Συνέντευξη του Γιώργου Λάνθιμου στον Αλέξανδρο Βούλγαρη για τον “Κυνόδοντα” (2009) που προβάλλεται από τις 22 Οκτωβρίου στις αίθουσες

μια λέξη μόνο: κυνόδοντας

 

image

Στο 62ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών, τον περασμένο Μάιο, η ταινία του Γιώργου Λάνθιμου Κυνόδοντας απέσπασε το Α’ βραβείο και το βραβείο Νεότητας, στο τμήμα «Ένα Κάποιο Βλέμμα». Έτσι απλά, χωρίς υπερθετικούς βαθμούς και βαρύγδουπους χαρακτηρισμούς, θα ήθελε ο ίδιος να περάσει στο λεξικό του ελληνικού κινηματογράφου αυτή η διάκριση. Άλλωστε η ταινία έχει μπροστά της μια ακόμη πρόκληση: την αναμέτρηση με το κοινό, τόσο στη χώρα μας όσο και στη Γαλλία. Ο Γιώργος Λάνθιμος απαντά στις ερωτήσεις του Αλέξανδρου Βούλγαρη.

image

Ο πατέρας, η μητέρα και τα τρία τους παιδιά ζουν σε μια μονοκατοικία έξω από την πόλη. Γύρω από το σπίτι υπάρχει ένας ψηλός φράχτης. Τα παιδιά δεν έχουν φύγει ποτέ από το σπίτι. Διαπαιδαγωγούνται, ψυχαγωγούνται, βαριούνται και αθλούνται έτσι όπως οι γονείς τους πιστεύουν ότι θα έπρεπε, χωρίς κανένα εξωτερικό ερέθισμα. Τα παιδιά επίσης πιστεύουν ότι τα αεροπλάνα που πετάνε πάνω από το σπίτι είναι παιχνίδια και ότι τα ζόμπι είναι μικρά κίτρινα λουλούδια. Ο μόνος άνθρωπος που μπαίνει μέσα στο σπίτι είναι η Χριστίνα, η οποία δουλεύει σαν φρουρός security στο εργοστάσιο του πατέρα. Ο πατέρας κανονίζει τις επισκέψεις της στο σπίτι με σκοπό να κατευνάζει τις σεξουαλικές ορμές του γιού. Όλη η οικογένεια, και ιδιαίτερα η μεγάλη κόρη, λατρεύει την Χριστίνα. Μια μέρα η Χριστίνα κάνει δώρο στην μεγάλη κόρη μια στέκα για τα μαλλιά ζητώντας της κάτι άλλο σε αντάλλαγμα.

 

image

 

Σκηνοθεσία: Γιώργος Λάνθιμος Σενάριο: Γιώργος Λάνθιμος, Ευθύμης Φιλίππου Δ/νση Φωτογραφίας: Θύμιος Μπακατάκης Μοντάζ: Γιώργος Μαυροψαρίδης Ήχος: Λέανδρος Ντούνης Σκηνικά-κοστούμια: Έλλη Παπαγεωργακοπούλου

Παίζουν: Χρήστος Στέργιογλου, Μισέλ Βάλλεϊ, Αγγελική Παπούλια, Χρήστος Πασσαλής, Μαίρη Τσώνη, Άννα Καλαϊτζίδου Παραγωγός: Γιώργος Τσούργιαννης Παραγωγή: BOO PRODUCTIONS Συμπαραγωγοί: ΕΚΚ, Γιώργος Λάνθιμος, Horsefly Productions

Στις αίθουσες: 22 Οκτωβρίου από την Feel Good Entertainment

image

Αλέξανδρος Βούλγαρης: Φέτος είχαμε την ταινία σου που βραβεύτηκε στις Κάννες και την ταινία του Ντένη Ηλιάδη που γυρίστηκε στην Αμερική, κάτι που δεν το έχουμε συνηθίσει στον ελληνικό κινηματογράφο. Και οι δύο δουλεύετε αρκετά χρόνια στο χώρο της διαφήμισης. Σκεφτόμουν, λοιπόν, ότι εσείς έχετε αναπτύξει πιο πολύ τη σχέση σας με το μέσο, απ’ ότι κάποιος άλλος σκηνοθέτης, ο οποίος πιάνει κάμερα κάθε τρία -τέσσερα χρόνια που κάνει ταινία.

Γιώργος Λάνθιμος: Προσωπικά, μόνο, μπορώ να μιλήσω. Δουλεύω στη διαφήμιση 13 χρόνια και αυτό που μπορώ να πω με βεβαιότητα είναι ότι με έχει βοηθήσει στο τεχνικό κομμάτι. Έτσι, στο γύρισμα δεν με απασχολούν τα τεχνικά ή κάποια δευτερεύοντα θέματα και έχω την ελευθερία να επικεντρωθώ σε άλλα πράγματα της ταινίας. Από την άλλη, η ταινία του Ντένη και η δική μου είναι δύο πάρα πολύ διαφορετικές ταινίες. Οπότε, μόνο σε ένα πολύ βασικό κομμάτι μπορείς να το γενικεύσεις: κάνοντας διαφήμιση σαφώς εξασκείσαι πάνω στο αντικείμενο σχεδόν καθημερινά, αλλά αυτό δεν μπορεί να επηρεάσει την ουσία μιας ταινίας. Εξαρτάται από τον άνθρωπο πώς θα εξελίξει αυτή την εμπειρία.

image

Βούλγαρης: Και στην Κινέττα και στον Κυνόδοντα τα αντικείμενα, οι μουσικές, οι αναφορές σε ταινίες, τα ρούχα και τα χτενίσματα, παραπέμπουν στην αισθητική προς τα τέλη της δεκαετίας του ΄70 αρχές ΄80. Γιατί χρησιμοποιείς αυτού του τύπου την αισθητική, αφού δεν στο υπαγορεύει απαραίτητα η ιστορία;

Λάνθιμος: Δεν νομίζω ότι το κάνω καθολικά και αποκλειστικά. Χρησιμοποιώ ένα μείγμα πραγμάτων, καινούριων και παλιών, που παρατηρώ ότι υπάρχει στην καθημερινότητά μας τόσο στην Αθήνα όσο και σε άλλες πόλεις.Μ’ αρέσει στις ταινίες μου να χρησιμοποιώ αυτή την αντίστιξη: τη διαφορά του τότε με το σήμερα, τη μείξη των στοιχείων αυτών και την οπτική σύγκρουση που μπορούν να προσφέρουν. Εκτός από αυτό όμως, νομίζω ότι η αισθητική αυτή έχει άμεση σχέση με την ιστορία που διηγούμαι κάθε φορά. Αν θεωρήσουμε ότι ο Κυνόδοντας συμβαίνει στο σήμερα, αναγκαστικά αυτοί οι άνθρωποι, με το μένουν κλεισμένοι σε ένα σπίτι και να μην αφήνουν να εισβάλλουν καινούρια πράγματα στη ζωή τους, έχουν μείνει μια 20ετία πίσω.

image

Βούλγαρης: Το κάνεις και για λόγους ασφάλειας; Πολλές φορές νιώθουμε πιο άνετα με το παρελθόν…

Λάνθιμος: …γιατί δεν μας προκαλεί τα ερωτηματικά του μέλλοντος…

Βούλγαρης: Πολλοί πιστεύουν ότι η σχέση των ανθρώπων με το ρετρό έχει να κάνει με το ότι φοβούνται να αποκοπούν από το παρελθόν. Εσύ νιώθεις άνετα με αυτού του είδους την αισθητική, επειδή έχεις μεγαλώσει μ΄ αυτήν;

Λάνθιμος: Σαφέστατα, έχει να κάνει και με αυτό, αλλά δεν νομίζω ότι είναι τόσο σημαντικός αυτός ο ψυχολογικός λόγος, όσο οι πρακτικοί λόγοι που ανέφερα, και η ανάγκη παρατήρησης κάποιων πραγμάτων. Δηλαδή, και οι δυο ταινίες δεν είχαν την ανάγκη να παρατηρήσουν την κοινωνία στο μέλλον, όσο στο παρόν, το οποίο σχετίζεται άμεσα με το παρελθόν. Είναι ένας συνδυασμός πραγμάτων: το γούστο σου, το παρελθόν σου, οι εικόνες που έχεις, η πραγματικότητα που παρατηρείς. Ποτέ τα πράγματα γύρω σου δεν είναι όλα στο σήμερα, ένα μεγάλο μέρος της ζωής σου παραμένει στο παρελθόν και είναι σημαντικό.

image

Βούλγαρης: Στον Κυνόδοντα δείχνεις μια πατριαρχική οικογένεια: ο πατέρας, ο οποίος αποφασίζει για τα πάντα και ο γιος, ο οποίος έχει ξεχωριστή θέση απ’ ότι τα δύο κορίτσια. Παρ΄ όλα αυτά, στο τέλος της ταινίας η κόρη είναι αυτή που ξεφεύγει, που αποφασίζει να απογαλακτιστεί σπάζοντας τον κυνόδοντα.

Λάνθιμος: Το στήσιμο της οικογένειας έγινε κάπως υποσυνείδητα. Υπάρχει κάτι στο πίσω μέρος του μυαλού σου, το οποίο σου φαίνεται ενδιαφέρον και το δοκιμάζεις, βλέπεις αν λειτουργεί ή όχι. Από την αρχή είχα στο μυαλό μου ότι το κορίτσι θα είναι αυτό που θα προσπαθήσει να ξεφύγει. Βέβαια, υπάρχει και η ιστορία με τον μεγάλο αδελφό, ο οποίος έχει ήδη φύγει, αλλά δεν ξέρουμε αν είναι αληθινή ή όχι. Μ’ άρεσε η ηρωίδα της ταινίας να είναι ένα κορίτσι που προσπαθεί να φύγει από μια πατριαρχική οικογένεια, η οποία δίνει περισσότερη σημασία στο αγόρι και σέβεται τις ανάγκες του, ενώ αντίθετα το κορίτσι το θεωρεί πιο δεδομένο. Νομίζω ότι αυτή είναι η κλασική νοοτροπία που συναντάς σε μια ελληνική οικογένεια.

image

Βούλγαρης: Ακούγοντας αρχικά το θέμα της ταινίας, η αίσθηση που είχα με πήγαινε κοντά στις ταινίες του Χάνεκε ή του Παζολίνι. Βλέποντάς την όμως, αυτό που δημιουργεί τη διαφορά είναι το χιούμορ. Για ποιο λόγο αποφάσισες να το προσεγγίσεις έτσι;

Λάνθιμος: Νομίζω ότι αυτό έχει να κάνει με την τάση του καθενός και το πώς προσεγγίζει τα πράγματα. Μου φαίνεται ότι κανένα θέμα δεν θα προσέγγιζα χωρίς χιούμορ. Το ίδιο και ο Ευθύμης Φιλίππου με τον οποίο γράψαμε μαζί το σενάριο. Πρόθεσή μας ήταν να αντιμετωπιστεί αυτή η ταινία με χιούμορ για να αναδειχθεί η γελοιότητα της κατάστασης, γιατί δεν μπορεί να μην είναι γελοίο αυτό που κάνουν οι γονείς. Θα μπορούσε η ταινία, λόγω θέματος, να είναι πολύ σκοτεινή, αλλά το βρίσκω πιο ενδιαφέρον να μην προκαταλάβεις το θεατή με την ατμόσφαιρα· να τον αφήσεις ελεύθερο και ανοιχτό στα ερεθίσματα της ταινίας. Ειδικά αυτή η ταινία που ισορροπεί πάνω σε μια λεπτή γραμμή μεταξύ χιούμορ και βίας. Και αυτή ήταν η αγωνία μου μεταφράζοντας τους διάλογους: κατά πόσο αυτό το λεπτό χιούμορ μπορεί να περάσει πραγματικά στον κόσμο, και σε μια άλλη γλώσσα. Από τις προβολές που κάναμε στο εξωτερικό, είδα ότι οι αντιδράσεις του κοινού είναι πολύ διαφορετικές μεταξύ τους. Στις Κάννες γελούσαν στο μεγαλύτερο μέρος της ταινίας, ακόμα και στις σκηνές οι οποίες δεν είναι στη βάση τους αστείες. Προφανώς γελούσαν από αμηχανία λόγω της εναλλαγής μεταξύ χιούμορ και βίας. Ενώ στη Γερμανία το κοινό ήταν πιο σοβαρό, δεν έπιανε άμεσα το χιούμορ. Πιστεύω ότι η αίσθηση μιας ταινίας αλλάζει τρομακτικά, ανάλογα με τις συνθήκες που προβάλλεται. Δηλαδή, έχουν επίδραση και ο χώρος της προβολής και οι θεατές ο ένας πάνω στον άλλον, και η διάθεση που επικρατεί τη συγκεκριμένη στιγμή. Μ’ αυτή την έννοια ο κινηματογράφος είναι πολύ κοντά στο θέατρο. Εγώ ο ίδιος που έχω δει την ταινία άπειρες φορές, τώρα, στα διάφορα φεστιβάλ που τη βλέπω μαζί με το κοινό, τη βλέπω με διαφορετικό τρόπο. Άλλα πράγματα μου αρέσουν περισσότερο, άλλα λιγότερο, άλλες φορές μου φαίνεται μεγάλη, άλλες μικρή, κάποιες πολύ αστεία, κάποιες όχι τόσο.

Βούλγαρης: Και στις δύο ταινίες σου έχεις δουλέψει με ερασιτέχνες ηθοποιούς. Πιστεύεις ότι η υποκριτική σε σχέση με τον κινηματογράφο έχει μείνει πίσω και δεν έχει εξελιχθεί; Σου είναι πιο εύκολο να χρησιμοποιείς ερασιτέχνες;

Λάνθιμος: Δεν ξέρω αν η υποκριτική είναι πίσω, σίγουρα όμως είναι αλλού σε σχέση με τον κινηματογράφο. Η τεχνική ενός έμπειρου θεατρικά ηθοποιού, απέχει πολύ από αυτό που απαιτεί ο κινηματογράφος. Θεωρώ ότι η φυσική τάση του κινηματογράφου είναι να χρησιμοποιείς μη επαγγελματίες ηθοποιούς για να είναι αθώοι ως προς το μέσο. Για το είδος του κινηματογράφου που ενδιαφέρει εμένα, το ιδανικό θα ήταν μία μείξη ηθοποιών και ερασιτεχνών. Από την άλλη έχει κι αυτό τρομακτική δυσκολία, γιατί με το που θα ζητήσεις από κάποιον να κάτσει μπροστά στην κάμερα και να κάνει κάτι, αμέσως μπαίνει σε μια διαδικασία υποκριτικής και αναπαράγει, είτε συνειδητά είτε υποσυνείδητα, αυτό που έχει δει στην τηλεόραση ή στο θέατρο.

Βούλγαρης: Και οι απλοί άνθρωποι έχουν γίνει ηθοποιοί…

Λάνθιμος: …και μάλιστα κακοί ηθοποιοί. Βούλγαρης: Είσαι από τις ελάχιστες περιπτώσεις σκηνοθετών που γράφουν το σενάριο μαζί με σεναριογράφο.

Λάνθιμος: Σαφώς βοηθά από το να είσαι μόνος σου. Βλέπεις περισσότερα πράγματα, έχεις περισσότερες ιδέες, αλλά ο βασικός λόγος που δεν γράφω μόνος μου είναι ότι δεν θεωρώ ότι μπορώ να το κάνω καλά. Ενώ εσύ αντιθέτως θεωρείς ότι μπορείς, και το κάνεις.

Βούλγαρης: Εσύ δηλαδή πώς δουλεύεις;

Λάνθιμος: Όπως είπα και πριν δεν θεωρώ ότι μπορώ να γράψω μόνος μου, οπότε χρειάζομαι απαραίτητα κάποιον. Στον Ευθύμη είπα την αρχική ιδέα και άρχισε να γράφει κάποιες σκηνές πάνω στις οποίες σκεφτήκαμε διάφορα, κάναμε παρατηρήσεις, τι λειτουργεί και τι όχι. Αυτή τη διαδικασία ακολουθήσαμε μέχρι το τέλος, ακόμα και στο γύρισμα. Παρόμοιος ήταν ο τρόπος και στην Κινέττα.

Βούλγαρης: Το ότι για τον θεατή είναι πιο εύκολο να παρακολουθήσει τον Κυνόδοντα από ό,τι την Κινέττα, είναι κάτι που το έκανες συνειδητά;

Λάνθιμος: Δεν το σκέφτηκα καθόλου έτσι. Έχει να κάνει με το θέμα, το οποίο είναι πιο συγκεκριμένο και απαιτεί μεγαλύτερη οργάνωση και επεξήγηση για αυτά που συμβαίνουν. H δομή έπρεπε να είναι πιο συγκεκριμένη. Στην επόμενη δεν ξέρω τι θα κάνω, δεν βάζω ποτέ στόχο. Άλλωστε μου αρέσει αυτό το ψάξιμο στη διαδικασία μιας ταινίας. Και παρόλο που θέλω, για πρακτικούς λόγους, να είμαι προετοιμασμένος, το βρίσκω ενδιαφέρον να ανακαλύπτω συνεχώς νέα πράγματα, και ακόμα και στο γύρισμα να κάνω αυτό που προκύπτει από τη δεδομένη στιγμή και κατάσταση. Εσύ πώς δουλεύεις;

Βούλγαρης: Νομίζω ότι είναι κακή φάση η αυστηρότητα. Αυτό που ετοιμάζω τώρα την απαιτεί, αλλά ταυτόχρονα με προβληματίζει το ότι δεν θα με αφήσει να το χαρώ.

Λάνθιμος: Και το να μην είσαι αυστηρός, είναι τρομακτικό επίσης.

Βούλγαρης: Και οι δυο ταινίες σου δεν έχουν καθόλου μουσική γραμμένη πάνω σ΄ αυτές. Θεωρητικά, θα ‘λεγα ότι ενώ δεν χρησιμοποιείς μουσική, τελικά, χαρακτηρίζονται από αυτή. Όταν φέρνω την Κινέττα στο μυαλό μου, η εικόνα και τα τραγούδια είναι ένα.

Λάνθιμος: Όποτε έχω προσπαθήσει να βάλω μουσική, στο τέλος, καταλήγω να μην τη χρησιμοποιώ. Μου φαίνεται ότι αλλοιώνει τις σκηνές, οι οποίες είναι από μόνες τους κάτι πολύ συγκεκριμένο και με συγκεκριμένη αίσθηση. Χωρίς μουσική, είναι ανοιχτές στον κόσμο που τις βλέπει, να τις ερμηνεύσει και να τις βιώσει όπως θέλει. Βάζοντας ένα τραγούδι ή μουσική, η εμβέλεια της σκηνής περιορίζεται και το συναίσθημα γίνεται κατευθυνόμενο.

Βούλγαρης: Δεν σου αρέσει και στις ταινίες που βλέπεις;

Λάνθιμος:Τις περισσότερες φορές με ενοχλεί, ειδικά όταν είναι συναισθηματική προς κάποια κατεύθυνση. Είναι ελάχιστες οι ταινίες που, πραγματικά, έχω ζηλέψει τον τρόπο με τον οποίο καταφέρνουν και χρησιμοποιούν τη μουσική δίχως να σου προξενούν αυτό το συναίσθημα. Σίγουρα το κάνει καλά ο Γκοντάρ, και ο Γκας βαν Σαντ στις τελευταίες του ταινίες. Στo Brown Bunny, επίσης, η μουσική είχε χώρο να ανθίσει πάνω στην ταινία. Εσύ που είσαι μουσικός πώς το αντιμετωπίζεις;

Βούλγαρης: Για μένα η εικόνα και η μουσική είναι ένα, δεν μπορώ να τα σκεφτώ χωριστά. Λειτουργεί κάπως παράλληλα. Τώρα ακούω διάφορες μουσικές και πάνω σ’ αυτές γράφω τις σκηνές.

Λάνθιμος: Έχει ενδιαφέρον να αφαιρέσεις τη μουσική μετά. Αυτό το κάνω και εγώ. Πολλές φορές μ’ έχει επηρεάσει μια μουσική και γράφω κάτι, το οποίο μετά το απογυμνώνω για να δω τι απομένει.

Βούλγαρης: Ελληνικός κινηματογράφος. Αυτή τη στιγμή είμαστε μπροστά σε μια νέα γενιά σκηνοθετών που προσπαθεί να φέρει κάτι καινούριο και -όπως αποδεικνύεται- το πετυχαίνει. Σαν όρος, ο ελληνικός κινηματογράφος σε ενδιαφέρει; Πιστεύεις ότι υπάρχει κάτι πίσω από αυτό;

Λάνθιμος: Σαφώς αισθάνεσαι περήφανος όταν διαβάζεις ότι υπάρχει μια γενιά που κάνει ταινίες, οι οποίες, παρόλο που είναι πιο προσωπικές, αφορούν περισσότερο κόσμο και έχουν μια καλή πορεία στο εξωτερικό. Απλά, η έννοια ελληνικός κινηματογράφος δεν σημαίνει τίποτα και δεν ξέρω γιατί είναι προσόν να έχει εθνικό χαρακτήρα μια ταινία. Απλά ισχύει το ότι εδώ έχω γεννηθεί, εδώ έχω μεγαλώσει και εδώ κάνω ταινίες. Το σημαντικό είναι να καταφέρεις μέσα από κάτι δικό σου, να απλωθείς και να έρθεις σε επαφή με διαφορετικούς ανθρώπους και πολιτισμούς.

Βούλγαρης: Σε ενδιαφέρει να βλέπουν τις ταινίες σου; Το λέω αυτό, γιατί η Κινέττα πήγε σε διάφορα φεστιβάλ, και ενώ έχουν περάσει κάποια χρόνια, δεν έχει κυκλοφορήσει ακόμα σε DVD.

Λάνθιμος: Εννοείται ότι με ενδιαφέρει, όχι όμως με την ποσοτική έννοια. Τις ταινίες τις κάνω για μένα, δηλαδή με τον τρόπο με τον οποίο θα ήθελα εγώ να δω μια ταινία, δεν σκέφτομαι τους άλλους. Βέβαια, όταν τελειώνεις μια ταινία νιώθεις την ανάγκη να τη μοιραστείς με όποιους μπορούν να την εκτιμήσουν, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, να τη δουν και να τη βιώσουν με τη δική τους εμπειρία, ιδιοσυγκρασία και προσωπικότητα. Δεν με ενδιαφέρει αν θα καταλάβουν την ταινία ακριβώς με το δικό μου τρόπο, αλλά να βρει ο καθένας ό,τι προσωπικό έχει και να έρθει σε επαφή με ό,τι θέλει. Δεν θέλω να κάνω μια ταινία που θα αγγίξει όλο τον κόσμο· αυτό είναι σχεδόν αδύνατο και μάλλον αποτυχημένο. Υποθετικά, θα μπορούσα να πάω να κάνω μια ταινία στη Γαλλία, όμως μου φαίνεται λιγότερο ενδιαφέρον να κάνω και εγώ άλλη μια γαλλική ταινία. Θα ήθελα με κάποιον τρόπο να κουβαλά αυτό που είμαι, αυτά που θέλω. Είναι τρομερή μάχη και μεγάλος αγώνας να κάνεις ταινίες στην Ελλάδα, οπότε αναγκαστικά σκέφτεσαι: γιατί να μην πάω κάπου αλλού που θα με σέβονται περισσότερο, που υπάρχουν άνθρωποι που η βοήθειά τους είναι ουσιαστική, και όλα αυτά. Πίσω όμως από αυτή τη σκέψη υπάρχει ο φόβος ότι κάνοντας μια ταινία στη Γαλλία ή στην Αγγλία, θα είναι μία ακόμα γαλλική ή αγγλική ταινία.

Βούλγαρης: Νομίζω ότι αυτό το νιώθουν αρκετοί από εμάς, γιατί δυστυχώς έτσι λειτουργούν τα πράγματα. Θα αναφέρω εδώ έναν από τους αγαπημένους μου, τον Χέρτσογκ, ο οποίος θεωρώ ότι είναι από τις λίγες περιπτώσεις που έχει κρατήσει την ιδιαιτερότητά του σε όλες τις ταινίες που έχει κάνει, ακόμα και το Aguirre, the Wrath of God που είναι γυρισμένο στα αγγλικά, στον Αμαζόνιο, με Γερμανούς που κάνουν τους Ισπανούς.

Λάνθιμος: Κανονικά δεν θα έπρεπε να υπάρχει γεωγραφικό όριο στον κινηματογράφο και επί της ουσίας δεν υπάρχει. Είναι ο φόβος για το πώς θα καταλήξει αυτό που έχεις στο μυαλό σου, όταν το κάνεις κάπου αλλού και με άλλους ανθρώπους. Για να κάνεις μια ταινία εκτός συνόρων, πρέπει να έχεις τη συνείδηση της ταυτότητάς σου, και τη σιγουριά ότι μπορείς να την σκηνοθετήσεις παντού στον κόσμο, χωρίς να φοβάσαι ότι θα σε καταπιεί οποιοσδήποτε χώρος ή τόπος.

δημοσιεύτηκε στο 17ο τεύχος του ΜΟΤΕΡ 

ΜΙΚΡΟΚΟΣΜΟΣ Filmcenter

Λ. Συγγρού 106, Νέος Κόσμος
ΠεΤε: 17.00, 18.45, 20.45, 22.45, 00.30

ΑΣΤΥ
Κοραή 4
ΠεΤε: 18.00, 20.15, 22.30

2 σκέψεις σχετικά με το “Συνέντευξη του Γιώργου Λάνθιμου στον Αλέξανδρο Βούλγαρη για τον “Κυνόδοντα” (2009) που προβάλλεται από τις 22 Οκτωβρίου στις αίθουσες

Add yours

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: