Πίνα Μπάους (Pina Bausch) , αφιέρωμα (Εφημερίδα του Φεστιβάλ Αθηνών).

“ Δεν με ενδιαφέρει πώς κινούνται οι άνθρωποι,
αλλά το τι τους κινεί ”

image © Eύη Φυλακτού

Αφιέρωμα στην Πίνα Μπάους:
Η δική μας Πίνα

Από την Κλημεντίνη Βουνελάκη

Κι έτσι ξαφνικά και απροειδοποίητα την Τρίτη, 30 Ιουνίου 2009 η Πίνα που λατρέψαμε, που είχε το κουράγιο να ξεδιπλώσει στη σκηνή εικόνες και ιστορίες μοναδικές, που άλλαξαν τη ρότα του χορού και τις ζωές μας, μάς άφησε πιο μόνους. Γιατί αγαπούσε τα ταξίδια…

Η Πίνα Μπάους πάντα πίστευε ότι η ζωή είναι ένα ταξίδι, με την έννοια της εξερεύνησης αυτού που δεν είναι ακόμη γνωστό.
Όλοι την αποκαλούσαν Πίνα, όχι μόνο οι γνωστοί και οι φίλοι. Από που πήγαζε αυτή η οικειότητα; Τι έκανε αυτό το νηφάλιο, θλιμμένο πρόσωπο που ζωντάνευαν δυο γαλανά, διεισδυτικά μάτια, την εξαϋλωμένη φιγούρα με τα μακριά, εκφραστικά χέρια να γίνει η πιο καλτ μορφή του σύγχρονου χορού στο δεύτερο μισό του 20ού αιώνα; Τής απέδωσαν υπερφυσικές ιδιότητες. Την είπαν μάγισσα και σαμάνο.

27 Ιουλίου 1940: Ημερομηνία γέννησης της Φιλιπίνας Μπάους, ή απλά Πίνας, στο Σόλινγκεν της Γερμανίας. Ναζισμός και πόλεμος. Η γενέτειρα με το εστιατόριο των γονιών της, το Έσσεν όπου σπούδασε χορό στη σχολή του Κουρτ Γιόος και το Βούπερταλ, έδρα και ορμητήριο από το 1973 της ομάδας της, συνθέτουν ένα καθοριστικό γεωγραφικό τρίγωνο για την μετέπειτα διάσημη επίγονο του εκφραστικού χορού. Η Πίνα Μπάους ανήκει στην πρώτη μεταπολεμική γενιά της Γερμανίας που βρέθηκε αθέλητα αντιμέτωπη με ενοχές και τραύματα.

Το ανασκαφικό έργο

Οι ανασκαφές στις ασυνέχειες του ασυνειδήτου θα αποτελέσουν γι’ αυτήν εργαλείο δημιουργίας. Στο αυτοβιογραφικό Café Müller (1978) -με το οποίο μάς συστήθηκε για πρώτη φορά στην Ελλάδα το 1987 και με το οποίο έμελλε να μάς αποχαιρετίσει από τη σκηνή της Πειραιώς 260 το 2006- υπάρχει μια εικόνα, πεμπτουσία όλης της μετέπειτα δημιουργίας της: ανάμεσα σε καρέκλες και τραπέζια καφενείου που πνίγουν τη σκηνή ξεπροβάλλει αθόρυβα μια γυναικεία σιλουέτα (Πίνα Μπάους), σαν οπτασία, χαμένη στην υπνοβατική της μοναξιά να προσκρούει επανειλημμένα πάνω σ’ ένα τοίχο. Μια άλλη γυναίκα πέφτει κατ’ επανάληψη στα χέρια ενός άνδρα (Ντομινίκ Μερσί) που αντί να την κρατήσει, την κοιτάζει απαθής καθώς σηκώνεται από το έδαφος και προσπαθεί να βρεθεί κοντά του ξανά και ξανά.. Συνέχεια ανάγνωσης «Πίνα Μπάους (Pina Bausch) , αφιέρωμα (Εφημερίδα του Φεστιβάλ Αθηνών).»

Κινηματογράφος και φεμινισμός της Janet McCabe | ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΕΣ ΣΠΟΥΔΕΣ: εκδόσεις Πατάκη.

KINIMATOGRAFOS KAI FEMINISMOS

[Ένα βιβλίο εντελώς απαραίτητο αφού μετά από εκείνη την πολύ ενδιαφέρουσα μελέτη που είχε κάνει ο Νίκος Κολοβός πριν πολλά χρόνια με τίτλο «Η Γυναίκα στον Κινηματογράφο» και είχε εκδώσει ο Αιγόκερως για το ζήτημα αυτό δεν είχε υπάρξει κάτι άλλο. Ποικιλία απόψεων από δεκάδες θεωρητικούς που προσεγγίζουν την γυναικεία ματιά, την γυναικεία οπτική γωνία προσφέροντας ανεκτίμητες υπηρεσίες όχι μόνο στην φεμινιστική θεώρηση του κινηματογράφου αλλά στην γενικότερη θεωρία του. Γ.Κ.] Συνέχεια ανάγνωσης «Κινηματογράφος και φεμινισμός της Janet McCabe | ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΕΣ ΣΠΟΥΔΕΣ: εκδόσεις Πατάκη.»

ΚΡΙΤΙΚΗ ΘΕΑΤΡΟΥ Φεστιβαλικές παραστάσεις: «Κατερίνη» των «Blitz», «Κωλοδουλειά», «Το αόρατο τσίρκο», «Μπόρις Γκοντούνοφ» από τους «La Fura dels Baus», «Μεφίστο για πάντα», «Σεμινάριο βλακείας», «Κοκτέιλ πάρτι», «Θεία κωμωδία», «Οι αρουραίοι» από το«Ντόιτσες Τεάτερ», «Μηχανή Άμλετ» από το«Ντόιτσες Τεάτερ» από την ΘΥΜΕΛΗ.

ΚΡΙΤΙΚΗ ΘΕΑΤΡΟΥ

Φεστιβαλικές παραστάσεις

«Κατερίνη» των «Blitz»

το θέατρο δε θεάται μόνον ο ηθοποιός. Θεάται και ο θεατής. Κάθε έργο, ο κάθε άνθρωπος – ο δημιουργός, ο ερμηνευτής και ο θεατής – το «βλέπει» διαφορετικά. Μέσα από το δικό του βλέμμα, τα βιώματα, τα συναισθήματα, τη γνώση, την εμπειρία, ιδεολογία, σκέψη, αντίληψη, κρίση για τη ζωή, την κοινωνία κι όλα τα ανθρώπινα. Σε κάθε έργο δημιουργείται μια αμφίδρομη σχέση μεταξύ δημιουργού – δημιουργήματος και αποδέκτη. Στην ολοζώντανη παραγώμενη κάθε στιγμή, θεατρική τέχνη, αυτή η σχέση επιδρά καθοριστικά, αενάως. Ο πρόλογος αυτός σχετίζεται απολύτως με το ενδιαφέρον, ερευνητικού χαρακτήρα πείραμα της ομάδας «Blitz», στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών, με τίτλο «Κατερίνη», που ουσιαστικά ανέδειξε την αλληλοεπίδραση και αλληλοθέαση ηθοποιών – θεατών κάθε παράστασης. Το πείραμα της ομάδας δε συνιστά μια «παράσταση» με την κλασική έννοια. Σκορπισμένο σε όλο το κτίριο που στεγάζει το «Bios» (ταράτσες και δωμάτια), με σύντομα, ποικίλης θεματολογίας, υπόκρυφης μελαγχολίας, λιτής παραστατικότητας κειμενικά και σκηνικά επεισόδια, με λίγους και διαφορετικούς θεατές για κάθε επεισόδιο, το πείραμα επιχείρησε να διερευνήσει το «βλέμμα», τα συναισθήματα, τη σκέψη, την αντίληψη και έκφραση κάθε σημερινού Ελληνα «θεατή» για εικόνες, γεγονότα, πρόσωπα, ποικίλα ανθρώπινα δράματα στη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα, αλλά και να τον κάνει συνεργό – τροφοδότη των κειμενικών και παραστασιακών επεισοδίων, με αυτοαποκάλυψη βιωμάτων, συναισθημάτων, ευχάριστων ή δυσάρεστων αναμνήσεών του. Συνέχεια ανάγνωσης «ΚΡΙΤΙΚΗ ΘΕΑΤΡΟΥ Φεστιβαλικές παραστάσεις: «Κατερίνη» των «Blitz», «Κωλοδουλειά», «Το αόρατο τσίρκο», «Μπόρις Γκοντούνοφ» από τους «La Fura dels Baus», «Μεφίστο για πάντα», «Σεμινάριο βλακείας», «Κοκτέιλ πάρτι», «Θεία κωμωδία», «Οι αρουραίοι» από το«Ντόιτσες Τεάτερ», «Μηχανή Άμλετ» από το«Ντόιτσες Τεάτερ» από την ΘΥΜΕΛΗ.»

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑