Στεφανία Γουλιώτη “Η Ηλέκτρα προτείνει βία στη βία της εξουσίας” ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΗΝ ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΟΙΚΟΝΟΜΑΚΟΥ (εφημερίδα του Φεστιβάλ Αθηνών) για τον “Ορέστη” του Ευριπίδη, ΕΘΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ-Γιάννης Χουβαρδάς, Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου 30 & 31 Ιουλίου 2010, 21.00

STEFANIA GOULIOTI

Κυνηγημένος από τις τύψεις του, ο Ορέστης κατηγορεί τον Απόλλωνα που θεωρεί ότι τον οδήγησε να σκοτώσει την ίδια τη μάνα του, την Κλυταιμνήστρα. Το συγκεκριμένο έργο του Ευριπίδη (τοποθετείται στα 408 π.Χ.) μοιάζει με ψυχολογικό δράμα – αλλά κανείς δεν ξέρει προς τα πού θα γείρει η σκηνοθεσία του Γιάννη Χουβαρδά, με μια δυναμική ομάδα ηθοποιών του Εθνικού Θε­άτρου, που συνηθίζει να εκπλήσσει. Στην εφ επιλέξαμε να παρουσιάσουμε την παράσταση μέσα από τη ματιά τεσσάρων ηθο­ποιών της. Της Στεφανίας Γουλιώτη, που υποδύεται την Ηλέκτρα, του Ακύλλα Καραζήση (Μενέλαου), τηςΤάνιαςΤρύπη που παί­ζει την Ελένη και του Ορέστη που τον υποδύεται ο Νίκος Κουρής.

Στεφανία Γουλιώτη “Η Ηλέκτρα προτείνει βία στη βία της εξουσίας”

Από τις πιο ταλαντούχες και έμπειρες, αφού πρωτοανέβηκε στη σκηνή στα οκτώ της χρόνια, η 29χρονη Στεφάνια Γουλιώτη ενσαρκώνει την Ηλέκτρα, μια ηρωίδα της οποίας η εντιμότητα τη συγκινεί.

Από την Κατερίνα Οικονομάκου

GOULIOTI ΦΩΤΟ: ΕΥΗ ΦΥΛΑΚΤΟΥ

Ο πρωταγωνιστικός ρόλος, της στην Ηλέκτρα, σε σκηνοθεσία Πέτερ Στάιν, έκανε τους πάντες να μιλάνε γι’ αυτή. Αλλά εκείνη είναι φανατική για θέατρο, διεκδικούσε και έπαιρνε ρόλους πριν ακόμα να γίνει ευρύτερα γνωστή. Μερικούς απ΄ αυτούς δεν τους ξεχνάς όταν σκαλίζεις τη μνήμη σου. Έχει παίξει στην Επίδαυρο τον Τει­ρεσία, στην κατά Λευτέρη Βογιατζή Αντι­γόνη. Στο Μάνα Κουράγιο του Μπρεχτ ήταν η Κατρίν.

Με μητέρα Γαλλίδα, πατέρα από το Πήλιο και γαλλική παιδεία, η Στεφανία Γουλιώτη πρωτοανέβηκε στη σκηνή στα 8. Αλλά τότε ήταν για τις ανάγκες μιας σχολικής παράστασης. Από τότε πέρα­σαν πολλά χρόνια, η υποκριτική είναι πια η δουλειά της κι εμείς τη συναντήσαμε για να μιλήσουμε περί Ηλέκτρας Ευρι­πίδη, Επιδαύρου… Ας την ακούσουμε.

Ποια είναι εκείνα τα χαρακτηριστικά της Ηλέκτρας που θεωρείτε πως προσδίδουν μεγαλύτερο ενδιαφέρον στον χαρακτήρα της;

Αυτό που με ενδιαφέρει σε αυτού του εί­δους τους χαρακτήρες και τα έργα είναι η συνέπεια που δείχνουν απέναντι στις αξίες, τις αρχές και τις ιδέες τους. Αυτή η συνέπεια είναι κάτι που σήμερα έχει χαθεί σχεδόν, κάτι που σπάνια βρίσκουμε. Ενώ χαρακτήρες όπως η Ηλέκτρα έμεναν πι­στοί μέχρι θανάτου στις αρχές τους

Γιατί αυτό το χαρακτηριστικό συνι­στά αρετή; Η Ηλέκτρα, άλλωστε, οδη­γείται στη βία.

Η συνέπεια είναι αρετή με την έννοια ότι αποτελεί ένα από τα στοιχεία του χαρακτήρα που μαρτυρούν εντιμότητα. Ένας έντιμος άνθρωπος είναι συνεπής με τον εαυτό του και με την κοινωνία. Ορέστης του Ευριπίδη ΕΘΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ Καλοκαιρινή Περιοδεία ΑΡΧΑΙΟ ΘΕΑΤΡΟ ΕΠΙΔΑΥΡΟΥ: 30, 31 Ιουλίου 2010

Βέβαια η Ηλέκτρα οδηγείται στα άκρα, αλλά η αξία εδώ βρίσκεται στο ότι από τα άκρα μαθαίνουμε. Το άκρο της Ηλέ­κτρας είναι η βία, ναι. Είναι όμως η μόνη διέξοδος που ανακαλύπτει μέσα σε ένα σύστημα που της έχει επιβληθεί. Βρί­σκεται απέναντι στην κοινωνία ολό­κληρη, απέναντι στους Αργείους που θέλουν την ίδια και τον αδελφό της νε­κρούς. Αντιμέτωπη με τόση βία, μόνο με τη βία μπορεί να απαντήσει. Στα δικά μου μάτια αυτό την κάνει συνεπή ως προς μια διαδικασία. Η επιλογή της είναι η απάντηση στη βία της εποχής της στη βία της κοινωνίας της Σε εκείνη την κοι­νωνία η υπεράσπιση των αρχών και των αξιών περνούσε κάποτε και μέσα από τη βία. Έπειτα, έχω την αίσθηση ότι η Ηλέ­κτρα βρίσκεται μέσα σε μια δίνη συναι­σθημάτων, έντασης οργής εξαρτημένη καθώς είναι πια ολοκληρωτικά και από τον αδελφό της

Αν έπρεπε να περιγράψετε ποια χα­ρακτηριστικά του Ορέστη είναι αυτά που διαφοροποιούν την τραγωδία του Ευριπίδη, τι θα επιλέγατε;

Το ενδιαφέρον είναι ότι πια μιλάμε για ανθρώπους με ανθρώπινα πάθη και όχι τόσο για σύμβολα. Δεν λέω ότι παύουν να λειτουργούν και ως σύμβολα, ωστόσο βλέπουμε πλέον και μια ψυχολογική διά­σταση του κάθε χαρακτήρα. Βλέπουμε πιο καθαρά εκείνο το χαρακτηριστικό που ορίζει, που περιγράφει κάθε ήρωα ξεχωριστά, εκείνο το χαρακτηριστικό που τον βγάζει από τον εαυτό του και με το οποίο τελικά συγκρούεται. Γιατί ου­σιαστικά ο κάθε ήρωας με τα πάθη του συγκρούεται: ο Ορέστης με την αδυνα­μία του να δράσει, η Ηλέκτρα με την ορ­μητική της διάθεση.

Έχετε ξανακατέβει στην Επίδαυρο. Η εμπειρία είναι όντως ξεχωριστή ή μή­πως το παρακάνουμε, μήπως το μεγαλοποιούμε;

Όχι, είναι μια εμπειρία ξεχωριστή, γιατί η Επίδαυρος απαιτεί από εμάς μια διά­θεση που με μια έννοια έχουμε ξεχά­σει. Εννοώ ότι εμείς τα έχουμε πια όλα μικρύνει, από τα αντικείμενα έως τα αισθήματα. Όλα έχουν προσαρμοστεί σε τέτοιο μέγεθος ώστε να χωρούν όλοι και τα πάντα. Ενώ όταν φτάνει κα­νείς σε έναν τόπο όπως η Επίδαυρος χρειάζεται άλλη ψυχική διαθεσιμό­τητα, την οποία δεν επιστρατεύουμε στην καθημερινή μας ζωή ακριβώς επειδή έχουμε μικρύνει τα μεγέθη. Ακόμη και τα θέατρα μας έχουμε μι­κρύνει, παίζουμε πια για θέατρα τριά­ντα και σαράντα ατόμων, είναι μια γε­νικότερη διεργασία αυτή στην οποία έχουμε μπει, στις μεγάλες πόλεις κυ­ρίως. Οπότε φτάνοντας ένας ηθοποιός στην Επίδαυρο συνειδητοποιεί ότι πρέ­πει να κάνει μια άλλου είδους ψυχική κατάθεση. Και πρέπει γι’ αυτό να εμ­βαθύνει, να σκάψει πολύ βαθιά μέσα του για να αντιμετωπίσει αυτό το οποίο τελικά είναι η απόλυτη φύση μας. Εδώ είναι το παράδοξο: οι άν­θρωποι είμαστε στην πραγματικότητα φτιαγμένοι για μεγάλα μεγέθη, μεγάλα και έντονα συναισθήματα. Γι’ αυτό και είναι φυσικό να βρίσκεται κανείς στην Επίδαυρο. Ο λόγος που το έχουμε μεγαλοποιήσει είναι γιατί εμείς έχουμε μικρύνει, έχουμε στενέψει τη ζωή μας.

Ποιο θα είναι το ιδιαίτερο χαρακτη­ριστικό της παράστασης που θα δούμε;

Νομίζω ότι είναι η σχέση των χαρακτή­ρων με τον χορό. Υπάρχει μια πολύ ιδι­αίτερη ματιά πάνω σε αυτή τη σχέση, κάτι που για εμένα ως ηθοποιό αποτελεί πρόκληση. Ενώ συνήθως ο χορός είναι ένα δεύτερο κομμάτι το οποίο πλαισιώ­νει αυτό που συμβαίνει, πολύ συχνά εί­ναι παραμελημένος ακόμη και διακο­σμητικός σε ορισμένες παραστάσεις. Νομίζω ότι ο κ. Χουβαρδάς έχει πετύχει κάτι πολύ ιδιαίτερο γύρω από τη σχέση που έχουν οι χαρακτήρες με το χορό.

Νομίζω ότι παρακολουθήσατε τους Δαίμονες του Στάιν, με τον οποίο έχετε και επανειλημμένα συνεργα­στεί. Πώς σας φάνηκε η παράσταση;

Ήταν μια πολύ κλασική παράσταση, που έφερε ορισμένες αξίες τις οποίες κά­ποιοι θα έλεγαν ίσως και ξεχασμένες. Με την έννοια ότι πασχίζουμε πάντα να ψάξουμε το περίεργο, το αλλόκοτο και το παράξενο ώστε να εκμαιεύσουμε το ενδιαφέρον του θεατή. Ενώ αυτό που κάνει ο Στάιν είναι να παραμένει πιστός στις αρχές του συγγραφέα, κάτι αρκετά σπάνιο σήμερα.

Μια σκέψη σχετικά μέ το “Στεφανία Γουλιώτη “Η Ηλέκτρα προτείνει βία στη βία της εξουσίας” ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΗΝ ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΟΙΚΟΝΟΜΑΚΟΥ (εφημερίδα του Φεστιβάλ Αθηνών) για τον “Ορέστη” του Ευριπίδη, ΕΘΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ-Γιάννης Χουβαρδάς, Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου 30 & 31 Ιουλίου 2010, 21.00

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.