“ΑΪΝΤΑ” ΤΖΟΥΖΕΠΕ ΒΕΡΝΤΙ [2 ΒΙΝΤΕΟ) 28 7 2010 ΗΡΩΔΕΙΟ “Οι εντυπώσεις μου από την Αΐντα της Εθνικής Λυρικής Σκηνής” του Γιάννη Καραμπίτσου

AIDA

ΑΪΝΤΑ ΒΕΡΝΤΙ ΕΘΝΙΚΗ ΛΥΡΙΚΗ ΣΚΗΝΗ ΗΡΩΔΕΙΟ ΙΟΥΛΙΟΣ 2010 = ΜΕΓΑΛΕΙΟ, ΑΙΣΘΗΤΙΚΗ ΣΥΓΚΙΝΗΣΗ, ΑΠΟΛΑΥΣΗ.


Η Όπερα αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα θεϊκά δώρα. Δεν μπορούμε να μπούμε στην λογική όσων έχουν δει την Αΐντα δεκάδες φορές, όσων έχουν δει όπερα εκατοντάδες φορές. Δεν μπορούμε να απαντήσουμε αν η φετινή Αΐντα είναι καλύτερη ή χειρότερη από την περσινή, ούτε αν η απόδοση της μουσικής  από τον εξαιρετικό μαέστρο Λουκά Καρυτινό και τους ταλαντούχους μουσικούς του ήταν άψογη,  αν η σκηνοθετική προσαρμογή του Παναγή Παγουλάτου πρόσθεσε κάτι σε εκείνη του Ντίνου Γιαννόπουλου του 1991, προβληματισμοί  που αναπτύσσονται σε κάποια κριτική που έπεσε στα χέρια μας  με γενικό ρεζουμέ  “η Αΐντα του 2010 πέτυχε στα δύσκολα και απέτυχε στα εύκολα”. Δεν έχουμε δει πάνω από 20 όπερες και δεν έχουμε δει την περσινή Αΐντα της Βερόνα.

AIDA1

Δεν μπορούμε παρά μόνο να καταθέσουμε τις εντυπώσεις μας. Από τις πιο ωραίες στιγμές του φετινού πολιτιστικού καλοκαιριού, από τις πιο όμορφες παραστάσεις που είδαμε φέτος και δεν είδαμε λίγες. Σε ένα σημείο προσωπικής καμπής, ένας μικρός κορεσμός και μια γλυκιά κούραση μας φλερτάρει επίμονα, η Εθνική Λυρική Σκηνή με την Αΐντα της έρχεται και μας ξαναβάζει  γερά στο παιχνίδι του πολιτισμού, επισημαίνοντας μας ότι από αυτό το παιχνίδι  δεν μπορείς ποτέ να βγεις. Η κάμερα ξανά στα χέρια, να καταγράψει και χαρίσει την ηδονή να ακούς και ξανακούς τις θεϊκές φωνές και την εξαίσια μουσική ,  εσύ ένας άθεος να αναφωνείς δακρυσμένος, γοητευμένος και μπολιασμένος από το ανθρώπινο μεγαλείο που μόνο η τέχνη μπορεί  να σου κοινωνήσει, ότι αν υπάρχει θεός και εκφράζει την αισθητική τελειότητα, αυτή θα βρίσκεται κάπου μεταξύ μουσικής και όπερας. Ναι, περάσαμε μαγευτικά στο Ηρώδειο, άλλη μια βραδιά, ανυπομονούμε για την επανάληψη τέτοιων  στιγμών, ναι παρακαλούμε την πολιτεία (θα λέγαμε απαιτούμε αλλά αυτή την εποχή είναι κομμάτι δύσκολο) να λύσει τα προβλήματα του πολιτισμού, τον χρειαζόμαστε, είναι το οξυγόνο στο αίμα μας. Αποποιούμαστε σε αυτό το κείμενο τον όρο κριτική για να μπορούμε να εκφράσουμε άφοβα τον θαυμασμό  και την ευγνωμοσύνη μας σε φορείς και καλλιτέχνες που κινδυνεύουν να μας προσηλυτίσουν, εμάς τους μοναχικούς άπιστους που από τα λίγα πράγματα που αγαπάμε σε αυτή την ζωή με πάθος είναι ο πολιτισμός και η τέχνη. Έτσι δεν μπορούμε με τίποτα να γκρινιάξουμε ή να συμμεριστούμε την ενδεχόμενη δίκαιη γκρίνια κάποιων, όταν θα φτάσουμε και εμείς να έχουμε δει πολλές Αΐντες και όπερες τότε μακάρι να μας έχει φωτίσει ο θεός και να αποφύγουμε και τότε το σαράκι της γκρίνιας.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.