Manderlay (2005) του Λαρς Φον Τρίερ. Movies & DVD, από τον Γιάννη Καραμπίτσο

δημοσιεύτηκε στο 16ο τεύχος του περιοδικού Camera Professional τον Μάιο του 2006

Manderlay (2005) του Λαρς Φον Τρίερ

Εταιρία Διανομής: AudioVisual


Αν αυτά που λέει στο Manderlay τα επιχειρούσε κάποιος άλλος όχι τόσο επιφανής σκηνοθέτης θα άκουγε τα εξ αμάξης και θα βαλλόταν από παντού, αλλά επειδή τα λέει ο κ. Τρίερ χαρακτηρίζονται αριστουργηματικά.


image

Με αφορμή την κυκλοφορία σε DVD της δεύτερης ταινίας της Τριλογίας του Λαρς Φον Τρίερ για την «Αμερική- Γη της Ελευθερίας» με τίτλο Manderlay, δράττομαι της ευκαιρίας να παρατηρήσω, ότι παρόλο που εξακολουθώ να θεωρώ τον Τρίερ έναν από τους καλύτερους σύγχρονους σκηνοθέτες ίσως και τον καλύτερο, αναγκάζομαι, μετά την προβολή αυτής της ταινίας, να προσεγγίσω αναδρομικά διαφορετικά και την ταινία Dogville, την οποία είχα χαρακτηρίσει ως καλύτερη ταινία της χρονιάς που προβλήθηκε.

Ο Τρίερ παρουσιάζει -έστω στα πλαίσια της αλληγορίας- την ιστορία της Γκρέις, σε μια φυτεία στην Αλαμπάμα, όπου προσπαθεί να ελευθερώσει τους μαύρους από την δουλεία, 70 χρόνια μετά την κατάργησή της και να τους επιβάλλει την δημοκρατία, σαν συνέχεια της ιστορίας στο Dogville που όπως θα θυμάστε τελείωσε με τη σφαγή όλων των κατοίκων, κάτι που στα μάτια μου, όπως  και η συνολική ιδεολογική  διαπραγμάτευση του θέματος, φαντάζουν αναληθοφανή, και αφελή, εκτός αν αυτή την αναληθοφάνεια τη θεωρεί βασικό συστατικό της δικής του αντίληψης και υλοποίησης της Μπρεχτικής Μεθόδου.

Η διαφήμιση επίσης του «Manderlay ως μιας διφορούμενης κωμωδίας ηθών» τίθεται από μένα όσον αφορά το διφορούμενο -που σίγουρα στο Dogville είναι πιο ευδιάκριτο- εν αμφιβόλω.

Δεν ξέρω αν θα στενοχωρήσω τους φίλους κριτικούς που σύσσωμοι έσπευσαν να γεμίσουν με αστεράκια και να χαρακτηρίσουν αριστούργημα την ταινία του Τρίερ, λέγοντας ότι στο Manderlay -παρόλη την προσπάθειά που έκανα, λόγω και της συμπάθειας που τρέφω στον σκηνοθέτη- δεν βρήκα ούτε διφορούμενο, ούτε αντιαμερικανισμό, ούτε αντιρατσισμό, ούτε και αλληγορία αν και αυτό ξέρω ότι θα ακουστεί βαρύ.

Το μόνο που βρήκα είναι η ίδια παλιά, αφελής ή μήπως όχι τόσο, κυνική άποψη του Τρίερ για την βλακεία, την ηλιθιότητα και δεν ξέρω τι άλλο των ανθρώπων που φτάνει μέχρι το σημείο της εθελοδουλίας, ένα στόρι που ατυχέστατα βασίζει στον πρόλογο κάποιου για το βιβλίο «Η Ιστορία της Ο», που αναφέρει ένα αληθινό περιστατικό όπου οι μαύροι μιας κοινότητας τον 19ο αιώνα κατακρεούργησαν τα πρώην αφεντικά τους όταν αρνήθηκαν να τους πάρουν πάλι δούλους.

Αν αυτά που λέει στο Μanderlay τα επιχειρούσε κάποιος άλλος όχι τόσο επιφανής σκηνοθέτης θα άκουγε τα εξ αμάξης και θα βαλλόταν από παντού, αλλά επειδή τα λέει ο κ. Τρίερ χαρακτηρίζονται αριστουργηματικά.

Με όλα αυτά δεν θέλω να πω ότι δεν αξίζει να δείτε την συγκεκριμένη ταινία, κάθε άλλο μάλιστα, και ούτε ισχυρίζομαι ότι οι παραπάνω κάπως “αιρετικές” απόψεις περνιόνται για αλάνθαστες και κλείνουν το θέμα, θέλω απλά να προκαλέσω λίγο και να επαναφέρω στο προσκήνιο την παλιά εκείνη υπόθεση της κριτικής προσέγγισης των ταινιών που ο ξεπεσμός της μαρξιστικής κοσμοθεωρίας συμπαρέσυρε και αυτή στον ξεπεσμό.

Extra : Τρέιλερ, βιογραφικά συντελεστών, παρασκήνιο, μίνι συνεντεύξεις

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s