ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ ΠΟΥ ΠΛΗΓΩΝΑΜΕ (1986) από τις καλύτερες ελληνικές ταινίες όλων των εποχών – Αθέμιτος Συναγωνισμός (1982) του Δήμου Αβδελιώδη

ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ ΠΟΥ ΠΛΗΓΩΝΑΜΕ

Το αριστούργημα του Δήμου Αβδελιώδη

«Ειδική Μνεία Της Πανελλήνιας Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου

Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης»

«Βραβείο Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ταινιών Νεότητας, Φεστιβάλ Βερολίνου»

«Χρυσός Ελέφαντας Καλύτερης Ταινίας, Αργυρός Ελέφαντας Σκηνοθεσίας

Φεστιβάλ Νέου Δελχί.»

«Επίσημη Συμμετοχή, Εβδομάδα Κριτικής, Φεστιβάλ Καννών, 1987» 

[Κυριακή 9 Απριλίου 2017

  • 19.00 «Αθέμιτος Συναγωνισμός» (1982) μικρού μήκους | Διάρκεια: 22΄ του Δήμου Αβδελιώδη

Ο Δράκος (1956) του Νίκου Κούνδουρου-Αθέμιτος Συναγωνισμός (1982) και Το Δέντρο που Πληγώναμε (1986) του Δήμου Αβδελιώδη Σάββατο και Κυριακή 9 Απριλίου 2017
στον κινηματογράφο Αλέκα με ελεύθερη είσοδο

«Το Δέντρο που Πληγώναμε» φέρει την ποιητική πλαστικότητα ενός συγγραφέα και την καλλιτεχνική ματιά ενός ζωγράφου στην απεικόνιση του ελληνικού επαρχιακού τοπίου.»

«Στην πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του, ο Αβδελιώδης καταργεί την παραδοσιακή φόρμα κι ακολουθεί την προσωπική του κινηματογραφική γραφή.»

«Η ταινία προσφέρει μια πρωταρχική αίσθηση, μιαν αληθινή επιστροφή στις πηγές των πρώτων συγκινήσεων.»

Σκηνοθεσία – Σενάριο: Δήμος Αβδελιώδης

Φωτογραφία: Φίλιππος Κουτσαφτής

Μουσική: Δημήτρης Παπαδημητρίου

Παίζουν: Γιάννης Αβδελιώδης, Νίκος Μειωτέρης, Κατερίνα Γεωργακώδη,

Μαρίνα Δεληβοριά, Δήμος Αβδελιώδης, Τάκης Αγορής

Παραγωγή: Δήμος Αβδελιώδης, Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου

Διάρκεια: 70’

Έτος: 1986

image

Καλοκαίρι 1960, σ’ ένα γραφικό χωριό της Χίου, τελευταίες μέρες του σχολικού έτους, η φιλία δυο αγοριών της Δ’ τάξης του Δημοτικού κλονίζεται. Το σχολείο κλείνει και τα δυο παιδιά περνούν ένα μεγάλο μέρος του καλοκαιριού χώρια.

Ο ένας εξ αυτών, βοηθά τη μητέρα του στα μαστιχόδεντρα, τα δέντρα που πληγώνονται και δακρύζουν την αστραφτερή τους μαστίχα.

Ο άλλος, ακολουθεί τον δικό του, μοναχικό του δρόμο και προσπαθεί να ξεφύγει από τη δική του αυταρχική μάνα, που συνηθίζει να τον κυνηγά με τον πλάστη στα σοκάκια του χωριού.

Μια τυχαία συνάντησή τους κατά τη διάρκεια μιας τέτοιας καταδίωξης γίνεται αφορμή να επανασυνδεθούν και να περάσουν μαζί το υπόλοιπο καλοκαίρι.

Με πολλά αυτοβιογραφικά στοιχεία, Το Δέντρο Που Πληγώναμε, είναι μια από τις σπουδαιότερες και πλέον ποιητικές ταινίες του ελληνικού αλλά και παγκόσμιου κινηματογράφου.

image

ΑΘΕΜΙΤΟΣ ΣΥΝΑΓΩΝΙΣΜΟΣ

Η πρώτη κινηματογραφική απόπειρα

του Δήμου Αβδελιώδη

«1ο Βραβείο Κριτικής Επιτροπής Φεστιβάλ Δράμας του 1983»

Σενάριο-Σκηνοθεσία: Δήμος Αβδελιώδης
Παίζουν: Δήμος Αβδελιώδης, Γιάννης Αβδελιώδης, Διονύσης Κουτουλιάς, Διονύσης Δημουλάς, Αμαλία Μουτούση
Μουσική: Δημήτρης Παπαδημητρίου
Διάρκεια: 22′

Έτος: 1982

Ο Δήμος Αβδελιώδης κάνει το ντεμπούτο του στον κινηματογράφο με αυτήν την εξαιρετική βωβή ταινία μεσαίου μήκους. Ο Αθέμιτος Συναγωνισμός είναι μια ιδιαίτερα αστεία ταινία με όλα τα λαογραφικά εκείνα στοιχεία που τόσο αγαπά ο σκηνοθέτης και φροντίζει να αναδεικνύει στα έργα του. Μια κωμωδία στο ύφος του Τσάπλιν, αγαπημένο πρότυπο του Αβδελιώδη που μας δίνει μια γεύση της ναΐφ τεχνοτροπίας που θα ακολουθήσει ο σκηνοθέτης στην μοναδική προσωπική του κινηματογραφική γραφή. Εξαιρετικές είναι επίσης οι ερμηνείες, που βασίζονται στην κίνηση και τη μιμική, καθώς ο λόγος είναι απών. Ο μικρός Γιάννης Αβδελιώδης είναι άψογος στον σκανταλιάρικο ρόλο του. Υπέροχη η μουσική του Δημήτρη Παπαδημητρίου.

Μια ταινία που με όχημα το χιούμορ, μας εκπλήσσει ευχάριστα, παρουσιάζοντας με γοητευτικό τρόπο τα ελαττώματα του λαού μας.

Δήλωση του Δήμου Αβδελιώδη για την ταινία

Με την πρώτη μου ταινία «Αθέμιτος Συναγωνισμός», θέλησα να δοκιμάσω τις δυνάμεις μου. Ήταν περισσότερο μια δική μου μελέτη πάνω στον κινηματογράφο του Τσάπλιν, αλλά και κάτι πολύ γοητευτικό για μένα, γιατί το φάσμα του Τσάπλιν με κυβερνούσε και με γοήτευε σαν καλλιτέχνη. Προσωπικά το αποτέλεσμα δεν με ευχαρίστησε γιατί είδα ότι απείχα αιώνες από αυτή την τεχνική του κινηματογράφου και τη δραματουργία του Τσάπλιν, αλλά ήταν και μια ικανοποίηση γιατί αυτή η ταινία αποτέλεσε την είσοδό μου σ’ αυτό που ήθελα να κάνω, στον κινηματογράφο.

ΔΗΜΟΣ ΑΒΔΕΛΙΩΔΗΣ

Ο Δήμος Αβδελιώδης γεννήθηκε στη Χίο το 1952. Σπούδασε στη Φιλοσοφική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και τη Δραματική σχολή του Γιώργου Θεοδοσιάδη. Αρχικά εργάστηκε ως ηθοποιός για το θέατρο, ενώ στον κινηματογράφο εμφανίστηκε με την μικρού μήκους ταινία Αθέμιτος συναγωνισμός (1982). Έχει σκηνοθετήσει πολλές θεατρικές παραστάσεις, ανάμεσά στις οποίες Ο Μεγαλέξανδρος και ο Καταραμένος Δράκος, που παίζεται και φέτος στο θέατρο Βεάκη και είναι διευθυντής του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Βορείου Αιγαίου. Έχει διδάξει κινηματογράφο στο τμήμα Επικοινωνίας και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης του Παντείου Πανεπιστημίου.

Φιλμογραφία:
Αθέμιτος συναγωνισμός (1982), μικρού μήκους, μυθοπλασία
Το δέντρο που πληγώναμε (1986), μεγάλου μήκους, μυθοπλασία
Νίκη της Σαμοθράκης (1990), μεγάλου μήκους, μυθοπλασία
Η εαρινή σύναξις των αγροφυλάκων (1999), μεγάλου μήκους, μυθοπλασία

Θέατρο:

Μορφές από το έργο του Βιζυηνού (1992) επιλογή κειμένων με την Α.Κοκκίνου

Τρία ελληνικά παραμύθια (1995) με την Αγνή Στρουμπουλή

Λίγ’ απ’ όλα (2001) του Αντώνη Μόλλα

Άσμα Ασμάτων (2003) Σολομώντος

Το μόνον της ζωής του ταξείδιον (2007) του Γ. Βιζυηνού

Ο Μεγαλέξανδρος και ο καταραμένος Δράκος (2007) του Δήμου Αβδελιώδη

«Η νοσταλγία για μένα είναι η επιθυμία που όλοι οι άνθρωποι έχουμε να επιστρέψουμε στην αθωότητά μας· η αθωότητα είναι μια πολύ δυνατή και ωραία αίσθηση, είναι αυτή που μας κάνει να θαυμάζουμε τον κόσμο, να βλέπουμε κάτι και να νομίζουμε ότι το βλέπουμε για πρώτη φορά. Την αίσθηση αυτή σιγά σιγά τη χάνουμε, επειδή οι δυνατότητες του μυαλού μας καταλαμβάνονται από τον τρόπο που μαθαίνουμε να ζούμε τη ζωή με τις λιγότερες απώλειες, ένας διαρκής δηλαδή συμβιβασμός με το κοινωνικό φαινόμενο, κάτι που είναι πραγματικό και αναγκαίο και δεν μπορούμε να το αποφύγουμε. Έχω την ελπίδα ότι καταδείχνοντας αυτή την επιστροφή στο χρόνο, στο χώρο της αθωότητας, είναι σαν να αγγίζει κάποιος και την αίσθηση των άλλων και έτσι να κάνει τους ανθρώπους πιο μαλακούς στη λειτουργία των αισθήσεων, αλλά κυρίως να προβάλει μέσα τους ένα μοντέλο ζωής που χρησιμοποιεί το παρελθόν, για να δημιουργήσει καλύτερες συνθήκες για το τώρα. Και αυτό το τώρα συνήθως ταυτίζεται και με την έννοια του μέλλοντος. Για μένα όμως έχει μεγαλύτερη σημασία στην περιοχή του τώρα να εναποτίθεται αυτή η μάθηση και αυτή η αίσθηση των πραγμάτων».

Δήμος Αβδελιώδης

image

Κριτικές της ταινίας ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ ΠΟΥ ΠΛΗΓΩΝΑΜΕ

Η ΜΕΓΑΛΗ έκπληξη του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, όπου το «Δέντρο που πληγώναμε» προβλήθηκε στο… πληροφορικό τμήμα, για μεγάλη οργή των θεατών που αποθέωσαν στη συνέχεια το νεαρό σκηνοθέτη Δήμο Αβδελιώδη. Έκτοτε ήρθε η αναγνώριση της ταινίας με το βραβείο των Κριτικών Κινηματογράφου, το Κρατικό Βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου έργου και το βραβείο Κέντρου Νεότητας στο Φεστιβάλ Βερολίνου.

Το «Δέντρο που πληγώναμε» είναι μια εξαιρετική ιδιόμορφη ταινία, που έχει τη φαινομενική απλότητα της λαϊκής ζωγραφικής των «ναΐφ» καλλιτεχνών, αλλά που πάλλει από λυρισμό, ευαισθησία, δροσιά και αισιοδοξία. Ό,τι ακριβώς λείπει από τον υπόλοιπο ελληνικό κινηματογράφο. Ο Δήμος Αβδελιώδης μας μεταφέρει στα προσωπικά του βιώματα στη Χίο του ’60, όπου οι μικροί ήρωες του θα ζήσουν ένα ιδανικό ελεύθερο καλοκαίρι, χωρίς την ευνουχιστική παρουσία των μεγάλων και τις απαγορεύσεις του δασκάλου. Όμως τούτη η πρόσκαιρη ελευθερία έχει το τίμημα της και τα δάκρυα των δύο μικρών φίλων θα συμπέσουν με τα δάκρυα του μαστιχόδενδρου, του «δένδρου που πληγώναμε», που με το «κέντος» δακρύζει και βγάζει το μαστίχι.

Ο Αβδελιώδης είναι ο πρώτος νέος Έλληνας σκηνοθέτης που δεν παραπέμπει σε κανέναν ξένο σκηνοθέτη, αλλά ακολουθεί ένα δικό του δρόμο έκφρασης. Φαινομενικά το «Δέντρο που πληγώναμε» μοιάζει να μην έχει αισθητική συνοχή, γιατί απουσιάζει ένας κεντρικός αφηγηματικός ιστός. Όμως το σινεμά του Αβδελιώδη υπακούει σ’ ένα ορισμένο σύστημα: μικρές ενότητες που δεν ολοκληρώνονται πάντοτε δραματουργικά, ερασιτέχνες ηθοποιοί που τονίζουν την αυθεντικότητα των παραστάσεων, συχνές διπλοτυπίες που ενώνουν τα πλάνα, δίνουν μια ρευστότητα, μοιάζουν με πίνακες ζωγραφικής και καταργούν την παραδοσιακή γραμματική του σινεμά.

Μ. Ακτσόγλου ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ, 4-4-87

…Η ΜΕΓΑΛΗ ΕΚΠΛΗΞΗ ήταν ο εκ Χίου «ερασιτέχνης» του σινεμά Δήμος Αβδελιώδης, με το «Δέντρο που πληγώναμε». Είναι η παιδική ανάμνηση στη μητρική γη, στη Χίο, στα μαστιχόδεντρα που «δακρύζουν». Είναι μια ταινία κάθαρσης, με αισθήματα, με ρυθμούς, με φως (κυριολεκτικά και μεταφορικά). Μια ταινία που προϋποθέτει τις σωστές βάσεις για την πραγμάτωση της τέχνης: Ευαισθησία, ποίηση, αισιοδοξία (και πόσο την έχουμε ανάγκη), πίστη, ουμανισμό/ Ενα φιλμ με παιδιά (τα «χειρίζεται» έξοχα ο Αβδελιώδης), που μας παραπέμπει στον «Πόλεμο των κουμπιών» του Υβ Ρομπέρ και που καθήλωσε ακόμα και τους λάτρεις των «κλειστών» κατασκευών.

Δ. Δανίκας ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, 2-10-86

…ΤΡΕΧΟΝΤΑΣ ΠΙΣΩ από τα μουσικά «Τοπία» του Δημήτρη Παπαδημητρίου, ο πρωτοεμφανιζόμενος Δήμος Αβδελιώδης ζωγραφίζει τα δικά του, της παιδικής ηλικίας και της νοσταλγίας, της Χίου και των αρχών του ’60, της ευαισθησίας και της σκληρότητας, της δροσιάς και του χιούμορ, του πανηγυριού και της υπαίθρου, των μαστιχόδενδρων και του καταγάλανου ουρανού, της ερωτικής αφύπνισης και του ήλιου. Πραγματικά, αν κάτι χαρακτηρίζει τούτη τη γεμάτη φρεσκάδα, ειλικρίνεια κι αμεσότητα ταινία, είναι το φως. Του καλοκαιριού και του νησιού, μα και της συνείδησης. Που χαϊδεύει τα μικρά μεγέθη, αναπληρώνει τις τεχνικές ελλείψεις και τις επιμέρους αδυναμίες, προκαλεί απρόσμενα κι ευχάριστα σπινθηρίσματα, τολμάει ν’ αντιμετωπίσει τη ζοφερή συνθήκη των ημερών μας.

Α. Τύρος ΤΟ ΒΗΜΑ, 5-4-87

ΜΑΣ ΑΡΕΣΕΙ να σκύβουμε πάνω στην παιδική μας ηλικία, σαν πάνω σ’ ένα καθρέφτη, που θα μας ξανάστελνε την εικόνα μας, καθαρμένη από τις παραμορφώσεις και τις αμαρτίες. Ξανανιωμένη από την αθωότητα. Συνήθως αυτό το αίτημα μας από τον κινηματογράφο καταλήγει σε μια γλυκερή εικονογράφηση, σε μία αγιογραφική πλαστότητα, σ’ ένα υπερσυναισθηματικό σαλιάρισμα. Γιατί η αθωότητα του παιδιού είναι άλλη από εκείνη που του ζητάμε. Είναι άμεση και απόλυτη προσέγγιση στη ζωή, χωρίς προκαθορισμούς και αναστολές και γι’ αυτό περιέχει συγχρόνως τη γλύκα και τη σκληρότητα, την αδηφαγία και το μυστήριο.

…Ο Δήμος Αβδελιώδης, στο «Δέντρο που πληγώναμε» ισορροπεί ανάμεσα στο γνωστό και στο άγνωστο, στο οικείο και στο μυστηριακό, στο πράο και στο άγριο. Κατορθώνει να μας ξεπλένει από το συσσωρευμένο ρύπο της ζωής κι από τα βαρίδια των χρόνων, με πολύ λίγες παραχωρήσεις στην παραδοσιακή απεικόνιση της παιδικής ηλικίας. Αντίρροπα, προσφέρει μια πρωταρχική αίσθηση, μιαν αληθινή επιστροφή στις πηγές των πρώτων συγκινήσεων.

…Το φιλμ ζωντανεύει προνομιακά τις πρωτογενείς εμπειρίες των παιδιών. Ήρεμα και τρυφερά, αλλά εσωτερικά, και με όλη την οξύτητα, την ένταση, τη βιαιότητα αυτών των εμπειριών. Πρώτα η φύση, ως πηγή ζωής, χαράς και μαζί ανησυχίας. Η εξερεύνηση των μυστηρίων της, η περιπέτεια της επαφής με τις θεμελιακές δυνάμεις, που μας ορίζουν: ο ήλιος, το νερό, το χρώμα, τα δέντρα

(και τα μαστιχόδεντρα που τα «πληγώνουν» για να βγει το μαστίχι), τα ζώα και η θάλασσα, το πιο άγνωστο στοιχείο.

…Ως αληθινός ποιητής, ο Δήμος Αβδελιώδης κατορθώνει να μας χαρίσει εκείνη τη μαγική διάσταση της αποκαλυπτικής αίσθησης: Όταν τα πράγματα έχουν χαθεί ή όταν δεν έχουν ακόμη κατακτηθεί, τότε υπάρχουν και ακτινοβολούν περισσότερο. Ιδίως η ευτυχία.

Γ. Μπακογιαννόπουλος Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 3-4-87

…Η ΤΑΙΝΙΑ είναι βασισμένη σε προσωπικές εμπειρίες του ίδιου του σκηνοθέτη, εμπειρίες που καταγράφουν μια ευαίσθητη ηλικία, το πέρασμα δηλαδή από την παιδική στην εφηβική ζωή. Μια ταινία δοσμένη με φρεσκάδα και τρυφερότητα – από ένα μάτι που κοιτάζει τα πράγματα και τους ανθρώπους με την αθωότητα και την αφέλεια ενός νέου ποιητή. Γιατί πάνω απ’ όλα, η ταινία του Αβδελιώδη είναι μια ποιητική ταινία. Μια ταινία που καταγράφει τα αισθήματα, τις σχέσεις, την εποχή με τη φύση (το μάζεμα της μαστίχας από «Το δέντρο που πληγώναμε», αλλά και οι περίπατοι και οι εκδρομές των παιδιών στους διάφορους χώρους του νησιού), την ατμόσφαιρα του καλοκαιριού αλλά και την αίσθηση (μαζί με τη δύναμη), της μνήμης, με έναν τρόπο εντελώς ασυνήθιστο για τον ελληνικό κινηματογράφο.

Φ. Ν. Μικελίδης ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, 3-4-86

Ο ΑΒΔΕΛΙΩΔΗΣ είναι ένας ερασιτέχνης, με ό,τι μπορεί αυτό να σημαίνει – τώρα μας κατέκλυσαν οι τεχνικοί και οι ειδικοί. Η ματιά του είναι τρυφερή και νοσταλγική, δείχνει ότι ακόμα και η γραφικότητα μπορεί να γίνει αρετή, αν όχι αλήθεια. Είναι αφελής, αθώος, παρθένος και γυρνάει πίσω και αναζητάει στην παιδική ηλικία την απόλυτη καθαρότητα και ευγένεια.

…Βιωματικό, φτωχό, ταπεινό, νοσταλγικό «Το δέντρο που πληγώναμε», ελπίζουμε να μείνει – όταν ο καιρός των υπερθετικών και των εκστάσεων περάσει – σαν ένα έλασσον και πολύτιμο ταυτόχρονα δείγμα απόκλισης, από μία κινηματογραφία που παραπαίει ανάμεσα στην μεγαλομανία και τους μοναχικούς δρόμους.

Γ. Μπράμος Η ΑΥΓΗ, 3-4-88

ΜΕ ΠΟΛΥ ΑΠΛΑ και φτωχά μέσα, ο Αβδελιώδης ανάτρεξε και κατάγραψε κάποιες μνήμες της παιδικής ηλικίας. Μνήμες και αισθήσεις, καταστάσεις και μικροπεριπέτειες που έχουν σημαδέψει σχεδόν όλους, κάποια καλοκαίρια στη θάλασσα, σε ελαιώνες και χωράφια που χτυπιούνται από τον εκτυφλωτικό καλοκαιριάτικο ήλιο, στο χωριό με τη θυελλώδη και έτοιμη για τα πάντα παρέα. Παρατηρώντας αυτή τη «θερινή αποχαλίνωση» ο σκηνοθέτης αποφεύγει το σχόλιο και κάθε μεγαλόστομο συναισθηματισμό. Άλλωστε, διατηρεί με συνέπεια την απομάκρυνση του από τον άσκοπο διάλογο, πράγμα που συντείνει στην πιο αποτελεσματική άρθρωση της λιτότητας και της οικονομίας που τον διακρίνει, κατάφερε ένα πολύ διασκεδαστικό ράπισμα στην υπαρξιακή κρίση, στο στείρο διανοουμενισμό και στον προκαθορισμένο λαϊκισμό, θυμίζοντας μας πόσο απλό είναι να σκέφτεσαι απλά κι όχι απλοϊκά και να παρατηρείς ήρεμα και νηφάλια τις καίριες ανθρώπινες καταβολές, επιστρατεύοντας τρυφερότητα και χιούμορ.

Κ. Πάρλας ΠΡΩΤΗ, 3-4-86

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ μια ελληνική ταινία για την οποία δεν ντρέπεται κανείς. Δεν εγκρίθηκε για το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, ίσως για την κάποια απλοϊκή της αφέλεια, όμως ακριβώς αυτή η αφέλεια έχει μια ειλικρίνεια που δεν την έχουν ούτε ο Αγγελόπουλος ούτε ο Κακογιάννης (οι δυο μας «διεθνείς») και η ειλικρίνεια αυτή δείχνει πως το μέλλον του δημιουργού της ταινίας Δήμου Αβδελιώδη ξεκινάει τίμια και σωστά. Και πολύ γοητευτικά. Γιατί εκείνο το ελληνικό νησιώτικο χωριό που ψήνεται στον ήλιο, με τα παιδιά και τους μεγάλους του, με τις γιορτές και τα παιχνίδια, τον ξωβεργάρη και τα γαϊδουράκια στο μπάνιο, με το γλυκό σκυλί και το χαριτωμένο γατάκι και τέλος τα θαυμάσια εκείνα τρυφερά παιδιά, όλα είναι μια μαγεία. Μια ελληνική μαγεία.

Ροζίτα Σώκου ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ, 3-4-87

Η ΑΚΡΙΒΕΙΑ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ

ΔΕΝ ΘΑ ΣΑΣ ΠΕΡΙΓΡΑΨΩ την ταινία. Είναι ένα αριστούργημα, γεμάτο ποίηση, που πατάει πάνω στο εξαιρετικό, στο ασυνήθιστο της κοινοτοπίας. Η χώρα του σκηνοθέτη Δήμου Αβδελιώδη, ο γενέθλιος τόπος του, είναι κατασκευασμένος από έναν ευαίσθητο καλλιτέχνη που κάνει εικόνα αυτό που οι άλλοι δεν «βλέπουν» γύρω τους. Το φιλμ σε συνεπαίρνει, σε εμβάλλει στην ατμόσφαιρα του. Και το κυριότερο: δεν είδα ούτε έναν θεατή που να μη βγήκε από κει μέσα μ’ ένα τεράστιο χαμόγελο και ήμερος. Λες κι όλοι είχαμε συναντήσει, μετά από είκοσι χρόνια, παλιούς συμμαθητές που δεν άλλαξαν ούτε εμείς αλλάξαμε. Ο Αβδελιώδης, με πενιχρά μέσα και δίχως να ξοδέψει «δύναμη», έκανε το «τίποτα» ένα θαύμα.

image

Μαλβίνα Κάραλη περιοδικό ΓΥΝΑΙΚΑ

Εταιρεία Ελλήνων Σκηνοθετών 23/11/07

Δήμος Αβδελιώδης: master class για την πρώτη του ταινία μικρού μήκους, στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης

Με την προβολή της ταινίας Αθέμιτος Συναγωνισμός (1982) του Δήμου Αβδελιώδη ολοκληρώθηκε την Παρασκευή 23 Νοεμβρίου, στο Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο Θεσσαλονίκης, το πρόγραμμα των masterclasses για τη διαδρομή της ελληνικής ταινίας μικρού μήκους,
Ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος της ταινίας Δήμος Αβδελιώδης, δήλωσε δικαιωμένος που το έργο του προκάλεσε το αυθόρμητο γέλιο του κοινού. «Ήθελα να κάνω μια ταινία που να τη βλέπουν οι άλλοι και να ευχαριστιούνται. Απλά είχα ανασφάλεια ότι δεν θα πετύχω τον στόχο», είπε χαρακτηριστικά.
Η ταινία, εμπνευσμένη από της ταινίες του Τσάρλι Τσάπλιν, κόστισε τρία εκατομμύρια, ολοκληρώθηκε με τη συνεργασία του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου και απέσπασε το 1ο βραβείο στο Φεστιβάλ Δράμας, καθώς και το βραβείο κοινού. Έναυσμα για την ταινία Αθέμιτος Συναγωνισμός αποτέλεσε η ίδια η μορφή του Τσάρλι Τσάπλιν: «Είχα μία εμμονή και μία ζηλοτυπία για τον Τσάρλι Τσάπλιν. Με είχε γοητεύσει το πώς μπορούσε να κάνει τους ανθρώπους να γελάνε τόσο αυθόρμητα, μετατρέποντας τραγικά περιστατικά σε κωμικά χωρίς να χάνεται η ουσία», τόνισε ο κ. Αβδελιώδης.
Σε ερώτηση για το αν οι ταινίες μικρού μήκους έχουν την προσοχή που τους αξίζει απάντησε: «Οι ταινίες μικρού μήκους έχουν υποτιμηθεί, επειδή δεν εντάσσονται στο εμπορικό κύκλωμα». Σε ότι αφορά τον τρόπο με τον οποίον κινηματογραφεί υπογράμμισε: «Δεν μπορώ να δημιουργήσω σε ένα κλίμα καθημερινότητας. Χρειάζεται συγκέντρωση, να κλειστείς στον εαυτό σου, στροφή προς τα μέσα.».
Ο κ. Αβδελιώδης τόνισε ότι εξοργίζεται από την παθητικότητα που υπάρχει στην εποχή μας: «Με εξοργίζει αυτή η σιγή, ο συμβιβασμός ότι η μονάδα δεν μπορεί να κάνει κάτι. Όλοι έχουμε έναν Άμλετ μέσα μας που πρέπει να αντιδράσει.».
Η συζήτηση στη συνέχεια κινήθηκε γύρω από τη λειτουργία της τέχνης και της πολιτικής για το καλό του συνόλου και τη σπουδαιότητα της αυτογνωσίας. Σε εκείνο το σημείο ο σκηνοθέτης Κώστας Σφήκας, ο οποίος παραβρέθηκε στο masterclass πήρε το λόγο, θυμίζοντας μια φράση του Σπινόζα: «“Μην γελάς, μην κλαις, μόνο να κατανοείς”», είπε χαρακτηριστικά και συνέχισε λέγοντας: «Χρειάζεται εσωτερική ισορροπία για να αγωνιστείς σε έναν τέτοιο κόσμο. Η παραφορά οδηγεί τους ανθρώπους σε σφάλματα».
Τη σειρά των masterclasses διοργάνωσε για πρώτη φορά φέτος το 48ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης σε συνεργασία με την Εταιρεία Ελλήνων Σκηνοθετών. «Θέλω να πιστεύω ότι αυτή η συνεργασία θα επαναληφθεί. Ήταν ένα πολύ ωραίο φινάλε. Μου αρέσει που είμαστε μειοψηφία γιατί στη μειοψηφία δημιουργούνται δυναμικές», σημείωσε ο πρόεδρος της Εταιρείας Ελλήνων Σκηνοθετών, Χάρης Παπαδόπουλος, ενώ δεν παρέλειψε να ευχαριστήσει τον σκηνοθέτη Κώστα Σφήκα για την παρουσία του.

Advertisements

One thought on “ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ ΠΟΥ ΠΛΗΓΩΝΑΜΕ (1986) από τις καλύτερες ελληνικές ταινίες όλων των εποχών – Αθέμιτος Συναγωνισμός (1982) του Δήμου Αβδελιώδη

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s