A P O Y P A I O I από το Deutsches Theater Berlin. Μιάμιση ώρα το πολύ. Συνέντευξη του Όλιβερ Ρέζε καλλιτεχνικού διευθυντή του θεάτρου στην Νίκη Ορφανού στην εφημερίδα του Φεστιβάλ Αθηνών.

image

Πώς οι «Αρουραίοι» του Γκέρχαρτ Χάουπτμαν, ένα έργο για την πάλη των τάξεων, για την ηθική έκπτωση της αστικής τάξης και για τη Γερμανία των αρχών του 20ού αιώνα, που ετοιμαζόταν για τις μεγάλες πολεμικές περιπέτειες που άλλαξαν τον κόσμο, μεταμορφώνεται σε μια σύγχρονη ιστορία έντονων συναισθημάτων;

image

Υπεύθυνος για τη σύγχρονη ανάγνωση ενός έργου, που ακόμα κι όταν πρωτοανέβηκε θεωρήθηκε ξεπερασμένο και γκροτέσκο, ο σκηνοθέτης Μίχαελ Τάλχαϊμερ, για λογαριασμό του Deutsches Theater, μιας από τις πιο ζωντανές σύγχρονες θεατρικές σκηνές. Τις κατευθύνσεις της σκηνοθεσίας αλλά και τους προσανατολισμούς του συγκεκριμένου θεάτρου αναλύει ο δραματουργός και καλλιτεχνικός διευθυντής του θεάτρου, τη φετινή περίοδο, Όλιβερ Ρέζε.

Από τη Νίκη Ορφανού

image

Μ Ι Χ Α Ε Λ      Τ Α Λ Χ Α Ϊ Μ Ε Ρ

«Τα περιττά στα σκουπίδια» Ο γερμανός σκηνοθέτης των σκουπιδιών κατηγορείται ότι εξαφανίζει από τις παραστάσεις του ακόμα και ήρωες του Σαίξπηρ. «Ναι, αλλά δεν προσθέτω καινούργιους», απαντά στους επικριτές του με ένα σαρδόνιο χαμόγελο. Από τους γνωστότερους γερμανούς σκηνοθέτες, με διεθνή αναγνώριση, ο Μίχαελ Τάλχαϊμερ ξεκίνησε την καριέρα του ως μουσικός και ηθοποιός. Παράτησε και τα δυο για να γίνει σκηνοθέτης θεάτρου, μπουχτισμένος, από τη δουλειά των σκηνοθετών της γενιάς του. Η μεγάλη του φιλοδοξία ήταν να φέρει τα πάνω κάτω στο γερμανικό θέατρο, να ανατρέψει την επικρατούσα θεατρική παράδοση. Στην πορεία αποφάσισε ότι ο καλύτερος τρόπος να το καταφέρει αυτό ήταν να φέρει τα πάνω κάτω στα θεατρικά κείμενα. «Θέλω να τα στύψω, να βγάλω το ζουμί τους, την ουσία τους. Όσα θεωρώ περιττά, τα πετάω στα σκουπίδια!» δηλώνει, διχάζοντας τους θετρόφιλους σε πιστούς φίλους και εξίσου πιστούς εχθρούς. Δηλώνει επίσης ότι τα καινούργια κείμενα τον ενδιαφέρουν από καθόλου έως ελάχιστα. Είναι τα παλιά, τα κλασικά κείμενα που τον συγκινούν. Και οι αρχαίες τραγωδίες. Ναι, και ο Σαίξπηρ. Ιδίως αυτός, που έχει τόσους χαρακτήρες διαθέσιμους για… πέταμα. Διαγράφει, σβήνει, κόβει χαρακτήρες και στο τέλος μένει με τους μισούς. «Δεν είναι ασέβεια προς τον συγγραφέα;», αναρωτιούνται οι προσβεβλημένοι. «Καθόλου», απαντά ο ίδιος. «Δεν τόλμησα να επινοήσω ποτέ άλλους στη θέση τους!».

image

ΙΣΤΟΡΙΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΩΝ

O Όλιβερ Pέζε περιγράφει την
παράσταση που σκηνοθετεί
ο Mίχαελ Tάλχαϊμερ ως μια έντονη
ιστορία συναισθηματικών
συγκρούσεων – το δημιουργικό ίζημα
ενός έργου που θεωρήθηκε
ξεπερασμένο ακόμα και στην εποχή του.

Η σύγκρουση στο πλαίσιο αυτού του έργου είναι πολύ συμβατική και ορίζεται από μια παλαιική ανάγνωση των κοινωνικών σχέσεων. Κι όμως, ο συγγραφέας της δεν θεωρούνταν επιρρεπής στα κλισέ. Αλλά, φυσικά, μπορούν να την πατήσουν ακόμα και οι καλύτερες οικογένειες. Μίζεροι, μοχθηροί, δολοπλόκοι, με αρπακτικές διαθέσεις και δολοφονικές μανίες, ίδιοι με πεινασμένα τρωκτικά: οι ήρωες των «Αρουραίων» του Γκέρχαρτ Χάουπτμαν (1862-1946) είναι –μα το Θεό!– βουτηγμένοι στα σκατά. Αλλά ακόμα και σ’ αυτό το νοσηρό περιβάλλον (ένα ετοιμόρροπο οίκημα στο εξαθλιωμένο Βερολίνο των αρχών του 20ού αιώνα, από το οποίο δεν λείπουν ούτε οι πραγματικοί αρουραίοι αλλά ούτε και το φάντασμα ενός αυτόχειρα στρατιώτη), η κοινωνική ιεραρχία είναι επιβεβλημένη και αυτονόητη. Συνέχεια ανάγνωσης «A P O Y P A I O I από το Deutsches Theater Berlin. Μιάμιση ώρα το πολύ. Συνέντευξη του Όλιβερ Ρέζε καλλιτεχνικού διευθυντή του θεάτρου στην Νίκη Ορφανού στην εφημερίδα του Φεστιβάλ Αθηνών.»

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑