ΤΟ ΝΗΣΙ ΤΩΝ ΚΑΤΑΡΑΜΕΝΩΝ (SHUTTER ISLAND) του Μάρτιν Σκορτσέζε, κριτική της Νίκης Πρασσά.

ΕΝΑ ΑΠΟΜΟΝΩΜΕΝΟ ΝΗΣΙ ΚΙ ΕΝΑ ΑΝΟΙΧΤΟ ΣΕ ΚΑΘΕ ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΦΙΛΜ

Δεν επέλεξε τυχαία ο Σκορτσέζε ως πεδίο δράσης των ηρώων του ένα τοπίο παντελώς ξεκομμένο από την όποια πραγματικότητα γύρω του (και με το γύρω εννοώ την χωροχρονική διάσταση). Εισάγεται έτσι και ο θεατής σε μία κατάσταση απομόνωσης, φοράει ακούσια παρωπίδες, βυθίζεται στην ιστορία ταυτιζόμενος αποκλειστικά και μόνο με την οπτική του πρωταγωνιστή, Έντουαρντ (Ντι Κάπριο), χωρίς να μπορεί να πάρει άλλες πληροφορίες έξω από εκείνες που απαντώνται με εικόνες στο ταραχώδες μυαλό του ντετέκτιβ ήρωα.

Και κάπως έτσι ξεκινάει μία περιπέτεια μυστηρίου, αστυνομικής δράσης: ο Τέντυ Ντάνιελς – αστυνομικός σε απεξάρτηση από το Τζακ Ντάνιελς – με ναυτία πάνω σε ένα καράβι (εδώ έχουμε ένα πολύ ενδιαφέρον στοιχείο της ψυχοσύνθεσης του ήρωα, την αρρωστημένη σχέση του με το νερό, το ειδικό βάρος της οποίας δεν γίνεται αντιληπτό παρά μονάχα αναδρομικά, στο τέλος – συναντά στο κατάστρωμα τον Τσακ, τον νέο συνεργάτη του στην διευρεύνηση της υπόθεσης εξαφάνισης μία ασθενούς, στο νησί – φρούριο ψυχασθενών, δραστών ειδεχθών εγκλημάτων.

Η υποβλητική μουσική την στιγμή που μπαίνουν στο νησί, βαραίνει περισσότερο από τις αλυσίδες στα πόδια των εγκλείστων που πρωτοσυναντάμε. Ευθύς αμέσως ο απηνής δεσμοφύλακας ορίζει τους κανόνες του παιχνιδιού – απόλυτη υποταγή στον ίδιο και στην εξουσία των πρωτεργατών γιατρών του νησιού . Οι δύο συνεργάτες απογυμνώνονται και το φρούριο τους καλωσορίζει, με τη φιγούρα του σοβαρού επιστήμονα dr Cawley. (O Mπεν Κίνγκσλει δίνει για άλλη μία φορά το υποκριτικό του κύρος σε έναν αμφιταλαντευόμενο ρόλο). Σιγά σιγά οι πρώτες λεπτομέρειες που αφορούν την υπόθεση δίνονται και η έρευνα ξεκινάει. Συνέχεια ανάγνωσης «ΤΟ ΝΗΣΙ ΤΩΝ ΚΑΤΑΡΑΜΕΝΩΝ (SHUTTER ISLAND) του Μάρτιν Σκορτσέζε, κριτική της Νίκης Πρασσά.»

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑