Συνέντευξη Διαγόρα Χρονόπουλου στην Κάλλια Αναγνωστάκη (εφημερίδα του φεστιβάλ Αθηνών) με αφορμή την παράσταση Πλούτος – Πενίας θρίαμβος Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν» συμπαραγωγή με το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. ΑΡΧΑΙΟ ΘΕΑΤΡΟ ΕΠΙΔΑΥΡΟΥ 13 &14 Αυγούστου Ώρα έναρξης 21:00

ΔΙΑΓΟΡΑΣ ΧΡΟΝΟΠΟΥΛΟΣ

Φωτογραφία Βασίλης Μαθιουδάκης

Ο Διαγόρας Χρονόπουλος αναζητά ήδη τον διάδοχο του στο τιμόνι του Τέχνης. Μια νέα ταυ­τότητα για το ιστορικό θέατρο και μια πυξίδα ρεπερτορίου που θα του ανοίξει δρόμο στον σημερινό χάρτη της ελληνικής σκηνής. Ο σκηνοθέτης αποδεικνύεται ιδιαίτερα αποκαλυπτι­κός μιλώντας για τον διπλό ρόλο του και τα σχέδια του.

Πλούτος – Πενίας θρίαμβος Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν» συμπαραγωγή με το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Βόλου Σκηνοθεσία Διαγόρας Χρονόπουλος ΑΡΧΑΙΟ ΘΕΑΤΡΟ ΕΠΙΔΑΥΡΟΥ 13 &14 Αυγούστου Ώρα έναρξης 21:00

Αν και η κουβέντα μας με τον Διαγόρα Χρονόπουλο έγινε με αφορμή τη φετινή επανεμφά­νιση του Θεάτρου Τέ­χνης «Κάρολος Κουν στο Φεστιβάλ Επιδαύ­ρου με την παράσταση Πλούτος-Πενίας θρίαμ­βος, δεν άργησε να περιστραφεί γύρω από τα μέτωπα που εξακολουθούν να πα­ραμένουν ανοιχτά για το ιστορικό θέα­τρο: τη μειωμένη του επιχορήγηση, σκό­πελο στη χάραξη ενός ρεπερτορίου αξιώσεων, την έλλειψη μιας φυσιογνω­μίας που να το διαφοροποιεί από την πλη­θώρα των σκηνών αλλά και όσους το διεκδικούν. Μιλήσαμε όμως και για τον ίδιο και καταλήξαμε σε μια προσωπική εξομολόγηση: πως εδώ και καιρό βρί­σκεται ήδη σε αναζήτηση διαδόχου.

Ο τίτλος της παράστασης σας Πλούτος-Πενίας θρίαμβος προϊδεάζει για αριστοφανική διασκευή.

Όχι, πρόκειται για το έργο που είχα σκηνοθετήσει το 2000 ως καλλιτεχνι­κός διευθυντής του ΚΘΒΕ. Εκείνη την εποχή, της δίνης του Χρηματιστηρίου που πολλοί χάσανε τα λεφτά τους, η μετάφραση του ήταν προσαρμοσμένη στη μανία των Νεοελλήνων για το εύ­κολο κέρδος. Θεώρησα πως το 2010 με την κρίση, την παγκόσμια και την Ελληνική, ήταν καλή ιδέα να το ξανανεβάσουμε. Στην (δια μετάφραση του Γιάννη Βαρβέρη, στοχεύοντας όμως στην Πενία (Κάτια Γέρου) που ξεκινά και τελειώνει το έργο, ενώ στη διάρ­κεια του σατιρίζει τον Αγώνα ανάμεσα στον Πλούτο (Δημήτρη Λιγνάδη) και τον Χρεμύλο (Αλέξανδρο Μυλωνά) με κάποιες ατάκες-μικρές προσθήκες στα αριστοφανικό κείμενο.

Η Πενία είναι πια η αδιαφιλονίκητη πρωταγωνίστρια στη ζωή του Νεοέλ­ληνα;

Εδώ και χρόνια Από τους Ολυμπιακούς αλλά και πρωτύτερα, η πλειονότητα των Ελλήνων -κι όχι μόνο αυτοί που «τα αρπάξανε»- ζούσε στην πλασματική της ευ­δαιμονία Μόνο για το παρόν, διαγράφο­ντας το μέλλον της. Συνέχεια ανάγνωσης «Συνέντευξη Διαγόρα Χρονόπουλου στην Κάλλια Αναγνωστάκη (εφημερίδα του φεστιβάλ Αθηνών) με αφορμή την παράσταση Πλούτος – Πενίας θρίαμβος Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν» συμπαραγωγή με το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. ΑΡΧΑΙΟ ΘΕΑΤΡΟ ΕΠΙΔΑΥΡΟΥ 13 &14 Αυγούστου Ώρα έναρξης 21:00″

Advertisements

Κάλυμνος: “ή Σφουγγάρι ή Τομάρι”, η ζωή των σφουγγαράδων της Καλύμνου, παρουσίαση από την κ. Σκυλλά-Χαλκιδιού Φανερωμένη στο λαογραφικό μουσείο “ΤΟ ΚΑΛΥΜΝΙΚΟ ΣΠΙΤΙ” 25-7-2010 (Βίντεο artD TV, διάρκειας 16΄59΄΄)

FANEROMENH XALKIDIOU-SKYLLA

«Τομάρι σημαίνει αξία ζώου, αυτή την αξία έδωσαν στη ζωή τους οι σφουγγαράδες της Καλύμνου για να μπορέσουν να θρέψουν τις μεγάλες φαμίλιες τους».

Παρουσίαση της κ. Σκυλλά-Χαλκιδιού Φανερωμένης ιδιοκτήτριας του λαογραφικού μουσείου «ΤΟ ΚΑΛΥΜΝΙΚΟ ΣΠΙΤΙ» το οποίο δημιούργησε μόνη της με πολύ κόπο και μεράκι της ζωής των σφουγγαράδων της Καλύμνου, που αποτελεί και το θέμα βιβλίου που έγραψε το 2009 «η σφουγγάρι ή τομάρι, η ζωή των σφουγγαράδων της Καλύμνου μέσα από αληθινές μαρτυρίες».

Βρέθηκα στην Κάλυμνο προσκαλεσμένος του 5ου Φεστιβάλ Τελένδου με τίτλο “Η Τέλενδος του Έρωτα” για να μιλήσω για τον “έρωτα και τον κινηματογράφο”, μια βραδιά με πανσέληνο, αληθινά πολύ όμορφη. Συνέχεια ανάγνωσης «Κάλυμνος: “ή Σφουγγάρι ή Τομάρι”, η ζωή των σφουγγαράδων της Καλύμνου, παρουσίαση από την κ. Σκυλλά-Χαλκιδιού Φανερωμένη στο λαογραφικό μουσείο “ΤΟ ΚΑΛΥΜΝΙΚΟ ΣΠΙΤΙ” 25-7-2010 (Βίντεο artD TV, διάρκειας 16΄59΄΄)»

Γιάννης Βαρβέρης: “Βγάζοντας τη γλώσσα στον Αριστοφάνη”. Συνέντευξη στον Νικόλα Ζώη (εφημερίδα του Φεστιβάλ Αθηνών)

VARVERIS Φωτογραφία: Βασίλης Μαθιουδάκης

Λάτρης της γλώσσας και των παιχνιδιών της. Επιδέξιος χειριστής της ειρωνείας και του χιούμορ. Από τότε που πρωτοέπιασε την ποιητική, μεταφραστική και την κριτική του πένα, ο Γιάννης Βαρβέρης δεν παύει να επιστρατεύει τα γλωσσικά του εργα­λεία, πλάι στην ευφυΐα και την ευαισθησία του. Και αυτό ακριβώς κάνει στη μετάφραση του αριστοφανικού Πλούτος-Πενίας Θρίαμβος, που ανεβάζει στην Επίδαυρο το Θέατρο Τέχνης με τη συμπαραγωγή του ΔΗΠΕΘΕ Βόλου.

«Και βοηθός μας να είναι ο λόγος τούτος, απ’ όλους πιο φτωχός, είναι ο Πλούτος»

Γοητεύεται και διασκε­δάζει όταν πρέπει να παλέψει με το κεί­μενο του Αριστο­φάνη, μπαίνει στον πειρασμό να πάρει ποιητικές ελευθερίες στα λυρικά μέρη των έργων που μεταφρά­ζει και περιμένει την θαυματουργή άνοιξη του ελληνικού θεάτρου. Ο λόγος του Γιάννη Βαρβέρη έχει βάθος αλλά γί­νεται άμεσα κατανοητός – χωρίς καμία ανάγκη για μετάφραση.

-Είναι εύκολο να υποθέσουμε ότι λόγω των ημερών ο Πλούτος του Αριστο­φάνη είναι επίκαιρο έργο. Τι έχει όμως να μας πει που δεν διακρίνεται με την πρώτη ματιά;

-Από τον αγώνα ανάμεσα στην Πενία και τον Πλούτο, που είναι και το βασικό μέ­ρος του έργου, αναγνωρίζεται εύκολα η προτίμηση του συγγραφέα στην Πενία. Η Πενία όμως είναι η θεά της ανάγκης και της εργατικότητας και όχι της φτώχειας. Πιστεύω πως με τις δικές της προτάσεις και περισσότερο από αυτές ενός εύκολου πλουτισμού, μπορούν οι άνθρωποι να ζήσουν ειρηνικά και ευτυχισμένα.

-Δεν είναι αυτή η παρθενική εμφάνιση της μετάφρασης σας. Χρειάστηκε να την επικαιροποιήσετε;

-Η μετάφραση αυτή είχε παιχτεί το 2000 από το ΚΘΒΕ, με σκηνοθέτη πάλι τον Δια­γόρα Χρονόπουλο. Τότε ήταν η εποχή του Χρηματιστηρίου, άρα η παράσταση ήταν τροπισμένη προς τα χαρακτηριστικά του εύκολου πλουτισμού εκείνης της πε­ριόδου. Φέτος υπάρχει μια μετατόπιση άξονος Όλη η λογική, πρωτίστως η σκη­νοθετική και αντιστοίχως η δική μου, είναι ότι πρέπει να δικαιώσουμε την Πενία ως θεά της εργασίας της αλληλεγγύης και της ειρήνης. Και κατά κάποιο τρόπο να αρνηθούμε τον Πλούτο, όπως το κάνει η παράσταση με ένα πολύ ωραίο φινάλε.

-Θελήσατε να κάνετε ξεκάθαρες ή δια­κριτικές αναφορές στη σημερινή συ­γκυρία της χώρας;

-Πρέπει να κλείνουμε λίγο το μάτι στον θε­ατή. Είτε χρησιμοποιώντας λογοπαίγνια είτε επικαιρικές αναφορές κρυμμένες. Όλο το πρόβλημα στον Αριστοφάνη και στην αττική κωμωδία γενικότερα είναι ότι μπορεί να παρασταθεί πολύ δυσκο­λότερα απ’ ό,τι η τραγωδία. Η τραγωδία είναι ένα δεδομένο κείμενο, με τους όρους που καθένας θέτει και το μεταφέ­ρει στη σύγχρονη γλώσσα. Συνέχεια ανάγνωσης «Γιάννης Βαρβέρης: “Βγάζοντας τη γλώσσα στον Αριστοφάνη”. Συνέντευξη στον Νικόλα Ζώη (εφημερίδα του Φεστιβάλ Αθηνών)»

Η ΑΓΝΩΣΤΗ ΚΥΡΙΑ MADAME DE… του Max Ophuls Γαλλία – 1953 – 105’- Α/Μ ΣΕ ΕΠΑΝΕΚΔΟΣΗ ΣΤΟΥΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥΣ ΑΠΟ 19/08/2010

madame-de-poster-small

«Ήταν η ματαιοδοξία της που την κατέστρεψε..»

Η ΑΓΝΩΣΤΗ ΚΥΡΙΑ

MADAME DE

του Max Ophuls

δημιουργού του LOLA MONTES

Υποψήφιο για OSCAR κοστουμιών.

«Η ρομαντική τραγωδία στο μεγαλείο της».

Los Angeles Times

«Ένα εξαίρετο δείγμα κινηματογραφίας».

The Guardian

«Η χορευτική ζαλάδα της κινηματογράφησης του Ophuls, δημιουργεί ένα κομψοτέχνημα ρομαντισμού πλαισιωμένο από Βιεννέζικα βαλς».

ΣΤΟΥΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥΣ ΑΠΟ 19/08

ΣΕ ΕΠΑΝΕΚΔΟΣΗ

ΜΕ ΚΑΙΝΟΥΡΙΕΣ ΚΟΠΙΕΣ 35mm

Η ΑΓΝΩΣΤΗ ΚΥΡΙΑ

MADAME DE ..

Γαλλία – 1953 – 105’- Α/Μ

Σκηνοθεσία: Max Ophuls
Σενάριο: Marcel Achard, Max Ophuls, Annette Wademant, βασισμένο στη νουβέλα της Louise de Vilmorin
Φωτογραφία: Christian Matras
Μοντάζ: Borys Lewin
Με τους: Charles Boyer, Danielle Darrieux, Vittorio De Sica, Jean Debucourt, Jean Galland.

madame de HQ 10

Η Λουίζ πουλάει τα πανάκριβα σκουλαρίκια που της χάρισε ο σύζυγός της για να καλύψει κάποιο χρέος ισχυριζόμενη ότι κλάπηκαν. Όμως, επιστρέφουν στα χέρια της από ένα θαυμαστή της, τον Βιτόριο ντε Σίκα στο ρόλο του Ντονάτι, και αποκτούν ογκώδη συμβολική αξία. Μετακινούνται, χαρίζονται και μεταπωλούνται από συζύγους, συγγενής, εραστές και ενεχυροδανειστές. Ο Οφίλς καταφέρνει να μετατρέψει ένα άψυχο αντικείμενο σε σύμβολο ενός απόκρυφου ψυχισμού, διαφορετικού για κάθε ήρωα. Η χορευτική ζάλη της κινηματογράφησης του Οφίλς δημιουργεί ένα κομψοτέχνημα ρομαντισμού πλαισιωμένο από βιεννέζικα βαλς.

«Τα σκουλαρίκια της Μαντάμ Ντε…», αποτελούν θρίαμβο του μελοδράματος. Η φόρμα του, αψεγάδιαστη, καταφέρνει να απογειώσει ένα συνηθισμένο ερωτικό τρίγωνο σε ένα λαμπρό και ταυτόχρονα οδυνηρό έργο τέχνης με μεθοδική κομψότητα που ταιριάζει απόλυτα στην επιφανειακή κομψότητα που περιστοιχίζει τους χαρακτήρες. Συνέχεια ανάγνωσης «Η ΑΓΝΩΣΤΗ ΚΥΡΙΑ MADAME DE… του Max Ophuls Γαλλία – 1953 – 105’- Α/Μ ΣΕ ΕΠΑΝΕΚΔΟΣΗ ΣΤΟΥΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥΣ ΑΠΟ 19/08/2010»

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑