Η πρόταση της Εταιρείας Ελλήνων Σκηνοθετών για την αναμόρφωση του νόμου «Περί Κινηματογραφικής Πολιτικής»

image

Η πρόταση της Εταιρείας Ελλήνων Σκηνοθετών και της πλειοψηφίας των φορέων της Κινηματογραφικής Κοινότητας αφορά έναν νόμο πλαίσιο για τον ελληνικό κινηματογράφο που ανταποκρίνεται στις σύγχρονες ανάγκες της κινηματογραφικής δημιουργίας, παραγωγής και προβολής, έχει σαφέστατη αναπτυξιακή κατεύθυνση, εθνική στρατηγική για την ενίσχυση της κινηματογραφικής τέχνης και το κυριότερο: τα θέματα του ελληνικού κινηματογράφου αντιμετωπίζονται στο σύνολό τους και όχι αποσπασματικά.

Η πρόταση αυτή εξασφαλίζει το δημόσιο συμφέρον και ενθαρρύνει τη συνέργεια με τον ιδιωτικό τομέα, μέσα από σύγχρονες μεθόδους ενισχύσεων και επενδυτικών κινήτρων. Με ευέλικτα σχήματα, συγκεκριμένους στόχους, συνέργειες με τις υγιείς δυνάμεις της αγοράς και διεύρυνση των πηγών χρηματοδότησης, δημιουργεί προϋποθέσεις ανάπτυξης, προωθεί την κινηματογραφική τέχνη εντός και εκτός συνόρων, ενθαρρύνει και υποστηρίζει τις διεθνείς συνεργασίες, δίνει ευκαιρίες στους νέους και συνδέει τον ελληνικό κινηματογράφο με την κοινωνία, την οικονομία και την τεχνολογική εξέλιξη.

Οι πολιτισμικές αξίες της γηραιάς ηπείρου υπήρξαν ασφαλώς ένα τεράστιο πεδίο άντλησης ιδεών για τους εμπνευστές της ένωσης των ευρωπαϊκών λαών. Οι βασικές επιδιώξεις όμως των κρατών της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την οικονομική ενοποίηση και τη δημιουργία μιας ενιαίας αγοράς άφησαν στο περιθώριο της ευρωπαϊκής οικοδόμησης τον πολιτισμό.

Η ίδια η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει ήδη αναγνωρίσει ότι η επιδότηση του κινηματογράφου και γενικότερα των οπτικοακουστικών έργων δεν είναι καθόλου πολυτέλεια αλλά πρώτιστη ανάγκη.

Έτσι – και σε συνέχεια της «πολιτιστικής εξαίρεσης» της Σύμβασης της Ρώμης – δημιουργήθηκε το πρόγραμμα MEDIA, το οποίο ενισχύει την ανάπτυξη σχεδίων παραγωγής, προώθησης, διανομής, εκπαίδευσης, κατάρτισης επαγγελματιών και τα φεστιβάλ των οπτικοακουστικών έργων.

Το πρόγραμμα MEDIA λειτουργεί συμπληρωματικά ως προς τις εθνικές δομές που στηρίζουν την κινηματογραφική δημιουργία στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, (χωρίς ποτέ η Ελλάδα να θεσμοθετήσει συμπληρωματικές δομές).

Αντίστοιχα, οι χώρες του Συμβουλίου της Ευρώπης, στο οποίο συμμετέχει και η Ελλάδα, έχουν συστήσει ένα ταμείο χρηματοδότησης ευρωπαϊκών κινηματογραφικών έργων το EURIMAGES.

Παγκοσμίως σήμερα, ο ρόλος του πολιτισμού στην κοινωνική και την οικονομική ανάπτυξη των χωρών τα τελευταία χρόνια αποκτά όλο και μεγαλύτερη σημασία, συμπεριλαμβανομένης της παραγωγής κινηματογραφικών ταινιών και λοιπών οπτικοακουστικών έργων. Η παραγωγή κινηματογραφικών ταινιών συμβάλλει στην προβολή κάθε χώρας και την ενίσχυση της ταυτότητάς της σε διεθνές επίπεδο και ταυτόχρονα επιφέρει σημαντικότατες οικονομικές επιπτώσεις στην αντίστοιχη αγορά και βιομηχανία. Ζητούμενο μιας εθνικής κινηματογραφικής πολιτικής είναι η ισχυροποίηση της οικονομικής πλευράς του κινηματογράφου να συνδυάζεται και με την ισχυροποίηση της καλλιτεχνικής και της πολιτισμικής του υπόστασης.

Με βάση τα παραπάνω διαμορφώθηκε τα τελευταία 30 χρόνια το ευρωπαϊκό μοντέλο κινηματογραφικής παραγωγής το οποίο ορίζεται ως μικτή οικονομία, που δηλαδή συνδιάζει δημόσια ενίσχυση και ιδιωτική χρηματοδότηση.

Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΣΗΜΕΡΑ

Οι πόροι χρηματοδότησης της ελληνικής κινηματογραφίας, σε όλο το εύρος των δραστηριοτήτων και παρεμβάσεων της Πολιτείας (Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου, κρατικά κινηματογραφικά βραβεία, ενίσχυση Φεστιβάλ, Σωματείων κ.α.) είναι κυρίως κρατικοί και δίνονται,

Με ένα μέρος του ποσού των εισπράξεων από τον ειδικό φόρο επί των εισιτηρίων των προβαλλόμενων ταινιών

Με ένα μέρος από τα κονδύλια που εισπράττει το ΥΠ.ΠΟ. με ειδικούς κωδικούς από τον κρατικό προϋπολογισμό

Με χρηματοδοτήσεις ορισμένων κινηματογραφικών ταινιών από την ΕΡΤ. Α.Ε.

Ποτέ η ελληνική κινηματογραφία δεν είχε σταθερούς πόρους κρατικής ενίσχυσης γιατί ποτέ δεν υπήρξε στον τακτικό προϋπολογισμό του ΥΠ.ΠΟ. κωδικός αριθμός ο οποίος να προβλέπει μια πάγια και σταθερή πηγή για την χρηματοδότηση της από τον κρατικό προϋπολογισμό.

Ο κανονισμός υποστήριξης της παραγωγής του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου προκηρύσσει μεν διάφορα προγράμματα ετήσιας χρηματοδότησης ταινιών, «ο αριθμός των οποίων όμως εξαρτάται από την εισροή των ανάλογων ποσών από τις πηγές χρηματοδότησης» με αποτέλεσμα να διεκπεραιώνει αντί να συμβάλλει στην ανάπτυξη.

Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με, ένα άδικο φορολογικό σύστημα την έλλειψη θεσμοθετημένων αναπτυξιακών μέτρων και τον έλεγχο του δικτύου διανομής από τις αμερικάνικες ταινίες κατά 80%,είναι οι κύριες αιτίες που αποθαρρύνουν τους Έλληνες δημιουργούς και τις μικρομεσαίες ελληνικές εταιρίες από κάθε σκέψη σοβαρών επενδύσεων προκειμένου να παράξουν ανταγωνιστικά έργα, να προσαρμοστούν σε νέες τεχνολογίες και γενικά να προχωρήσουν σε νέα επιχειρηματικά ρίσκα. Σήμερα το κυρίαρχο χαρακτηριστικό της ελληνικής κινηματογραφίας είναι η στασιμότητα και βασίζεται μόνο σε ανεξάρτητες προσπάθειες.

Παρ’ όλα αυτά και παρά την απουσία ενδιαφέροντος από την Πολιτεία για την ύπαρξη σύγχρονης κινηματογραφικής παιδείας, τα τελευταία τριάντα χρόνια ο ελληνικός κινηματογράφος είναι μια δυναμική μορφή έκφρασης του σύγχρονου ελληνικού πολιτισμού.

Είναι ο καλύτερος πολιτιστικός πρεσβευτής της χώρας μας στο εξωτερικό. Οι ελληνικές ταινίες παρουσιάζονται στα διεθνή κινηματογραφικά Φεστιβάλ σε όλες τις γωνίες του πλανήτη. Δεκάδες είναι τα διεθνή βραβεία και οι διακρίσεις που έφεραν οι Έλληνες κινηματογραφικοί δημιουργοί στη χώρα.

Επιπλέον, το ελληνικό κοινό αποζητά την ελληνική ταινία και τα τελευταία χρόνια την καθιστά ισχυρότερη εμπορικά από πολλά blockbusters.

Στην Ελλάδα παράγονται κάθε χρόνο κατά μέσο όρο 15-20 ταινίες μυθοπλασίας, 8-12 ταινίες ντοκιμαντέρ και 30-35 ταινίες μικρού μήκους.

Η συνολική ετήσια επένδυση στην παραγωγή όλων αυτών των ταινιών ήταν μέχρι το 2004 10-12εκ.ευρώ. Το ποσό αυτό είναι ίσο σχεδόν με τον προϋπολογισμό μιας ταινίας ευρωπαϊκής παραγωγής.

Η ετήσια χρηματοδότηση του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου, από τους κρατικούς πόρους, για όλες τις δραστηριότητες του συμπεριλαμβανομένης και της μισθοδοσίας του προσωπικού ήταν περίπου 7,5-8 εκ.ευρώ μέχρι το 2004.

Οι ιδιωτικές επιχειρήσεις συμμετείχαν περίπου με το 50%. Το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου μέχρι και 35 – 38%, η ΕΡΤ Α.Ε. 8 – 10%, το ταμείο των χωρών του Συμβουλίου της Ευρώπης, EURIMAGES 2 – 3% και το MEDIA με 1- 1,5% περίπου.

Κατά την περίοδο 2004-2007 το ποσό αυτό συρρικνώθηκε δραματικά στα 4,8 εκ.ευρώ.

Έχει ενδιαφέρον να δούμε τις κρατικές χρηματοδοτήσεις κατά την ίδια περίοδο άλλων Ευρωπαϊκών Κινηματογραφικών Κέντρων χωρών με ίδιο περίπου πληθυσμό με αυτόν της Ελλάδας.

Πορτογαλία : 18 εκ. ευρώ

Βέλγιο : 33 εκ. ευρώ (21 εκ. ευρώ για Γαλλόφωνους και 12 εκ. ευρώ για Φλαμανδούς)

Δανία : 51 εκ. ευρώ

Σουηδία : 41 εκ. ευρώ

Φινλανδία : 18,6 εκ. ευρώ

Ενδεικτικά η Γαλλία δίνει 592 εκ. ευρώ, η Ισπανία 244, η Ιταλία 208 εκ. ευρώ και το μικρό Λουξεμβούργο 18 εκ. ευρώ.

Η ελληνική κινηματογραφία είναι μια εκρηκτική ύλη που μπορεί να πυροδοτήσει ένα νέο διεθνές ενδιαφέρον όχι μόνο για την σύγχρονη ελληνική τέχνη αλλά και για ολόκληρη τη χώρα με πολλαπλά οικονομικά, πολιτιστικά και πολιτικά οφέλη.

Πρέπει όμως να απαντηθεί το ερώτημα: Θέλουμε η Ελλάδα μια ευνοημένη γεωγραφικά, ιστορικά, πολιτιστικά χώρα, με ικανούς δημιουργούς να αναπτύξει μια εύρωστη και επικερδή κινηματογραφία; Θέλουμε από την σημερινή στασιμότητα της ελληνικής κινηματογραφίας να περάσουμε σε μια φάση ανάπτυξης προς όφελος της κοινωνίας και την χώρας;

H διεύρυνση της οικονομικής βάσης της ελληνικής κινηματογραφίας είναι το πρώτο βήμα προς αυτή τη κατεύθυνση.

ΠΡΟΣ ΕΝΑ ΝΕΟ ΑΝΑΠΤΥΞΙΑΚΟ ΠΡΟΤΥΠΟ

Η πρότασή μας είναι ένα νέο αναπτυξιακό πρότυπο, που θα βασίζεται στο σύστημα μικτής οικονομίας, με την έννοια της συνέργειας από τη μία μιας σειράς σύγχρονων μέτρων ενίσχυσης της κινηματογραφικής τέχνης και στήριξης των δημιουργών και από την άλλη μιας δέσμης κινήτρων για την αύξηση της επιχειρηματικότητας με στόχο την ποιοτική αναβάθμιση των ταινιών και την ανάδειξη υγειών επιχειρηματικών δομών.

Το νέο αυτό μοντέλο στηρίζεται στην θεσμοθέτηση φορολογικών και αναπτυξιακών κινήτρων για επενδύσεις στην παραγωγή ταινιών, με ταυτόχρονη αλλαγή του θεσμικού πλαισίου της κρατικής παρέμβασης. Μια παρέμβαση, που θα υποστηρίζει τις δημιουργικές και παραγωγικές δυνάμεις του κινηματογράφου.

Η θεσμοθέτηση κινήτρων σε συνδυασμό με την προσέλκυση χορηγών, την επιστροφή φόρου, την δημιουργία υποδομών και την συμμετοχή των τηλεοπτικών σταθμών στην παραγωγή ταινιών, αποτελούν την πρώτη βασική δέσμη μέτρων, που μπορούν να δραστηριοποιήσουν δυνάμεις του ιδιωτικού τομέα και να δώσουν μια τεράστια δυναμική στην οικονομία του κινηματογράφου.

Το σύνολο των μέτρων αυτών συγκροτούν ένα πλέγμα διατάξεων με ενιαία κατεύθυνση και στόχο :

Την ανάδειξη της κινηματογραφικής τέχνης σε σημαντικό παράγοντα ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας και του ελληνικού πολιτισμού και την προβολή της εντός και εκτός συνόρων.

ΤΟΜΕΙΣ ΒΑΣΙΚΩΝ ΑΛΛΑΓΩΝ

ΠΑΡΑΓΩΓΗ

Ποτέ μέχρι σήμερα, ο ελληνικός Κινηματογράφος δεν έχει υπαχθεί ως βιομηχανικό πολιτιστικό προϊόν, σε κανένα αναπτυξιακό νόμο καμιάς κυβέρνησης με αποτέλεσμα:

Να μην υπάρχουν βασικά αναπτυξιακά κίνητρα που θα προσελκύσουν νέους επενδυτές στην ελληνική κινηματογραφική παραγωγή.

Τα ελάχιστα κονδύλια που προορίζονται για την παραγωγή ελληνικών κινηματογραφικών ταινιών να έχουν συρρικνωθεί και αυτά δραματικά κατά την περίοδο 2004 – 2007.

Το ποσό που επενδύεται για το σύνολο της ετήσιας ελληνικής κινηματογραφικής παραγωγής να είναι ίσο με το προϋπολογισμό μιας ευρωπαϊκής ταινίας!

Αντίθετα με άλλες τέχνες, ποτέ μέχρι σήμερα η στήριξη της κινηματογραφικής τέχνης δεν απόκτησε κωδικό αριθμό με συγκεκριμένο κονδύλι στον ετήσιο προϋπολογισμό του Υπουργείου Πολιτισμού, πάγιο αίτημα της κινηματογραφικής κοινότητας.

Για 19η χρονιά η ελληνική κινηματογραφική παραγωγή στερείται σοβαρούς πόρους με την παράνομη κατακράτηση από τους τηλεοπτικούς σταθμούς του 1,5% που το Π.Δ. 285/1993 επιβάλλει να επενδύεται σε κινηματογραφικές ταινίες με προορισμό τις κινηματογραφικές αίθουσες.

Κοινή πεποίθηση είναι η ανάγκη αναδιοργάνωσης, εκσυγχρονισμού και οικονομικής ενδυνάμωσης του Ε.Κ.Κ. καθώς και η πλήρη απαλλαγή του από το καθεστώς του νόμου 3429/2005 περί Δ.Ε.Κ.Ο.

Παρατηρείται χρόνια δραματική ανεπάρκεια στις πολιτικές ανάπτυξης της σεναριογραφίας στην Ελλάδα και στήριξης των κινηματογραφικών ειδών ντοκιμαντέρ-μικρού μήκους και κινουμένων σχεδίων.

Σημειώνεται για πολλοστή φορά ανυπαρξία επεξεργασμένης εθνικής πολιτικής για τη στάση της Ελλάδας στα ευρωπαϊκά κινηματογραφικά προγράμματα MEDIA, EURIMAGES κ.α.

ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΑΙΘΟΥΣΑ – ΔΙΑΝΟΜΗ

Η διανομή και η κυκλοφορία των κινηματογραφικών ταινιών είναι το πρώτο πρόβλημα της ευρωπαϊκής και ελληνικής κινηματογραφικής παραγωγής.

Η ανάγκη διεύρυνσης του ζωτικού χώρου για τις ελληνικές ταινίες στην ελληνική και διεθνή αγορά, είναι βασική προϋπόθεση ανάπτυξης της ελληνικής κινηματογραφίας.

Οι μεμονωμένες κινηματογραφικές αίθουσες, που είναι χώροι πολιτισμού και πρέπει να προστατεύονται, κλείνουν η μία μετά την άλλη σε όλη την Ελλάδα. Και ενώ μειώνονται δραματικά οι κινηματογραφικές αίθουσες της μιάς οθόνης κάτω από τη πίεση των MULTIPLEX CINEMAS, πολλοί Δήμοι και περιοχές της χώρας με πληθυσμό 50-60 χιλιάδες κατοίκων δεν διαθέτουν ούτε μια κινηματογραφική αίθουσα.

Παρατηρείται παντελής έλλειψη κινήτρων για νέους επιχειρηματίες προκειμένου να ενθαρρυνθούν και να επενδύσουν στη δημιουργία σύγχρονων μονών αιθουσών προβολής της ελληνικής και ευρωπαϊκής κινηματογραφικής τέχνης όπου αυτές δεν υπάρχουν.

Σημειώνεται η έλλειψη θεσμοθετημένων κινήτρων και κανόνων που θα βοηθούσε ώστε το Δίκτυο των, 90 και πλέον, Δημοτικών κινηματογράφων να αποτελέσει ένα εναλλακτικό δίκτυο διανομής ελληνικών και ευρωπαϊκών ταινιών. Η έλλειψη κινήτρων και κανόνων οδήγησαν τις Δημοτικές κινηματογραφικές αίθουσες στην ατονία και στον μαρασμό.

Είναι επίσης κοινή η διαπίστωση ότι η σημερινή στήριξη της προβολής, προώθησης και κυκλοφορίας των ελληνικών ταινιών στην ελληνική και διεθνή αγορά είναι ανεπαρκής. Θεωρείται αναγκαία η αναμόρφωση και ο εκσυγχρονισμός της Hellas Film και η συνεργασία της με τον Οργανισμό Προώθησης Εξαγωγών.

ΘΕΣΜΙΚΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ – ΒΕΛΤΙΩΣΕΙΣ ΥΦΙΣΤΑΜΕΝΩΝ ΟΡΓΑΝΩΝ

Θεωρείται αναγκαία η αναβάθμιση του ρόλου του Γνωμοδοτικού Συμβουλίου Κινηματογράφου του ΥΠ.ΠΟ. και η μετεξέλιξη σε ένα Εθνικό Συμβούλιο Κινηματογραφίας. Το Συμβούλιο αυτό θα βοηθήσει στην ανάπτυξη ενός παραγωγικού διαλόγου μέσα στη κινηματογραφική κοινότητα, θα εποπτεύει συστηματικά όλα τα θέματα που ανακύπτουν στην ελληνική κινηματογραφία και θα εισηγείται τη λήψη των αναγκαίων μέτρων και θα λύσει το πρόβλημα των συναρμοδιοτήτων πολλών υπουργείων και υπηρεσιών.

Ο Ελληνικός Κινηματογράφος δεν έχει γίνει συστατικό της πολιτιστικής κουλτούρας των ιθυνόντων της Δημόσιας Διοίκησης και δεν αποτελεί στοιχείο της πολιτικής φροντίδας και στόχευσης Υπουργείων, Δημοσίων Οργανισμών και φορέων της Τοπικής Αυτοδιοίκησης.

Θεωρείται αναγκαία η καλλιέργεια της βούλησης για συνεργασία όλων των δημοσίων υπηρεσιών προκειμένου να διευκολυνθεί μια νέα αναπτυξιακή πορεία του ελληνικού Κινηματογράφου.

ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΑ ΦΕΣΤΙΒΑΛ

Το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης που αναπτύχθηκε σε βάρος του Ελληνικού Φεστιβάλ Κινηματογράφου, το οποίο ουσιαστικά καταργήθηκε, παρά την επιτυχή πορεία του δεν ξεπέρασε τα προβλήματα ενός ανεξέλεγκτου γιγαντισμού.

Είναι επιτακτική η ανάγκη προβολής της ετήσιας ελληνικής κινηματογραφικής παραγωγής από ένα Ελληνικό Φεστιβάλ Κινηματογράφου.

Είναι επιτακτική η αναβάθμιση της συμμετοχής των ελληνικών ταινιών ντοκιμαντέρ στο ετήσιο Φεστιβάλ ταινιών Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης.

Είναι αναγκαία η άμεση κατάργηση της υποχρεωτικής προβολή μιάς ταινίας στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ ως αναγκαία προϋπόθεση συμμετοχής της στα Ετήσια Κινηματογραφικά Βραβεία Ποιότητας του ΥΠ.ΠΟ.

Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται μια έκρηξη του αριθμού των Κινηματογραφικών Φεστιβάλ στην Ευρώπη και στη χώρα μας. Τα Φεστιβάλ αυτά εκτός από πολιτιστικές κινηματογραφικές εκδηλώσεις της Περιφέρειας είναι και μια εναλλακτική δυνατότητα επικοινωνίας των κινηματογραφικών έργων και των δημιουργών τους με το κοινό. Για τους λόγους αυτούς η Πολιτεία με όρους και προϋποθέσεις οφείλει να στηρίξει την ανάπτυξη αυτού του θεσμού στην ελληνική Περιφέρεια.

Επισημαίνεται τέλος η ανάγκη αλλαγής του συστήματος και του τρόπου απονομής των Ετήσιων Κινηματογραφικών Βραβείων Ποιότητας του ΥΠ.ΠΟ. Ο θεσμός αυτός οφείλει να δέχεται κάθε ταινία στον υλικό φορέα που έχει γυριστεί.

ΠΑΙΔΕΙΑ – ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ – ΕΠΙΜΟΡΦΩΣΗ

Για πολλές δεκαετίες μένει απραγματοποίητο το όραμα της κινηματογραφικής κοινότητας για τη δημιουργία Ακαδημίας Κινηματογράφου για την υψηλού επιπέδου Παιδεία των κινηματογραφικών δημιουργών.

Παρατηρείται παντελής έλλειψη ενδιαφέροντος για μια συγκροτημένη Παιδεία που θα στοχεύει στην επιστημονική επαγγελματική κατάρτιση όλων των τεχνικών ειδικοτήτων που έχει ανάγκη όχι μόνο ο Ελληνικός Κινηματογράφος αλλά και η οπτικοακουστική βιομηχανία γενικότερα.

Η εποχή μας που κληρονόμησε από τον 20ο αιώνα μια νέα σύγχρονη, σύνθετη γλώσσα αυτήν της εικόνας και του ήχου υποχρεώνει ολοένα και περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες να εισάγουν την κινηματογραφική γλώσσα στην εκπαίδευση. Είναι ανάγκη η χώρα μας να συντονίσει τα εκπαιδευτικά βήματα της προς αυτήν την κατεύθυνση.

Μέρος της σύγχρονης εκπαιδευτικής διαδικασίας σήμερα θεωρείται η μουσειολογία και η επαφή των μαθητών με τα έργα Τέχνης. Για αυτό είναι αναγκαία η στήριξη της Ταινιοθήκης της Ελλάδας, του Μουσείου Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης, των Ψηφιακών Κινηματογραφικών Αρχείων, των Κινηματογραφικών Λεσχών και των Κινηματογραφικών Αιθουσών Τέχνης.

ΥΠΟΔΟΜΕΣ – ΚΙΝΗΤΡΑ

Ο αναπτυξιακός προσανατολισμός της ελληνικής Κινηματογραφίας προϋποθέτει στήριξη των επιχειρηματιών για την δημιουργία σύγχρονων διεθνώς ανταγωνιστικών κινηματογραφικών επιχειρήσεων.

Είναι αναγκαία η στήριξη του εκσυγχρονισμού όλων των κινηματογραφικών εργαστηρίων που απαιτούνται σε όλες τις φάσεις της κινηματογραφικής διαδικασίας.

Είναι αναγκαία η ενθάρρυνση νέων επιχειρηματιών με αναπτυξιακά μέτρα για να επενδύσουν σε υποδομές με σύγχρονες τεχνολογίες.

Η θεσμοθέτηση φορολογικών κινήτρων αποτελεί πλέον πρακτική έμμεσης χρηματοδότησης κινηματογραφικών ταινιών σε πάρα πολλές χώρες.

Έχει αποδειχθεί ότι η υιοθέτηση αναπτυξιακών και φορολογικών κινήτρων βελτιώνει τους δείκτες της οικονομίας και αυξάνει τα έσοδα του κράτους από την κινητοποίηση ιδιωτικών κεφαλαίων, αυξάνει την απασχόληση, βελτιώνει την ποιότητα παραγωγής, προσελκύει ξένα κεφάλαια και ενδυναμώνει την διεθνή παρουσία του ελληνικού κινηματογράφου.

H Διασωματειακή Επιτροπή κατέθεσε στον Υπουργό Πολιτισμού κ. Μιχάλη Λιάπη ολοκληρωμένη Πρόταση Νόμου Περί Κινηματογραφικής Πολιτικής, αποτελούμενη από 12 Κεφάλαια και 77 άρθρα, η οποία συνθέτει τις απόψεις των περισσοτέρων φορέων του χώρου, τις προτάσεις της Επιτροπής του ΥΠ.ΠΟ. και άλλων για τις ανάγκες του ελληνικού κινηματογράφου για ανάπτυξη, ανταγωνιστικότητα και απασχόληση. Όλα αυτά, μάλιστα, ακολουθούν ύστερα από ένα ιστορικό συνέδριο συλλογικότητας και έμπνευσης, το Μάιο του 2007.

Είναι η πρώτη φορά που δημιουργείται μια αναλυτική και εμπεριστατωμένη πρόταση από τον κινηματογραφικό χώρο, με την ευρύτερη δυνατή συναίνεση και σύνθεση απόψεων, ένα θεσμικό πλαίσιο πνοής και μεγάλης ανάσας με βαθειά γνώση όλων των τομέων της ελληνικής κινηματογραφίας και με μια οραματική φιλοσοφία.

Η Πρόταση Νόμου «Περί Κινηματογραφικής Πολιτικής» βρίσκεται ανηρτημένη στην ιστοσελίδα της Εταιρείας Ελλήνων Σκηνοθετών, στην ηλεκτρονική διεύθυνση:
http://www.greekdirectorsguild.gr/

Χάρης Παπαδόπουλος

Πρόεδρος της Εταιρείας Ελλήνων Σκηνοθετών

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.