ODC στο Άλεκτον (Σφακτηρίας 23, στον Κεραμεικό, Τηλ. 210 3422001). Από τις 24/4 ως τις 30/4/2009 κάθε βράδυ στις 22.00. Αγλαΐα Παπά, Τηλέμαχος Μούσας, Έλλη Παπακωνσταντίνου ζωντανεύουν με συναρπαστικό τρόπο σκηνές από τις ομηρικές ραψωδίες, σε μια υπέροχη μετάφραση του Δημήτρη Μαρωνίτη.

Σάββατο 5/9/2009 – ODC

image

ΑΙΣΧΥΛΕΙΑ 2009

Σάββατο 5/9/2009 - ODC ... after Homer

Παλαιό Ελαιουργείο – Παραλία Ελευσίνας

Ώρα έναρξης: 22:30

Γενική είσοδος 5€

Η παράσταση «OΔC» εντάσσεται σε έναν πολυετή κύκλο ερευνητικής δουλειάς της σκηνοθέτριας Έλλης Παπακωνσταντίνου πάνω στην αφηγηματική/ραψωδική λειτουργία και συγκεκριμένα στην ομηρική Οδύσσεια. Αποτελεί μια performance όπου οι ραψωδοί ακολουθώντας την ανάσα της προφορικότητας, τραγουδούν, παραλλάσουν ή και παρεμβαίνουν στο κείμενο, αυτοσχεδιάζοντας μια μοναδική κάθε φορά παράσταση.

Η έρευνά μου πάνω στην Οδύσσεια ξεκίνησε το 2002. Ο πρώτος κύκλος διήρκεσε από το 2002-2004 και οδήγησε σε μια σειρά παραστάσεων (με διαφορετική κάθε φορά σύνθεση συντελεστών) στο «Φεστιβάλ του Εδιμβούργου 2002», στα Εγκαίνια της Βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας, στο Πανεπιστήμιο του Πρίνστον, στην Όπερα του Καϊρου και αλλού. Κοινός παρανομαστής των παραστάσεων ήταν η ανάπτυξη μιας σύγχρονης ραψωδικής λειτουργίας.

Με αφετηρία τη μελέτη του έπους οδηγηθήκαμε σε μια πρόταση που αναζητά τρόπους να μετουσιώσει τους ομηρικούς μηχανισμούς αφήγησης σε σύγχρονο υλικό. Κινηθήκαμε από το έπος προς την σύγχρονη παράσταση κι όχι αντίστροφα. Οι επιλογές μας και οι πρακτικές μας όσο σύγχρονες κι αν φαίνονται στην πραγματικότητα υποδεικνύονται σε μεγάλο βαθμό από τις πρακτικές του αρχαίου ραψωδού.

Σάββατο 5/9/2009 - ODC

Πολλοί σύγχρονοι ερευνητές της Οδύσσειας δίνουν έμφαση στη ρευστότητα και την πολυμορφία των ομηρικών κειμένων, όπως αυτή προβάλλει έκτυπα μέσα από τις διαφορές που εμφανίζουν τα μεσαιωνικά χειρόγραφα της Οδύσσειας (στα οποία στηρίχτηκαν οι έντυπες εκδόσεις) και τους αιγυπτιακούς παπύρους και τα παραθέματα που διασώζουν οι Αθηναίοι ρήτορες και ο Πλάτων. Υποστηρίζουν πως δεν υπάρχει σε μια τέτοια ποίηση «αυθεντικό κείμενο», μιλάμε δηλαδή για «Ιλιάδες» και για «Οδύσσειες» και συγκεκριμένα μιλάμε για την κάθε Οδύσσεια και Ιλιάδα του κάθε ραψωδού που αυτοσχεδιάζει at citu μπροστά στο κοινό του παραλλάσσοντας ακόμα και τους στίχους.

Ως προς το σώμα του κειμένου αυτό σημαίνει προσωπική παρέμβαση, σχολιασμό του αφηγητή που καλείται να οικειοποιηθεί τον μύθο. Ο αρχαίος ραψωδός όπως κι ο σύγχρονος Ερμηνευτής δεν αποδίδει τον μύθο από μια απόσταση, δεν εξιστορεί μια τελειωμένη ιστορία, στέκεται μέσα σε δύο κύκλους, στον πραγματικό των θεατών και στον κύκλο του μύθου και είναι κυρίως η σχέση του με τον πραγματικό κύκλο των θεατών που τον ορίζει.

Τεχνικά μιλώντας, η παράσταση «ODC» δομείται πάνω σε τρία αλληλεπιδρώντα σώματα -το κείμενο της Οδύσσειας, τον μουσικό αυτοσχεδιασμό, και μια τράπεζα εξωκειμενικών πληροφοριών. Ο σκηνοθέτης ως ένας εκ των θεατών, πιθανόν πιο ενεργός και παρεμβατικός, συνθέτει ad hoc μια δραματουργία με ανοικτές τις ραφές της στο κοινό.

Η Οδύσσεια αποτελεί ίσως από τα λίγα κείμενα της παγκόσμιας παραγωγής όπου ο ποιητικός λόγος δεν λειτουργεί ως ένα αυτόνομο σώμα αλλά υπάρχει μόνο μέσα από την συνύπαρξή του και συνύφανσή του με τη μουσική. Η μουσική δονεί το σώμα του Ερμηνευτή, κινώντας τον προς πρωτόγνωρες κατευθύνσεις, εξωθώντας τον να μεγεθύνει το μικρότερο δομικό στοιχείο του λόγου, την λέξη, την συλλαβή, το φώνημα, να καταχτυπήσει τον ρυθμό, να μεταπηδήσει από την παραγωγή νοήματος στην θάλασσα του άναρθρου.

Σάββατο 5/9/2009 - ODC

Στο έπος εντοπίζεται μια πολύ σημαντική διάκριση ανάμεσα στα δρώμενα και την αφήγησή τους. Οι περιπέτειες του Οδυσσέα αποτελούν πράξεις του παρελθόντος, ενώ η αφήγηση των δρώμενων αυτών, αποτελεί μια πράξη του παρόντος που διακατέχεται από την χαρά της αφήγησης και την υψηλή ενέργεια του Ερμηνευτή που όπως συντρώγει και συμπίνει, έτσι συνυφάνει με τους ακροατές του μια μοναδική Ιστορία, αυτή της Συνάντηση τους. Οι Αφηγήσεις αυτές αποτελούν κυρίως το Ιστορικό μιας συνάντησης ανθρώπων.

Ο μύθος αποτελεί το κατασκευαστικό υλικό πάνω στο οποίο εργάζεται ο ραψωδός/Ερμηνευτής και η αφήγηση μια πράξη πολιτική στον βαθμό που ανοίγει δίαυλο με το παρόν και το παρελθόν των πολιτών που τον ακούν. Στην παράσταση «ODC» συναντιούνται το σώμα ενός πολίτη κάτω από την ιδιότητα του σκηνοθέτη, το σώμα ενός πολίτη κάτω από την ιδιότητα του ηθοποιού και το σώμα ενός πολίτη κάτω από την ιδιότητα ενός μουσικού. Οι συντελεστές συλλέγουν συνθήματα από τους τοίχους της πόλης, τραγούδια και ιστορίες. Όλα αυτά αφήνουν το αποτύπωμά τους στην τελική αφήγηση.

Η παράσταση «ODC» αποτελεί έναν at citu αυτοσχεδιασμό με το κοινό να διαλέγει ποιά ραψωδία επιθυμεί να ακούσει. Επομένως, αποτελεί μια δράση ανοικτή στο Τυχαίο, στην τυχαία συνάντηση της λέξης με μια νότα, στην συνειρμική εισροή σχολίων, τραγουδιών. Στις πρόβες μελετήσαμε και αναπτύξαμε αφηγηματικούς μηχανισμούς και κώδικες συνεννόησης, αλλά δεν «κλειδώσαμε» παραστασιακά υλικά. Σήμερα στεκόμαστε μπροστά σας με την πεποίθηση ότι το θέατρο αποτελεί ένα πολύ σοβαρό παιχνίδι.

Έλλη Παπακωνσταντίνου

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Μετάφραση: Δημήτρης Μαρωνίτης

Σύλληψη, Σκηνοθεσία: Έλλη Παπακωνσταντίνου

Μουσική σύνθεση, ραψωδός: Τηλέμαχος Μούσας (berimbao, ηλεκτρική και ακουστική κιθάρα, μουσικό πριόνι)

Ραψωδός: Αγλαΐα Παππά

Μελέτη Χώρου: Όλγα Λινάρδου

Συμμετέχουν

Alejandro Chacon- Flamengo guitar

Νίκος Γιούσεφ- Μουσικό πριόνι

Nathan Pisoort- Μογγολικό Οvertone & dijeridoo

Έγραψαν για την παράσταση

image

Σκηνές από τις ομηρικές ραψωδίες, σε μια υπέροχη μετάφραση του Δημήτρη Μαρωνίτη, ζωντανεύουν κάθε βράδυ και μέχρι τις 30 Απριλίου, σε μια συναρπαστική αφηγηματική – θεατρική προσέγγιση της ηθοποιού Αγλαΐας Παπά και με τη συνοδεία αρμονικά δεμένων μουσικών αυτοσχεδιασμών και ηχητικών εφέ, στο «Άλεκτον», Σφακτηρίας 23, στον Κεραμεικό.

odc10

image

odc13

Την ηθοποιό πλαισιώνουν η σκηνοθέτης Έλλη Παπακωνσταντίνου και ο μουσικός και συνθέτης Τηλέμαχος Μούσας (κιθάρα και παραδοσιακά λαϊκά όργανα). Η αφηγήτρια, με τη δική της εκφραστική πολύτροπη ιδιοσυγκρασία, μεταδίδει τα μηνύματα και τις συγκινήσεις, από τις ομηρικές ραψωδίες,

odc6

χωρίς τις γνώριμες ακαδημαϊκές υποκριτικές επιτηδεύσεις, που επί δεκαετίες εγκλώβιζαν τα θεατρικά – αφηγηματικά δρώμενα, σε επί το πλείστον μουσειακά πλαίσια, υποτάσσοντας έτσι τη διαχρονικότητα και την οικουμενικότητα της ομηρικής ποίησης, στους «κανόνες» της δογματικής ιστόρησης των αγγειογραφιών, γιατί όχι, αργότερα, και των βυζαντινών νωπογραφιών. Συνέχεια ανάγνωσης «ODC στο Άλεκτον (Σφακτηρίας 23, στον Κεραμεικό, Τηλ. 210 3422001). Από τις 24/4 ως τις 30/4/2009 κάθε βράδυ στις 22.00. Αγλαΐα Παπά, Τηλέμαχος Μούσας, Έλλη Παπακωνσταντίνου ζωντανεύουν με συναρπαστικό τρόπο σκηνές από τις ομηρικές ραψωδίες, σε μια υπέροχη μετάφραση του Δημήτρη Μαρωνίτη.»

Ο ΗΧΟΣ ΤΟΥ ΑΚΑΛΥΠΤΟΥ/ ΚΑΛΛΙΑΣ ΠΑΠΑΔΑΚΗ. ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΟΛΙΣ, ΑΘΗΝΑ 2009

kallia-papadaki_o_hxos_toy_akalyptou

Κάλλια Παπαδάκη

Ο ΗΧΟΣ ΤΟΥ ΑΚΑΛΥΠΤΟΥ

ΕΞΙ ΚΟΙΝΟΧΡΗΣΤΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ

ΕΚΔ. ΠΟΛΙΣ, ΑΘΗΝΑ 2009 ΣΕΛ. 277, ΤΙΜΗ: 15 ΕΥΡΩ

Στο κέντρο μιας μικρής, καθημερινής Αθήνας, ένας τυφλός απάγεται από τη ρωσοπακιστανική μαφία, η Τάδε και η Μαριλένα πέφτουν θύματα οικονομικής σκευωρίας, η Δήμητρα υποδύεται τελειομανώς το ρόλο που έχει επιλέξει για τη ζωή της, ο συγγραφέας μπλέκεται στα νήματα φόνων και facebook, ο διαμεσολαβητής κανονίζει τα πτώματα και τα ποσοστά στα νοσοκομεία, και η ημίτρελη κάνει τα πράγματα άνω-κάτω. Έξι κεντρικοί χαρακτήρες, σε ισάριθμες ιστορίες, μπλέκονται μεταξύ τους, κάνουν προσωπικά περάσματα στις ιστορίες των υπολοίπων και δένουν σφιχτά τα κομμάτια του παζλ σε μια νεο-νουάρ πολυκατοικία που αφηγείται γκρίζες ιστορίες.

Οι 6 ιστορίες:

– Ραντεβού στα τυφλά
– Κοινόχρηστες ιστορίες
– Η μοναξιά του ακάλυπτου
– Με λένε Δήμητρα
– Σε σαράντα ημέρες
– Όλα σε τάξη.

Κάλλια Παπαδάκη

image

Η Κάλλια Παπαδάκη γεννήθηκε στο Διδυμότειχο το 1978. Μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε οικονομικά στις ΗΠΑ, στο Bard College και στο Πανεπιστήμιο Brandeis. «O ήχος του ακάλυπτου» είναι το πρώτο της βιβλίο.

ΚΡΙΤΙΚΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΛΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΠΡΩΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΤΑΛΑΝΤΟΥΧΑΣ ΝΕΑΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ ΚΑΛΛΙΑΣ ΠΑΠΑΔΑΚΗ “Ο ΗΧΟΣ ΤΟΥ ΑΚΑΛΥΠΤΟΥ” ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΜΑΣ ΑΝΕΠΙΦΥΛΑΚΤΑ ΠΡΟΤΕΙΝΕΙ.

Η Κάλλια Παπαδάκη φέρνει τους καθημερινούς χαρακτήρες των ιστοριών της αντιμέτωπους με έκτακτες, απρόβλεπτες καταστάσεις και επιχειρεί να αναδείξει, μέσα από την ανταπόκρισή τους σ΄αυτές, λανθάνουσες ή και συνειδητά κρυμμένες πλευρές του εαυτού τους. Παράλληλα, θέλει να υποβάλει ένα κοινωνικό σχόλιο, αντιπαραθέτοντας στο προφίλ της μικροαστικής καθημερινότητας αυτές τις αφανείς διαστάσεις της ζωής των συνηθισμένων ανθρώπων, τις οποίες ωθεί στην επιφάνεια η ανατροπή της κανονικότητας. (Δημοσθένης Κούρτοβικ)


Οι ιστορίες που αποτελούν τον «Ήχο του ακάλυπτου» δεν παλεύουν απλώς να ξετυλίξουν ένα νήμα. Είναι μεγεθυμένες όχι από κάποιον φακό, αλλά από το ίδιο το μάτι. Κι εκεί έγκειται το κερδισμένο στοίχημα: το γεγονός ότι δεν χρειάζονται επιπρόσθετοι μηχανισμοί για να ανακαλύψει ο αναγνώστης, ή και η ίδια, το εύρος των πραγμάτων. Ποιο είναι αυτό το εύρος; Είναι αυτό που κρύβεται στο γεγονός ότι δεν νιώθεις ότι η συγγραφέας μπλοφάρει για να εντυπωσιάσει· η έκπληξη που γεύεσαι διαβάζοντας έρχεται ανεπιτήδευτα. Και κάτι ακόμη: οι α-προσωποποιημένες αναφορές στο βιβλίο με την προσφώνηση κάποιων προσώπων ως «Τάδε» ή «Δείνα». Μήπως, τελικά, το κλειδί βρίσκεται εδώ και ο ήχος που βγαίνει από τον ακάλυπτο είναι αντήχηση που πηγάζει από το κεκαλυμμένο εσωτερικό σύμπαν των ηρώων; (Δημήτρης Αθηνάκης)


Επί εννέα χρόνια έγραφε στα αγγλικά. Η αποστασιοποίηση από τη μητρική γλώσσα την απελευθέρωνε- σπούδαζε άλλωστε στη Βοστώνη. Άρχισε να γράφει στα ελληνικά μόλις προς το τέλος του 2006. Και σήμερα, η 30χρονηΚάλλια Παπαδάκη, η σπουδαγμένη οικονομολόγος, έχει έτοιμο το πρώτο της βιβλίο με νουβέλες που σε γραπώνουν και σε ταρακουνούν με το λογοτεχνικό τους ύφος.

Ένα ύφος που αναπτύσσεται σε πολύ δυνατές εικόνες και ερμηνεύει θά ΄λεγε κανείς, τη νεο-νουάρ πλοκή καθεμιάς από τις έξι κοινόχρηστες ιστορίες της. Μιλάμε για τον Ήχο του ακάλυπτου (Πόλις) που τυλίγει τον αμέριμνο αναγνώστη και, πριν το καταλάβει, τον πετάει στο πηγάδι της σύγχρονης πραγματικότητας. Όχι όμως για να δει τη μαυρίλα αλλά για να νιώσει στο πετσί του τις γκρίζες περιοχές της- και εκεί ακριβώς εντοπίζεται το ενδιαφέρον αυτού του βιβλίου. (Μικέλα Χαρτουλάρη)

Αναλυτικά οι κριτικές του βιβλίου της Κάλλιας Παπαδάκη

Με μοναδικό φακό το ίδιο το μάτι


του Δημήτρη Αθηνάκηimage

Με αδιαμφισβήτητα καλοχωνεμένη κινηματογραφική λογοτεχνικότητα, η πρωτοεμφανιζόμενη Κάλλια Παπαδάκη (γενν. 1978) προσεταιρίζεται προς ευτυχή μας έκπληξη τον αδιάψευστο ρόλο του υποψιασμένου συγγραφέα που η κοινωνική κριτική του περνάει ξεκάθαρα πρώτα από το στομάχι του ανυποχώρητου σαρκασμού. Συνέχεια ανάγνωσης «Ο ΗΧΟΣ ΤΟΥ ΑΚΑΛΥΠΤΟΥ/ ΚΑΛΛΙΑΣ ΠΑΠΑΔΑΚΗ. ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΟΛΙΣ, ΑΘΗΝΑ 2009»

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΑΡΛΕΤΑΣ- DIRECTOR ‘S CUT!

Η Αρλέτα είναι μία ξεχωριστή περίπτωση μέσα στο ελληνικό τραγούδι. Εμφανίστηκε πάνω στην έκρηξη του Νέου Κύματος που πυροδότησε ο δαιμόνιος Αλέκος Πατσιφάς στο δεύτερο ήμισι της ταραχώδους δεκαετίας του 1960. Από τότε όμως διέθετε κάτι αυτή η κοπέλα που τη διαφοροποιούσε κατά πολύ από τους νεοκυματικούς συναδέρφους της. Σίγουρα αυτό δεν ήταν μόνο η φωνή της, για την οποία ο χαρακτηρισμός βελούδινη δεν ακούγεται καθόλου κοινότοπος. Χρειάζεται να μείνεις λίγη ώρα κοντά της, να τη συζητήσεις, για να αντιληφθείς πόσο ουσιώδης είναι σαν άνθρωπος και πώς αυτή της την ιδιότητα την περνάει με τρόπο μοναδικό και στην τέχνη της εδώ και τόσα χρόνια. Το έχουμε ξαναπεί, αν θελήσει κανείς να βρει ομοιότητες μεταξύ της Αρλέτας και μιας ξένης καλλιτέχνιδας, αυτή θα ήταν αναμφίβολα η τεράστια Joan Baez. Κι ας αγαπάει η Αρλέτα τόσο τον τόπο της με το δημοτικό τραγούδι του, τις οπερέτες του, τον Χατζιδάκι και τον Θεοδωράκη του, αδιαφορώντας εν μέρει για κατηγοριοποιήσεις και λοιπές ταμπέλες. Πόσοι γνωρίζουν άραγε ότι ο Warren Ellis, το βιολί των Bad Seeds του Nick Cave και αρχηγός του αντεργκράουντ γκρουπ Dirty Three, ζήτησε να τη γνωρίσει προσωπικά όταν άκουσε τυχαία στο ραδιόφωνο το Μια φορά θυμάμαι και παθιάστηκε με τη φωνή της; Η αλήθεια είναι πως πέρσι τέτοιον καιρό η Αρλέτα μας λαχτάρησε με την οδυνηρή και χρονοβόρα περιπέτεια της υγείας της. Από τότε που μαθεύτηκε η είδηση, μέσα σε ελάχιστη ώρα τα διαδικτυακά blogs γέμισαν με συγκινητικά μηνύματα, κείμενα και ποιήματα αφιερωμένα σ’ αυτήν, γραμμένα τα περισσότερα από πολύ νέους ανθρώπους. Οι νέοι άνθρωποι που την έμαθαν από τα Ήσυχα βράδια και τη Σερενάτα του Λάκη Παπαδόπουλου και της Μαριανίνας Κριεζή, από το δικό της Μπαρ το Ναυάγιο ή κι ακόμη από το Μια φορά θυμάμαι του Γιάννη Σπανού και του Γιώργου Παπαστεφάνου, την απόλυτη γλυκιά ανάμνηση. Αφού σας ενημερώσω με ιδιαίτερη χαρά ότι σε λίγο καιρό η ερμηνεύτρια και τραγουδοποιός θα κυκλοφορήσει ένα ολοκαίνουργιο και μάλιστα διπλό άλμπουμ, σας παραδίδω με εξίσου ιδιαίτερη τιμή τον σπάνιο λόγο της στην πρώτη – μετά την ιστορία με την υγεία της – μεγάλη συνέντευξη της.

του Αντώνη Μποσκοΐτη

Θα ήθελα να ξεκινήσουμε, εξηγώντας μου για ποιο λόγο μου είπατε από το τηλέφωνο ότι έχετε μια επιφύλαξη για τους δημοσιογράφους.

Δεν είχα, γιατί σε γενικές γραμμές μου έχει φερθεί καλά το συνάφι. Έτυχε όμως πρόσφατα ένα ατυχές γεγονός, το οποίο δε μου χρειαζόταν, γιατί ήρθε μετά από πολύ καιρό που είχα αποφύγει την οποιαδήποτε έκθεση. Μου τηλεφώνησε κάποιος για να μου πάρει συνέντευξη και την ιδιωτική συζήτηση που είχαμε από τηλεφώνου, την έκανε συνέντευξη ο κύριος! Έφταιγα κι εγώ βέβαια διότι του ανοίχτηκα, χωρίς να τον γνωρίζω. Δε θυμάμαι αυτή τη στιγμή το όνομα του, αλλά όταν τον θυμηθώ, θα τον βγάλω στο ίντερνετ, έτσι, για να τον μάθουν κι άλλοι! Ήταν απ’ αυτή την εφημερίδα την καινούργια του κυρίου Χατζηνικολάου. Καλή αρχή να έχουν! Με την κατάρα μου, που λέω εγώ!

Να το γράψω αυτό;

Μωρέ, ότι θες γράψε! Δεν έχω να φοβηθώ τίποτα μετά απ’ όλα αυτά που έχω περάσει…


Μαζί σας λαχτάρησε και πολύς άλλος κόσμος, το ξέρετε αυτό. Πως σκέφτεται ένας άνθρωπος που έφτασε κανονικά στο θάνατο;

Μάλλον που τον πέρασε και γύρισε! Δε μπορώ να σας απαντήσω, είναι πάρα πολύ περίπλοκο και απλό συγχρόνως. Σχεδόν κλείνει ένας χρόνος, οπότε εγώ αισθάνομαι ενός έτους! Για πολύ μεγάλο διάστημα ήμουν τελείως έρμαιο των άλλων σα μωρό παιδί, κάτι παράξενο και καθόλου ευχάριστο. Δεν ήμουν σε θέση να κάνω το παραμικρό κι αυτό σήμερα μου φαίνεται μεγάλο, πολύ μεγάλο σχολείο!


Είπατε μέσα σας έστω και για μια στιγμή ότι τώρα τέλειωσαν όλα;

Όχι! Αυτό δεν το πίστεψα και ούτε μου συνέβη, διότι την περίοδο που ήμουν στα χειρότερα, βρισκόμουν σε καταστολή και δεν καταλάβαινα. Όταν ξύπνησα, ήταν ήδη σίγουρο ότι θα ζήσω. Ή σχεδόν…Αυτό που μου συνέβη ήταν στο Βόλο, ετοιμαζόμουν για συναυλία, η οποία και δεν έγινε, καθ’ ότι έπεσα ξερή. Στάθηκα τυχερή όμως, διότι βρισκόταν στη Λάρισα ο διευθυντής της Πανεπιστημιακής Νευρολογικής Κλινικής, ο νευροχειρουργός Βασίλης Σλατινόπουλος. Ήρθε σαν τρελός ο άνθρωπος και κόντεψε να σκοτωθεί, διότι υπήρχαν και τα τελευταία χιόνια στους δρόμους. Με χειρούργησε επί τόπου σε συνθήκες ορεινού χειρουργείου, όπως μου είπε, αφού στον Βόλο δεν υπήρχε ειδικό χειρουργείο κι εγώ δε μπορούσα να μεταφερθώ στη Λάρισα. Αν δε με χειρουργούσε εκείνη την ώρα, θα ήμουν νεκρή τώρα. Είχαν ετοιμάσει τα της εγχείρησης οι εκεί γιατροί με τη διευθύντρια του Νοσοκομείου του Βόλου, περιμένοντας τον Σλατινόπουλο. Όλους τους ευγνωμονώ, όπως και μια φίλη η οποία μου στάθηκε πολύ! Δε θα ξεχάσω ακόμη τον πρώτο άνθρωπο που με έκανε να σταθώ οριζόντια μετά από πολλούς μήνες! Ήταν ένας μικροκαμωμένος τραυματιοφορέας, μπρούτος λαϊκός άνθρωπος, ο οποίος με βοήθησε να κάτσω σε πολυθρόνα. Εγώ είμαι και λίγο βαριά, ξέρετε, με βλέπανε οι νοσοκόμες και το βάζανε στα πόδια. Είναι σημαντικό να τα λέμε αυτά, γιατί ναι μεν συναντάς συνήθως σκληρότητα σε τέτοιες καταστάσεις, πόσω μάλλον που εγώ είμαι εκ του φυσικού μου υπερευαίσθητη. Πραγματικά όμως ο άνθρωπος αυτός με συγκίνησε! Συνέχεια ανάγνωσης «ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΑΡΛΕΤΑΣ- DIRECTOR ‘S CUT!»

10/4/2009 – 16/4/2009 FREDDY COLE QUARTET. Ένας ακόμη μοναδικός…Cole! HALF NOTE JAZZ CLUB.

image

Η ζεστή και εξαιρετικής φινέτσας φωνή του Freddy Cole τον έκαναν ένα από τους σπουδαιότερους τραγουδιστές της τζαζ, στα χνάρια του μεγάλου αδελφού του Nat King Cole.

image Ένας από τους σπάνιους ερμηνευτές ο οποίος όχι μόνο έχει υπέροχο στυλ αλλά δεν επιτρέπει ποτέ στην φωνή του να επισκιάζει το περιεχόμενο του τραγουδιού. Τραγουδάει με ζεστασιά αλλά και εξυπνάδα. Ποιος θα μπορούσε να ζητήσει κάτι παραπάνω; Ο Freddy Cole, γεννημένος το 1931 είναι το πέμπτο και μικρότερο παιδί της οικογένειας Cole. Από μικρός θυμάται τον εαυτό του να μεγαλώνει μέσα στη μουσική. Άρχισε να παίζει πιάνο όταν ήταν 6 χρονών και παρόλο που ήταν έτοιμος στα 18 του να φύγει για να αναζητήσει την τύχη του, η μητέρα του δεν τον άφησε και έτσι αυτός συνέχισε τις μουσικές του σπουδές στο Ινστιτούτο Roosevelt στο Σικάγο. Το 1951 μετακόμισε στη Νέα Υόρκη όπου σπούδασε στη Μουσική Σχολή Juillard. Πήρε Μaster από το Ωδείο στην Αγγλία και στη συνέχεια πέρασε αρκετούς μήνες σε περιοδείες σαν μέλος ενός γκρουπ μαζί με τον Johnny Coles και τον Benny Golson. Το 1952 ηχογραφεί το πρώτο του single , “The Joke’s On Me” και μαζί με ορισμένα άλλα άλμπουμ που ηχογραφεί στη συνέχεια –όπως “Le Grand Freddy”- κάνει διεθνής καριέρα πράγμα που τον βοηθάει και να διευρύνει το κοινό του αλλά και να τραγουδάει σε πολλές γλώσσες. Συνέχεια ανάγνωσης «10/4/2009 – 16/4/2009 FREDDY COLE QUARTET. Ένας ακόμη μοναδικός…Cole! HALF NOTE JAZZ CLUB.»

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ HALF NOTE JAZZ CLUB ΑΠΟ 10/4 ΕΩΣ 17/5/2009

image


10/4/2009 – 16/4/2009
FREDDY COLE QUARTET
Ένας ακόμη μοναδικός…Cole!
ΚΡΑΤΗΣΕΙΣ ΜΕΣΩ INTERNET
Η ζεστή και εξαιρετικής φινέτσας φωνή του Freddy Cole τον έκαναν ένα από τους σπουδαιότερους τραγουδιστές της τζαζ, στα χνάρια του μεγάλου αδελφού του Nat King Cole.



24/4/2009 – 30/4/2009
THE SWEET VANDALS
Sweet Soul Dance
ΚΡΑΤΗΣΕΙΣ ΜΕΣΩ INTERNET
Ένα από τα σχήματα της νέας σόουλ σκηνής που ξεχωρίζει – δίνοντας μάλιστα μέσα σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα μερικά classics της club και dance δισκογραφίας. Οι Sweet Vandals είναι από τη Μαδρίτη και έχουν ερευνήσει



1/5/2009 – 7/5/2009
MINA AGOSSI TRIO
The new great voice of Jazz
ΚΡΑΤΗΣΕΙΣ ΜΕΣΩ INTERNET
Είναι μία από τις νέες και ξεχωριστές φωνές της σύγχρονης τζαζ. Η Mina Agossi γεννήθηκε στη Γαλλία – με καταγωγή κατά το ήμισυ δυτικοαφρικάνικη. Από νεαρή ηλικία βρέθηκε να ταξιδεύει τον κόσμο σπουδάζοντας τη Συνέχεια ανάγνωσης «ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ HALF NOTE JAZZ CLUB ΑΠΟ 10/4 ΕΩΣ 17/5/2009»

Πολιτιστική Ατζέντα από 16/4 έως 23/4/2009

ΠΗΓΗ: image

16/04/2009

image image

image image

image image

Θέατρο: Πολύ Καλά! στο Θέατρο Εξαρχείων [15/04/2009 έως 19/04/2009]

Θέατρο: Το Μαύρο Κουτί στο Θέατρο Τζένη Καρέζη [15/04/2009 έως 19/04/2009]

Θέατρο: Pinter’s People στο Αργώ Studio [16/04/2009 έως 19/04/2009]

Εικαστικά: Σκηνές από την Καθημερινή Ζωή στην Αρχαιότητα στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης [25/11/2008 έως 31/12/2009]

Εικαστικά: Από το Προσχέδιο στο Αριστούργημα, M.C. Escher στο Μουσείο Ηρακλειδών [17/01/2009 έως 18/04/2009]

Εικαστικά: Μακεδονίας Νόμισμα στο Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης [27/02/2009 έως 08/06/2009]

Εικαστικά: Σπουδή στο Prado στο Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο [04/03/2009 έως 03/05/2009] Συνέχεια ανάγνωσης «Πολιτιστική Ατζέντα από 16/4 έως 23/4/2009»

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑