Rimini Ρrotokoll «Ο Προμηθέας στην Αθήνα», το ιδανικότερο κλείσιμο για το Φεστιβάλ Αθηνών 2010, με την συγκλονιστική “παρουσία” της Κωνσταντίνας Κούνεβα . Κριτική Παρουσίαση Γιάννη Καραμπίτσου-Βίντεο artD TV

RIMINI PROTOKOLL

RIMINI PROTOKOLL15

Δεν θα μπορούσε πραγματικά να υπάρξει καλύτερος τρόπος για να κλείσει το Φεστιβάλ Αθηνών 2010 από την παράσταση “Ο Προμηθέας στην Αθήνα” των ανατρεπτικών και πρωτοπόρων της διαδραστικότητας Γερμανών καλλιτεχνών  Rimini Protokoll στο Ηρώδειο. Μιας παράστασης που είχε πολλές δυνατές και συγκινητικές στιγμές.

RIMINI PROTOKOLL1

Για μια πλήρη καταγραφή των όσων διημείφθησαν στην παράσταση χρησιμοποιήσαμε επιπρόσθετα κάποια δημοσιεύματα του Τύπου, αντλώντας όλες τις σημαντικές στιγμές που θα μπορούσαν να μας είχαν διαφύγει, ώστε να έρθετε σε επαφή με την ατμόσφαιρα και το περιεχόμενο της πολύ σημαντικής  παράστασης. Έτσι θα έχετε την ευκαιρία μαζί με το αποκλειστικό βίντεο που σας παραθέτουμε, παραγωγής του πρώτου πολιτιστικού διαδικτυακού τηλεοπτικού σταθμού στη χώρα artD TV, να αποκτήσετε μια ολοκληρωμένη άποψη για την παράσταση και να την ζωντανέψετε μπροστά σας σαν να ήσασταν εκεί. Εδώ θα πρέπει να επισημάνουμε αφού ευχαριστήσουμε για άλλη μια φορά το Φεστιβάλ Αθηνών που μας έδωσε φέτος την δυνατότητα να καλύψουμε ουσιαστικότερα και οπτικοακουστικότερα τις ποιοτικές παραστάσεις του, ότι λυπούμαστε που δεν έχουμε πλάνα από την συγκλονιστική πραγματικά εμφάνιση της Κούνεβα επί της σκηνής έστω μέσω αντιπροσώπου, γιατί η τήρηση στην συγκεκριμένη περίπτωση του διαδικαστικού που θέλει να παίρνουμε πλάνα από την αρχή και το τέλος μιας παράστασης στέρησε από σας και από μας την απαοθανάτιση αυτών των στιγμών.

RIMINI PROTOKOLL3

Το Φεστιβάλ Αθηνών δεν τήρησε τα κριτήρια του διαδικαστικού των τηλεοπτικών καλύψεων μας, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων (Μικρή Επίδαυρος) με στενόμυαλο τρόπο, αλλά του χρόνου θα πρέπει να προχωρήσουμε σε ακόμα ουσιαστικότερη κάλυψη των εκδηλώσεων του Φεστιβάλ, που χωρίς να ξεφεύγουμε από τους συμφωνημένους χρόνους να υπάρχει η δυνατότητα απόδοσης των σημαντικών στιγμών από όλη την παράσταση και όχι μόνο από την αρχή και το τέλος. Έχουμε πρόταση αποτελεσματική και ευέλικτη πάνω σε αυτό και θα την καταθέσουμε σύντομα-ελπίζουμε- στον κ. Λούκο που είναι να τον συναντήσουμε τις επόμενες μέρες για να του πάρουμε και συνέντευξη.

RIMINI PROTOKOLL2

Όσον αφορά την παράσταση το κείμενό μας αποτελεί περισσότερο παρουσίαση παρά κριτική γιατί σε αυτές τις περιπτώσεις υπερισχύει το αποτέλεσμα και το περιεχόμενο παρά η αισθητική διαπραγμάτευση και η φορμαλιστική διεκπεραίωση, χωρίς σε καμιά περίπτωση να υπονοούμε ότι το έργο υστέρησε σε αυτό τον τομέα σε βαθμό τουλάχιστον, που να απειλείται η διαλεκτική ενότητα και ισορροπία  μορφής και περιεχομένου όπως συμβαίνει σε κάθε σύγχρονο σημαντικό έργο τέχνης.

RIMINI PROTOKOLL11

“Ο Προμηθέας στην Αθήνα” αποτελεί περισσότερο μια ριζοσπαστική προσπάθεια ταρακουνήματος των σύγχρονων πολιτών (επί σκηνής και στις κερκίδες του θεάτρου) ώστε να στοχαστούν αλλά και να έρθουν πιο κοντά μέσω της τέχνης, να εξορύξουν από μέσα τους και να καταθέσουν επί σκηνής και μέσω της επαφής και επικοινωνίας με την σκηνή και τους αντιπροσώπους τους σε αυτήν,  την έμφυτη θεατρικότητά τους, πολλαπλασιασμένη και πολυδύναμη , αφού δρα ως η συνισταμένη όλων των θεατρικοτήτων και ως έκφραση ενός βαθύτερου αληθινότερου εαυτού που τείνει να πράττει και ενεργεί ως Προμηθέας, έστω σε επίπεδο φαντασιωτικό,   όσων είτε  βρίσκονται επί σκηνής είτε  στο γειτονικό χώρο με αυτήν, μέχρι τα όρια που ορίζει τουλάχιστον ο χώρος του θεάτρου. Ίσως για αυτό πολλοί από τους εκπροσώπους μας στη σκηνή σε πολλές από τις ερωτήσεις απαντούσαν τοποθετούμενοι στο θέλω ή δεν θέλω όπως θα ήθελαν να πράξουν και όχι όπως πραγματικά θα έπρατταν.  Η ειλικρίνεια υστέρησε του αυθορμητισμού και της ανάγκης μας να ζήσουμε μια άλλη ζωή έστω μέσω της φαντασίας μας.

RIMINI PROTOKOLL13

Οι δημιουργοί άφησαν ελεύθερη την έκφραση των τάσεων των 103 ερασιτεχνών ηθοποιών, αντιπροσωπευτικού στατιστικού δείγματος όλων μας που μένουμε στην Αθήνα, διερευνώντας στο βάθος την διάθεση που έχουν οι επί σκηνής και όσοι αποτελούν το κοινό να προβληματιστούν περαιτέρω γιατί μπορεί να συμβαίνει αυτό και ποιές πιθανότητες και δυνατότητες υπάρχουν για μια ριζοσπαστική αλλαγή στην πραγματική ζωή και όχι μέσω του φαντασιακού, δημιουργική έκφραση του οποίου είναι και η τέχνη. Σταματάμε εδώ. Τα πολιτικά, ιδεολογικά και αισθητικά ζητήματα που θέτει η παράσταση των Rimini Protokoll θα μπορούσαμε να τα συζητάμε ώρες και έτσι να μειώσουμε την εμβέλεια ενός εγχειρήματος, που έχει απόλυτα ανάγκη η εποχή μας και που οι σκηνές που θα δείτε στο βίντεο των αγκαλιασμένων 103 εκπροσώπων μας στην σκηνή (οι 3 είναι οι μη καταγεγραμμένοι) πραγματικά συγκινητικές και συγκλονιστικές επιβεβαιώνουν απόλυτα.

RIMINI PROTOKOLL5

Περνάμε στην παρουσίαση της συναρπαστικής παράστασης με την οποία έλαβε τέλος το φετινό Φεστιβάλ Αθηνών.

Η κορυφαία και πιο φορτισμένη στιγμή της παράστασης “Προμηθέας στην Αθήνα”, που ανέβασαν οι Rimini Protokoll την Πέμπτη στο Ηρώδειο, ήταν η εμφάνιση  της Κωνσταντίνας Κούνεβα στην σκηνή, έστω μέσω αντιπροσώπου. Μια φίλη της που βρισκόταν  πίσω από την μάσκα, η Έφη Κιουρτίδου, ανέλαβε να μεταφέρει τις απαντήσεις της σε όλα τα ερωτήματα που της τέθηκαν από την ομάδα.

RIMINI PROTOKOLL0

Οι Rimini είχαν επισκεφθεί την Κούνεβα  αρκετές φορές ώστε να μάθουν τις σκέψεις της .  Η Έφη Κιουρτίδου που  ενσάρκωσε την ηχογραφημένη  φωνή της Κούνεβα , φορούσε  μάσκα παραμορφωμένου από βιτριόλι προσώπου (η μοναδική από τους 103 Αθηναίους που φορούσε μάσκα)  και  βρισκόταν σε σύνδεση με εκείνη μέσω κινητού για να την καθοδηγήσει ποια επιλογή να ακολουθήσει κάθε φορά στις ερωτήσεις που έκαναν οι υπόλοιποι συμπολίτες της επί σκηνής.

“Είμαι άνθρωπος. Είμαι γυναίκα. Είμαι μετανάστρια από την Βουλγαρία. Είμαι 47 ετών και είμαι η Κωνσταντίνα Κούνεβα. Απόψε δεν μπορώ να είμαι μαζί σας. Με αντιπροσωπεύει ένα άλλο άτομο”.

“Είμαστε η Αθήνα”, ακούστηκε από τους 103 ερασιτέχνες ηθοποιούς από Αλβανία, Ασία, Αφρική, Δ. Ευρώπη, Αν. Ευρώπη οι οποίοι αποτελούνταν από όλα τα υπαρκτά και ανύπαρκτα επαγγέλματα, από αστροφυσικούς, νεφρολόγους, ταξιτζήδες- ψυχολόγους, φανοποιούς-ντελιβεράδες, αντιρρησίες συνείδησης, στατιστικολόγους, εθελοντές, δικηγόρους, μεταφορείς , συμβούλους ανθρωπίνου δυναμικού, ονειροποιούς, μαθητές, φοιτητές, οικοδόμους, συνταξιούχους, κωφάλαλους, ιδρυτικά μέλη της γραμμής SOS , ακτιβιστές, άνεργους και νήπια.

RIMINI PROTOKOLL12

«Η σκηνή είναι η πόλη μας. Το καμαρίνι είναι το σαλόνι μας. Βλέπουμε την πόλη με 103 διαφορετικούς τρόπους».  Άνδρες και γυναίκες από δύο ως 92 ετών,  έπαιρναν το μικρόφωνο και δήλωναν μπροστά στην κάμερα, που αυτομάτως πρόβαλε στη γιγαντοοθόνη το πρόσωπο τους , όνομα, ηλικία, επάγγελμα και με ποιον ήρωα της αισχύλειας τραγωδίας ταυτίζονται.

“Αντιπροσωπεύουμε όλες τις περιοχές της πόλης”, δήλωσαν, εξαιρώντας  –χωρίς να αναφέρουν το λόγο- τον Πειραιά και τη Νομαρχία Δυτικής Αττικής. “Είμαστε 48% άνδρες και 52% γυναίκες”. Είμαστε η Αθήνα γιατί τουλάχιστον τρεις από εμάς δεν είναι καταγεγραμμένοι”, είπαν κάποιοι, για να εισπράξουν το αυθόρμητο χειροκρότημα .

Οι 103 αθηναίοι-ερασιτέχνες ηθοποιοί για δύο ώρες στο Ηρώδειο συστήνονταν ο ένας μετά τον άλλο ενώ παράλληλα, δήλωναν τον ήρωα της τριλογίας του Προμηθέα, με τον οποίο ταυτίζονται -Προμηθέα, Ωκεανό, Ιώ, Κράτος, Βία, Ερμή και Ωκεανίδες. Πίσω από την ταμπέλα του Προμηθέα, όπως αναμενόταν, συγκεντρώθηκαν οι περισσότεροι ενώ πίσω από εκείνη του Κράτους ελάχιστοι και της Βίας μόνο ένας.

Στις εξαιρέσεις που ήταν λίγες, ο πρώην πρωταθλητής δισκοβολίας και νυν σωφρονιστικός υπάλληλος Γιάννης Μυλωνάς, που ταυτίστηκε με το Κράτος, η κ. Σταυρούλα, μοδίστρα στο επάγγελμα, που αγαπά τις Ωκεανίδες, χωρίς ειδική εξήγηση, τα άτομα που δεν ταυτίζονται με κανέναν αλλά κι εκείνοι που η βούλησή τους συγκρούεται με την πραγματικότητα -όπως η υπάλληλος στο ΕΣΠΑ που ενώ θα ήθελε να ταυτιστεί με τον Προμηθεά “η ζωή με κάνει να ταυτίζομαι με τον Ήφαιστο”, όπως εξομολογήθηκε.

RIMINI PROTOKOLL6

Μερικές τις πολλές αυθόρμητες και ειλικρινείς συστάσεις που δόθηκαν:
«Παντρεύτηκα 16 ετών, έκανα παιδιά, εγγόνια, δισέγγονα. Σας ευχαριστώ για την τιμή που μου κάνετε στα 92 μου χρόνια!» (μία συγκινητική κυρία που διέσχισε τη σκηνή με τη μαγκούρα της).
«Με λένε Θανάση, είμαι ψυχολόγος και ταξιτζής».
«Είμαι φοιτήτρια και σε λίγο θα ΄μαι άνεργη».
«Είμαι πολιτικός επιστήμων, αλλά εργάζομαι σε εταιρεία κούριερ».
«Είμαι μαθητής ακόμη, στη Β΄ Τάξη, του χρόνου θα πάω Γ΄ Τάξη και τα καλοκαίρια στύβω πορτοκάλια στις παραλίες».
«Είμαι αιώνιος φοιτητής στα ΤΕΙ Αιγάλεω, αλλά για τις επόμενες δύο ώρες θα είμαι ηθοποιός στο Ηρώδειο».

Σε μια δεύτερη φάση κάθε αθηναίος ερασιτέχνης ηθοποιός πλησίαζε το μικρόφωνο και έκανε μια ερώτηση, αναγκάζοντας τους υπόλοιπους να χωρίζονται σε δύο αντίπαλα στρατόπεδα, ανάλογα με την απάντηση που θα διάλεγαν: «Εγώ» ή «Όχι εγώ».

Ποιος θυσιάζεται για τους άλλους;
Ποιος περιμένει από τους άλλους να θυσιαστούν για αυτόν;
Ποιος ασχολείται επαγγελματικά με αυτό που ξέρει να κάνει καλύτερα;
Ποιος κρύβει εισοδήματα από την Εφορία;
Ποιος είναι δεμένος με την οικογένειά του;
Ποιος καταπιέζεται από την οικογένειά του;
Ποιος θα σκότωνε για να προστατεύσει την οικογένειά του;
Ποιος θα σκότωνε για να προστατεύσει την Αθήνα;
Ποιος είναι μέλος πολιτικού κόμματος;
Ανάμεσα στο πολύχρωμο πλήθος, και το κορίτσι με τη μάσκα σε διαρκή επικοινωνία με την Κούνεβα, ώστε να της λέει σε ποιο μετερίζι να σταθεί.

RIMINI PROTOKOLL17

Η Κούνεβα παρενέβη ακόμη δυο φορές: “Νιώθω σαν να είμαι δεμένη σε έναν βράχο”, ακούστηκε η φωνή της. “Κάθε μια ώρα κάνω θεραπείες”. Η γυναίκα-Προμηθέας που η πολιτική συνείδησή της παρ’ ολίγο να της κοστίσει τη ζωή, μίλησε για τη φωνή που υποδυόταν στο τηλέφωνο την ανδρική, ενώ ήταν γυναικεία απειλώντας τη “αν δε σταματήσεις θα σε σκοτώσουμε”. “Αλλά δεν το πίστεψα”, αποκάλυψε .”Είχαμε ανακαλύψει παρανομίες των εργοδοτών”.

Στα εμβόλιμα βιωματικά «ιντερμέτζα» ο Γιώργος Ντούρος υπάλληλος της Εθνικής στατιστικής μας μίλησε για τη ζοφερή πραγματικότητα των 5.000 αστέγων της Αθήνας και του 14% των εργαζόμενων φτωχών κι ο αντιρρησίας συνείδησης ο Λάζαρος Πετρομελίδης για τον προσωπικό του Γολγοθά, που συμπεριλάμβανε 16 δικαστήρια και 3 φυλακίσεις.

H παράσταση των RIMINI PROTOKOLL (Ντάνιελ Βέτσελ και Χέλγκαρντ Χάουγκ) είχε τη δυνατότητα να μιλήσει και στους κωφάλαλους, χάρη στην απευθείας μετάφρασή της στη νοηματική καθόλη την διάρκεια της παράστασης.

Στην παράσταση συμμετέχουν αρκετοί μετανάστες -«περισσότεροι απ’ όσους έλεγαν τα στοιχεία, καθώς από την απογραφή του 2001 ο αριθμός έχει αυξηθεί κατά πολύ»- αλλά και Ρομά. Όλες σχεδόν οι ευαίσθητες κοινωνικές ομάδες έχουν αντιπροσώπευση. Από αντιρρησίες συνείδησης μέχρι και θύματα βασανιστηρίων που, ίσως, εμφανιστούν με καλυμμένο πρόσωπο.

Καθένας από τους συμμετέχοντες όφειλε να φέρει μαζί του ένα αντικείμενο που θα τον συνοδέψει στη σκηνή και να προτείνει μέσα σε 24 ώρες άλλον έναν συμμετέχοντα, αιτιολογώντας βεβαίως την επιλογή του. Πέρα από φιλικούς και οικογενειακούς δεσμούς εμφανίστηκαν επί σκηνής τρεις γενιές, παππούς, πατέρας και εγγονός- υπήρξαν και πιο πρωτότυποι λόγοι για να προτείνει κανείς τον επόμενο. Για κάποιον, ας πούμε, ήταν ένας συνάδελφός του, με την αιτιολογία ότι «μιλάμε μόνο στο πλαίσιο της δουλειάς. Ήθελα να τον γνωρίσω ως άνθρωπο». Υπήρξαν ακόμη πιο ιδιαίτεροι λόγοι. «Την προτείνω επειδή από τότε που έγινε μητέρα, άλλαξε όλη της την κοσμοθεωρία», είπε κάποιος άλλος.

Ο Ανέστης Αζάς, η Χριστίνα Πολυχρονιάδου, ο Πρόδρομος Τσινικόρης και η Γιολάντα Μαρκοπούλου, που απαρτίζουν την ερευνητική ομάδα των Rimini Ρrotokoll στην Αθήνα, φρόντισαν ο ιδιότυπος θίασος να είναι όσο το δυνατόν πιο αντιπροσωπευτικός.

Από τους αντιπροσωπευτικούς τύπους των Αθηναίων που χειροκροτήθηκαν περισσότερο στην  παράσταση ήταν ένας πραγματικός αντιρρησίας συνείδησης και πραγματικοί πολιτικοί πρόσφυγες. Ο πρώτος μάλιστα συνάντησε επί σκηνής και τον σωφρονιστικό υπάλληλο που τον επιτηρούσε στη φυλακή!

«Δουλεύω από το 2001 στη φυλακή ως σωφρονιστικός υπάλληλος, υποδέχομαι τους νέους κρατουμένους. Όταν βγω στη σύνταξη θα έχω περάσει τη μισή μου ζωή στη φυλακή. Θα είναι σαν να έχω κάνει δύο φορές ισόβια! Έξω από τη φυλακή είμαι ο Γιάννης, παίζω μουσική και τραγουδάω. Γνωρίζω όμως συναδέλφους που ταυτίζονται με τον ρόλο. Ποιον ρόλο; Του δεσμοφύλακα…».

«Είμαι ο Λάζαρος και υπέφερα πολλά ως αντιρρησίας συνείδησης. Όταν ο στρατός με τη βία με κάλεσε να μάθω να πολεμάω και να σκοτώνω,αρνήθηκα. Μου πήραν το διαβατήριο,μου στέρησαν τη χαρά να ταξιδεύω. Μου πρότειναν τρελόχαρτο, το αρνήθηκα. Πέρασα δεκαέξι δίκες, τρεις φυλακίσεις, σήμερα έχω έναν γιο που τελειώνει το σχολείο και σε λίγο θα αποφασίσει αν θα πάει στρατό ή όχι. Πλέον όμως μπορεί να μιλά γι΄ αυτό χωρίς να φοβάται. Και αυτή είναι δική μου νίκη… Σήμερα εδώ μπροστά μου αντικρίζω τον δεσμοφύλακά μου που δεν θα με θυμάται μέσα στους τόσους χιλιάδες κρατούμενους που θα του έτυχαν»:

Η Κούνεβα βρέθηκε στο τέλος της παράστασης στα παρασκήνια για να προσφέρει στους Γερμανούς σκηνοθέτες Χέλγκαρντ Χάουγκ και Ντάνιελ Βέτσελ δυο γλαστράκια, σαν  ένδειξη ευγνωμοσύνης.

RIMINI PROTOKOLL14

Αποσπάσματα από την συνέντευξη των Rimini Protokoll

στην ΕΛΕΝΑ ΓΑΛΑΝΟΠΟΥΛΟΥ, Ελευθεροτυπία, Παρασκευή 18 Ιουνίου 2010

Πότε καταλάβατε για πρώτη φορά ότι η πραγματικότητα μπορεί να είναι πολύ πιο δυνατή δραματικά από οποιονδήποτε μύθο;

«Δεν έχουμε μάθει να κάνουμε τίποτα άλλο. Από την αρχή κάνουμε παραστάσεις έξω. Σε αστικά τοπία, σε χώρους και κτίρια, οπουδήποτε πέραν της θεατρικής σκηνής την οποία βρίσκουμε πολύ συντηρητική και με λάθος δομή. Γι’ αυτό σκεφτήκαμε να σπάσουμε αυτή τη δομή ή να αλλάξουμε τις παραμέτρους της για να δημιουργήσουμε κάτι που θα είχε νόημα. Θέσαμε απλά για ακόμη μια φορά τα ερωτήματα: “ποιος στο καλό θα ανέβει εκεί πάνω; ποιος θα μας ακούσει; και τι θα του πούμε;”. Θεωρώ πως εάν αυτός που κατεβαίνει από τη σκηνή αναρωτιέται “τι συνέβη;” και όχι “πώς ήμουν;”, τότε υπάρχει η δυνατότητα να γεννηθεί κάτι πραγματικά δυνατό και πολύτιμο στο θέατρο το οποίο είναι ένα διαδραστικό τοπίο -και δεν εννοώ πως ο θεατής πρέπει απαραίτητα να κάνει κάτι- αλλά φυσικά σχετίζεται και με τη διασκέδαση. Το θέατρο δεν είναι απλώς ένα ινστιτούτο κοινωνικής θεραπείας, αλλά ένα μέρος όπου κάτι συναρπαστικό συμβαίνει».

Τι έχει μεγαλύτερη σημασία για σας; Να αγγίξετε συναισθηματικά τους θεατές ή να τους κάνετε να σκεφτούν;

«Και τα δύο εξίσου. Στις καλές παραστάσεις δεν πρέπει να υπάρχει διαφοροποίηση μεταξύ τους. Μας ενδιαφέρει επίσης το χιούμορ. Πάντα έχουμε την αίσθηση ότι οι άνθρωποι γελούν στο θέατρο, επειδή σκέφτονται. Και σκέφτονται κάτι άλλο, απλώς επειδή γέλασαν».

Το αποτέλεσμα θα μας εκπλήξει;

«Φυσικά! Κι εμείς θα εκπλαγούμε! Η περιπέτεια και το ρίσκο είναι μεγάλοι παράγοντες σε παραστάσεις σαν αυτές. Τη στιγμή που τόσοι άνθρωποι “τολμούν” να μιλήσουν δημοσίως και να παρουσιάσουν τους εαυτούς τους μπροστά σε τόσο μεγάλο κοινό, υπάρχει μεγάλη έξαψη. Οι θεατές δεν στέκονται εκεί όπως σε οποιαδήποτε άλλη παράσταση. Συμμετέχουν. Είναι σαν να συγκρίνεις μια κλασική συναυλία με το ροκ εν ρολ. Σε παραστάσεις αρχαίας τραγωδίας, όταν το κοινό παρεμβαίνει, όπως έγινε πρόπερσι με τον Βασίλιεφ, η παράσταση δέχεται ισχυρό πλήγμα. Παγώνει και γίνεται εύθραυστη. Οι ηθοποιοί δεν είχαν άλλη επιλογή από το να περιμένουν το κύμα να περάσει. Εάν συνέβαινε στη δική μας παράσταση, οι αντιδράσεις δεν θα τη διατάραζαν, θα γίνονταν αυτόματα μέρος της. Είναι τελείως διαφορετικό να βρίσκεσαι πάνω στη σκηνή πίσω από έναν ρόλο και πολύ διαφορετικό όταν λες “εγώ” και αναφέρεσαι στον εαυτό σου».
Κατά πόσο τα λόγια είναι δικά σας και κατά πόσο των συμμετεχόντων;

«Αυτή τη στιγμή περνάμε ήδη δεύτερη φορά το κείμενο και επιχειρούμε κάτι πολύ δύσκολο, που μοιάζει με ψηφιδωτό. Προσπαθούμε να εξακριβώσουμε τις στιγμές, τις προτάσεις που μας αφορούν. Υπάρχουν ιδέες από πριν και αυτές που προκύπτουν από την αλληλεπίδραση με τους συμμετέχοντες. Τους θέτουμε ερωτήματα, μας δίνουν απαντήσεις. Το τι λένε είναι δικό τους θέμα. Το τι κρατάμε και το τι παραλείπουμε για να προκύψει ένα ενδιαφέρον θέαμα είναι δική μας δουλειά. Πάντα υπάρχει η αποδοχή ποιος είναι ο “ειδικός” σε τι».

RIMINI PROTOKOLL16

Θεωρείτε πως το θέατρο μπορεί να γίνει ακόμα καλύτερο με λιγότερα χρήματα;

«Όχι. Χρειαζόμαστε περισσότερα! Τουλάχιστον το ελληνικό θέατρο. Στη Γερμανία είμαι διαρκώς υπ’ ατμόν για να προλάβω όλες αυτές τις ενδιαφέρουσες παραστάσεις σε Βερολίνο, Αμβούργο και Κολονία. Λυπάμαι, αλλά δεν συμβαίνει το ίδιο εδώ. Υπάρχουν διάφορα ερωτήματα: μήπως τα χρήματα αργούν να δοθούν; Ποιος έχει προτεραιότητα; Μήπως επικρατούν οι φιλίες, που οδηγούν τελικά σε βαρετό αποτέλεσμα; Βρίσκεται κάποια πολιτιστική πολιτική από πίσω; Έχω την αίσθηση ότι αυτό λείπει από την Ελλάδα. Και ειλικρινά εκτιμώ ότι ο κύριος Λούκος παίρνει πολλά ρίσκα για το φεστιβάλ».

Αντλήθηκαν πληροφορίες, αλλά και λόγια των ερασιτεχνών ηθοποιών  από τα δημοσιεύματα των:

ΑΣΤΕΡΟΠΗ ΛΑΖΑΡΙΔΟΥ | Σάββατο 17 Ιουλίου 2010

Θ. ΠΑΝ., Η ΑΥΓΗ: 18/07/2010

Της ΙΩΑΝΝΑΣ ΚΛΕΦΤΟΓΙΑΝΝΗ, enet.gr, 20:40 Παρασκευή 16 Ιουλίου 2010

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s