Blitz: NewOrder@Bios – Αυτό που βλέπουμε είναι αυτό που είμαστε

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ-ΚΕΙΜΕΝΟ: ΒΟΥΛΑ ΠΑΛΑΙΟΛΟΓΟΥ

Το εγώ, το αντίπαλο μισό, η αντεκδίκηση, η βία στις ερωτικές σχέσεις, η διαπόμπευση. Η ομάδα Blitz επανέρχεται στις κερκίδες του Bios με το New Order, β΄ μέρος μιας σκηνικής δράσης που αποκαλύπτει, αμφισβητεί ή καταγγέλλει τη νέα τάξη πραγμάτων στην ανθρώπινη επικοινωνία.

Ο έρωτας θα μας ξεκάμει όλους, έλεγε ο Σαίξπηρ. Εκατοντάδες σελίδες, αστείρευτα ποτάμια δακρύων αφιερώθηκαν στο βωμό παρόμοιων αποφάνσεων. Από τα χρόνια της χολέρας μέχρι τη σημερινή post aids εποχή. Αλλά πάλι, άκρη δεν βρίσκουμε. Πάντα μπροστά μας απλώνεται το δίχτυ. Το ατελέσφορον του έρωτος… Το τραγούδησε ο Ian Curtis, μόλις η μελωδία της ζωής του άρχισε να φαλτσάρει. Το είπαμε όλοι. Το ξαναείπαμε. Η παράσταση New Order και η ομάδα blitz επαναφέρουν τη συζήτηση.
Η ερωτική συνεύρεση ως διαμάχη. Ως θέαμα. Εξαρτήσεις, συγκρούσεις, ρωγμές που χάσκουν αβυσσαλέες. Η κόλαση του άλλου. Ο αβίωτος βίος της παστάδας. Το πρόστυχο στριπτίζ της ψυχής… και άλλες σαρκοβόρες αλήθειες αποκάλυψαν τα μέλη των blitz (Αγγελική Παπούλια, Γιώργος Βαλαής, Χρήστος Πασσαλής, με τη σύμπραξη της Κλαυδίας Ζαραφωνίτου), πέρσι στο Joy Division.
Επέστρεψαν στον ίδιο χώρο, με το β΄ μέρος του ίδιου κύκλου «θεατρικής εμπειρίας» που αναφέρεται στη σκοτεινή πλευρά του έρωτα.

Ουδέν κρυπτoν

Τον «κορμό» της παράστασης (όπως στο Joy Division) συνθέτουν τσιτάτα, αποσπάσματα μνήμης, προσωπικές εξομολογήσεις των ίδιων ή φίλων και γνωστών που προσέφεραν στην έρευνα. Το εύρημα του reality show καθιστά τους θεατές συμπάσχοντες και συνένοχους στο interactive αυτό δρώμενο, ενώ τα ιντερμέδια καραόκε πλαισιώνουν μουσικά τον λιτό σκηνικό περίγυρο. Με αφορμή πρόχειρα σημειώματα, γυναίκα/άνδρας θυμούνται, χορεύουν, αυτοσαρκάζονται, βρίζουν, τραγουδούν, απολογούνται. Ένα αμείλικτο debate αντιπαράθεσης (λεκτικής, ψυχολογικής, σωματικής), το οποίο οι «παρουσιαστές» διακόπτουν με βόμβο για να υπενθυμίσουν τους κανόνες.
«Το θέμα είναι να νικήσεις, να αποσπάσεις τη συμπάθεια του κοινού. Με κίνητρο ένα αόρατο έπαθλο, με μάρτυρες τους θεατές, ρισκάρεις, αδειάζεις τα σωθικά σου, αρκεί να κερδίσεις», λέει ο Χρήστος Πασσαλής. «Αυτή δεν είναι και η γενικευμένη θεώρηση για το τι συμβαίνει γύρω μας, στην κοινωνική/επαγγελματική ζωή όσο και στην ιδιωτική; Είμαστε σαν άλογα κούρσας. Προκειμένου να κερδίσουμε τη ζαχαρίτσα μας, τα δίνουμε όλα». Ποια είναι η ζαχαρίτσα; «Η επιτυχία», απαντά ευθαρσώς ο Γιώργος Βαλαής. «Ποτέ άλλοτε η επιτυχία δεν έγινε τόσο τεράστιο κοινωνικό ζήτημα. Η ευτυχία στις μέρες μας ταυτίζεται με την επιτυχία, την κοινωνική καταξίωση. Για να την κατακτήσουμε, ξορκίσαμε κι εκείνες τις μικρές στιγμές χαράς, τα πολύτιμα ψήγματα χρόνου όπου καταλαγιάζουν οι ανάγκες μας, σε μια παραλία, με κάποιον δίπλα μας, ακούγοντας ένα τραγούδι…»
«Στην εποχή μας η ευτυχία έγινε θέμα, έγινε θέαμα», συμπληρώνει η Μαρία Φιλίνη, πουσυμμετέχει στη φετινή παράσταση. «Οι μικρές στιγμές ευτυχίας, οι ακριβές ιδιωτικές στιγμές, δεν αναγνωρίζονται κοινωνικά, ούτε εξαργυρώνονται. Η ευτυχία πρέπει πια να κάνει πάταγο, να καταγραφεί σε βίντεο, να αναγνωριστεί. Μπαίνουμε έτσι σε ένα μονόδρομο, ψάχνοντας πράγματα έξω από τον εαυτό μας. Δεν ξέρουμε ποιοι είμαστε, κυκλοφορούμε μεταμφιεσμένοι σε ρόλους που άλλοι ορίζουν».

Ζούμε έξω από τον εαυτό μας


Ερωτευόμαστε μόνο για να μιμηθούμε τους ερωτευμένους. Οι ανθρώπινες σχέσεις συνεχίζονται ερήμην μας. Η κυριαρχία του big brother –υπονομεύοντας κάθε προνόμιο ιδιώτευσης– μας κάνει θεατές στο σόου που συντελείται και δεν είναι παρά η ζωή μας. Μάλλον η αντανάκλασή της, η προβολή της, ζωή στα όρια αληθινού και ψεύτικου.
«Το New Order, ως εξέλιξη του Joy Division», εξηγεί ο Χρήστος Πασσαλής, «φτάνει στα όρια. Σε αυτήν την εκδοχή οι σχέσεις των ζευγαριών οξύνονται περισσότερο, καθώς αυξάνεται η εξουσία που ασκούν οι ”επόπτες” στους “παίκτες”, χάριν της ιδιότυπης αυτής τηλε-ανάκρισης. Πιο “θεαματική” από την περσινή παράσταση, περισσότερο “εξοπλισμένη τεχνικά”, π.χ. με μουσικά σήματα για ήττες/νίκες, υπογραμμίζοντας περισσότερο το “διαγωνιστικό” της χαρακτήρα, βάζει πιο δυναμικά στο παιγνίδι τον θεατή».

Κι ο έρωτας;


Υπόδικος κι αυτός στην αστική δυσανεξία που επιβάλλει η σύγχρονη πραγματικότητα, ο έρωτας μοιάζει απόδειξη δαπάνης που αθροίζει υποχρεώσεις, συμβάσεις, πληγωμένες καρδιές. Μόλις σβήσουν τα βεγγαλικά του πρώτου σκιρτήματος, ξεπροβάλλουν οι παρενέργειες της συμβίωσης: παρεξηγήσεις, τσαλαπατημένες επιθυμίες, ψέμα, αλλοτρίωση, ψυχολογικός καταναγκασμός, βία. Προσωπικός χρόνος και ιδιωτική ζωή εξορίζονται, ενώ το στρες της δουλειάς, η απάνθρωπη αστική χωροταξία και το αφόρητο lifestyle των μητροπόλεων υπονομεύουν τη δυνατότητα αρμονικής συνύπαρξης.
«Συμβαίνει όπως με το ζευγάρι του Μπαλζάκ», λέει ο Γιώργος Βαλαής. «Οι ερωτευμένοι επαρχιώτες, μόλις βρεθούν στην πόλη, ακυρώνουν το αίσθημά τους». Φταίει το «αστικό κάγκελο» που περιορίζει να εκφράσουμε αυτό που νιώθουμε; «Το σημερινό “κάγκελο” είναιδιαφορετικό από του Μπαλζάκ. Τώρα έχουμε δικούς μας κώδικες. Όπως κάθε εποχή τους δικούς της. Οι κοινωνίες στις μέρες μας απελευθερώθηκαν, αλλά η ελευθερία που προτείνει η εποχή είναι καταναλωτική. Είσαι ”ελεύθερος” να αγοράσεις κάποιο αμάξι ή πακέτο υπηρεσιών, αλλά αποκλεισμένος από ό,τι επιθυμείς πραγματικά. Αυτό που προσδοκάς. Αυτό που σου αξίζει. Θα μου πεις, το ξέρεις; Βλέπω τους γύρω μου, εμένα τον ίδιο, είμαστε αμήχανοι… αναθεωρούμε συνεχώς…»

Γιατί στο Bios;


Από το Motherland, πρώτη τους απόπειρα να λειτουργήσουν ως αυτόνομη ομάδα, οι blitz, ακροβατώντας στα «όρια της θεατρικής πράξης» και αποφεύγοντας στεγανά (καλλιτεχνικά, οικονομικά, κ.ά), προτείνουν μια θεατρική πρακτική, συγγενή του devised theatre, που εμπνέεται από χειρονομίες, στίχους, προσωπικά δεδομένα, μισοτελειωμένες κουβέντες, βιαστικά σημειώματα (αποτέλεσμα βιωματικής, συλλογικής διαδικασίας στη διάρκεια της συγγραφής και της πρόβας), προκειμένου να εξερευνήσουν καθημερινές εμπειρίες, να τις εκθέσουν, να τις μοιραστούν με τους θεατές.
 «Ως ομάδα, αναζητούσαμε αυτήν την επαφή με ανθρώπους και δράσεις μη θεατρικές», αναφέρει η Αγγελική Παπούλια. «Ένας χώρος όπως το bios, που φιλοξενεί εκθέσεις, συναυλίες κτλ., τόπος συνάντησης και άλλων τεχνών πέραν της θεατρικής, είναι περισσότερο ανοιχτός σε ερεθίσματα, δεν διαθέτει την ατμόσφαιρα ενός θεάτρου που ανέκαθεν μας προκαλούσε πλήξη. Η παρουσία νέων ανθρώπων, η επαφή με εκτός Ελλάδας καλλιτεχνικά γεγονότα, η ζωντάνια και η αισθητική του μας ταιριάζουν».
Παρακάμπτοντας αρκετές από τις άνευρες συμβάσεις της κατεστημένης θεατρικής επιταγής (και τις πλημμελείς κατατάξεις για την εργασία τους οσονούπω), οι blitz διεκδικούν δικαίωμα έκφρασης, υπολογίζοντας το κοινό, όχι ηγεμονεύοντάς το. Εμείς οι θεατές, βλέποντας/κρίνοντας/συμμετέχοντας, βρίσκουμε αφορμή να ξαναπιάσουμε την άκρη της κλωστής…

Δημοσιεύτηκε στπ περιοδικό HIGHLIGHTS τεύχος 32 (ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ-ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2007)

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.