαγές, τις εκτελέσεις, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, τις καταστροφές, τελικά, που έφερε ο χιτλερισμός στην ανθρωπότητα. Νομιμοποίησαν τον ναζισμό.
Ο θεατής πρέπει να κάνει τους ανάλογους σημερινούς συσχετισμούς (η ταινία βοηθάει προς αυτή την κατεύθυνση). Να δει τους σημερινούς δικαστές (και άλλους επιστήμονες -και όχι μόνον) που με τις αποφάσεις τους (αλλά και με τη σιωπή τους) διευκολύνουν το σημερινό τέρας σε εθνικό και σε παγκόσμιο επίπεδο να γιγαντώνεται. (Ιράκ, Αφγανιστάν, κλπ. Αλλά και χτύπημα των εργαζόμενων, ανεργία, μισθοί πείνας. Καθώς και καταστρατήγηση των συνδικαλιστικών, των πολιτικών και των δημοκρατικών δικαιωμάτων.) Η άνοδος του Χίτλερ έγινε σταδιακά και βοηθήθηκε από πολλούς «δικαστές». Πολλοί σημερινοί «δικαστές», σε εθνικό και σε παγκόσμιο επίπεδο, συμμετέχουν ενεργά και συνειδητά στη γιγάντωση του σημερινού φασιστικού τέρατος. Τι θα απαντήσουν στην ιστορία;   
 Καμία δικαιολογία, τελικά, δεν είναι ικανή για να δικαιολογήσει τη συμμετοχή (ακόμα και την παθητική συμμετοχή). Το ναζιστικό τέρας δεν μεγάλωσε σε μια νύχτα, μεγάλωνε σιγά-σιγά. Η ανοχή (ενεργητική ή παθητική) διευκόλυνε να φουσκώσει και να γιγαντώσει το τέρας. Το οποίο, φυσικό ήταν, έσκασε προκαλώντας αυτές τις ανυπολόγιστες καταστροφές. Δεν είναι λίγα αυτά που κάνει το σημερινό αδερφάκι του Χίτλερ. Χώρες ολόκληρες, πολιτισμοί ολόκληροι καταστρέφονται! Οι βόμβες Ναπάλμ, τα χημικά όπλα που χρησιμοποιήθηκαν και χρησιμοποιούνται, το Ναγκασάκι και η Χιροσίμα συνέχεια του ναζισμού είναι.
 Η ταινία, η οποία πράγματι -και δικαιολογημένα- κατέχει μια υψηλή θέση στον παγκόσμιο κινηματογράφο, είναι μια αρκετά σκεπτόμενη ταινία. Μια αρκετά προκλητική ταινία. «Η Δίκη της Νυρεμβέργης», ευτύχησε στο σενάριο, στη σκηνοθεσία, στις ερμηνείες. Η κύρια αξία της οφείλεται στο γεγονός πως τόλμησε και σχεδόν άνοιξε ολόκληρη τη βεντάλια. Σχεδόν δεν κρύβει τίποτα! Και όσα δεν μπορεί να τα πει καθαρά τα υπαινίσσεται. Ο θεατής θα καταλάβει πολλά για τον χιτλερισμό και για τις δυνάμεις που τον γέννησαν. Θα καταλάβει για τη συμμετοχή της Αμερικής στο Β΄ παγκόσμιο πόλεμο και για τα κέρδη που απεκόμισε από αυτή τη συμμετοχή. Θα καταλάβει πώς δημιουργήθηκε η μεταπολεμική πολιτική πραγματικότητα.   
 Είναι αλάνθαστη, ίσως, η ταινία; Βέβαια, όχι! Και αυτή, δυστυχώς, δεν μπορεί να κρύψει τις δικές της συμπάθειες και αντιπάθειες, τις δικές της σκοπιμότητες . Σε αυτούς που βοήθησαν και συνεισέφεραν στην άνοδο και στο δυνάμωμα της χιτλερικής μηχανής συμπεριλαμβάνει, μαζί με τον  Τσόρτσιλ κλπ, και τη Σοβιετική Ένωση (για το σύμφωνο μη επίθεσης που υπόγραψε με τη Γερμανία). Η ιστορία δικαιολόγησε, δικαίωσε σωστότερα, τη συγκεκριμένη συμφωνία. Ποιος δεν γνώριζε   -και δεν γνωρίζει- πως ο εχθρός της χιτλερικής Γερμανίας, αλλά και των άλλων ιμπεριαλιστικών κρατών, ήταν η Σοβιετική Ένωση; Και να θέλεις να αγνοήσεις αυτή την αλήθεια τα εκατομμύρια των σοβιετικών νεκρών φωνάζουν δυνατότερα!   
 Εν κατακλείδι. Σε στεγνές κινηματογραφικές περιόδους, όπως είναι τα τελευταία κινηματογραφικά χρόνια, «Η Δίκη της Νυρεμβέργης», είναι μια μεγάλη κινηματογραφική όαση. Η ταινία είναι ένας χορταστικός πολιτικός κινηματογράφος. Ένας κινηματογράφος που ενεργοποιεί όλες τις αισθήσεις του θεατή. Κυρίως ενεργοποιεί τα κύτταρα, που βάζουν σε λειτουργία την πολιτική σκέψη. Δεν μπορούμε, επίσης, να μη σημειώσουμε την πληθώρα των σπάνιων ηθοποιών που ερμηνεύουν τους ήρωες της ταινίας. Πολύ λίγες φορές ο θεατής είχε στη διάθεσή του ένα τέτοιο πανέμορφο ερμηνευτικό μπουκέτο.  
 Παίζουν:Σπένσερ Τρέϊσι, Μπαρτ Λάνκαστερ, Ρίτσαρντ Γουίντμαρκ, Μάρλεν Ντίτριχ, Τζούντι Γκάρλαντ, Μαξιμίλιαν Σελ, Μοντγκόμερι Κλιφτ, κ.ά. 
    
Ο ΕΧΘΡΟΣ ΜΕΣΑ ΜΟΥ
Φλορέντ Εμίλιο Σίρι

 Ο τίτλος της ταινίας δείχνει και το λαθεμένο ιδεολογικό της στίγμα. Ο Φλορέντ Εμίλιο Σίρι φαίνεται να πιστεύει, πως ο κάθε άνθρωπος κρύβει μέσα του έναν φασίστα και όταν του δοθεί η κατάλληλη ευκαιρία θα εκδηλώσει το φασισμό του. Η αλήθεια, βέβαια, είναι πως κανένας, από γεννησιμιού του, δεν κρύβει κανέναν φασίστα μέσα του. Πολύς κόσμος όμως, το σύνολο σχεδόν της καπιταλιστικής κοινωνίας, ιδιαίτερα των ιμπεριαλιστικών καπιταλιστικών χωρών, από τα πρώτα του βήματα διδάσκεται σιγά-σιγά το φασισμό (εθνικισμός, Αρεία φυλή, «ανώτερος» πολιτισμός, κλπ). Ο οποίος φασισμός (του), όταν δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις, όταν βρεθεί σε κατάλληλο έδαφος, μπαίνει σε εφαρμογή. Όπως έγινε με το γαλλικό ιμπεριαλιστικό στρατό στην Αλγερία (προηγουμένους στο Βιετνάμ, σήμερα στο Ιράκ, και πάει λέγοντας).
Επομένως, υπεύθυνος δεν είναι ο εσωτερικός εαυτός μας, όπως λαθεμένα και μεταφυσικά λέει η ταινία, αλλά η εκπαίδευση, οι κατευθύνσεις που πήραμε (και αποδεχτήκαμε)! Μην καταγγέλλουμε, λοιπόν, έτσι γενικά και αόριστα, το άτομο, αλλά να καταγγέλλουμε, και μάλιστα συγκεκριμένα, τους μηχανισμούς που διαμορφώνουν το άτομο (χωρίς αυτό να σημαίνει, πως δεν υπάρχει και η προσωπική ευθύνη). Ο Γάλλος στρατιώτης στην Αλγερία ήξερε, έπρεπε να ήξερε, πως εκεί έκανε έναν άδικο πόλεμο. Και θα έπρεπε, αν δεν είχε αποδεχτεί την φιλοσοφία του άδικου πολέμου, να περάσει με τους Αλγερινούς, οι οποίοι έκαναν  δίκαιο πόλεμο (υπήρξαν τέτοια παραδείγματα).
 Ένας φαινομενικά καλός άνθρωπος, ο υπολοχαγός Τεριέν, μηχανικός το επάγγελμα στην ιδιωτική του ζωή, με γυναίκα και παιδί, τρυφερός άνθρωπος και πατέρας, έρχεται πρόσωπο με πρόσωπο με τον πόλεμο και τις αγριότητές του. Σιγά-σιγά αυτός ο καλός άνθρωπος, θα μεταμορφωθεί σε ένα αποικιοκρατικό στρατιωτικό τέρας. Θα ανοίξει τα κοφτερά δόντια του και θα αρχίσει να δαγκώνει όσους θεωρεί εχθρούς του. Θα γίνει ένας αληθινός φασίστας. Και κάθε μέρα θα γίνεται ακόμα πιο φασίστας…
 Αυτή η διαδικασία δημιουργίας ενός φασιστικού τέρατος, την οποία εξετάζει η ταινία, έχει μια αλήθεια. Αφορά, όμως, σε ανθρώπους που έχουν αποδεχτεί την επιθετική παιδεία. Το σωστό, λοιπόν, για την ταινία θα ήταν να ερευνούσε την περίπτωση ενός πολίτη της γαλλικής δημοκρατίας, ο οποίος, αφού έχει δεχτεί την κατάλληλη μόρφωση και έχει αποδεχτεί την «ανωτερότητα» του Γάλλου, το «δίκιο» της Γαλλίας, ξεχύνεται στον κόσμο και με όλα τα μέσα προσπαθεί να μεγαλώσει τη χώρα του. Και με αυτή του την προσπάθεια, σιγά-σιγά, γίνεται, μετατρέπεται σε ένα πραγματικό γουρούνι.
 Αν είχε τέτοια λογική η ταινία δεν θα εξομοίωνε τους επιτιθέμενους Γάλλους με τους αμυνόμενους Αλγερινούς. Ούτε θα έλεγε πως και από τις δυο μεριές γίνανε οι ίδιες ακρότητες. Άλλο πράγμα να σφάζεις για να κατακτήσεις και άλλο για να απαλλαγείς από το σφαγέα σου. Η ισοπέδωση δεν είναι ουδετερότητα. Είναι πολιτική σκοπιμότητα. Να αφήσουμε, λοιπόν, τις πονηριές! 
 Είναι, ίσως, η ταινία «Ο Εχθρός Μέσα Μου», μια ακόμα προσπάθεια της Γαλλίας να λειάνει τις άγριες γωνιές τής ιμπεριαλιστικής της πολιτικής; Σίγουρα είναι! Παρ΄ ό,τι, εν μέρει ίσως για να γίνει πιστευτή, και εν μέρει ίσως από τύψεις, κάνει πολλές και μεγάλες «αντιγαλλικές» αποκαλύψεις. Όπως, για παράδειγμα, ότι στον πόλεμο της Αλγερίας η Γαλλία έκανε χρήση βομβών Ναπάλμ (κάτι που δεν ομολογείται επίσημα). Και, ακόμα, τα μισόλογα που λέει για την αποικιοκρατική Γαλλία. Τα οποία, αμέσως όμως πνίγει, όσον αφορά στην Αλγερία, με τις ανιστόρητες δήθεν δικαιολογίες της, πως τάχα η Γαλλία και η Αλγερία είναι, περίπου, αδελφές! Τα περσινά επεισόδια στο Παρίσι έδειξαν πού και πώς ζούνε τα «αδέρφια» από την Αλγερία.
 Ωστόσο, μην χάσετε την ταινία. Είναι, με τον τρόπο της, πολύ διδακτική. Συνειδητά ή ασυνείδητα σου δημιουργεί μια απέχθεια για τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο. Και, επίσης, φέρνει ξανά στο νου (και στη γνώση για τους νεότερους) το ζήτημα της Αλγερίας. (Η οποία, και αυτή, μετά από κάποιες βάσιμες ελπίδες για σοσιαλιστικό μέλλον, έχει περάσει στην αναμονή.) Όλα αυτά τα γεγονότα είναι τόσο πρόσφατα, αλήθεια! Η ταινία, συνειδητά η ασυνείδητα, ξαναφέρνει στην επιφάνεια τους εθνικοαπελευθερωτικούς αγώνες, τα μεγάλα λαϊκά ξεσηκώματα. Και αυτό, έστω και αν γίνεται από το παράθυρο, είναι θετικό. Αφήστε που και η ίδια η ταινία είναι καλογυρισμένη, νευρική και γρήγορη.
Παίζουν:Μπενουά Μαγκιμέλ, Αλμπέρτ Ντουποντέλ, Αουρέλιαν Ρεκόϊνγκ, Μαρκ Μπαρμπέ.

ΤΡΙΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΗΣ
Στην Αφαία

 
Πολύ εύστοχος ο τίτλος της εκδήλωσης. Πράγματι, και οι τρεις ταινίες, η κάθε μια με τον τρόπο της και τις δυνατότητές της, αμφισβητούν, θα έλεγα σε βάθος, το καπιταλιστικό σύστημα, το οποίο ξεσκεπάζουν και κριτικάρουν έντονα.
 Η πιο καταδικαστική για τον καπιταλισμό ταινία της εκδήλωσης είναι, το δίχως άλλο, η ταινία του στρατευμένου δημιουργού Πίτερ Γουώτκις, «Πάνισμεντ Παρκ».

Με πολύ εύστοχο τρόπο αποκαλύπτει το νομικό έκτρωμα που θεσμοθέτησε η κυβέρνηση του Νίξον για να βουλώσει -και με νόμο- κάθε στόμα που αντιτίθετο στον πόλεμο του Βιετνάμ. Η ταινία, αφού πρώτα αποδείξει ότι ο καπιταλισμός εφαρμόζει κάθε μορφή βίας για να επιβάλει τη θέλησή του, προτείνει: οργανωμένη βία στην οργανωμένη βία.

 

 
Ο μεγάλος Ιταλός δημιουργός Μικελάντζελο Αντονιόνι γύρισε μια και μοναδική ταινία στην Αμερική. Το «Ζαμπρίσκι Πόϊντ».

Παρ΄ ό,τι η αφορμή για την δημιουργία της ταινίας ήταν ο ενθουσιασμός του Αντονιόνι για τα εξωτερικά στοιχεία της «επανάστασης των λουλουδιών και του έρωτα» των νέων της Αμερικής στη δεκαετία του 1960-1970, η ταινία, τελικά, κατέληξε (με τη θετική έννοια της λέξης) σε μια επαναστατική πρόταση. Ο καπιταλισμός πρέπει, οπωσδήποτε, να τιναχτεί στον αέρα. Το φινάλε της ταινίας αποκαλύπτει το ακλόνητο πιστεύω του δημιουργού.   

Η τρίτη ταινία της τριλογίας είναι, ίσως, η πιο αδύνατη, χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν εντάσσεται και αυτή στη λογική της αμφισβήτησης. Το αυτοβιογραφικό Φιλμ «Να Παθαίνεις στα 30», του Ρομάν Κουπίλ, 

αναφέρεται, με νοσταλγικό και μελαγχολικό τρόπο, όχι πάντα σωστά πολιτικά τοποθετημένο, στα γεγονότα του Μάη του ΄68 στη Γαλλία. Είναι, επίσης, ένα φιλμ τιμής και μνήμης για έναν από τους ηγέτες του ξεσηκώματος, τον Μισέλ Ρεκανατί, ο οποίος απογοητευμένος από την ουτοπία που πίστεψε αυτοκτόνησε στα 30 του!

 

παίζονται ακόμα

• «ΟΙ… ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ», της Τσέρι Νόουλαν.

Μια μητέρα θυσίασε την καριέρα της για τα παιδιά της. Πάνω σε αυτά οικοδόμησε την ευτυχία της. 
Και ενώ όλα εθεωρούντο δεδομένα και σταθερά έρχεται η εφηβεία και ο έρωτας που ανατρέπει τα πάντα. Τα παιδιά, το ένα μάλιστα με ειδικές ανάγκες παιδί, φεύγουν για άλλες αγκαλιές. Η αγκαλιά της μάνας μένει άδεια!
 Τρυφερή και ανθρώπινη ταινία. Και αυτό πρέπει να σημειωθεί, γιατί, δυστυχώς, ο κινηματογράφος στις μέρες μας μάλλον έχει υποκύψει στη βία και στη νοθεία των ανθρώπινων συναισθημάτων.   
Παίζουν: Μπρέντα Μπλέντιθ, Καν Τσίτεντεν, Ρεμπέκα Γκίμπνεϊ.

• «Η ΤΕΧΝΗ ΤΗΣ ΑΡΝΗΤΙΚΗΣ ΣΚΕΨΗΣ», του Μαρτ Μπρέϊεν.

Μαύρη κωμωδία η οποία δεν διστάζει να χώσει βαθιά το μαχαίρι στο κόκκαλο. Μια ομάδα
ανθρώπων, οι οποίοι βρίσκονται σε σοβαρή αναπηρία, δέχονται την περιποίηση και την καλοσύνη των κοντινών τους ανθρώπων, καθώς και της πολιτείας. Εκείνοι, όμως, ξέρουν, πως ο μόνος τρόπος να ξεπεράσουν την αναπηρία τους και να ξαναγίνουν κανονικοί άνθρωποι, είναι να νικήσουν τον αδύναμο και ανάπηρο εαυτό τους. Και αυτό κάνουν! Λένε ολόκληρη την αλήθεια, προς κάθε κατεύθυνση.
 Ενώ μπροστά σου έχεις πληγωμένους ανθρώπους, δεν λυπάσαι! Ο αγώνας αυτών των ανθρώπων είναι πολύ σοβαρότερος και ομορφότερος από την «κατανόηση» και την «φιλανθρωπία». Σκληρή ταινία, η οποία, την ίδια στιγμή, ξεχειλίζει από τρυφερότητα και αισιοδοξία.
Παίζουν: Φρίτνγιοβ Σαχάϊμ, Κίρτσι Ελίν, Χένρικ Μέσταντ, Μάριαν Ότεζεν.

• «HANCOCK», του Πίτερ Μπεργκ.

Ο Hancock είναι ένας σούπερ ήρωας! Για να κάνει, όμως, κάποιο καλό, να σβήσει μια φωτιά, να σώσει
παγιδευμένους ανθρώπους, να κυνηγήσει κακοποιούς, κλπ, επειδή είναι απρόσεκτος, κάνει του κόσμου της καταστροφές. Αφήνει πίσω του συντρίμμια, που λέει και το λαϊκό τραγούδι.
 Μια κωμωδία που αν δεν την δείτε, σας βεβαιώνω, δεν θα νοιώσετε την έλλειψή της! Η εβδομάδα έχει ωραίες και χρήσιμες ταινίες!
Παίζουν: Γουίλ Σμιθ, Σάρλιζ Θέρον, Τζέϊσον Μπέϊτμαν, Έντι Μάρσαν.

• «Η ΠΑΓΙΔΑ», της Σούζαν Μόντφορντ.

Μια μεσοαστή νοικοκυρά, η οποία βγήκε για τα χριστουγεννιάτικα ψώνια των παιδιών της, πέφτει πάνω σε μια
ανόητη και άγρια συμμορία. Για να γλυτώσει καταφεύγει στο κοντινό δάσος. Εκεί, μετά τους πρώτους δισταγμούς της, από θύμα μετατρέπεται σε τιμωρό. Με μεθοδικό και άγριο τρόπο καθαρίζει έναν-έναν τους διώκτες της.
 Μην αναζητήσετε σημειολογικές αναφορές και πράγματα σε δεύτερο επίπεδο! Η ταινία είναι άρρωστη και αγωνίζεται, με νύχια και με δόντια, να μας μεταφέρει την αρρώστια της. Εσείς ξέρετε! Αν θέλετε την ψυχική σας υγεία προσπεράστε τον κινηματογράφο που την παίζει και μπείτε στον πιο κάτω που παίζει τη «Δίκη της Νυρεμβέργης», για παράδειγμα ή την «Τριλογία της Αμφισβήτησης» ή, ακόμα, τον «Εχθρό Μέσα μου». Έχετε επιλογές ετούτη την εβδομάδα.
Παίζουν: Κιμ Μπάσιντζερ, Κρεγκ Σέφερ, Λούκας Χας.

• «ΓΟΥΟΛ –Υ», του Άντριου Στάντον.

Ένα ρομπότ που είχε ξεμείνει να καθαρίσει τη γη από τα σκουπίδια, χρειάστηκε 700 χρόνια να καταλάβει πως
το νόημα της ζωής είναι ο έρωτας! Ξαφνικά μια μέρα εμφανίζεται μια ρομποτίνα, η οποία βρίσκονταν σε αποστολή. Το δυο ρομπότ αισθάνθηκαν τους εσωτερικούς κραδασμούς. Οι κραδασμοί σιγά-σιγά μετασχηματίστηκαν σε αληθινό έρωτα.
 Διαστημικό, οικολογικό ρομποτικό κινούμενο (ας το πούμε έτσι) σχέδιο. Μια ταινία για παιδιά. Παιδιά, ιδίως, που είναι εξοικειωμένα με τις νέες τεχνολογίες! Υπάρχει και μεταγλωττισμένη βερσιόν στα ελληνικά. Στην οποία ακούγονται ο Γρηγόρης Αρναούτογλου, η Αφροδίτη Σημίτη, ο Γιάννης Στεφόπουλος, ο Άρης Σαμολαδάς, κ.ά.

Για την εφημερίδα ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.