EnCardia, Νεράιδες και κουρσάροι. 5 Ιουλίου, 21:00. Πλατεία Ηρώων Πολυτεχνείου, Δημαρχείο Υμηττού, Αθήνα. Πληροφορίες: 213 2037819 (23ο Φεστιβάλ Υμηττού). Είσοδος ελεύθερη. Αφιέρωμα-Πρόγραμμα Συναυλιών Καλοκαίρι 2009.

image

Οι EnCardia επιστρέφουν στο 23ο Φεστιβάλ Υμηττού και του θεσμού Γιορτές στους δρόμους με μουσικές ιστορίες με κουρσάρους και αγίους, με ταραντούλες και νεράιδες σε ένα μοναδικό πάρτι ταραντέλας.

image

Ένα μωσαϊκό ιταλικών διαλέκτων οι στίχοι των τραγουδιών θα μας ταξιδέψουν μαζί με ακορντεόν, ταμπορέλλα-ντέφια, μαντολίνα, καστανιέτες, νταούλια, κιθάρες, φυσαρμόνικες, κόντρα μπάσο και πάνω απ΄ όλα φωνές. Φωνές από παντού!

image

Στο συγκρότημα συμμετέχουν οι:


Τραγούδι, κρουστά: Αναστασία Δουλφή

Τραγούδι, μαντολίνο, βιολί, κρουστά:
Κώστας Κωνσταντάτος

Μπαγιάν, φωνή: Βαγγέλης Παπαγεωργίου

Κιθάρα, τραγούδι: Μιχάλης Κονταξάκης

Κόντρα μπάσο: Δημήτρης Τσεκούρας

Χορός, κρουστά: Κωνσταντίνα Καλκάνη

Χορός, κρουστά: Ιωάννα Χαμαλέλη

image

EnCardia

Το παραμύθι της Ταραντούλας

Το μουσικό συγκρότημα EnCardia εμπνέεται, μελετά και παίζει μουσική και τραγούδια από τις περιοχές του Ιταλικού νότου και της ευρύτερης περιοχής της Μεσογείου.

Από τα ξεχασμένα χωριά της Καλαβρίας μέχρι τις έφορες πεδιάδες της Grecia Salentina και από τα παράλια της Σικελίας μέχρι τα σοκκάκια της Νάπολης, οι EnCardia ταξιδεύουν αναζητώντας ρίζες παράξενες ενός πολιτισμού που εκφράζεται ιδιαίτερα μέσα από διαλέκτους τοπικές, ελληνικές και μη, με τραγούδια και ταραντέλλες που ακούγονται από τη μία άκρη ως την άλλη.

Το χορευτικό ντουέττο ballo del mare, αναπόσπαστο κομμάτι των EnCardia, παρουσιάζει το μοναδικό χορό της tarandella pizzica που για αιώνες λειτούργησε θεραπευτικά εξ αιτίας του δηλητηριώδους τσιμπήματος της αράχνης «Ταραντούλα» και διατηρείται ζωντανός μέχρι σήμερα στη μαγευτική Magna Grecia…

Οι EnCardia έχουν εκδόσει μέχρι στιγμής δύο δίσκους που αγκαλιάστηκαν πολύ θερμά από τον ελληνικό τύπο και τους ραδιοφωνικούς παραγωγούς, ενώ οι τηλεοπτικοί σταθμοί επανειλημμένα παρουσιάζουν το συγκρότημα και την ιδιαίτερη μουσική του.

Ο πρώτος δίσκος ( «Agapi mou fidella», μελωδικό καράβι 2005) στον οποίο συμμετέχουν ο Αργ. Μπακιρτζής, ο Νικ. Πορτοκάλογλου και ο καλαβρός Ettore Castagna βρίσκεται ήδη στην τρίτη επανέκδοση ενώ ο δεύτερος (το παραμύθι της ταραντούλας, μελωδικό καράβι 2007) παρουσιάζει έναν νέο δυναμικό ήχο και για πρώτη φορά στην ελληνική δισκογραφία τις καταξιωμένες φωνές του Roberto Licci και του Giovanni Avantagiato που θεωρούνται σήμερα οι κυριώτεροι εκπρόσωποι της μουσικής παράδοσης των ελληνοφώνων του Salente.

Οι EnCardia μέχρι σήμερα έχουν πραγματοποιήσει περισσότερες από εκατόν τριάντα ζωντανές εμφανίσεις σε όλη την Ελλάδα, ενώ τους έχουμε δει στη σκηνή μαζί με τον Αργ. Μπακιρτζή, Νίκο Πορτοκάλογλου, Φοίβο Δεληβοριά, Κώστα Θωμαΐδη, τα κατωιταλικά συγκροτήματα ghetonia και mala lingua, τον Giovanni Avantagiatto, τη συμφωνική ορχήστρα του δήμου Αθηναίων (μέγαρο μουσικής Αθηνών Ιαν. 2007) κ.α.

Αξίζει να σημειωθεί η συνεργασία με το θέατρο «Πολιτεία» στου Ψυρρή για το ανέβασμα της πρωτότυπης μουσικοχορευτικής παράστασης «το παραμύθι της ταραντούλας» παράσταση η οποία παρουσιάζονταν συνεχώς επί πέντε μήνες κατά την χειμερινή περίοδο του 2007.

Τον Φεβρουάριο του 2007 το συγκρότημα EnCardia υποδέχτηκε επί σκηνής τέσσερα συγκροτήματα (δέκα επτά μουσικούς και χορευτές από την Κάτω Ιταλία) σ’ ένα μοναδικό τριήμερο που συνδιοργάνωσε μαζί με το «μελωδικό καράβι» στο κέντρο τεχνών Χαλανδρίου. Τις συναυλίες αυτές παρακολούθησαν περίπου 1.500 άτομα.

Από το Νοέμβριο του 2006 και μέχρι τον Μάρτιο του 2007 εμφανίζονταν σταθερά στη μουσική σκηνή του βιβλιοπωλείου «Ιανός» στην Αθήνα, παρασύροντας τους θεατές σ’ ένα εκρηκτικό μουσικό ταξίδι από τις σπαρακτικές μελωδίες αγάπης και ξενιτιάς ως το θεραπευτικό χορό της tarantella pizzica από την Grecia Salentina.

ΕΠΟΜΕΝΕΣ ΣΥΝΑΥΛΙΕΣ EnCardia

ΚΥΡΙΑΚΗ 19 ΙΟΥΛΙΟΥ
ΕΡΜΙΟΝΗ

22:00

ΤΡΙΤΗ 28 ΙΟΥΛΙΟΥ
ΑΘΗΝΑ

22:00

ΘΕΑΤΡΟ ΠΑΠΑΓΟΥ (ΜΑΖΙ ΜΕ Φ. ΔΕΛΗΒΟΡΙΑ)

ΚΥΡΙΑΚΗ 02 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ
ΣΑΝΤΟΡΙΝΗ

22:00

ΔΕΥΤΕΡΑ 03 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ
ΣΥΡΟΣ
22:00

ΠΕΜΠΤΗ 10 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ

ΥΠΑΤΗ
22:00
ΛΟΥΤΡΑ ΥΠΑΤΗΣ

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ – ΚΥΡΙΑΚΗ 06-08 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ
ΚΡΟΥΑΖΙΕΡΑ ΣΤΗΝ ΙΤΑΛΙΑ
–:–
SUPER FAST FERRIES*

* WWW.SUPERFAST.COM

ENCARDIA

Ένα μαγικό ταξίδι στην Κορσική

Τρίτη 6η Νοεμβρίου 2007

Ήμασταν όλοι πολύ χαρούμενοι και έτοιμοι όπως πάντα για ότι επρόκειτο να ζήσουμε. Το μόνο που ξέραμε ήταν ότι ήμασταν καλεσμένοι στο πιο σπουδαίο (όπως έλεγαν) φεστιβάλ της Κορσικής: «Rencontres Musicales de Mediterranee» δηλαδή Μουσικές Συναντήσεις της Μεσογείου.

Μετά από 6 ώρες και τρία περίπου αεροπλάνα προσγειωνόμαστε στο Ajaccio, σημαντική και ιστορική πόλη, γενέτειρα μάλιστα και του Μεγάλου Ναπολέοντα.

Σε δύο-τρεις ώρες ήμασταν στη Sartene, ένα Ελβετικού τύπου χωριό με απίστευτη θέα από όλα τα σημεία του, όπου θα δίναμε το βράδυ την πρώτη μας συναυλία. Έτσι σ’ ένα μικρό, ζεστό και καλόγουστο επαρχιακό θέατρο κάναμε μια παράσταση με φυσικό ήχο, χωρίς μικρόφωνα μπροστά σ’ ένα ολιγάριθμο αλλά πολύ ζεστό ακροατήριο.

Τίποτα ιδιαίτερο μέχρι στιγμής, τίποτα που να δικαιούται έστω και μία απλή (κατά τη γνώμη μας) καταχώρηση στον γαλλικό ή τον ελληνικό τύπο. Εμείς απλά ήμασταν πολύ ήσυχοι, σχεδόν ευτυχισμένοι, όχι μόνο γιατί μας είχε επηρεάσει το μαγικό τοπίο αλλά και γιατί είχαμε παρουσιάσει για πρώτη φορά σε κοινό μαζί με τους Χαμαιλέοντες * κάποια κομμάτια που αγαπούσαμε πολύ και που κρύβουν μέσα τους την αιώνια αγωνία της συνύπαρξης του παλιού με το καινούργιο.

Το βράδυ μετά το δείπνο που γυρνούσαμε περπατώντας στο ξενοδοχείο συναντήσαμε μόνο ένα σκύλο που ξαγρυπνούσε και μας ακολούθησε κι ένα φως που ήταν αναμμένο μέσα από κάποιο μεσαιωνικό παράθυρο στην κεντρική πλατεία.

Τετάρτη 7η Νοεμβρίου 2007

Γλυκοχάραμα με γοητευτικό πρωινό μπροστά σ΄ ένα αχνό τοπίο, ατμοσφαιρικό φίλτρο δροσιάς κι ένα δάσος με πανύψηλα δέντρα στο βάθος που αχ, αν είχες φτερά θα πέταγες μέχρι εκεί μαζί με το ζεστό «γαλλικό» καφέ σου…

Επιβίβαση στο λεωφορείο και με αρχηγούς μας το χαρακτηριστικό χτεσινό ζεύγος ξεκινήσαμε για το Ajaccio, εκεί που θα γινόταν η δεύτερη συναυλία μας. Στο δρόμο σταματήσαμε σε δροσερή πηγή. Φτάσαμε γύρω στο μεσημέρι.

Ζητήσαμε να μας πάνε αμέσως στο χώρο της παράστασης για να δούμε τι μας περιμένει, να προετοιμαστούμε ψυχολογικά και να κανονίσουμε όλες τις λεπτομέρειες.

Το κτίριο του θεάτρου σύγχρονο, στο απόλυτο κέντρο της πόλης, εξωτερικά επιβλητικό, άρχισε να μας ανοίγει την όρεξη, μπαίνουμε μέσα βιαστικά, τεράστιο φουαγέ, το διασχίζουμε, μπαίνουμε στην κύρια μεγάλη σάλα.
*χορευτές της ομάδας chameleon

Μέσα σε μια ατμόσφαιρα γλυκών μπλέ τόνων, ολοένα κατηφορίζοντας έφτανες μπροστά στη τεράστια σκηνή, εργονομημένη με σοφό τρόπο και με δύο πραγματικά δεντράκια ελιάς «φυτεμένα» στίς δύο άκρες.

Απίθανο! Με τα δρώμενα που είχαμε ετοιμάσει με τους Χαμαιλέοντες (ένδεκα άτομα επί σκηνής σε πλήρη δράση) αυτή η σκηνή ήταν δώρο εξ ουρανού… Ο ηχητικός και φωτιστικός εξοπλισμός που ήταν στη διάθεσή μας έφτανε ακόμη και για να ανεβάσουμε την Κάρμεν.
Ανεβαίνουμε τελικά επάνω και βρισκόμαστε περιτριγυρισμένοι από δέκα τουλάχιστον τεχνικούς που περίμεναν ευλαβικά οδηγίες. Τότε ο Πασχάλης (ο ηχολήπτης μας) οπλίζεται με αυτοπεποίθηση extra large και αρχίζει να κατευθύνει τους πάντες για την προετοιμασία του ήχου, των φώτων και της σκηνής. Απίθανη φιλοξενία, τέλειος επαγγελματισμός, άψογη και αποτελεσματική συνεργασία, απολαμβάναμε την κάθε στιγμή.

Σε κάμποση ώρα ήσαν όλα έτοιμα. Ακόμα κι η αγωνία μας μαζί με τα καρδιοχτύπια της, που μας ενώνουν πριν από κάθε παράσταση, είχαν φορέσει τα βραδινά τους και μας συντρόφευαν γλυκά όπως κάνουν πάντα σε τέτοιες στιγμές.

Το βράδυ είκοσι λεπτά περίπου πριν την έναρξη ήμασταν ακόμη στα καμαρίνια και απολαμβάναμε πριγκιπική άνεση και παρασκηνιακή φιλοξενία εντελώς πρωτόγνωρες.

Πράγματι ήταν κάτι καινούργιο αυτό που επρόκειτο να ζήσουμε, φοβόμασταν άλλωστε γιατί το κοινό ήταν καινούργιο και άγνωστο, μα κι εμείς για αυτούς, Τί να ήμασταν άραγε; Ξένοι καλλιτέχνες, φιλοξενούμενοι ή απλά Έλληνες;

Στις οκτώ και μισή ακριβώς μας οδηγούν στη σκηνή. Σκοτάδι πίσσα, παίρνουμε τις θέσεις μας, σκάει ένα μικρό μπλε φως και ο κόσμος ξεσπάει σ ‘ένα χειροκρότημα που νομίζαμε ότι έρχονταν από τον ουρανό, από μπροστά, από πλάι, από παντού! Ήταν κατάμεστο ένα θέατρο με ανθρώπους που είχαν έρθει να μας ακούσουν και χειροκροτούσαν τουλάχιστον για δύο τουλάχιστον λεπτά πριν ακούσουν την παραμικρή μας νότα. Κοιτούσαμε ο ένας τον άλλο στο μισοσκόταδο και σίγουρα ήμασταν όλοι δακρυσμένοι.


Ολόκληρη η παράσταση στη συνέχεια ήταν για όλους μας μια σπάνια και καινούργια εμπειρία. Σίγουρα δώσαμε ότι καλύτερο είχαμε στη καρδιά μας και το μοναδικό αυτό ακροατήριο μας κοιτούσε ασταμάτητα με δέος και θαυμασμό, ρουφούσε την κάθε μας λέξη, άκουγε ευλαβικά την κάθε μας νότα και παρατηρούσε με αγάπη, ένιωθε την παραμικρή μας κίνηση. Όλα τέλειωσαν μαγικά και εμείς από το όνειρο-θέατρο αυτό σαν να μη θέλαμε να βγούμε.

Πέμπτη 8η Νοεμβρίου 2007

Ξημέρωμα στο Ajaccio. Ήσυχη πόλη με άρωμα και χρώμα. Το μικρό λεωφορείο μας περίμενε για να πάμε στη Bastia, όπου θα δινόταν η επόμενη συναυλία μας σύμφωνα με το πρόγραμμα του φεστιβάλ. Πρωτεύουσα της Κορσικής η Bastia, πόλη με έντονη προσωπικότητα και ιστορία, με κατοίκους που αν είναι κι αν δεν είναι Γάλλοι έχουν τη σπιρτάδα του νότου. Φτάνοντας στο ξενοδοχείο μας αρχίσαμε να καταλαβαίνουμε πιο έντονα τι γινότανε στην Κορσική τις μέρες αυτές. Κι αυτό γιατί κατέφθαναν απ΄ όλες τις πόλεις οι μουσικοί και τα σχήματα που είχαν ολοκληρώσει τις παραστάσεις τους τις προηγούμενες μέρες στο πλαίσιο της διεθνούς αυτής συνάντησης. Το παράξενο όμως ήταν ότι συγκεντρώθηκαν όλοι εκείνη τη μέρα στη Bastia, μία μέρα πριν τη γενική και τελική συναυλία, για να παραστούν και να παρακολουθήσουν για έναν άγνωστο ακόμη σ’ εμάς λόγο τη δική μας παράσταση, μια παράσταση στο πανέμορφο και ιστορικό θέατρο της πόλης, μπροστά σε χίλιους διακόσιους θεατές! Σίγουρα νιώθαμε όλοι δέος μαζί με φόβο, χαρά μαζί με αγωνία όταν σκεφτόμασταν ότι στο αποψινό μας κοινό θα περιλαμβάνονταν τουλάχιστον εκατόν είκοσι μουσικοί από Γαλλία, Αγγλία, Ιταλία, Αίγυπτο, Ισραήλ, Μεξικό, Ελβετία, Ισπανία, Μαρόκο, Τυνησία κ.ά., μουσικοί που συνέθεταν συμφωνικά σύνολα, άλλοι που παρουσίαζαν μουσική από τοπικές παραδόσεις των χωρών τους (φάντο, φλαμένκο, πολυφωνικές μουσικές, κλασική αραβική μουσική, σύνολα κρουστών από διάφορες χώρες κ.ά.) και φυσικά ειδικοί καλεσμένοι ένα σωρό προσωπικότητες από το χώρο των τεχνών και της πολιτικής της Κορσικής.
Η απάντηση στο αίνιγμα ήρθε στο μεσημεριανό τραπέζι από τον συμπαθητικό κύριο, υπεύθυνο «αρχηγό» της ομάδας μας:

– Σήμερα είναι για σας η μεγάλη μέρα!


– Φαντάζομαι το λέτε επειδή έχουμε τη συναυλία μας το βράδυ, αλλά και χτες ήταν πανέμορφα στο Ajaccio…

– Σήμερα όμως θα σας παραδώσει επίσημα κι ο δήμαρχος το κλειδί της πόλης, Είστε άλλωστε το μοναδικό συγκρότημα που θα παρακολουθήσουν όλοι τη συναυλία σας.
(o «αρχηγός» είχε μια πολύ λεπτή αίσθηση του χιούμορ και πολλές φορές έκανε χαριτωμένα πειράγματα, αναρωτηθήκαμε μήπως και πάλι…)

-Ωραία ιδέα πάντως να δίνετε στους συμμετέχοντες το κλειδί της πόλης! είναι ο πιο όμορφος τρόπος να θυμούνται όλοι αυτή τη μοναδική ευκαιρία που μας προσφέρατε.

– Ναι, αλλά το κλειδί μας θα το πάρουν φέτος μόνον οι encardia!

(γελάσαμε κάπως αμήχανα, σχεδόν σίγουροι ότι ήταν πείραγμα, άλλωστε το κόκκινο τοπικό κρασί φημίζεται στην Κορσική για το λεπτό χιούμορ που προκαλεί.) – Και γιατί λοιπόν φέτος θα το πάρουν μόνο οι encardia;

Ήμασταν έτοιμοι πλέον κι εμείς να απολαύσουμε το αστείο όταν ο «αρχηγός» σοβαρεύτηκε απόλυτα και μας λέει:

– Κάθε χρόνο μια χώρα από αυτές που συμμετέχουν είναι τιμώμενη για όλο το φεστιβάλ. Αυτή τη χρονιά η οργανωτική επιτροπή απεφάσισε τιμώμενη χώρα να είναι η Ελλάδα. Έτσι κι εσείς απόψε θα παραλάβετε το κλειδί της Bastia αφού εκπροσωπείτε την πατρίδα σας.

Είχαμε μείνει τελείως άφωνοι!

-Ξέρετε, ευχαριστούμε πολύ μα… εμείς δεν γνωρίζαμε τίποτα!


– Το ανακοινώνουμε πάντα κατά τη διάρκεια του φεστιβάλ, ποτέ από πριν, και πού να δείτε αύριο τι έχει να γίνει.


– Τι;


– Σας το κρατάμε για έκπληξη. Πάντως να ξέρετε ότι αύριο βράδυ είναι η συναυλία λήξης του φεστιβάλ που θα συμμετέχουν όλοι ανεξαιρέτως, εσείς θα έχετε δέκα λεπτά συμμετοχή και θα λάβετε επίσης μέρος σ΄ ένα συμφωνικό ποίημα που ετοιμάζει ο μαέστρος μας, όπου εκτός της συμφωνικής ορχήστρας θα λάβουν μέρος και όλοι οι υπόλοιποι με ακριβείς οδηγίες και παρτιτούρες. Αύριο λοιπόν όλοι πρόβα στο θέατρο από τις οκτώ το πρωί.


Κοιτούσαμε ο ένας τον άλλον προσπαθώντας να διευκρινίσουμε μεταξύ μας τις πληροφορίες, μήπως από τα σπασμένα ιταλικά του «αρχηγού», μήπως από τη γλυκιά διάδεση του κρασιού κάτι δεν πήγαινε καλά. Πάντως ήταν πολύ ωραίο αυτό που μας συνέβαινε, ήταν σαν όνειρο στ’ αλήθεια αν σκεφτεί κανείς ότι απ’ την Ελλάδα είχαμε φύγει για να συμμετέχουμε απλά σ’ ένα φεστιβάλ και τελικά βρεθήκαμε στο κέντρο μιας από τις μεγαλύτερες μουσικές συναντήσεις της Μεσογείου! Και πάλι η γνωστή αγωνία μαζί με την ευθύνη, η χαρά μαζί με τη συγκίνηση, ο φόβος μήπως και ξυπνήσουμε ξαφνικά και δεν προλάβουμε την αποψινή παράσταση.


Κανείς δεν είχε τελειώσει το φαγητό του εκείνο το μεσημέρι, το μπουκάλι όμως με το κρασί είχε αδειάσει δύο φορές.


Βγήκαμε από το εστιατόριο και ξεκινήσαμε έναν ωραίο περίπατο στην παλιά πόλη, στη μαρίνα, γύρω από το καστέλο, ακριβώς την ώρα που οι Κορσικανοί ξεκουράζονταν για να παρευρεθούν χίλιοι διακόσιοι από αυτούς το βράδυ στο κρατικό Βασιλικό θέατρο της πόλης τους να παρακολουθήσουν «το ελληνικό συγκρότημα encardia στην εξέχουσα και τιμητική του συναυλία για την αποψινή βραδιά», όπως χαρακτηριστικά έλεγαν οι ειδήσεις εκείνη τη μέρα.


Μετά από λίγη ώρα είχαμε ήδη πάρει το δρόμο για το θέατρο (είχαμε πολλά να κάνουμε τις επόμενες ώρες για να προετοιμαστούμε όσο το δυνατόν καλύτερα) όταν το βλέμμα όλων μας καρφώθηκε σ’ ένα μπαλκόνι απέναντι από τη θάλασσα όπου κρέμονταν μια ολοκαίνουργια και καλοσιδερωμένη ελληνική σημαία! Εκείνη τη στιγμή συνειδητοποιήσαμε όλοι ότι ενώ το αποψινό βράδυ θα τιμηθεί η Ελλάδα μέσω της ομάδας μας, δεν θα παραβρίσκεται κανένας Έλληνας εκτός από εμάς τους ίδιους. Ούτε ένας δημοσιογράφος για την Ελλάδα, ούτε ένας θεατής! Θυμήθηκα τότε τις εθνικές γιορτές που κάναμε μικροί στο σχολείο και κοιτούσαμε με αγωνία να δούμε αν είχαν έρθει οι γονείς μας να ακούσουν το ποίημα για την πατρίδα που μας είχε αναθέσει ο δάσκαλος. Να λοιπόν που η σημαία απέναντι ίσως να έδινε λύση στην αποψινή μας ορφάνια. Με ένα σχεδόν βήμα όλοι μαζί βρεθήκαμε στην πόρτα του κτιρίου, κάτω από την ελληνική σημαία, και πραγματικά, η μεσαίου μεγέθους πινακίδα στην είσοδο το έλεγε ξεκάθαρα: «Ελληνικό προξενείο». Τουλάχιστον δέκα δάχτυλα βρέθηκαν αστραπιαία επάνω στο μικρό κουδούνι που δεν είχε ποτέ φανταστεί ότι θα δεχόταν ξαφνικά μια τόσο ασφυκτική πίεση, μετά από παρατεταμένες προσπάθειες παραδεχτήκαμε ότι δεν υπήρχε κανείς μέσα για να μας ακούσει, όμως να που δίπλα ακριβώς από το κουδούνι ήταν γραμμένο ένα τηλέφωνο μ’ ένα ελληνικό όνομα, η ελπίδα μας ανανεώθηκε πάλι.


-Γεια σας, Ελληνικό Προξενείο;


-Τι ακριβώς θέλετε;

(αμέσως ένας άνεμος ελληνικής δημόσιας υπηρεσίας φύσηξε απαλά)


– Ξέρετε είμαστε ένα μουσικό συγκρότημα από την Ελλάδα και συμμετέχουμε στο φεστιβάλ «Rencontres Musicales de Mediterranee», σήμερα λοιπόν το βράδυ έχουμε συναυλία.


– Πρέπει να κάνετε μια αίτηση στο προξενείο και σε δέκα μέρες να…


– Συγνώμη θέλουμε να σας πούμε ότι η Ελλάδα είναι τιμώμενη χώρα και εκτός από εμάς δεν θα υπάρχει ούτε ένας Έλληνας, δεν θα μπορούσε να παρευρεθεί κάποιος;


– Δυστυχώς σε αυτές τις περιπτώσεις πρέπει να μας ειδοποιείτε δέκα μέρες πριν, για να λάβει γνώση ο Πρόξενος και να σας απαντήσει.


– Θα μπορούσαμε να μιλήσουμε στον Κο Πρόξενο;

– Δυστυχώς είναι εκτός Κορσικής.


– Ευχαριστούμε πολύ. Γεια σας.


‘Άνθρακες ο θησαυρός. Ευτυχώς που για μια ακόμη φορά η Ελληνική ολιγωρία μας όπλισε με περισσότερο πείσμα και αίσθημα «εθνικής ευθύνης» θα λέγαμε, λίγο αστεία και λίγο σοβαρά.
Συνεχίσαμε για το θέατρο. Στο δρόμο καμαρώναμε τις αφίσες που μαρτυρούσαν την ελληνική παρουσία στην αποψινή βραδιά. Ήμασταν και οι μόνοι Έλληνες που τις πρόσεξαν, όπως κι εκείνο το βράδυ θα ήμασταν οι μόνοι Έλληνες ανάμεσα σε χίλιους διακόσιους καλεσμένους που θα παρακολουθούσαν τη συναυλία μας και την παράδοση του κλειδιού της πόλης σε μας τους ίδιους χωρίς να το μάθει ποτέ κανείς.


Φτάσαμε στο θέατρο κατά τις τέσσερις το απόγευμα. Πανέμορφο, ένα πραγματικό στολίδι που παρά το μεγάλο του μέγεθος παρέμενε ζεστό και με απόλυτο σεβασμό στον ανθρώπινο μέτρο. Κτισμένο το 1878 είχε όλη εκείνη την παλιά αρχοντιά που σε καλούσε να παρακολουθήσεις οτιδήποτε, πόσο μάλλον να έχεις την τιμή να παίξεις μπροστά στο κοινό του εκπροσωπώντας την πατρίδα σου!


Ανεβήκαμε επάνω στη σκηνή. Μαγική. Κοιτούσαμε τα άδεια καθίσματα και βλέπαμε με τι τέχνη ο αρχιτέκτονας κατάφερε να φέρει έναν έναν τους θεατές μπροστά στη σκηνή, πόσο καλά είχε σχεδιάσει την παρουσία τους να αγκαλιάζει τη σκηνή και έτσι η σχέση ηθοποιών, μουσικών, χορευτών με τους θεατές να είναι άμεση, σχεδόν προσωπική.


Σίγουρα ήταν το ομορφότερο θέατρο που είχαμε παίξει μέχρι τότε. Αρχίσαμε τις προετοιμασίες. Η τεχνική υποδομή όσον αφορά τον ήχο και τους φωτισμούς ήταν πάνω από κάθε μας προσδοκία.Το τεχνικό προσωπικό στη διάθεσή μας, μας έκανε να νοιώθουμε άβολα με το σεβασμό και την ετοιμότητά του να εκπληρώσει κάθε μας επιθυμία. Τα καμαρίνια βασιλικά με πολλά παραπάνω απ’ ότι μπορούσαμε να χρειαστούμε. Ήμασταν πραγματικά η τιμώμενη χώρα και σκεφτόμασταν πόσο τυχεροί σταθήκαμε σε αυτό το ταξίδι αφού καλλιτέχνες με πολύ μεγαλύτερη αξία και πολυετή προσφορά στο χώρο της τέχνης δεν έχουν ευτυχήσει να χαρούν πραγματικά ένα γεγονός σαν κι αυτό.

Στη συνέχεια έρχεται ένας κύριος από την οργανωτική επιτροπή και μας λέει:

– Σκεφτήκαμε πριν από λίγο, επει

δή είσαστε η τιμώμενη χώρα και απόψε θα μας παρουσιάσετε τραγούδια από την παράδοση των Ελλήνων της Κάτω Ιταλίας, ότι θα ταίριαζε πολύ, η μικρή ορχήστρα εγχόρδων με νέους μουσικούς από τη Νάπολη και το Μιλάνο της Ιταλίας να ξεκινήσουν για δέκα πέντε λεπτά τη βραδιά και να σας καλωσορίσουν επί σκηνής με αποσπάσματα από κλασσικά και ρομαντικά έργα Ιταλών συνθετών, εάν βέβαια δεν έχετε αντίρρηση.


-Θα αστειεύεστε βέβαια! Μεγάλη μας τιμή και σας ευχαριστούμε πολύ!


Στις οκτώμισι ακριβώς το θέατρο είχε γεμίσει ασφυκτικά. Ρίχναμε κλεφτές ματιές από την κουρτίνα πίσω απ’ τη σκηνή και σχεδόν δεν πιστεύαμε στα μάτια μας, τώρα που το σκέφτομαι τρέμαμε και λίγο. Ε, βέβαια είχαμε και τρακ! Αρκετό μάλιστα. Πρώτη φορά σε τόσο μεγάλο και άγνωστο κοινό και εκτός μάλιστα των συνόρων μας. Ήμασταν και οι ένδεκα πανέτοιμοι πίσω απ’ τη σκηνή και κάθε λίγο αγκαλιαζόμασταν σα να πρόκειται να διασχίσουμε κανένα ναρκοπέδιο. Σβήνουν τα φώτα και βγαίνουν τα παιδιά της ορχήστρας εγχόρδων, τελείως άνετα, όλοι όρθιοι με τα βιολιά, τις βιόλες, τα τσέλα και τα κόντραμπάσο και άρχισαν να παίζουν ολοζώντανα με φυσικό και γεμάτο ήχο γνωστές στιγμές από έργα Ιταλών συνθετών.Το άκουσμα ήταν συμφωνικό αλλά νομίζαμε ότι ακούγαμε καθαρά λαϊκές μουσικές. Μετά από ένα τέταρτο ακριβώς ο επικεφαλής της διοργάνωσης Don Gradi ανεβαίνει στη σκηνή και ανακοινώνει επίσημα την παρουσία των συγκροτημάτων encardia και chameleon στο φεστιβάλ και την εκπροσώπηση της Ελλάδος από την ομάδα μας.

-Κυρίες και κύριοι από την Ελλάδα τα συγκροτήματα encardia και chameleon!


Μέσα σ’ένα ενθουσιώδες χειροκρότημα, αρκετά αμήχανα αφού ποτέ δεν είχαμε βιώσει τέτοια υποδοχή, μπήκαμε στη σκηνή και πιασμένοι χέρι χέρι υποκλιθήκαμε μπροστά στο κοινό. Σε κάθε υπόκλιση το χειροκρότημα δυνάμωνε σαν μια δυνατή νεροποντή μέσα στη καταιγίδα. Γύρισα δεξιά να ψιθυρίσω κάτι στο Βαγγέλη και ήταν δακρυσμένος. Γυρνώ αριστερά στη Αναστασία και σκούπιζε με το χέρι τα μάτια της. Τελικά φαίνεται ότι κλαίγαμε όλοι πανευτυχείς για όλη την εξέλιξη αυτού του ταξιδιού, για τη μια έκπληξη μετά την άλλη, για το ένα δώρο μετά το άλλο.
Εκείνη τη στιγμή ανεβαίνει επί σκηνή

ς ο δήμαρχος με ένα συμπαθέστατο κουτί που το κρατούσε ανοιχτό. Μέσα ήταν ένα μεγάλο στρογγυλό πανέμορφο μετάλλιο με τα σύμβολα της Bastia που το ονομάζουν απλά «το κλειδί της πόλης». Αφού είπε κάποια λόγια στα γαλλικά, παρουσιάζοντας στοιχεία από την ιστορία του συγκροτήματος μας και τη σημασία που είχε η επιλογή της Ελλάδας σαν τιμώμενης χώρας του φεστιβάλ, μας προσφέρει ενώπιον όλων το «κλειδί» και μας εύχεται καλή επιτυχία στην αποψινή συναυλία αλλά και γενικότερα στην καριέρα μας.


Κατέβηκαν όλοι από τη σκηνή και μείναμε μόνοι.’Εσβησαν όλα τα φώτα και πήγαμε στις θέσεις μας. Ξεκινάει ο Μιχάλης με την κιθάρα την εισαγωγή του Santu Paulu. Είναι το πιο αγαπημένο μας κομμάτι. Με τις φωνές χαμηλά στην αρχή μπαίνουν στη σκηνή οι «Χαμαιλέοντες» παρουσιάζοντας μια χορογραφία κοντά στο έδαφος, σα ξωτικά που έρχονται για να εκτελέσουν ένα σκοτεινό σχέδιο. Με το πλήρες και δυνατό ξέσπασμα της ορχήστρας στο ρυθμό της ταραντέλας εισβάλλουν οι χορεύτριες των encardia με πλούσια χορευτική κίνηση απομακρύνοντας τα «κακά» πνεύματα και σκορπώντας τη χαρά και τη λύτρωση.


Αυτός ο διάλογος συνεχίστηκε καθ’ όλη τη διάρκεια του κομματιού, που είναι το πρώτο που υπογράφουμε σαν encardia τους στίχους και τη μουσική του.


Ήταν και η πρώτη φορά που το παρουσιάζαμε με αυτό τον τρόπο. Ένας διάλογος του παλιού με το νέο, της Ελλάδος και της Κάτω Ιταλίας, ένας πλήρης διάλογος μεταξύ μας, ότι καλύτερο είχαμε να προσφέρουμε εκείνη τη στιγμή. Οι θεατές μας αποθέωσαν με ενθουσιασμό αλλά και με αγάπη, το νοιώθαμε, χωρίς καμία επιφύλαξη η προκατάληψη.


Σε ένα τέτοιο κλίμα αποδοχής και πλήρους επαφής με το κοινό μας εξελίχτηκε ολόκληρη η παράσταση. Κάθε φορά που ο ρυθμός το επέτρεπε ή το απαιτούσε συνόδευαν όλοι ανεξαιρέτως, κτυπώντας ρυθμικά χωρίς καμία προτροπή. ‘Οταν πάλι το κομμάτι ήταν αργό και απαιτούσε ιδιαίτερη προσοχή και συγκέντρωση στέκονταν όλοι τελείως άφωνοι κι αθόρυβοι και μας κοιτούσαν στα μάτια σα να τους αφηγούμασταν την πιο προσωπική τους ιστορία. Ένα κοινό ευαίσθητο, ευγενικό, εκπαιδευμένο θα λέγαμε, ένα κοινό που ήξερε να τιμά και να επικοινωνεί με τον καλλιτέχνη που μόλις τώρα γνώρισε, όπως στη δική μας περίπτωση, στον ύψιστο βαθμό. Στο τέλος του προγράμματος και με τη δική μας καληνύχτα δεν σηκώθηκε κανείς για να φύγει και μας έφεραν στη σκηνή πίσω να τραγουδήσαμε τέσσερις φορές. Ιδιαίτερα συγκινητική ήταν η αντιμετώπιση των μουσικών που ήταν παρόντες, αφού μας ζητούσαν να τους υπογράψουμε όλοι επάνω στο πρόγραμμα της συναυλίας.


Σίγουρα βάδιζε προς το τέλος της μια βραδιά από αυτές που σπάνια ζει κανείς, μια βραδιά απ’ αυτές που σταματούν το χρόνο και γεμίζουν τη ζωή με χαρά και ελπίδα, εφόδια πολύτιμα για τις δύσκολες στιγμές.


Το δείπνο εκείνο το βράδυ εξελίχτηκε αυθόρμητα σε μια πολύ χαρούμενη γιορτή όταν ξεκίνησε ένας ρυθμός από το τραπέζι της Αιγύπτου και περνούσε σιγά σιγά γύρω γύρω για να γίνει φλαμένκο, ταραντέλα, σάλσα, ρούμπα, σάμπα, μπάλος, ταγκό και οτιδήποτε είχαν μέσα τους ο καθένας από τους εκατό και πλέον μουσικούς που ήταν παρόντες και που σχεδόν όλοι όρθιοι χόρευαν στο ρυθμό που κάθε φορά έρχονταν στην επιφάνεια. Μία αξέχαστη εμπειρία επικοινωνίας, μια μοναδική ευκαιρία. Τόσο διαφορετικοί μουσικοί απ’ όλο τον κόσμο να βρίσκονται μαζί και να μοιράζονται αληθινά τη βραδιά και ο ένας τον κόσμο του άλλου. Η βραδιά τελείωσε με μια καταπληκτική κοπέλα από την Πορτογαλία την Patricia Costa, όταν μαζί με το συγκρότημά της τραγούδησε fado με μια μοναδική εσωτερικότητα και πάθος.
Τέτοιες βραδιές αισθάνεται κανείς ότι ο χρόνος μένει αμέτοχος και τις χαρίζει στους ανθρώπους για να τον αγαπούν και να τον υπομένουν άλλοτε, όταν αναγκάζεται να γίνει σκληρός και αδυσώπητος.


Την επόμενη μέρα βρεθήκαμε όλοι από νωρίς στο θέατρο για να κάνουμε την πρόβα για το συμφωνικό κομμάτι που είχε συνθέσει ο διακεκριμένος Ιταλός μουσουργός και διευθυντής ορχήστρας που ήταν καλεσμένος. Ήταν μία εκδοχή ενός παλιού Κορσικάνικου τραγουδιού που είχε προσαρμοστεί για τον ήχο μιας πλήρους συμφωνικής ορχήστρας αλλά και με επιπλέον μέριμνα εκ μέρους του μαέστρου να συνυπάρξουμε όλοι επάνω στη σκηνή με ακορντεόν, μαντολίνα, ούτι, παραδοσιακά κρουστά κ.ά. Πάνω απ’ όλα μια ευκαιρία για όλους που συμμετείχαμε σ’ αυτή τη συνάντηση να μοιραστούμε ταυτόχρονα την ίδια σκηνή και να χαρούμε αυτή τη δυνατότητα επικοινωνίας μεταξύ μας μπροστά μάλιστα και σ’ ένα πολυάριθμο κοινό. Εκείνο το πρωινό ανταλλάξαμε όλοι τηλέφωνα και υποσχέσεις, αφού σε μία ακριβώς μέρα θα σκορπίζαμε κυριολεκτικά στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα.


Το βράδυ έφτασε γρήγορα και το θέατρο είχε γεμίσει ασφυκτικά από τις οκτώ. Είχαμε όλοι αγωνία αλλά και μια απίστευτη ικανοποίηση για όλα αυτά που είχαμε ζήσει. Ακριβώς στις οκτώμισι ξεκίνησε η παράσταση και ένα ένα ανέβαιναν τα σχήματα στη σκηνή για να προσφέρουν πέντε μέχρι επτά λεπτά από τη μουσική τους. Υπήρχε και κάποιος Γάλλος, μάλλον γνωστός ηθοποιός στην Κορσική, που παρουσίαζε στο κοινό ένα ένα τα σύνολα πριν ακριβώς εμφανιστούν. Όταν ήρθε η στιγμή για τη δική μας παρουσία η ένταση της φωνής του αυξήθηκε ιδιαίτερα για να τονιστεί το γεγονός ότι η Ελλάδα ήταν η φετινή τιμώμενη χώρα! Αυτό προκάλεσε, όπως ήταν φυσικό, δυνατό και παρατεταμένο χειροκρότημα που συνόδευσε θριαμβευτικά την είσοδό μας στη σκηνή. Παρουσιάσαμε πάλι το κομμάτι μας Santu Paulu και με τις πρώτες νότες ο κόσμος άρχισε πάλι να χειροκροτεί όπως όταν ακούει κάτι πολύ γνώριμο, όλα προχώρησαν τέλεια και ο συνδυασμός του χορού της ταραντέλας με τη σύγχρονη χορογραφία από την ομάδα chameleon λειτούργησε απίστευτα στο συγκεκριμένο ακροατήριο. Για μας φαίνεται να ήταν ευνοϊκή η συγκυρία να είμαστε το μοναδικό σύνολο στο φεστιβάλ που περιελάμβανε χορευτές και μάλιστα έξι. Αποχωρήσαμε από τη σκηνή με τη γνώριμη ικανοποίηση του καλλιτέχνη που τελειώνει μία παράσταση που πήγε καλά και νοιώθει ότι η εικόνα του αποτυπώθηκε θετικά στη μνήμη του θεατή του. Εκεί στο παρασκήνιο μας πλησιάζει ο Don Gradi που ήταν και η ψυχή της διοργάνωσης και μας λέει:

– Παιδιά είναι όλοι ενθουσιασμένοι, παραμείνατε εδώ δίπλα γιατί θα σας φωνάξω σε λίγο.

– Ευχαριστούμε πολύ, αλλά τι θα κάνουμε σε λίγο;
– Τίποτα, να είστε εδώ.

Σε λίγη ώρα πράγματι διακόπτεται το πρόγραμμα και ανεβαίνει ο Don Gradi στη σκηνή. Έκανε μια μικρή εισαγωγή για το φεστιβάλ «Rencontres Musicales de Mediterranee» και στη συνέχεια φώναξε μια πολύ συμπαθητική γυναίκα που ήταν η υπουργός πολιτισμού της Κορσικής. Εκείνη ανέφερε ότι αυτή η διοργάνωση είναι η σπουδαιότερη μουσική συνάντηση νέων της Μεσογείου και είναι πολύ χαρούμενη που αυτή τη χρονιά τιμώμενη χώρα είναι η Ελλάδα. Εμείς κοιτούσαμε πίσω απ’ την κουρτίνα στα παρασκήνια και εκείνη ακριβώς τη στιγμή μας κάνει σήμα ο Don Gradi να μπούμε στη σκηνή. Αυτό που μας συγκινούσε πιο πολύ ήταν ότι την απόφαση αυτή της επιτροπής, η Ελλάδα να είναι τιμώμενη χώρα αυτή τη χρονιά, ένοιωθες να την υποστηρίζουν και να την ενστερνίζονται όλοι οι θεατές, τιμούσαν δηλαδή τη χώρα μας στα πρόσωπά μας ένας ένας όλοι ανεξαιρέτως. Έτσι για ακόμη μια φορά η είσοδός μας στη σκηνή συνοδεύτηκε από ένα ειλικρινά θερμό χειροκρότημα. Μόλις βγήκαμε και σταθήκαμε ανάμεσα στους «επισήμους» ο Don Gradi καλεί στην σκηνή έναν πολύ γνωστό καλλιτέχνη, σημαντικό γλύπτη της Κορσικής, τον Gabriel Diana, που με γρήγορα βήματα ανεβαίνει στη σκηνή κρατώντας ένα έργο του που μόλις είχε φιλοτεχνήσει όπως εξήγησε στη συνέχεια κατά παραγγελία του φεστιβάλ. Ένα κλαδί ελιάς από μπρούτζο επάνω σε γυαλί, μια πανέμορφη σύνθεση με φαντασία και μέτρο του κλασσικού με σύγχρονη όμως αντίληψη. Με δύο λόγια που απηύθυνε προς την υπουργό της το προσφέρει, κι εκείνη με τη σειρά της γυρίζει προς το μέρος μας και το προσφέρει στην ομάδα μας λέγοντας πόσο σημαντική ήταν η παρουσία της Ελλάδας σ΄ αυτή τη διοργάνωση. Εκείνη τη στιγμή μια τεράστια ελληνική σημαία κατέβηκε από την οροφή στο φόντο της σκηνής και ο κόσμος χειροκροτούσε ασταμάτητα. Εμείς δε μπορούσαμε να συγκρατήσουμε για ακόμη μια φορά τα δάκρυά μας και όταν μας έδωσαν το λόγο είπαμε μόνο ότι τους ευχαριστούμε αληθινά με όλη την καρδιά μας για την μεγάλη τιμή και αγάπη που έδειξαν στην πατρίδα μας και πόσο τυχεροί είχαμε σταθεί εμείς σαν encardia και chameleon που μας έλαχε ο κλήρος να μεταφέρουμε ότι είχαμε ζήσει εκεί στον τόπο που μας γέννησε.

Μέσα σ΄αυτό το φορτισμένο κλίμα συγκίνησης και χαράς ήλθαν και όλοι υπόλοιποι μουσικοί στη σκηνή και πήραν τις θέσεις τους για το φινάλε της βραδιάς, που ήταν η α’ εκτέλεση της σύνθεσης που μόλις το ίδιο πρωί είχε ολοκληρωθεί, ενώ με μεγάλη μας χαρά είδαμε ότι ειδική καλεσμένη για τη στιγμή εκείνη ήταν η διεθνούς φήμης ελληνίδα λυρική τραγουδίστρια Αγγελική Καταρίου όπου είχε έλθει από το Λονδίνο όπου ζει και εργάζεται για να ερμηνεύσει το τραγούδι μέσα στο συγκεκριμένο συμφωνικό έργο.

Την ώρα που για πρώτη φορά ακούγονταν δημόσια η πανέμορφη αυτή μουσική κατέβαιναν σιγά σιγά από την οροφή μια μια και οι σημαίες των υπολοίπων κρατών που συμμετείχαν, ενώ η Ελληνική παρέμενε στο κέντρο ακίνητη, αγέρωχη και τιμημένη αληθινά απ’ όλους που είχαν την τύχη να βρίσκονται εκεί εκείνη τη μοναδική και ανεπανάληπτη βραδιά που ήταν η τελευταία του «ένατου Rencontres Musicales de Mediterranee» που έγινε στην Κορσική από τις 4 έως τις 13 Νοεμβρίου 2007.

Υ.Γ. Θέλουμε να ευχαριστήσουμε από καρδιάς τον εξαίρετο μουσικό και αδελφικό φίλο Χρ. Τσιαμούλη που με τη δική του σύσταση και προτροπή παρευρεθήκαμε στην Κορσική και ζήσαμε τη μοναδική αυτή εμπειρία.

δημοσιεύτηκε στο in.gr

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: