Ο κινηματογράφος γυρίζει σελίδα… Ο Τιμ Μπάρτον πετάει το γάντι στον Τζέιμς Κάμερον. ΤΟΥ ΜΙΜΗ ΤΣΑΚΩΝΙΑΤΗ.

image

image

Το Μάρτιο του 1942 το βιβλίο του πολιτικού επιστήμονα και ειδικού στα όπλα του πολέμου Bernard Brodie Ένας Οδηγός για τη Στρατηγική του Ναυτικού διδασκόταν στην Αμερικανική Σχολή Ναυτικών Δοκίμων και ο συγγραφέας εθεωρείτο ως ένας από τους εξέχοντες στρατηγικούς αναλυτές των Η.Π.Α.. Όμως, μετά την πρώτη ρίψη της ατομικής βόμβας στη Χιροσίμα διαβάζοντας ο ίδιος τα φοβερά νέα στην εφημερίδα δήλωσε ξερά: «Οτιδήποτε έχω γράψει είναι απαρχαιωμένο!» Χρειάζεται μεγάλη ψυχική δύναμη και αυτογνωσία για να γκρεμίσει κανείς όλο του το διανοητικό οικοδόμημα και τον τρόπο που βλέπει τον κόσμο και να τον ξανακτίσει από την αρχή. Γιατί το λέω αυτό; Επειδή μετά την 3D ταινία του Τζέιμς Κάμερον Avatar ο κινηματογράφος δεν είναι πια ο ίδιος. Μία νέα εποχή ανατέλλει, και όσο πιο γρήγορα γίνει αντιληπτό αυτό και στον τόπο μας τόσο το καλύτερο. Μιλώντας τις προάλλες με έναν φίλο μου κινηματογραφιστή, και μάλιστα ίσως τον κορυφαίο στη γνώση της φιλμοκατασκευής, τον προέτρεψα να πάει να δει το αριστούργημα του δημιουργού του Τιτανικού, αλλά εκείνος αρνήθηκε λέγοντάς μου χαρακτηριστικά: «Δεν θέλω να μπω στην αίθουσα για να δω κάποιον σκηνοθέτη να μου ρίχνει γροθιά στη μούρη!» Με δεδομένο το γεγονός πια ότι οποιαδήποτε δυσδιάστατη ταινία θέλει κανείς την κατεβάζει δωρεάν και γρήγορα από το ιντερνέτ στο κομπιούτερ του, για ποιο λόγο να πάει να πληρώσει, όταν θα ξέρει ότι με 3-4 ευρώ παραπάνω εισιτήριο είναι σε θέση να βυθιστεί μέσα ένα τρισδιάστατο μαγικό σύμπαν; Για όσους Έλληνες σκηνοθέτες αρέσκονται στην ομφαλοσκόπηση θα τους πω ότι πολύ γρήγορα το αδιέξοδο στην ελληνική παραγωγή ταινιών θα προσομοιάζει με το αντίστοιχο που θα βιώσουν και οι Έλληνες αλλά και οι Ευρωπαίοι αγρότες το 2013 με το τέλος των επιδοτήσεων. Ποιός ο λόγος να παράγεις αγροτικά ή κινηματογραφικά προϊόντα που κανείς δε θέλει να αγοράσει;

image

Το Χόλιγουντ που καθορίζει, θέλοντας και μη, τους νέους κανόνες του παιχνιδιού στο χώρο της 7ης τέχνης και των θεαμάτων έχει ήδη στα σκαριά 64 3D ταινίες! Από τη δεκαετία του ’80 και δώθε, με τη σταδιακή αποχώρηση για το μεγάλο ταξίδι πολλών γιγάντων του σελιλόιντ, όπως των Ταρκόφσκι, Φελίνι, Κουροσάβα, Κιούμπρικ και πρόσφατα του Μπέργκμαν, ο κινηματογράφος ως τέχνη περνάει μεγάλη κρίση καθώς διάφοροι επιτήδειοι αετονύχηδες λανσάρουν ένα σωρό σκουπίδια για χρυσό, βρίσκοντας εύφορο έδαφος πάνω στη λοβοτομημένη μεταμοντέρνα διανόηση της Ευρώπης και κατ’ επέκταση της Αμερικής. Έτσι, όλοι οι λάτρεις αυτής της μοναδικής τέχνης νιώθαμε κάπως ασφυκτικά, καθώς περιμέναμε κάτι καινούργιο να γεννηθεί για να γυρίσουμε σελίδα στο κιτάπι της ιστορίας του σινεμά. Και για να θυμηθούμε τη βιβλική ρήση περιμέναμε καινούργιο κρασί σε καινούργια ασκιά…

image

Αβατάρ ονομάζονται στην Ινδουιστική Θρησκεία οι θείες ενσαρκώσεις ανώτερων όντων ή του Υπέρτατου όντος, δηλαδή του Θεού στη Γη. Για παράδειγμα ο Βισνού, ο Σίβα και ο Γκανέσα θεωρούνται πως έρχονται ή έχουν έλθει στη Γη με τη μορφή αβατάρ. Αντίστοιχα ο Χριστός και ο Μωάμεθ περιγράφονται από τους Ινδουιστές ως αβατάρ. Ας μου συγχωρεθεί η ανίερη σύγκριση, αλλά για τη νεκρή πια δισδιάστατη 7η τέχνη ο Τζέιμς Κάμερον ήρθε ως ένας αληθινός αβατάρ για να την αναστήσει! Το πιο όμορφο στην τέχνη, ό,τι μορφή και αν έχει αυτή είναι το ξάφνιασμα! Το να μην περιμένεις τίποτα και ξαφνικά να ζεις μία μυσταγωγία, μία άλλη πραγματικότητα που σε οδηγεί σε έναν νέο, γενναίο, αλλά και θαυμαστό κόσμο. Γιατί δε φτάνει μόνο να αναζητάς τον κόσμο του θαυμαστού, πρέπει και να τον βιώνεις. Αυτό και μόνο μέσα σε μία ζωή όπου βασιλεύει η πνευματική μιζέρια και η πεζή, γειωμένη στα χαμερπή πράγματα ματιά, μπορεί να δώσει σε κάποιον λόγο ύπαρξης! Γιατί στην ουσία η τέχνη αυτό κάνει. Απαλύνει την ασχήμια του κόσμου τούτου και μας βοηθάει να υποφέρουμε μέχρι τέλος το μαρτύριο της εκπεσμένης ύπαρξής μας! Με το που βγήκα λοιπόν από την αίθουσα μετά τη θέαση του Avatar κατακλύστηκα από σκέψεις. Όταν όμως τις είδα μετά από μέρες γραμμένες στον κορυφαίο Αμερικανικό Τύπο, εκεί που κτυπάει η καρδιά των γεγονότων, ένιωσα πολύ όμορφα επειδή τελικά βίωσα, ό,τι και κάθε νοήμων άνθρωπος. Ο Manolha Dargis των New York Time χαιρέτισε την ταινία ως μεγαλειώδη! Ο Richard Corliss έγραψε στους Times ότι «για τα χρόνια που έρχονται οροθετεί το τι μπορεί να πετύχει το σινεμά!» Ο Robert Ebert είπε: «Ασυνήθιστη, ένιωσα όπως όταν είδα το Star Wars», ενώ η David Benby του The New Yorker δήλωσε ότι «το Avatar είναι η πιο όμορφη ταινία που έχω δει εδώ και χρόνια». Το Avatar κόστισε $237 εκατομμύρια και απέφερε σε δύο μόλις μήνες από το άνοιγμά του στις 16 Δεκεμβρίου $596 εκατομμύρια! Έγινε έτσι η ταινία με τα μεγαλύτερα ακαθάριστα κέρδη στην ιστορία του σινεμά, σπάζοντας το προηγούμενο ρεκόρ που κατείχε για 12 χρόνια και πάλι μία ταινία του Κάμερον, ο Τιτανικός. Όντας υποψήφια για 9 Όσκαρ έχει πολύ δρόμο μπροστά της να διανύσει, καθώς δεν αποκλείεται να παίζεται στις αίθουσες μέχρι το καλοκαίρι!

image

Ωστόσο, στις 4 του Μάρτη μία άλλη 3D ταινία με μοναδικά οπτικά εφέ δίνει μία νέα επιπλέον διάσταση σε μερικούς από τους σπουδαιότερους και πιο ενδιαφέροντες χαρακτήρες της παγκόσμιας λογοτεχνίας, και στην ουσία συνιστά την απάντηση της Disney στην 20th Century Fox που διένειμε το «φιλμ του αιώνα». Και αυτή δεν είναι άλλη από το Η Αλίκη στη χώρα των Θαυμάτων (Alice in Wonderland) που σκηνοθετεί ο πρωτοποριακός, “σκοτεινός”, ανατρεπτικός, σκηνοθέτης Τιμ Μπάρτον (Ο Τσάρλι και το Εργοστάσιο Σοκολάτας, Η Νεκρή Νύφη, Σουίνι Τοντ) και έχει ως πρωταγωνιστή το απόλυτο αντι-είδωλο του αμερικανικού σινεμά, τον Τζόνι Ντεπ! Ο Μπάρτον φιλοδοξεί, αν όχι να γκρεμίσει το Avatar από τον ολύμπιο θρόνο του, τουλάχιστον να του αμφισβητήσει την απόλυτη κυριαρχία. Το λαμπερό καστ συμπληρώνουν η Αν Χάθαγουεϊ, η Έλενα Μπόναμ Κάρτερ και η Κρίσπιν Γκλόβερ.

Η μαγεία του 3D φιλμ είναι ότι ο θεατής είναι σαν να βλέπει θέατρο, έχοντας μπροστά του ως ολογράμματα τους μεγάλους σταρ που ταυτόχρονα διαθέτουν τις εκφραστικές δυνατότητες που τους δίνει ο κινηματογράφος. Έτσι το κοινό σε όλο τον κόσμο μπορεί να βλέπει πλέον τους αγαπημένους τους ηθοποιούς –ή να ανακαλύπτει άλλους– με σάρκα και οστά και όχι σαν χαλκομανίες!

image

Πρόκειται για τη μεταφορά στο πανί μιας από τις πιο αγαπημένες και πολυδιαβασμένες μαγικές ιστορίες όλων των εποχών που έγραψε ο Λούις Κάρολ μέσα όμως από μία ευφάνταστα ανατρεπτική ματιά. Ο γοητευτικός Τζόνι Ντεπ ερμηνεύει τον Τρελο-Κάπελα και η Μία Βασικόβσκα την 19χρονη πια Αλίκη που επιστρέφει στο θαυμαστό κόσμο του παιχνιδιού, ο οποίος την είχε συναρπάσει όταν ήταν παιδί, με σκοπό να συναντήσει ξανά τους φιλαράκους της: το Λευκό Κούνελο, τη Γάτα του Τσέσαϊρ, τους Τουίντλντι και Τουιντλντάμ, τον Τυφλοπόντικα, το Μεταξοσκώληκα και φυσικά τον Τρελο-Κάπελα. Η Αλίκη μάς γνέφει με νόημα να τολμήσουμε και να την ακολουθήσουμε σε ένα ανεπανάληπτο 3D ταξίδι στον κόσμο του θαυμαστού, καθώς ακούγοντας το κάλεσμα του πεπρωμένου της επιχειρεί ως γνήσια ηρωίδα του παραμυθιού να βάλει τέλος στο βασίλειο του τρόμου που έχει επιβάλει στη μαγεμένη γη η Κόκκινη Βασίλισσα…

διαβάστε ακόμα AVATAR(2009) «Κάτι σαν Κριτική» του Γιάννη Καραμπίτσου

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: