“ΔΑΦΝIΣ ΚΑΙ ΧΛΟΗ” – ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΡΗΓΟΣ – ΠΑΛΛΑΣ- Κριτική Νίκης Πρασσά.

image

1 Μαρτίου: η φύση  οργιάζει για να υποδεχτεί  ντυμένη άνοιξη τις ανθρώπινες  αισθήσεις. Ο έρωτας είναι το  μεγάλο μυστήριο του οργασμού  της. 1 Μαρτίου: στο Παλλάς, ο Κωνσταντίνος Ρήγος οργιάζει για να ερμηνεύσει  ντυμένος σύμβολα το κείμενο του Λόγγου. Ο έρωτας είναι το μεγάλο μυστήριο του οργασμού του.

Με μία παράσταση  ορόσημο στα θεατρικά δρώμενα  της αθηναϊκής σκηνής προ 15ετίας, ο υπερδραστήριος πλέον σκηνοθέτης επιστρέφει στην ανάγνωση του βουκολικού ερωτικού μυθιστορήματος  για να σχολιάσει, μέσω της κίνησης, την καταλυτική έκρηξη της σαρκικής επιθυμίας. Έχοντας συνοδοιπόρους στη θεατρική του πράξη μερικούς πολύ καλούς χορευτές – του Κου Τάσου Καραχάλιου προεξάρχοντος – στήνει ένα θέαμα με ρίζες στο παρελθόν και τα αρχέγονα ένστικτα αλλά σημείο αναφοράς στο τώρα. Πόσο pulp ωστόσο χρειάζεται πλέον να γίνεις σε μία εποχή όπου αυτό έχει πάψει πια να είναι ή να φαίνεται εναλλακτικό;

Το γνωστό κείμενο  του 3ου μ.Χ αιώνα αναφέρεται στην παθιασμένη ιστορία δύο νέων. Ο Δάφνης και η Χλόη, ονόματα με ευθεία αναφορά στην φύση, δρουν και ερωτεύονται μέσα σε ένα περιβάλλον ακραία βίαιο και συνάμα ερωτικό. Στοιχεία δαιμονικά, ενσαρκώσεις ενστίκτων, ζωντανεύουν με την ζωηρή φαντασία του ποιητή και παρελαύνουν στο έργο. Νύμφες, σάτυροι, πειρατές, βοσκοί και λύκοι, όλοι μαζί ανακατέυονται σε μία ιστορία τολμηρή για τα βυζαντινά εκείνα χρόνια, πολύ περισσότερο για τη μεσαιωνική αντίληψη που υπήρχε μέχρι πρότινος. Ο έρωτας απεκδύεται την μεταγενέστερη μάσκα του ρομαντισμού και αποκαλύπτει το πραγματικό του πρόσωπο, αφαλατωμένο από την αλμύρα της λαχτάρας πρώτης επαφής και παραδομένο στην αγκαλιά της σεξουαλικής υπερδιέγερσης.

Τί είναι εκείνο που θα μπορούσε σήμερα να σκανδαλίσει  και να υπογραμμίσει τη ματαιότητα του κυνηγιού της χαμένης αθωότητας; Ένας πολυέλαιος φωτίζει τη σκηνή και οι πρωταγωνιστές, στη διαδοχική αλλά και ταυτόχρονη ερμηνεία των ρόλων, παρασύρονται σε ένα παιχνίδι απόδοσης του παραμυθιού. Γίνονται χορός, γίνονται πειρατές, γίνονται σκυλιά, λύκοι, νύμφες ,με σύγχρονη ωστόσο οπτική. Ο πολεμικός χορός εξελίσσεται σε ασκήσεις άρσης βαρών ή αεροβικής, οι νύμφες του δάσους είναι σταρ μίας πίστας με απαστράπτουσα ενδυμασία ενώ ο έρωτας φοράει στολή συγκεκριμένου βίαιου αθλήματος και στοχεύει κατ ευθείαν τις όποιες ενστάσεις μας.

Στο σύνολο της η  ολιγόλεπτη παράσταση δεν είχε κάτι το καινούργιο να πει. Άλλη μία εξαιρετική μουσική επένδυση – ουσιαστικά συμπρωταγωνίστρια  επί σκηνής – η σύνθεση του  Ραβέλ υπογράμμιζε ενίοτε και  κυρίως καθοδηγούσε τις «ειδυλλιακές»  εικόνες. Οι χορευτές κατά στιγμές έμπαιναν με ιδιαίτερη δυναμική και κυριαρχούσαν στον χώρο – μου άρεσε πάρα πολύ η, λουσμένη στο μπλε χρώμα, απογυμνωμένη αποτύπωση του σατυρικού εκστασιασμού αλλά και o τελικός χορός υπό πανσπερμία γαλακτώδους βροχής. Κορμιά που πάλλονται, παραδίδονται, αναμετρήσεις χορευτικές με τον αυτοσαρκασμό στα ύψη. Τίποτα όμως δεν μου έδωσε την αίσθηση του παρακάτω. Επανάληψη κάποιων συνηθισμένων μοτίβων στο έργο του ιδρυτή της Οκτάνα. Χρειαζόταν ένα πολύ μικρό κλικ για να απογειωθεί το σύνολο από μία εμπλουτισμένη εκδοχή σε μία ολοκληρωμένη κατάθεση.

Ιδιαίτερης αναφοράς χρήζει η περίπτωση του Κου  Καραχάλιου, καλλιτέχνη χαμηλών τόνων  με συνεργασίες υψηλότατου επιπέδου. Είναι τέτοια η ποιότητα της κίνησης  του που πραγματικά παρασέρνει σαν  άνεμος το βλέμμα σου. Αέρινο πλάσμα, απίστευτο  ταλέντο. Άξιοι ασφαλώς και οι υπόλοιποι ομότεχνοί του. Νομίζω πως ο Κος Ρήγος έχει την ικανότητα να προσαρμόζει τις όποιες αδυναμίες των συνεργατών του και να προσαρμόζεται στα δυνατά τους σημεία. Έτσι άλλωστε γίνεται αυτό που αποκαλούμε ομαδική δουλειά.

Εν κατακλείδι, θα έλεγα πως, 15 χρόνια μετά, εκείνο που κάποτε ήταν καινοτόμο σήμερα έχει στιγματιστεί από τους συνεχείς πειραματισμούς με τα σχήματα, τη δομή και τη φόρμα του και πλέον χρειάζεται να υπερβεί τον ίδιο του τον εαυτό ώστε να αποκαλύψει  το βάθος της διευρευνητικής ικανότητάς του. Ο ταλαντούχος δημιουργός λύσεις έχει αρκετές, χιούμορ και φαντασία επίσης, συνεπώς η απόσταση από το κοινό του σήμερα θα ευεργετήσει το μέλλον της ίδιας του της τέχνης.

4 σκέψεις σχετικά με το ““ΔΑΦΝIΣ ΚΑΙ ΧΛΟΗ” – ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΡΗΓΟΣ – ΠΑΛΛΑΣ- Κριτική Νίκης Πρασσά.

  1. Ας καταλάβουμε πρώτα τι σημαίνει κριτική, και ας γράφουμε έπειτα. Λυπάμαι που το λέω, αλλά αυτή η γνώση λείπει εντελώς από την συντάκτρια του κειμένου, που άλλοτε παρασύρεται από παιδιάστικες γλαφυρότητες χωρίς ουσία και άλλοτε πέφτει ατσούμπαλα σε κρίσεις χωρίς επιχειρήματα. Η κριτική είναι επιστήμη, όλα τα άλλα είναι άποψη, και από απόψεις έχουμε ουκ ολίγες (ή, για να το πω με τη γνωστή ατάκα του επιθεωρητή Κάλαχαν, όσες και οι κωλοτρυπίδες…). Πραγματικά θέλω να στηρίξω την προσπάθεια του περιοδικού. Δώστε μας κείμενα που να αξίζουν τον χρόνο μας.

  2. Η ΝΙΚΗ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙΝΟΥΡΙΑ ΣΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ, ΕΠΙΠΛΕΟΝ ΝΕΟΣ ΚΑΙ ΠΟΛΥΠΛΕΥΡΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ. ΤΑ ΑΡΚΕΤΑ ΔΕΙΓΜΑΤΑ ΓΡΑΦΗΣ ΤΗΣ ΣΤΟ ΣΥΝΤΟΜΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΜΑΖΙ ΜΑΣ ΗΤΑΝ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΤΙΚΑ ΚΑΙ ΤΕΚΜΗΡΙΩΜΕΝΑ. ΟΠΩΣ ΚΑΘΕ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΚΑΤΑΠΙΑΝΕΤΑΙ ΜΕ ΕΝΑ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ, ΕΔΩ ΜΕ ΤΗΝ ΚΡΙΤΙΚΗ, ΕΠΙΔΕΧΕΤΑΙ ΒΕΛΤΙΩΣΗ ΑΛΛΑ ΕΧΩ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΩΣΗ ΟΤΙ ΚΑΙ Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΚΡΙΤΙΚΗΣ ΧΡΗΖΕΙ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΩΝ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΚΑΛΟΠΡΟΑΙΡΕΤΗΣ ΔΙΑΘΕΣΗΣ ΕΙΔΙΚΑ ΟΤΑΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΝΕΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΤΟΛΜΟΥΝ ΝΑ ΕΜΠΛΑΚΟΥΝ ΣΕ ΕΝΑ ΠΕΔΙΟ ΑΠΟ ΤΑ ΠΙΟ ΔΥΣΚΟΛΑ ΟΠΩΣ ΑΥΤΟ ΤΗΣ ΚΡΙΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΠΟΥ ΤΟΣΟ ΤΟ ΕΧΟΥΜΕ ΑΝΑΓΚΗ . Γ.Κ.

  3. Το παραπάνω σχόλιο προφανώς εξυπηρετεί κάποια προσωπική σκοπιμότητα.Δεν υπάρχει αντικειμενική κριτική,δεν υπάρχει αντικειμενική γνώμη.Επίσης αν η κριτική δεν είναι φιλικά η εχθρικά προσκείμενη στο έργο δεν χρειάζεται επιχειρήματα,εκτός αν μιλάμε για »κριτικη» – promotion.Αυτό το κάνουν πολύ καλά οι εταιρίες marketing που βαφτίζονται περιοδικά και σε αυτά γράφουν επαγγελματίες δημοσιοσχετίστες που βαφτίζονται δημοσιογράφοι κριτικοί κα.Όσο για την ατάκα του Κάλαχαν….συ είπας…Στηρίζω την προσπάθεια σας μέσω της αποδοχής (οχι υιοθέτησης) ελεύθερων απόψεων και ιδεών που ευτυχώς προς το παρόν δεν »απαγορεύονται» στο περιοδικό σας.Δώστε μας αληθινά κείμενα.Όχι άλλες διαφημίσεις »φίλων» σας,όχι άλλες δυσφημίσεις »εχθρών» σας.

  4. Σεβαστή η απάντηση του περιοδικού. Συμφωνώ μαζί σας, οι νέοι άνθρωποι πρέπει να βοηθηθούν, αν και δεν είμαι σίγουρος ότι η έκθεσή τους, όταν ακόμα δεν είναι έτοιμοι, είναι τελικά ωφέλιμη για τους ίδιους.

    Όχι, αγαπητέ APOSTOLIS GR, δεν έχω προσωπικές σκοπιμότητες, μόνο το βίτσιο να διαβάζω πολύ και να εκτιμώ τα καλά κείμενα. Η φράση σας «Αν η κριτική δεν είναι φιλικά ή εχθρικά προσκείμενη στο έργο δεν χρειάζεται επιχειρήματα» είναι καθαρή ανοησία. Ίσως πρέπει να ανοίξετε ένα λεξικό. Μπορεί να είστε και εσείς νέος άνθρωπος, αλλά φαντάζομαι ότι ξέρετε τι είναι. Εκεί θα δείτε ότι η κριτική εξ ορισμού απαιτεί επιχειρήματα. Παράδειγμα: » κριτική :. η τεκμηριωμένη κρίση που εκφέρεται ως αξιολόγηση έργων πνευματικής δημιουργίας (ελπίζω να γνωρίζετε το νόημα της λέξης τεκμηριωμένη)
    Στα υπόλοιπα που λέτε δεν απαντώ, γιατί δεν με αφορούν.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.