Με μεγάλη συμμετοχή του κόσμου, παρουσία των περισσότερων δημιουργών και μεγάλη ποικιλία ταινιών συνεχίστηκε Πέμπτη 25 Ιουνίου, η τρίτη μέρα ενός από τα πιο ενδιαφέροντα και πετυχημένα φεστιβάλ, του ένατου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου & Εικαστικών Τεχνών Ρόδου – Ecofilms.

e c o f i l m s

Rodos International Films & Visual Arts Festival

Διεθνές φεστιβάλ Κινηματογράφου & Εικαστικών Τεχνών Ρόδου

 

_________________________________________

http://www.ecofilms.gr/

http://rodosecofilms.blogspot.com/

Με συνεχιζόμενη επιτυχία τελείωσε χτες, Πέμπτη 25 Ιουνίου, η τρίτη μέρα του ένατου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου & Εικαστικών Τεχνών Ρόδου –  Ecofilms. Οι ταινίες που παρουσιάστηκαν τόσο στον Δημοτικό Κινηματογράφο όσο και στο όμορφο θερινό σινεμά «Ρόδον» συγκέντρωσαν πλήθος θεατών, που απηύθυναν στους δημιουργούς πολλές και ενδιαφέρουσες ερωτήσεις για το περιεχόμενο και τη μορφή των ταινιών τους. Ιδιαιτέρως τράβηξαν την προσοχή του κοινού δυο ταινίες που ασχολούνταν με το φοβερό πρόβλημα των καιρών μας, τους αστέγους και μετανάστες –«Ελπίδα ενάντια στην απελπισία» των Κυπρίων Γ. Αβραάμ και Κ. Πατσαλίδη και «Η λέσχη των αστέγων» της Ισπανίδας Κλώντια Μπρένγια- καθώς και οι πολυαναμενόμενες «Ξεχασμένη περιφέρεια» του Άγγλου Όλιβερ Ντίκινσον, «Η παραλία του Χαμαιλέοντα» του Δανού Άνταμ Σμέντες  και «Σπιτική Επανάσταση» του Τζουλς Ντέρβες.

____.________________________________

Τζ. Ντέρβες «Σπιτική επανάσταση»

Πολύ ιδιαίτερη στιγμή της μέρας αποτέλεσε το ετήσιο πάρτυ της Κινηματογραφικής Λέσχης Ρόδου «Θέασις», που άρχισε νωρίς το βράδυ στον πεζόδρομο, μπροστά από το «Ρόδον» και συνεχίστηκε για πολλή ώρα, δίνοντας την ευκαιρία σε πολύ κόσμο να ξεκουραστεί για λίγο από την παρακολούθηση προβολών με ωραία κουβέντα, κεφάτες παρατηρήσεις, συναντήσεις δημιουργών μεταξύ τους και με το κοινό τους, αλλά και των καλλιτεχνών μεταξύ τους. Είναι  μια ευχάριστη νότα του Φεστιβάλ  που κάθε χρόνο όλοι περιμένουν με χαρά.

_____________________________________________

Εστέμπαν Λαραίν «Η Αλίκη στη χώρα»

Σήμερα, Παρασκευή 26 Ιουνίου,  το πρωί, δημιουργοί ταινιών συγκεντρώθηκαν για την καθιερωμένη πρωινή συνέντευξη-συζήτηση με δημοσιογράφους αλλά και κοινό στον δροσερό πεζόδρομο έξω από το «Ρόδον». Στην αρχή της συνάντησης η Λουκία Ρικάκη σχολίασε τις εξελίξεις στα ελληνικά κινηματογραφικά πράγματα λέγοντας: «Πάγιο αίτημα του ελληνικού κινηματογράφου είναι να ρυθμιστούν  τα προβλήματα και κυρίως ό,τι αφορά τα θέματα δημιουργίας κινήτρων παραγωγής με σοβαρότητα και προσοχή. Ο καθένας μας πρέπει να συμβάλει δημιουργικά ώστε το νομοσχέδιο να καλύπτει τις πραγματικές ανάγκες του κινηματογράφου στον τόπο μας».

Κατόπιν οι σκηνοθέτες απάντησαν στα ερωτήματα που τους τέθηκαν. Το ενδιαφέρον στράφηκε ιδιαίτερα στην ταινία του Τζ. Ντέρβες «Σπιτική επανάσταση», που περιγράφει την επιτυχημένη προσπάθεια την δική του και της οικογένειάς του να δημιουργήσουν μια βιώσιμη αγροκαλλιέργεια μέσα την πόλη. Μάλιστα στη συνέντευξη πήρε μέρος οικογένεια  Ροδιτών καλλιεργητών, της οποίας η νέα γενιά χρησιμοποιεί εναλλακτικούς τρόπους καλλιέργειας.  Ο νεαρός γιος της οικογένειας, που έβαλε τους γονείς του να παρακολουθήσουν την ταινία, απηύθυνε ενδιαφέρουσες παρατηρήσεις και ερωτήματα στον δημιουργό της, δείχνοντας τα νέα ρεύματα σκέψης στην ελληνική αγροτική παραγωγή. «Είναι πραγματικά, πιστεύω, μια επαναστατική πράξη αυτό που κάνουμε. Η επανάσταση έχει μέσα της την έννοια του επαναπροσδιορισμού, που για μας είναι μια επιστροφή σε παλιούς τρόπους ζωής και παραγωγής. Παράγουμε αυτά που χρειαζόμαστε με τρόπους που δεν πληγώνουν την φύση», δήλωσε ο σκηνοθέτης Τζ. Ντέρβες. Και συνέχισε σχολιάζοντας το πρόβλημα του νερού « Είναι η μεγαλύτερη παγκόσμια κρίση» είπε, «μεγαλύτερη και από την ενεργειακή. Τα αποτελέσματά της γίνονται ολοένα και πιο φανερά. «Κι όμως οι άνθρωποι δεν συνειδητοποιούμε τις σπατάλες του νερού που κάνουμε ατομικά και συλλογικά. Θα δώσω ένα παράδειγμα: Ο πατέρας μου έλεγε πως όταν κάνεις ντους, μπορείς να το κάνεις στον κήπο και τα απόνερα να ποτίζουν τα δέντρα». Ο Ντέρβες πιστεύει πως δεν πρέπει να μένουμε στα λόγια αλλά να προχωρούμε σε πράξεις, σε καθημερινή δράση «Οι μικρές προσωπικές δράσεις μπορούν να δημιουργήσουν αποτελεσματικά κινήματα» τόνισε. «Η φύση είναι δάσκαλος και εμείς μαθητές της», συνέχισε. «Μας βοηθά να κατανοήσουμε και να πολεμήσουμε τις αδυναμίες μας και να ενδυναμώσουμε τα θετικά που έχουμε μέσα μας. Δεν πρέπει να βιαζόμαστε, δεν πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας το  γρήγορο κέρδος. Χρειάζεται διαρκής προσωπική δουλειά αλλά αυτή δεν αποδίδει αν δεν δουλέψουμε και συλλογικά. Η δουλειά σε κοινότητα είναι πηγή δύναμης, αισιοδοξίας και αποτελεσματικής δράσης».

Σε ερώτηση του κοινού για τα προβλήματα που αντιμετώπισε αυτός και  η οικογένειά του από την τοπική κοινωνία της Πασαντίνα, όταν αποφάσισαν να φτιάξουν ένα αγρόκτημα μέσα στην πόλη και να ζήσουν από όσα παραγάγουν απάντησ娻Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι να κάνεις τον κόσμο γύρω σου να αποδεχτεί την διαφορετικότητά σου. Στην αρχή όλοι μα κοιτούσαν περίεργα καθώς ξηλώναμε το γκαζόν από τον κήπο μας. Σιγά-σιγά άρχισαν να δέχονται την ιδιαιτερότητα των γειτόνων τους. Ο φόβος του διαφορετικού είναι μεγάλος . Αν ξεπεραστεί, τότε πολλά μπορούν να γίνουν σε μια κοινωνία». Ο Ντέρβες ήρθε στη Ρόδο με την οικογένειά του και όλοι μαζί κέρδισαν την συμπάθεια κοινού και τύπου για το πάθος και την ειλικρίνεια με την οποία υπερασπίζονται το εγχείρημά τους.

Πολλές ερωτήσεις δέχτηκαν και οι δημιουργοί των ταινιών σχετικά με την μετανάστευση και τους αστέγους. Ο Γιώργος Αβραάμ και Κων/νος Πατσαλίδης,δημιουργοί της ταινίας «Ελπίδα ενάντια στην απελπισία», μίλησαν για την εισροή μεταναστών και προσφύγων στην Κύπρο: «Αποτελεί σημαντικό πολιτικό και κοινωνικό ζήτημα» υπογράμμισαν. «Ο πόλεμος προκαλεί έντονα μεταναστευτικά ρεύματα. Οι άνθρωποι ξεριζώνονται από τις πατρίδες τους ή γίνονται εσωτερικοί πρόσφυγες. Ο πόλεμος έχει και τρομερά βλαπτικά αποτελέσματα στο περιβάλλον και είναι έτσι αιτία και  περιβαλλοντικών μεταναστών. Η Κύπρος είναι αποδέκτης μεγάλου αριθμού μεταναστών και προσφύγων. Σ’ ένα πληθυσμό 750 χιλιάδων, χωρισμένων σε δυο κοινότητες, έχουμε 140 χιλιάδες μετανάστες. Αυτό δυστυχώς μπορεί να δημιουργήσει ξενοφοβικές και ρατσιστικές ακόμη αντιδράσεις, γι’ αυτό πρέπει να υπάρχον κεντρικές πολιτικές προσεγγίσεις».

Στο ίδιο μήκος κύματος και η Κλώντια Μπρένγια που είπε για τους αστέγους που είναι το θέμα της ταινίας της: «Η Βραζιλιάνικη κοινωνία βλέπει αρνητικά τους περιθωριακούς και τους άστεγους. Τον τελευταίο καιρό έχει αρχίσει, όμως, ένα κίνημα υπεράσπισής τους που απαιτεί άμεσες λύσεις. Το κίνημα αυτό πίεσε την κυβέρνηση και την εξανάγκασε σε εκπόνηση στεγαστικών και εκπαιδευτικών προγραμμάτων για τους αστέγους». Τέλος η σκηνοθέτρια τόνισε την σημασία της τέχνης για την κοινωνική ευαισθητοποίηση « Οι πολίτες μπορούν να κινήσουν αλλαγές και η τέχνη βοηθά στην ενημέρωση και την ευαισθητοποίηση των πολιτών» είπε επιγραμματικά.

 

_____________________________________

 

Στην συνέντευξη ήταν παρούσα και η Ζεϊνέπ Οζκάγια, παιδί Τούρκων μεταναστών στην Ολλανδία. Συγκινητικός και πολύ προσωπικός ο λόγος της, όπως και η ταινία της «Η Λέιλα και ο Μεντζνούν στα ξένα». Η νεαρή σκηνοθέτρια μίλησε για τον ρόλο της τέχνης στις κοινωνικές εξελίξεις: «Η τέχνη έχει ως έργο της να γίνει το αντίθετο του δηλητηρίου της τηλεοπτικής πληροφόρησης: να δείξει τους αληθινούς ανθρώπους με τα προβλήματα και την προσφορά τους, την ανάγκη της επαφής και της γνωριμίας», υπογράμμισε προκαλώντας την θερμή αποδοχή των παρευρισκομένων. Όπως εξήγησε «η Ολλανδική κοινωνία είναι εχθρική στους ξένους. Δύσκολα ανοίγονται  στους μετανάστες. Λειτουργούν με στερεότυπα σύμφωνα με τα οποία ο μετανάστης είναι επικίνδυνος, δεν κάνουν τον κόπο να γνωρίσουν τους πραγματικούς ανθρώπους με τις ιδιαιτερότητες και τα προβλήματά. Αυτό φάνηκε και με τα ποσοστά του ακροδεξιού κόμματος. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα και οι μετανάστες να κλείνονται στις κοινότητές τους και να αναπτύσσεται ένας τύπος αντιδραστικού ρατσισμού. Ένιωσα την ανάγκη να μιλήσω για την προσωπική μου ιστορία, την ιστορία των γονιών μου, ως παράδειγμα της πλειονότητας των μεταναστών στην Ολλανδία και την Ευρώπη».

«Η ξηρασία φέρνει φτώχια και αναγκάζει ένα δεκατριάχρονο κορίτσι να αφήσει το σπίτι του, να ταξιδέψει σε όλη τη Βολιβία για να φτάσει στη Χιλή και να δουλέψει για να ζήσει την οικογένειά της» είπε ο Εστέμπαν Λαραίν για την «Η Αλίκη στη χώρα». «Η ταινία μου είναι ουσιαστικά μια μυθοπλασία» είπε. «Όμως στηρίζεται στην αληθινή ιστορία της Αλίκης, που παίζει μάλιστα τον εαυτό της. Την γύρισα όταν το κορίτσι ήταν πια 15 χρόνων και χρησιμοποιώντας όλες τις αναμνήσεις της ίδιας από το ταξίδι της αυτό».  Κατόπιν σχολίασε το ρόλο των γυναικών στις ταινίες του απαν:ώντας σε σχετική ερώτηση: «Γυρίζοντας την ταινία συνειδητοποίησα ότι μελετώ τις γυναίκες, τις θαυμάζω γιατί είναι δυνατές. Στην πατρίδα μου παντρεύονται πολύ νέες κάνουν παιδιά, οι γάμοι τους τελειώνουν, μένουν μόνες και μεγαλώνουν τα παιδιά τους. Καταφέρνουν να τα βγάζουν πέρα με τις δυσκολίες. Είναι πιο κοντά στη φύση από τους άντρες. Η Αλίσια, η ηρωίδα μου είναι γήινη και γενναία». Στη συνέχεια διασαφήνισε τον χαρακτήρα της ηρωίδας του Η Αλίκη ταξιδεύει στη χώρα της, μαθαίνει τον εαυτό της, βρίσκει την ταυτότητά της. Η ταινία μου αφορά το νόημα της ύπαρξης, μπορώ να πω».

 Η σημερινή μέρα περιλαμβάνει την προβολή πολλών και πολύ σημαντικών ταινιών αλλά και την προβολή της πρώτης ταινίας του αφιερώματος στον εικαστικό και σκηνοθέτη Στέφανο Τσιβόπουλο. Πρόκειται για τους «Ηθοποιούς», μια περίπου σαραντάλεπτη ταινία όπου ο σκηνοθέτης τοποθετεί τους ηθοποιούς σε έναν ασφυκτικό κλειστό στρατιωτικό θάλαμο και τους ζητά να αυτοσχεδιάσουν με θέμα την στρατιωτική ζωή. Επίσης σήμερα το βράδυ πρόκειται να προβληθεί η βραβευμένη με Oscar ταινία «Ο Πέτρος και ο Λύκος» της Σούζαν Τέμπλετον, μια οικολογική εκδοχή του γνωστού παραμυθιού του Προκόφιεφ, όπου ο θεατής, παιδί ή ενήλικας, μαθαίνει πως κανένα ζώο δεν είναι κακό και όλα τα πλάσματα έχουν τη θέση τους στην οικολογική αλυσίδα.

Με πολύ ενδιαφέρον αναμένεται η ταινία «Χρυσή ακτή» του Σουηδού Χάσε Βέστερ. Ο σκηνοθετης πέρασε καιρό ανάμεσα στους ανθρώπους μιας κοινότητας στην Ινδία, που ζούσε σε μια εκπάγλου ομορφιάς παραλία. Παρά τα προβλήματά τους, τα κατάφερναν και ζούσαν ωραία και ειρηνικά. Η εισβολή του τουρισμού έφερε περισσότερο εισόδημα αλλά αλλοίωσε την καθημερινότητα, τις παραδόσεις και την ομορφιά της ζωής των ντόπιων. Ο σκηνοθέτης κινηματογραφεί με ιδιαίτερη ευαισθησία το πριν και το μετά της τουριστικής εισβολής. Πρόκειται για μια ταινία που θα θυμίσει στον Έλληνα θεατή οικεία κακά της τουριστικοποίησης.

Επίσης θα προβληθεί η ταινία της Γαλλίδας Μανουέλα Μοργκαίν, «Αν ένα χελιδόνι δεν φέρνει την άνοιξη, τότε ποιο χελιδόνιπου προσπαθεί να απαντήσει στο ερώτημα γιατί χρειαζόμαστε οι άνθρωποι μύθους και τελετουργίες που μας αποκαλύπτουν το μέλλον. Η σκηνοθέτρια έκανε μια τριετή έρευνα σε πολλά μέρη του κόσμου, ξεκινώντας από τους Δελφούς στην Ελλάδα, μελετώντας τις αντιδράσεις, τις σκέψεις, τις αντιλήψεις των ανθρώπων πάνω στο θέμα της πιθανότητας πρόβλεψη του μέλλοντος.

Χιουμοριστική αλλά με πολύ σοβαρό πολιτικό προβληματισμό  «Οι συνταγές για καταστροφή» του Φινλανδο-Βρετανού Τζων Γουέμπστερ. «Η κλιματική αλλαγή είναι για τους περισσότερους ένα πολύ δυσάρεστο θέμα για να το σκεφτούν σοβαρά», λέει ο σκηνοθέτης. Γι’ αυτό προτίμησε να αποδώσει χιουμοριστικά την προσπάθεια μιας οικογένειας «να κάνει δίαιτα πετρελαίου», να παραγάγει δηλαδή όσο δυνατόν λιγότερους ρύπους γίνεται. Η ταινία  είναι επίσης πλούσια σε παρατηρήσεις πάνω στις σχέσεις των δύο φύλων, των συζύγων, των γονέων με τα παιδιά τους, της αποδοχής της διαφορετικότητας από το κοινωνικό σύνολο.

Ποιητικές εικόνες αλλά και ωραίες κοινωνικές παρατηρήσεις θα βρει ο θεατής της ταινίας «Πατσαμάμα, η μάνα-Γη» μια ιαπωνο-βολιβιανή παραγωγή σκηνοθετημένη από τον Ιάπωνα Τοσιφούμι Ματσουσίτα. Ένας δεκατριάχρονος Βολιβιανός μαζί με τον πατέρα του ξεκινούν ένα μακρύ ταξίδι πάνω στον περίφημο «δρόμο του αλατιού». Το παιδί θα δει και θα μάθει πολλά στο δρόμο, θα πάρει εμπειρίες και θα ωριμάσει και θα μάθει να είναι περήφανος για την ταυτότητά του. Παράλληλα, ο θεατής βλέπει την ενδοχώρα της Βολιβίας, την υπέροχη φύση των βουνών αλλά και τις συνήθειες και τα προβλήματα πολλών κοινοτήτων της Λατινοαμερικάνικης χώρας.

 

 

ΤΟ ΔΙΕΘΝΕΣ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΤΑΙΝΙΩΝ & ΕΙΚΑΣΤΙΚΩΝ ΤΕΧΝΩΝ ΡΟΔΟΥ

ecofilms ’09

 

ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΕΙΤΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΟΡΓΑΝΩΤΙΚΗ ΕΥΘΥΝΗ των:

Δήμος Ροδίων

Πολιτιστικός Οργανισμός Δήμου Ροδίων ΠΟΔΡ
Εταιρεία «Εικόνα & Περιβάλλον» Ecofilms

με την ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗ των:

Πολιτιστικός Οργανισμός Δήμου Ροδίων

Υπουργείο Πολιτισμού

Οργανισμός Πολιτιστικής Ανάπτυξης Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Δωδεκανήσου

Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου

υπό την ΑΙΓΙΔΑ των:

Υπουργείο Πολιτισμού

με τη ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ των

Πολεμικό Μουσείο

Κινηματογραφική Λέσχη Ρόδου «Θέασις»
Μεσογειακό Ινστιτούτο Κινηματογράφου

Υδροβιολογικός Σταθμός Ρόδου

ΧΟΡΗΓΟΙ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

ΕΡΤ ΑΕ

Δεύτερο Πρόγραμμα | ΕΡΑ Ρόδου | ΩΣ3

onculture.eu | tvxs.gr | cineman.gr | mediasoup.gr

Λυχνάρι FM

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: