“Ορέστης” του Ευριπίδη ΕΘΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ ΑΡΧΑΙΟ ΘΕΑΤΡΟ ΕΠΙΔΑΥΡΟΥ, 30 Ιουλίου 2010 [ΒΙΝΤΕΟ artD TV]-Κριτική Παρουσίαση Γιάννη Καραμπίτσου

ORESTHS


Τα πρόσωπα των δραμάτων του Ευριπίδη υπακούουν στις διάφορες παρορμήσεις της ευαισθησίας τους: δεν δρουν σύμφωνα μ’ ένα ιδανικό προσδιορισμένο με σαφήνεια, αλλά σύμφωνα με φόβους και επιθυμίες. Γι’ αυτό και, όταν οι παρορμήσεις τους είναι ταπεινές ή εγωιστικές, εκδηλώνονται και τα ίδια τα πρόσωπα ως ταπεινά και εγωιστικά. Ο Ευριπίδης δεν ζωγραφίζει μόνο πάθη αλλά και χαρακτήρες- και συχνά οι χαρακτήρες του δεν είναι καθόλου ηρωικοί. Ακολουθούν με την ίδια επιμονή το συμφέρον τους ή το πάθος τους. Και μας εκπλήσσει η ωμή ανευλάβεια με την οποία βλέπουμε τον Ευριπίδη να εισάγει στην τραγωδία ένα πλήθος από ανθρωπάκια, στα όρια του γελοίου, ή ακόμα εγωιστές, που η φιλοδοξία τους είναι σχεδόν ποταπή. (Jacqueline De Romily ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΤΡΑΓΩΔΙΑ)

Δεύτερη παράσταση του Εθνικού Θεάτρου στην Επίδαυρο φέτος, δεύτερη επιτυχία. Ο Ευριπίδης ο τραγωδός των ανθρώπινων παθών, που παρουσιάζει τους ήρωες στα έργα του να κουβαλούν τις ανθρώπινες αδυναμίες τους και να ενεργούν και πράττουν  με δική τους θέληση  και σύμφωνα με αυτές και όχι υπακούοντας  και εκφράζοντας τυφλά τη θέληση των θεών, έμπνευσε τον καλλιτεχνικό διευθυντή του Εθνικού Θεάτρου στην τέταρτη επίσκεψή του στην Επίδαυρο Γιάννη Χουβαρδά να μας  χαρίσει μια παράσταση που δεν ξέρουμε αν θα μείνει στην ιστορία των καλύτερων παραστάσεων που έχουν γίνει στην Επίδαυρο, αλλά που είχαμε ανάγκη να δούμε αυτή την συγκεκριμένη περίοδο. Μετά από 3 Αριστοφάνηδες έως τώρα και έναν τέταρτο να αναμένει την σειρά του, με τα καλά τους  (περισσότερα αναμφισβήτητα τα καλά) και τα κακά τους, όπως άλλωστε συμβαίνει πάντα με τα ανεβάσματα του Αριστοφάνη που είχε φέτος την τιμητική του στην Επίδαυρο λόγω «κρίσης» και που έχουμε αποδεχτεί πλέον ότι πιθανότατα δεν θα δούμε παράσταση  που να έχει μεγάλη σχέση με το πρωτότυπο κείμενο του έργου, πολλές φορές ούτε με την πλοκή του, ο «Ορέστης» του Ευριπίδη από το Εθνικό Θέατρο μας θύμισε πόσο όμορφη εμπειρία  είναι να ακούγεται ο λόγος της τραγωδίας στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου.

ORESTHS2

Με μινιμαλιστικά αλλά απολύτως λειτουργικά και απέριττα σκηνικά, σύγχρονα κοστούμια, κλασική μουσική Μανώλη Καλομοίρη, απλούς αλλά  εξαιρετικούς φωτισμούς από τον Λευτέρη Παυλόπουλο, χρήση των εκφραστικών μέσων της μιζανσέν με συνισταμένη την λιτότητα και με ερμηνείες η μία καλύτερη από την άλλη (στην πρώτη γραμμή η Στεφανία Γουλιώτη και ο Χρήστος Στέργιογλου ως Τυνδάρεω, ο Νίκος Κουρής, ο Ακύλας Καραζήσης και ο Νίκος Καραθάνος ως Φρύγας και αμέσως μετά ο Κώστας Βαρσαδάνης ως Πυλάδης, η Τάνια Τρύπη ως Ελένη, ο Μανώλης Μαυροματάκης ως αγγελιοφόρος, ο Γιώργος Γλάστρας ως Απόλλων, η Γεωργιάννα Νταλάρα ως Ερμιόνη και ο υπέροχος χορός νέων κοριτσιών και αγοριών όπου ξεχώρισαν η Κόρα Καρβούνη, η Ρηνιώ Κυριαζή, η Λαμπρινή Αγγελίδου χωρίς να υστερήσει κανείς από τους υπόλοιπους) ο “Ορέστης” του Ευριπίδη με το εύρημα της «προβας» του χορού λίγο πριν αρχίσει η παράσταση μας βάζει κατευθείαν στην ατμόσφαιρα της παράστασης και του έργου του Ευριπίδη χωρίς καλά καλά να το καταλάβουμε. Το ίδιο θετικά λειτούργησε η παρουσία των ηθοποιών καθόλη την διάρκεια της παράστασης επί σκηνής, κάτι που υλοποιείται από την αρχή που μπαίνουν οι θεατές στο θέατρο επιβεβαιώνοντας την σκέψη ότι η παράσταση έχει ουσιαστικά αρχίσει και δεν πρόκειται στην πραγματικότητα για “πρόβα”  και η υποδειγματική σχέση και επικοινωνία του χορού με τους χαρακτήρες που δημιουργείται από την σκηνοθετική διαπραγμάτευση του Γιάννη Χουβαρδά.

ORESTHS1

Ειδική αναφορά στον Χρήστο Στέργιογλου, που μπορούσες να βλέπεις και ακούς για ώρες, δεν ήθελες να τελειώσει ο ρόλος του, ένας αυθεντικός επιδαυριακός ηθοποιός με καθαρή άρθρωση, δυνατή φωνή και πλήρη έλεγχο των εκφραστικών του μέσων. Όλες οι ερμηνείες είχαν απολαυστικές στιγμές και θα έχρηζαν  ειδικής αναφοράς  όπως της Στεφανίας Γουλιώτη που απέδειξε το μεγάλο ταλέντο της ερμηνεύοντας μια Ηλέκτρα πλήρως εναρμονισμένη με τις απαιτήσεις του ρόλου της, ευαίσθητη ,  τρυφερή, σκληρή  και συνεπή  στην προσπάθεια να συμπάσχει με τον αδελφό της Ορέστη, του Νίκου Κουρή που του ταίριαζαν πολύ τα χαρακτηριστικά αυτού του ρόλου, μια έμφυτη λεπτή ειρωνία που διακρίνει κανείς στο πρόσωπό του  έδενε αρμονικά  με αντίστοιχα στοιχεία της προσωπικότητας του Ορέστη του Ευριπίδη, εκφραστή του αυθαίρετου και παράλογου που ορίζουν σε ένα μεγάλο βαθμό την μοίρα μας,  του δισυπόστατου εαυτού μας που δεν είναι ούτε καλός ούτε κακός , απομακρυσμένος από την καθεστηκυία ηθική και λογική και που στην πρόκληση ενός ρόλου με πολύ μεγάλες μεταπτώσεις και ακραίες συμπεριφορές ανταποκρίθηκε με επάρκεια,   του Ακύλλα Καραζήση που αν ο χαρακτήρας του Μενέλαου εμπεριέχει και θετικά στοιχεία η ερμηνεία του και το ευγενικό φυσικό παρουσιαστικό του τα δυνάμωσαν  κάνοντάς τον πιο ανθρώπινο  τονίζοντας την αντιφατικότητά του και του Νίκου Καραθάνου  που  ζωντάνεψε ένα Φρύγα κωμικό αλλά και τραγικό πρόσωπο μαζί και που δεν θα πρωτοτυπήσουμε καθόλου επισημαίνοντας πόσο καλοί ηθοποιοί είναι, αφού αποτελεί πλέον κοινό τόπο και εκεί κάπου στην εμπνευσμένη καθοδήγηση των ηθοποιών από τον Γιάννη Χουβαρδά και στον σεβασμό και ανάδειξη του πρωτότυπου κειμένου οφείλεται η κατ΄ εμάς επιτυχία της παράστασης.

Η μόνη ένσταση που μας γεννήθηκε,  αν και σήμερα λίγες ώρες μετά έχει ατονήσει, έχει να κάνει με την  παρουσία του Φρύγα-Καραθάνου  με ξενική ομιλία και με έντονα κωμικά στοιχεία, κάτι που συνηθίζεται στους ρόλους του Καραθάνου στην Επίδαυρο και που εδώ δικαιολογείται σε ένα βαθμό από το ύφος της σκηνής που εμπεριέχει τέτοια στοιχεία.  Και μια εντύπωση,  η πορεία της παράστασης πηγαίνοντας προς το τέλος φάνηκε  να χαλαρώνει λίγο, ακολουθώντας πιθανότατα την δομή και αρχιτεκτονική του πρωτότυπου έργου, προσδίδοντάς της ένα ύφος ελαφρά “παρωδιακό”.  Μια παράσταση που αξίζει να ειδωθεί και που η δεύτερη θέασή της μάλλον θα την ευνοήσει και θα άρει ενδεχόμενα τις όποιες μικροενστάσεις.

Η ουσία του έργου του Ευριπίδη ήρθε στην επιφάνεια με λιτό και υποδειγματικό τρόπο στον «Ορέστη» του Εθνικού Θεάτρου στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου στις 30 Ιουλίου  στα πλαίσια του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου 2010, ο Νίκος Κουρής στην μίνι συνέντευξη που μας έδωσε αμέσως μετά την παράσταση μας μίλησε για τίμιο τρόπο αντιμετώπισης του ευριπιδικού έργου και τις περισσότερες φορές αυτό είναι αρκετό.



5 σκέψεις σχετικά με το ““Ορέστης” του Ευριπίδη ΕΘΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ ΑΡΧΑΙΟ ΘΕΑΤΡΟ ΕΠΙΔΑΥΡΟΥ, 30 Ιουλίου 2010 [ΒΙΝΤΕΟ artD TV]-Κριτική Παρουσίαση Γιάννη Καραμπίτσου

  1. Ηταν ΄μια παράσταση, που άξιζε τον κόπο να τη παρακολουθήσει οποισδήποτε. Χωρίς κουλαμάρες, με έκπληξη τον Στέργιογλου που δεν έτυχε να τοδν έχω δεί άλλη φορά στο θέατρο. Τους δικούς μου ενόχλησε ο Φρύγας με την προφορά την ανατολίτικη, εμένα όχι. Ισχυρίζονταν οτι μπορούσε ναχει παραληφθεί, επειδή παρουσιάστηκε ως καρικατούρα. Ίσως νάχουν δίκιο, εγώ ευχάριστα όμως το ξανάβλεπα.

  2. ΑΞΙΖΕ ΣΙΓΟΥΡΑ ΤΟΝ ΚΟΠΟ ΝΑ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΟΥΜΕ ΜΙΑ ΤΕΤΟΙΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΣΤΟΝ ΙΕΡΟ ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΑΥΤΟΝ ΧΩΡΟ ΤΟΥ ΑΡΧΑΙΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ ΤΗΣ ΕΠΙΔΑΥΡΟΥ.
    Ο ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΣ ΕΔΩΣΕ ΤΗΝ ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΜΟΝΤΕΡΝΑ ΟΠΤΙΚΗ ΚΑΙ ΕΝΤΥΣΕ ΤΟ ΕΡΓΟ ΜΕ ΤΟΝ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΤΡΟΠΟ.
    ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΤΟ ΕΚΤΙΜΗΣΑ ΑΛΛΑ ΘΑ ΠΑΡΟΛΑ ΑΥΤΑ ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΔΩ ΤΟΥΣ ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ ΜΕ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ ΚΟΣΟΥΜΙΑ ΠΙΟ «ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΑ» ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΕ ΡΟΥΧΑ ΤΗΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΣΑΚΙΔΙΑ ΠΟΥ ΕΙΧΑΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΠΟΥ ΑΠΟΤΕΛΟΥΣΑΝ ΤΟΝ ΧΟΡΟ.
    ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΠΟΛΥ ΝΑ ΕΙΧΑ ΠΡΟΛΑΒΕΙ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΟΙΔΙΠΟΥΣ ΤΥΡΑΝΝΟΣ ΣΤΟ ΙΔΙΟ ΘΕΑΤΡΟ.ΙΣΩΣ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ…:-)

  3. Αγαπητή Βάνα. Και μένα με ενόχλησε στην αρχή ο Φρύγας και η ξενική του ομιλία, ακόμα και τώρα έχω ένσταση για αυτή την σκηνή αν και όπως έγραψα η ένσταση αυτή δεν έχει την ίδια δύναμη με την ημέρα της παράστασης. Τι νομίζω ότι έχει σημασία, το καλοπροαίρετο που βγάζεις και εσύ και η Ιωάννα, κάτι που έχουμε ανάγκη όλοι μας να ξαναδώσουμε κύρος στα πράγματα, να τα ξανααγαπήσουμε χωρίς να πάψουμε να ασκούμε την κριτική μας ικανότητα και να χρησιμοποιούμε αυστηρά αλλά εμπεριστατωμένα επιχειρήματα όταν κρίνουμε ότι αυτό πρέπει να συμβεί.

  4. Η παράσταση ήταν από τις καλύτερες. Οι νεωτερισμοί του Χουβαρδά σε σκηνοθετικά ευρήματα και στα σκηνικά-κοστούμια, μου ήταν σε γενικές γραμμές παραδεκτοί. Ξένισε πολύ και πολλούς η είσοδος του χορού με casual ρούχα πριν σβήσουν τα φώτα και γίνει η αναγγελία της έναρξης. Εξαιρετικές οι ερμηνείες Γουλιώτη-Κουρή-Στέριογλου. Ο Απόλλωνας δεν μου άρεσε. Είναι αυτός που δίνει τη λύση του δράματος και αποδίδει δικαιοσύνη στο τέλος. Ήταν πολύ χλωμός για κάτι τέτοιο ο ηθοποιός που τον υποδύθηκε. Κι κάτι τελευταίο για να μην ξεχνιόμαστε. Τα παιδιά των διάσημων (Νταλάρα, Μπέζου, Παπαληγούρα) χωρις να λέω οτι δεν αξίζουν, έχουν ένα μεγάλο (και άδικο) πλεονέκτημα έναντι άλλων που ενδεχομένως να είναι και ανώτερα αυτών…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.