Η «Στρέλλα» του Πάνου Χ. Κούτρα, από τις καλύτερες ελληνικές ταινίες όλων των εποχών, από 17 Δεκεμβρίου 2009 στις κινηματογραφικές αίθουσες

image

Στρέλλα

του Πάνου Χ. Κούτρα

Επίσημη Συμμετοχή 59ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου – Panorama

Ημερομηνία  εξόδου στις ελληνικές  αίθουσες:

17 Δεκεμβρίου 2009

Σας παρακαλούμε, όταν δείτε την ταινία, μην αποκαλύψετε το μυστικό της σε άλλους.

Γενικά

«Με λένε Στέλλα. Οι φίλοι  με φωνάζουν Στρέλλα, γιατί λένε ότι  είμαι λίγο τρελλή.»

Η Στρέλλα του Πάνου Κούτρα είναι μία από τις καλύτερες ταινίες των τελευταίων χρόνων αλλά και όλων των εποχών του ελληνικού κινηματογράφου. Πειστική όσον αφορά το θέμα της, δημιουργεί δυνατά συναισθήματα, συναρπάζει. Ασχολείται με ένα από τα πιο επίμαχα σύγχρονα θέματα και το κάνει με τέτοιο τρόπο που το εντάσσει φυσιολογικότατα στην ελληνική κοινωνία, σαν να ήταν πάντα εκεί τοποθετημένο όπως του αρμόζει. Ο Πάνος Κούτρας εισάγει με τολμηρό και ριζοσπαστικό τρόπο την νέα εποχή στον κινηματογράφο αλλά και στην ίδια την κοινωνία. Η κατάσταση των πραγμάτων θα αλλάξει ριζικά τα επόμενα χρόνια, θα αφήσει τόσο πίσω τον κινηματογράφο που είχαμε μάθει να βλέπουμε που μόνο καλλιτεχνικά έργα σαν του Κούτρα θα έχουν την δυνατότητα να μας κρατήσουν συνδεδεμένους με την σύγχρονη εποχή και νοοτροπία. Η ειλικρίνεια, η ευαισθησία και η αμεσότητα με τα οποία προσεγγίζει το θέμα του αποτελούν μια πρόταση για το πως  και που οφείλει να κινηθεί ο ελληνικός κινηματογράφος στο άμεσο μέλλον.

Γιάννης Καραμπίτσος

image

Επιβίωσε  από την «Επίθεση του Γιγαντιαίου  Μουσακά», αντιστάθηκε στην «Αληθινή Ζωή» και δεκατρία χρόνια μετά την  εγκατάστασή του στην Ελλάδα, ο  Πάνος Χ. Κούτρας μοιάζει επιτέλους να… στρελλάθηκε! Με συνεργάτη τη γαλλική Films Distribution και, στην πορεία, το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου, ολοκλήρωσε την τρίτη του ταινία μεγάλου μήκους «Στρέλλα»: μια ερωτική ιστορία ανάμεσα σε μια τρανσέξουαλ πόρνη κι έναν άντρα που, βγαίνοντας από τη φυλακή, προσπαθεί να προσδιορίσει την ταυτότητά του. Μια ταινία βαθιά ρομαντική, κοινωνικά προκλητική, αισθητικά μαγευτική – γυρισμένη σε φιλμ Super 16mm – που αποδεικνύει τον καθοριστικό ρόλο του Πάνου Χ. Κούτρα στα κινηματογραφικά πράγματα. Μια ταινία πολύπλοκη και απλή, σαν το καλοφυλαγμένο μυστικό στην εξέλιξη της πλοκής της, ή σαν τη δυσκολότερη αλήθεια που δέχεσαι με ευκολία όταν αγαπάς.

image

Η ταινία προβλήθηκε για πρώτη φορά στο επίσημο πρόγραμμα του Φεστιβάλ Βερολίνου 2009, στο τμήμα Πανόραμα. Από τότε, με το θάρρος της αγάπης του κοινού και των επιδοκιμαστικών κριτικών, η Στρέλλα ταξίδεψε και βραβεύτηκε σε πολλά Φεστιβάλ σε όλον τον κόσμο (βλ. ειδική ενότητα παρακάτω). Επιπλέον, η Στρέλλα, μαζί με τον Κυνόδοντα του Γιώργου Λάνθιμου, βρίσκεται ανάμεσα στις 48 ταινίες που είναι υποψήφιες για τα φετινά Βραβεία Ευρωπαΐκού Κινηματογράφου.

Η Στρέλλα  βγήκε στις κινηματογραφικές αίθουσες της Γαλλίας στις 18 Νοεμβρίου, από την εταιρεία διανομής Memento Films και στην Ελλάδα στις 17 Δεκεμβρίου, σε συνεργασία με το Filmcenter του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου.

image

Σύνοψη

O Γιώργος  αποφυλακίζεται μετά από 15 χρόνια  εγκλεισμού για ένα φόνο που  ομολόγησε ότι διέπραξε στο  χωριό όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε. Είναι 48 ετών και αποφασισμένος  να κάνει μία καινούρια αρχή στην Αθήνα, μία πόλη άγνωστη γι’ αυτόν. Οι άμεσοι στόχοι του: να πουλήσει το πατρικό του σπίτι και να βρει το γιο του, Λεωνίδα, του οποίου τα ίχνη έχει χάσει από τη μέρα της καταδίκης του.

Το βράδυ  της αποφυλάκισής του διανυκτερεύει  σ’ ένα φτηνό ξενοδοχείο στην Ομόνοια. Εκεί γνωρίζει τη Στρέλλα, μία όμορφη νεαρή πόρνη τρανσέξουαλ. Στη νέα του ζωή όλα επιτρέπονται κι έτσι αποφασίζει να περάσει το βράδυ μαζί της. Η ιδιόμορφη ομορφιά της, η λαχτάρα της για ζωή και το κυνικό της χιούμορ τον γοητεύουν. Λίγες μέρες μετά θα την ξανασυναντήσει και δε θα αργήσουν να μείνουν μαζί.

Ωστόσο οι λογαριασμοί του Γιώργου με το παρελθόν είναι ακόμα ανοιχτοί.

Μία άλλη «φυλακή» τον  περιμένει. Μαζί με τη Στρέλλα θα πρέπει να βρουν το δρόμο προς την έξοδο.

image

Σημείωμα  σκηνοθέτη

Η ιστορία  της «Στρέλλας» είναι από αυτές  που θα μπορούσαμε να ακούσουμε σε μία παρέα με την κοινότυπη  εισαγωγή: «θα σας διηγηθώ μία  απίθανη ιστορία που άκουσα». Όπως συνήθως η δυναμική αυτών  των ανεκδοτικών ιστοριών πηγάζει  από κάτι αρχετυπικό, κάτι με το οποίο μπορεί ο καθένας να ταυτιστεί. Παίρνοντας σαν αφετηρία λοιπόν αυτό το αρχετυπικό σχήμα και τοποθετώντας το σε μία εποχή, τη σημερινή, και μία κοινωνία, την ελληνική, όπου η αναζήτηση μίας νέας ταυτότητας μέσα σε ένα επίσης νέο σύστημα αξιών έχει γίνει πιο επιτακτική από ποτέ, θελήσαμε να αφηγηθούμε μία ιστορία η οποία δοκιμάζει τη φαντασία μας, τα συναισθήματά μας και τις κεκτημένες αξίες μας. Μία ιστορία που έχει ως στόχο να μιλήσει για τη σημασία της αποδοχής του διαφορετικού, την ανάγκη για συμφιλίωση, τον αλληλοσεβασμό. Τέλος, για την αγάπη πέρα και πάνω από κάθε σύμβαση.

Η Στρέλλα  αλλάζει το φύλο της, την ταυτότητά  της. Με την ορμή και την αυθάδεια της νεότητας, αλλά και με την  ανάγκη για επαναπροσδιορισμό και  συμφιλίωση με το παρελθόν, ξεκινάει μία παράτολμη πορεία. Στο δρόμο της θα κινδυνεύσει η ίδια και θα θέσει σε κίνδυνο και ό,τι αγαπά. Στη σκοτεινή γωνιά του υπνοδωματίου η τρέλλα την αφουγκράζεται, καθώς σε αυτή την ισορροπία αντίπαλός της είναι η ύβρις αλλά σύμμαχός της η επιθυμία για συμφιλίωση και αγάπη.

Ο Γιώργος  αποφυλακίζεται μετά από δεκαπέντε  χρόνια εγκλεισμού. Τα πρώτα του  βήματα στην ελεύθερη ζωή αποδεικνύονται αβέβαια και μοιραία. Στη μέση της ζωής του συνειδητοποιεί ότι  αυτά που είχε αφήσει έξω περιμένουν υπομονετικά να τον συναντήσουν, ζητώντας του εξηγήσεις και βάζοντάς τον στην πιο οδυνηρή θέση που έχει βρεθεί ποτέ. Αυτή του να αναμετρηθεί για άλλη μια φορά με τις πράξεις του παρελθόντος αλλά και με τις πιο σκοτεινές επιθυμίες του.

Το παρελθόν είναι αυτό που ο Γιώργος και η Στρέλλα θέλουν να προσπεράσουν. Να όμως που σε κάθε τους βήμα μπροστά σα να κτυπάνε σε ένα ελατήριο που τους πετάει πίσω. Το παρελθόν, όμως, είναι αυτό που κρατάει τα κλειδιά και που καμιά φορά τα αποκαλύπτει σα μία εικόνα μέσα σε ένα παράδοξο όνειρο. Για να μπορέσουν να φτάσουν εκεί όπου ξεκίνησαν όλα, η περιπλάνησή τους είναι αναπόφευκτη.

Η ταινία γυρίστηκε  σε φιλμ Super 16mm και έχει μεταγραφεί σε φιλμ 35mm. Η κάμερα στο χέρι ακολουθεί  τους ήρωες στην τελετουργική πορεία τους προς τη σύγκρουση και από κει στη συμφιλίωση. Τα επίμονα κοντινά πλάνα στα πρόσωπά τους προσπαθούν να αποκρυπτογραφήσουν τις επιθυμίες τους, τις αποφάσεις τους. Η «Στρέλλα» είναι ένα δράμα που δεν αποκλείει το χιούμορ, ακόμα κι αν αυτό είναι πικρό, ούτε την ελαφρότητα, ακόμα κι αν αυτή φαίνεται παράδοξη. Εξάλλου η ισορροπία στις αντιθέσεις είναι ο τρόπος με τον οποίο επιβιώνουν οι ήρωες. Το φως της ημέρας είναι φθινοπωρινό, και τα χρώματα κρύα. Η νύχτα ωστόσο είναι σαγηνευτική, σχεδόν υπνωτική από τις πολύχρωμες, κινούμενες πηγές φωτός (Μπαρ Κούκλες, διαμέρισμα Στρέλλας, Χριστούγεννα). Είναι ένας κόσμος τεχνητής λάμψης, αυτής που οι ίδιοι κατασκευάζουν για να φωτίζουν τις σκοτεινές πλευρές της έγκλειστης ζωής τους.

Η Αθήνα είναι  η πόλη που επιλέγουν οι ήρωες. Η πόλη που αψηφά την ιστορία της, το παρελθόν της και κοιτάζει στο μέλλον με την άγνοια και το θράσος ενός εφήβου. Μία πόλη τόσο αρχαία όσο και μοντέρνα, τόσο δεκτική όσο και επιθετική, εγκλωβίζει τους ήρωες μέσα στους δρόμους της και τις κλειστές πολυκατοικίες. Αυτοί όμως θα καταφέρουν να δραπετεύσουν, επανεφευρίσκοντας μία «δική τους» πόλη, πιο ανθρώπινη, πιο προστατευτική. Αυτή που τελικά θα κερδίσουν, αυτή που θα γίνει το σπίτι τους.

Βιογραφικό  Πάνος Χ. Κούτρας – Παραγωγός, Σκηνοθέτης, Σεναριογράφος

Γεννήθηκε και ζει στην Αθήνα. Σπούδασε στο Λονδίνο, στο London Film School και στο Παρίσι, στο Πανεπιστήμιο της Σορβόνης, Paris 1. Από το 1985 ως το 1995 έζησε στο Παρίσι και το Λονδίνο και σκηνοθέτησε μικρού μήκους ταινίες, οι οποίες παρουσιάστηκαν σε διεθνή Φεστιβάλ, όπως στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Λονδίνου (LFF) και στο Φεστιβάλ Μεσογειακού Κινηματογράφου (Festival du Cinema Méditerranèen), όπου η ταινία «The Fall and Rise of Lydia von Burer» απέσπασε το πρώτο βραβείο. Το 1995 ίδρυσε στην Αθήνα την εταιρεία παραγωγής «100% Synthetic Films» και ξεκίνησε να δουλεύει την πρώτη του ταινία μεγάλου μήκους ως σκηνοθέτης, σεναριογράφος και παραγωγός. Η «Επίθεση του Γιγαντιαίου Μουσακά» (www.mousakas.com) ολοκληρώθηκε το 1999. Πέρα από την Ελλάδα, κατέκτησε διανομή στις αίθουσες της Ιαπωνίας και της Γαλλίας (Films Distribution) και συμμετείχε σε περισσότερα από είκοσι αναγνωρισμένα διεθνή φεστιβάλ, επιβάλλοντας το όνομα του σκηνοθέτη της. Παράλληλα εργάζεται ως παραγωγός και σκηνοθέτης σε διαφημιστικά στην Ελλάδα αλλά και ως σκηνοθέτης σε θεατρικές παραστάσεις στο Παρίσι. Η «Αληθινή Ζωή», (www.alithinizoi.gr), η δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του, ήταν μία συμπαραγωγή Ελλάδας και Γαλλίας. Συμμετείχε το Φθινόπωρο του 2004 στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορόντο στο τμήμα Contemporary World Cinema και την ίδια χρονιά βραβεύτηκε με το βραβείο της Πανελλήνιας Ενωσης Κριτικών Κινηματογράφου (ΠΕΚΚ) στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. H Στρέλλα είναι η τρίτη μεγάλου μήκους ταινία του.

Συντελεστές

Παραγωγή, Σκηνοθεσία Πάνος Χ. Κούτρας

Σενάριο Πάνος Χ. Κούτρας, Παναγιώτης Ευαγγελίδης

Συμπαραγωγή Ελένη Κοσσυφίδου, Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου

Φωτογραφία Ολυμπία Μυτιληναίου

Μοντάζ Γιάννης Χαλκιαδάκης

Μουσική Μιχάλης Δέλτα

Σκηνικά Πηνελόπη Βαλτή

Κοστούμια Βασίλης Μπαρμπαρίγος

Ηχος Πάνος Τζελέκης

Παίζουν Γιάννης Κοκιασμένος, Μίνα Ορφανού, Μπέτυ Βακαλίδου, Μίνως Θεοχάρης, Αργύρης Καβίδας, Κώστας Σειραδάκης και ο Γιώργος Μάζης

Εγχρωμο, 35mm

Διάρκεια 111’

World Sales Films Distribution

Διανομή Γαλλία Memento Films (Νοέμβριος 2009)

Διανομή Ελλάδα FilmCenter (Δεκέμβριος 2009)

Κριτικές

Μια ταινία απ’ αυτές που σύντομα δε θα γίνονται πια στον κινηματογράφο. Πρέπει να τρέξουμε να δούμε τη Στρέλλα με τον ίδιο τρόπο που πέφτουμε στο νερό χωρίς να είμαστε απολύτως σίγουροι ότι ξέρουμε να κολυμπάμε. Η Στρέλλα είναι ένας μετεωρίτης που μερικές φορές είναι δύσκολο να ακολουθήσουμε. Αλλά τι πανδαισία αστρόσκονης αφήνει στην τροχιά της!

Gerard Lefort – Liberation

Τι νέα  από τον ελληνικό κινηματογράφο, που για καιρό έμοιαζε να έχει χαθεί στον απέραντο ορίζοντα των ταινιών του Θόδωρου Αγγελόπουλου; Μια ταινία με τέτοια διάθεση ελευθερίας, σεβασμό για τους χαρακτήρες της, απρόσμενες εκρήξεις σκηνοθεσίας και αισθητικής (ανάμεσα στην πικάντικη ζωντάνια ενός Πέδρο Αλμοδόβαρ και τον οπερατικό λυρισμό ενός Βέρνερ Σρέτερ) κάνουν την παράκαμψη ν’ αξίζει τον κόπο.

Jacques Mandelbaum – Le Monde

Ο Κούτρας  είναι κάποιος που του αξίζει να τον παρακολουθούμε στενά, γιατί  είναι ένας από τους λίγους Έλληνες  σκηνοθέτες που πραγματικά κινηματογραφούν τα ταμπού της χώρας τους.

Christophe Carrière – L’ Express

Μια ταινία που ξεκινά ως Μελβίλ, συνεχίζει  ως Φασμπίντερ και τελειώνει σαν Disney δεν είναι κάτι που βλέπουμε συχνά στις οθόνες μας.

Serge Kaganski – Les Inrockuptibles

Ενα βλέμμα ευαίσθητο χωρίς συναισθηματισμούς για ένα θέμα που κανείς δεν θα μπορούσε να το χειριστεί με τέτοια διακριτικότητα και τόση σαφήνεια. Ο Αλμοδόβαρ, ο οποίος ασχολείται με την αμαρτία με έναν τρόπο όλο και περισσότερο στιλιζαρισμένο, θα έπρεπε να εμπνευστεί από τη λιτότητα και τη νηφαλιότητα της Στρέλλας. Ενας (έλληνας) σκηνοθέτης γεννήθηκε.

Vincent Ostria – L’Humanite

Όσο η ταινία εξελίσσεται – πηγαίνετε να τη δείτε για να καταλάβετε – τόσο απελευθερώνει μια ζωτική ζεστή  ενέργεια, που σε μεταφέρει σε μια μεθυστική δίνη.

Emmanuel Cirodde – Studio Cine Live

Η υπέροχη  ταινία του Κούτρα, που ξαναδιαβάζει τους κώδικες της αρχαίας ελληνικής  τραγωδίας, θα ενοχλήσει. Ευτυχώς!

Le Figaro

Ένας Ελίνας σκηνοθέτης, το όνομα του οποίου δε φέρει ούτε στην Ελλάδα τη βαρύτητα ενός Κώστα Γαβρά ή ενός Θόδωρου Αγγελόπουλου, κατάφερε να γίνει θέμα σε ένα φεστιβάλ χωρίς πολλά «θέματα». Το όνομά του, Πάνος Χ. Κούτρας… Ο Κούτρας μπήγει το μαχαίρι στο κόκαλο, αλλά ξέρει ακριβώς τι θέλει να πει.

Γιάννης Ζουμπουλάκης, Το Βήμα

Ο σκηνοθέτης βγάζει άφθονη αδρεναλίνη. Η πρωταγωνίστριά του, Μίνα Ορφανού, είναι μία από τις αποκαλύψεις του Φεστιβάλ.

Δημήτρης  Δανίκας, Τα Νέα

Ο Πάνος Χ. Κούτρας  αντλεί μερικά στοιχεία της ιστορίας του από την αρχαία τραγωδία, εντάσσοντάς  τα, με αρκετή πρέπει να πω δεξιοτεχνία, στην πλοκή.

Νίνος Φενέκ Μικελίδης, Ελευθεροτυπία

Ο Πάνος Χ. Κούτρας  στρέφεται στις βασικές αρχές  του σινεμά και πέφτει με τα μούτρα, αλλά δικαιώνεται. Έχει μια δυνατή ιστορία, παιγμένη και γυρισμένη με αμεσότητα  και αυθεντικότητα.

Παναγιώτης  Παναγόπουλος, Καθημερινή

Η «Στρέλλα» είναι  ταινία τολμηρότατη, προκλητικότατη, ανυποχώρητη, μα το κύριο προσόν της είναι πως  διαθέτει αποτέλεσμα… Πιραντέλο, Αλμοδόβαρ, αρχαία τραγωδία, μελό του Στράντζαλη αλλά και του Ντάγκλας Σερκ, ιταλικό  γκροτέσκο, απίθανος ερωτισμός, κάθαρση και πρόταση για νέο οικογενειακό μοντέλο -της τρελής με άλλα λόγια!- συνυπάρχουν σε ένα όλον κι ο θεατής το ρουφάει.

Παναγιώτης  Τιμογιαννάκης, Ελεύθερος  Τύπος

Μια ταινία μοναδικής  συναισθηματικής, αισθητικής και τεχνικής πληρότητας για τα δεδομένα της ελληνικής κινηματογραφίας, ένα πολύχρωμο, ερωτικό μελόδραμα, απελευθερωτικά επαναστατικής δυναμικής…

Τάσος Θεοδωρόπουλος, Πρώτο  Θέμα

Μια σκληρή, προκλητική ταινία, στο περιεχόμενο αλλά επαρκώς  τρυφερή στη ματιά της.

Ρόμπυ Εκσιέλ, Εθνος

Το φιλμ του Πάνου  Χ. Κούτρα και queer είναι και μας αφορά όλους, γιατί καταφέρνει να προσγειώσει έναν τραγικό, με την αρχαιοελληνική σημασία, έρωτα στη σκοτεινή αθηναϊκή πραγματικότητα, να φέρει περιθωριακούς, αόρατους για το σινεμά μας ήρωες στο προσκήνιο και να κοιτάξει με θάρρος στα μάτια σοκαριστικά ταμπού.

Χρήστος Μήτσης, Αθηνόραμα

Η «Στρέλλα» (Στέλλα με τρέλα) είναι η χειραφέτηση  της ντροπής, όπως η «Στέλλα» του  Κακογιάννη ήταν η πρώτη χειραφετημένη  γυναίκα στο ελληνικό σινεμά. Δίχως άλλο, είναι η πιο σημαντική κινηματογραφική ηρωίδα από την εποχή της Ευδοκίας, σ’ ένα πιο ρεαλιστικό περιβάλλον.

Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος, Lifo

Η «Στρέλλα» έσκισε στο Πανόραμα, κι όχι μόνο επειδή άρεσε στους Έλληνες.

Βένια Βέργου, Exodos

Ένα αλμοδοβαρικό θέμα που ο Κούτρας διαχειρίζεται χωρίς στιλιστικές καταχρήσεις, με ένα είδος νατουραλισμού που κανονικά θα το έκανε «πομπώδες», αλλά που σιγά σιγά μοιάζει να ξεπερνιέται από μια εντυπωσιακή ζωτική ενέργεια.

Aurélien Ferenczi, Télérama (Γαλλία)

Η ταινία είναι ευχάριστη  και αυθεντική, χάρις στην προκλητική ευθυμία της. Θα ήταν ευχής έργον  όπως συνέβη πριν μερικά χρόνια στο  ισπανικό σινεμά, να είναι αυτή η  ταινία μια αρχή για μια νέα  εποχή στον ελληνικό κινηματογράφο.

Giovanella Rendi, Close-Up (Ιταλία)

Ο Κούτρας κατάφερε να φτιάξει μια ταινία η οποία  μέσα από τον τρόπο με τον οποίο  διαχειρίζεται το θέμα της τρανσεξουαλικότητας  – μακριά από ταμπού – μπορεί να γίνει μια ταινία – ορόσημο  από αυτές που οι κοινωνικές, εθνικές  ή σεξουαλικές μειονότητες έχουν ανάγκη. Μια ταινία ικανή να ακονίσει το προφίλ τους και να αποδειχθεί αδιαπραγμάτευτα σύγχρονη.

Leo W. Wild, Frankfurter Allgemeine Zeitung (Γερμανία)

Η Στρέλλα είναι  ένα διαμάντι στο πρόγραμμα του  Πανοράματος…Ο Κούτρας παίζει με την αποξένωση και τον διαχωρισμό των φύλων κατασκευάζοντας  μια ιστορία που ξεπερνάει κάθε σύνορο με υπέροχες εικόνες και εξαίρετο διάλογο…Το κουράγιο του να φτιάξει κανείς μια τόσο αντισυμβατική και queer ταινία σε μια χώρα σαν την Ελλάδα ελπίζουμε να ανταμειφθεί όταν βραβευθεί με το Teddy Award.

Beatrice Behn, Kino-Zeit (Γερμανία)

Η Στρέλλα νικάει τα ταμπού των αρχαίων καταλήγοντας στο πορτρέτο μιας χαρούμενης εναλλακτικής οικογένειας… Η ανεξάρτητη παραγωγή συνδυάζει ρεαλισμό, τη θεϊκή Μαρία  Κάλλας, γυμνό και camp διαλόγους.

Alissa Simon, Variety

Συμμετοχή σε Διεθνή Φεστιβάλ

-59o Διεθνές Φεστιβάλ  Κινηματογράφου του Βερολίνου  – Πανόραμα

-25o Schwule Filmwoche Freiburg

-28 Διεθνές Φεστιβάλ  Κινηματογράφου της Κωνσταντινούπολης

-35ο Διεθνές Φεστιβάλ  Κινηματογράφου του Σιάτλ

-4ο Διεθνές LGBT Φεστιβάλ  Κινηματογράφου του Τελ Αβίβ

(Πρώτο βραβείο καλύτερης ταινίας)

-37ο Διεθνές Φεστιβάλ  Κινηματογράφου της Λα Ροσέλ

-19ο Διεθνές Φεστιβάλ  Κινηματογράφου Espoo Cine (Φινλανδία)

-16ο Φεστιβάλ Ελληνικού  Κινηματογράφου (Αυστραλία)

-Φεστιβάλ Ελληνικού  Κινηματογράφου (Pau – Γαλλία)

-13o Διεθνές Φεστιβάλ  Κινηματογράφου Gay And Lesbian της Λισαβόνας

(Βραβείο Γυναικείας  Ερμηνείας στη Μίνα Ορφανού)

-15o Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας – Νύχτες Πρεμιέρας

-20ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Gay And Lesbian του Αμβούργου

– 19ο Διεθνές Φεστιβάλ Gay And Lesbian του Οσλο

(Πρώτο βραβείο  καλύτερης ταινίας)

-45o Διεθνές Φεστιβάλ  Κινηματογράφου του Σικάγο

-16o Φεστιβάλ Ευρωπαϊκού  Κινηματογράφου στην Οσάκα (Ιαπωνία)

-15o Διεθνές Φεστιβάλ  Κινηματογράφου Gay And Lesbian στο Παρίσι

-7o Διεθνές Φεστιβάλ  Κινηματογράφου Gay And Lesbian στην Φλωρεντία

-Cinema Europa (Μεξικό)

-8ο Pink Screens Film Festival (Βρυξέλλες)

-31ο Φεστιβάλ Μεσογειακού Κινηματογράφου (Μονπελιέ)

Χρήσιμες  Διευθύνσεις

ΤΟ BLOG ΤΗΣ ΣΤΡΕΛΛΑΣ

strellamovie.wordpress.com

Η ΣΤΡΕΛΛΑ ΣΤΟ FACEBOOK

www.facebook.com/people/Strella-Movie

Η ΣΤΡΕΛΛΑ ΣΤΟ MySPACE

www.myspace.com/strellathemovie

Ο ΠΑΝΟΣ Χ. ΚΟΥΤΡΑΣ ΣΤΟ MySPACE

www.myspace.com/panoshkoutras

Η ΣΤΡΕΛΛΑ ΣΤΗ ΓΑΛΛΙΑ

www.strella-lefilm.com


ΕΛΛΗ

Αθήνα , Κέντρο  (Ακαδημίας 64)
ΠεΤε: 17.30, 20.00, 22.30
ΜΙΚΡΟΚΟΣΜΟΣ Filmcenter
Αθήνα , Νέος Κόσμος  (Λ. Συγγρού 106)
ΠεΤε: 18.10, 20.20, 22.30, 00.30
ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΝ
Θεσσαλονίκη , Δ. Πυλαίας  (Φιλικής Εταιρίας 44)
ΠεΤε: 18.45, 21.00, 23.10
Advertisements

One thought on “Η «Στρέλλα» του Πάνου Χ. Κούτρα, από τις καλύτερες ελληνικές ταινίες όλων των εποχών, από 17 Δεκεμβρίου 2009 στις κινηματογραφικές αίθουσες

  1. Η ΣΤΡΕΛΛΑ…ΕΙΝΑΙ ΣΙΓΟΥΡΑ ΜΙΑ…ΤΟΛΜΗΤΟΤΑΤΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ….ΠΟΥ ΞΕΓΥΜΝΩΝΕΙ ΚΑΘΕ ΕΙΔΟΥΣ ΤΑΜΠΟΥ……Τ ΖΗΤΗΜΑ ΕΙΝΑΙ….ΟΤΙ ΤΕΛΙΚΑ ΑΠΟΜΟΝΩΝΕΙ…ΤΟΝ »ΑΝΘΡΩΠΟ»…ΚΑΙ Τ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΤΟΥ…ΤΟ ΜΟΝΟ Π ΜΕΝΕΙ….ΕΙΝΑΙ Η ΟΥΣΙΑ..Π ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΕΙ Ο ΚΑΘΕΝΑΣ Γ ΤΗ ΔΙΚΗ ΤΟΥ, ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΖΩΗ….!!!!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s