«MONO Η ΑΓΑΠΗ ΕΧΕΙ THN ΚΙΝΗΤΗΡΙΑ ΔΥΝΑΜΗ NA ΣΕ ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΕΙ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ». Επίσκεψη στο Ασκληπιείο της Κω 79 σκηνοθετών όπου έγινε η τελετή απαγγελίας του Ιπποκρατικού Όρκου (4-9-2010, πρωί) -Συνέντευξη Τύπου Σκηνοθετών (4-9-2010, μεσημέρι). 2ο ΔΙΕΘΝΕΣ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΩ-ΙΠΠΟΚΡΑΤΗΣ 2010- ΓΙΑ ΘΕΜΑΤΑ ΥΓΕΙΑΣ.

episkepsi skinotheton sto ASKLIPIEION 4-9 KOS 2010 SKINOTHETESEVA DELIDAKI-ADELHEID ROOSEN-ARLETTE GIRARDOT-HARRY LARJOSTO-DIEFTHINTRIA LUCIA RIKAKI-LIZ CANNER- ANDREAS SIADHMAS- SIMIN FALAHZADEH TEHRANI--KOS FESTIVAL 4-9

Σήμερα το πρωί επισκέφτηκαν το Ασκληπιείο της Κω 79 σκηνοθέτες όπου έγινε η τελετή απαγγελίας του Ιπποκρατικού Όρκου. Τον όρκο απήγγειλε ο Μηνάς Χατζηαντωνίου, εκπαιδευτικός, πρόεδρος του πολιτιστικού συλλόγου ΦΑΙΝΑΡΕΤΗ και όλοι οι έλαβαν αντίγραφο του όρκου.

Στην μεγάλη κεντρική πλατεία της Κω, μόλις λίγα μέτρα από την αρχαία αγορά όπου ρητόρευε ο Ιπποκράτης, έγινε και σήμερα η συνέντευξη τύπου των σκηνοθετών των οποίων προβλήθηκαν οι ταινίες τους εχθές. Οι δημιουργοί των ταινιών συγκεντρώθηκαν στο φιλόξενο καφέ ΑΙΓΛΗ:

Η Ιρανή Σίμιν Φαλλαζαντε Τεχρανι σκηνοθέτις της ταινίας ΑΤΕΛΕΙΩΤΕΣ ΜΕΡΕΣ, είπε για την ταινία της: «Στο Ιράν οι γυναίκες που πάσχουν από Αλτζχαϊμερ περιθάλπονται σε σανατόρια-ιδρύματα και υπάρχει μεγάλη προκατάληψη. Δεν μου επέτρεπαν να γυρίζω την ταινία και γι’ αυτό μετά από μεγάλη έρευνα βρήκα ένα ίδρυμα όπου μου το επέτρεψαν. Γύρισα την ταινία για να κάνω τους ασθενείς έστω και λίγο ευτυχισμένους. Έκανα αυτή την αισθητική επιλογή συνειδητά. Οι ασθενείς που πασχουν από Αλτσχαιμερ είναι σαν έγκλειστοι, φυλακισμένοι μέσα στον εαυτό τους.»

Η Ολλανδή σκηνοθέτις της ταινίας ΜΑΜΑ, Αντελαίντ Ρόουζεν μίλησε για την ταινία της: «Μου ήταν τελείως απαραίτητο να κάνω μια ταινία για την μητέρα μου. Δεν ήξερα, ούτε με νοιάζει πως θα την έβλεπαν οι άλλοι. Δεν με αφορά σε ποιο είδος κινηματογράφου ανήκει η ταινία. Στην Ολλανδία βάλαμε την μητέρα μου σε ένα ίδρυμα όπου τραυματιζόταν συχνά. Κανένας δεν έπαιρνε την ευθύνη για αυτούς τους τραυματισμούς. Τη μεταφέραμε σε ένα καλύτερο περιβάλλον. Κάθε φορά που επισκεπτόταν την μητέρα μου ο σύζυγος μου, η μητέρα μου «έβγαινε» έξω από τη νόσο Αλτζχαϊμερ. Πιθανόν να νόμιζε ότι ήταν ο σύζυγος της, δηλαδή ο πατέρας μου που έχει πεθάνει εδώ και 12 χρόνια. Όταν η μητέρα μου κούρνιαζε στην αγκαλιά του συζύγου μου έδειχνε να ανθίζει και σχεδόν να επανέρχεται. Στην τέχνη έχεις το πλεονέκτημα να ξεκινάς από το μηδέν μην έχοντας τίποτα. Όταν γύριζα την ταινία δεν έβγαλα τη μητέρα μου από το περιβάλλον της, από τον οίκο περίθαλψης που μένει, όμως έψαξα σε χρωματοπωλεία και βρήκα την ίδια μπλε μπογιά κοβαλτίου που είχε στο σπίτι που ζούσε μαζί με τον πατέρα μου και έβαψα τον τοίχο. Ακολούθησα την παιδική μου ηλικία και τη μνήμη μου και βρήκα το ακριβές χρώμα. Η σωματική επαφή και το άγγιγμα είναι ταμπού στις κοινωνίες μας. Έβαλα τη μητέρα μου στο επίκεντρο. Όλο το εικαστικό παιχνίδι έγινε για να επικεντρωθώ στο να υπερβούμε τη ντροπή μας. Ταξιδεύω σε όλη την Ολλανδία με την ταινία μου την οποία προβάλλω σε οίκους περίθαλψης και ευγηρίας και βρίσκω ότι υπάρχει ένα καινούργιο κοινό που βλέπει αυτή την ταινία για το Άλτζχαϊμερ. Οι άνθρωποι που έχουν στην οικογένεια τους άτομα με Άλτζχαϊμερ, θα πρέπει να επανεκτιμήσουν τη μεταξύ τους σχέση. Διότι ο ασθενής με Άλτζχαϊμερ ίσως δεν μπορεί να πιεί καφέ μαζί σου αλλά μπορεί να μπει σε μια μπανιέρα μαζί σου. Ίσως η σωματική επαφή να είναι ο μόνος τρόπος επικοινωνίας. Η αγάπη έχει την κινητήρια δύναμη να σε βάλει στο επίκεντρο. Όταν γύριζα τις πρώτες σκηνές η μητέρα μου γδυνόταν και πετούσε τα ρούχα της. Εγώ θέλησα να την ακολουθήσω σαν την Αλίκη στη Χώρα των θαυμάτων και μπήκα μαζί της στην τρύπα και βυθίστηκα στο φλιτζάνι. Η προσέγγιση μου στην ταινία είναι ότι αν θέλει η μητέρα μου να ξεντυθεί να προσπαθήσω να ξεντυθώ και εγώ και να υιοθετήσω αυτό που μου προτείνει. Θέλω να δείξω πως πρέπει να φέρονται οι συγγενείς και εκείνοι που περιθάλπτουν τους ασθενείς με Άλτζχαϊμερ. Η ταινία μου λειτουργεί απενοχοποιητικά».

Ο Νικολάι Μακάροβ, σκηνοθέτης της ταινίας Η ΤΥΦΛΗ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ δήλωσε: «Είμαι πάρα πολύ ευτυχισμένος που είμαι σε αυτό το μοναδικό στον κόσμο φεστιβάλ για έεματα υγείας. Η ταινία μου αναέερεται σε μια οικογένεια τυφλών που περιμένουν το πρώτο τους μωρό. Έζησα μαζί τους 5 μήνες και είχα την ευκαιρία να ζήσω την αγωνία τους».

Ο Χάρι Λαριόστο απ΄τη Φιλανδία σκηνοθέτης της ταινίας ΠΑΝΔΗΜΙΑ είπε: « Είναι ταινία μυθοπλασίας με μαύρο χιούμορ και περιγράφει ένα βίαιο τρόπο ζωής σε σχέση με τον υπερκαταναλωτισμό. Είναι μια ταινία μελλοντολογική που δείχνει την κοινωνική δυσλειτουργία των μεγάλων αστικών κέντρων. Η ταινία μου λειτουργεί ως καθρέφτης που αντικατοπτρίζει την κοινωνία και αντανακλά την πραγματικότητα. Δεν επιδιώκω να κάνω εκπαιδευτικό κινηματογράφο. Δεν είμαι κυνικός, έχω χιούμορ».

Ο Μάρκ Κράμα από την Ολλανδία, σκηνοθέτης της ταινίας ΜΕΙΝΕ ΜΟΝΟ ΑΝ Μ’ ΑΓΑΠΑΣ μίλησε για την ταινία του και είπε: « Η ταινία μου είναι ενημερωτική για τους μαθητές και τους εφήβους σχετικά με το Έιτζ. Ταξίδεψα στη Νότια Αφρική από την Ολλανδία για να κάνω έρευνα σχετικά με τη νόσο και ακολούθησα την πρωταγωνίστρια της ταινίας. Θέλω να πω ότι δεν πρέπει να φοβόμαστε και να αποφεύγουμε αυτόν που έχει Έιτζ».

Ο Έλληνας, Αντρέας Σιαδήμας, σκηνοθέτης της ταινίας ΔΕΝΔΡΟΛΙΒΑΝΟΣ Ο ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΗΣ είπε: «Η ταινία μου είναι για έναν ηλικιωμένο στην Κρήτη που συλλέγει βότανα και πιστεύει στις θεραπευτικές του ιδιότητες όπως έκανε και ο Ιπποκράτης. Η επαφή μαζί τουκάνει ένα ζευγάρι να αλλάξει τρόπο ζωής».

Ο Στήβεν Γουόκερ, σκηνοθέτης της ταινίας ΕΝΑ ΑΓΟΡΙ ΠΟΥ ΤΟ ΛΕΝΕ ΑΛΕΞ μίλησε για την ταινία του: « Ο Άλεξ, ο πρωταγωνιστής της ταινίας πάσχει από κυστική ίνωση και είναι ακριβώς όπως τον βλέπουμε στην ταινία. Στον Άλεξ δεν αρέσει να δείχνουμε το πόσο υποφέρει διότι υπάρχει η αγγλική παράδοση να μην κοινωνικοποιεί κανείς τις ζοφερές στιγμές και να μην φαίνεται ότι βρίσκεται σε συναισθηματική ύφεση. Υπήρχαν στιγμές που ήταν δύσθυμος όταν έπαιρνε φάρμακα. Αυτές τις σκηνές δεν τις δείξαμε. Πρόσφατα κάναμε μια καινούργια ταινία για ον Άλεξ στην ενηλικίωσή του όπου ήταν πιο δύσθυμος και φοβερά ενοχλητικός. Με ενδιαφέρει πολύ η ψυχολογική πλευρά του Άλεξ και πιστεύω πως μπορεί κανείς να πολεμήσει το πεπρωμένο και να το ανατρέψει. Κινηματογραφήσαμε μια ακτινογραφία των πνευμόνων του Άλεξ και απορούν και οι γιατροί πώς καταφέρνει να ζει διότι οι πνεύμονες του είναι κατεστραμμένοι. Φαίνεται ότι ο ίδιος ρυθμίζει τη ζωή του».

Η Αρλέτ Ζιραντό σκηνοθέτις της ταινίας ΧΡΩΜΑΤΙΖΟΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΧΕΙΜΩΝΕΣ ΤΟΥΣ είπε για την ταινία της: « Οι πρωταγωνιστές στην ταινία μου δεν βρίσκονται στο ειδικό γηροκομείο καλλιτεχνών από επιλογή. Τους έβαλαν εκεί οι οικογένειες τους. Το περιβάλλον του γηροκομείου και το γεγονός ότι είναι έγκλειστοι τούς επηρεάζει στη δημιουργικότητα τους. Η φύση είναι το μόνο τους αποκούμπι που τους φέρνει κοντά».

Η Αμερικανίδα Λίζ Κάνερ, σκηνοθέτις της ταινίας ΟΡΓΑΣΜΟΣ ΑΕ είπε: «Με προσέλαβε μια εταιρεία για να κάνω συνεντεύξεις με γιατρούς για λογαριασμό μιας φαρμακευτικής εταιρίας. Αν δεν με είχαν προσλάβει δεν θα είχα την ευκαιρία να δω πως ορίζονται οι ασθένειες. Έχουμε πολλές εκδοχές της ταινίας, το ερώτημα ήταν πιο υλικό θα δείχναμε. Δεν με ενδιέφερε η ταινία μου να είναι προσωπική μετάλλαξη ή προσωπικό ταξίδι. Έχω πληθώρα υλικού όπου καταγράφω πως ιατρικοποιείται όλη η ιστορία του οργασμού. Οι φαρμακοβιομηχανίες ορίζουν τις αρρώστιες και πάρα πολλοί γιατροί που υπογράφουν τις έρευνες και τα αποτελέσματα αυτών, στατιστικά έχει αποδειχθεί ότι έχουν σχέσεις με τις εταιρίες. Συνεπώς δεν είναι αντικειμενικοί. Είναι πολύπλοκη η ιστορία των ψυχολογικών διαταραχών και η γυναικεία σεξουαλική δυσλειτουργία πολλές φορές έχει να κάνει με τραύμα από κάποιο βιασμό και είναι ψυχολογικό θέμα. Υπάρχουν βέβαια γυναίκες που πάσχουν από ηπατίτιδα, παίρνουν αγχολυτικά φάρμακα ή έχουν κάνει υστερεκτομή και έχουν σεξουαλική δυσλειτουργία. Πιστεύω ότι γίνεται μια μιντιακή πλύση του μυαλού όσον αφορά τη βελτίωση ενός λαιφστάιλ. Μια συγκεκριμένη φαρμακευτική εταιρεία προσέλαβε γιατρούς για να κάνουν έρευνα και να προσπαθήσουν να δημιουργήσουν φάρμακο για τη γυναικεία σεξουαλική δυσλειτουργία. Θα’ θελα να δω τις εταιρείες να δημιουργούν φάρμακα για αναγκαίες και σοβαρές ασθένειες, για τον τρίτο κόσμο, για τους φτωχότερους και ειδικά για τον κίτρινο πυρετό. Τα πρόστιμα που βάζουν στις φαρμακοβιομηχανίες είναι σαφώς λιγότερα από τα κέρδη τους».

Παρέμβαση έκανε η κυρία Αγγελική Νίκολη , εκπρόσωπος της εταιρίας Pfizer και είπε ότι οι εταιρείες επενδύουν στην ανακάλυψη και στην έρευνα νέων σκευασμάτων. Υπάρχουν έγκριτοι ελεγκτές, ιατροί που ελέγχουν τις φαρμακοβιομηχανίες και μέχρι σήμερα δεν υπάρχει φάρμακο που να έχει λάβει άδεια για την γυναικεία σεξουαλική δυσλειτουργία.

Η Εύα Ντελιδάκη, συν-σκηνοθέτις της ταινίας ΓΑΛΑ ΑΠ’ΤΗΝ ΚΑΤΣΙΚΑ; Μίλησε για την ταινία της: « Αλλάζουν οι εποχές, αλλάζει το οικολογικό τοπίο και δυστυχώς τα ζώα δεν εμβολιάζονται. Πρέπει να γίνεται ενημέρωση διότι είναι πολύ επικίνδυνο να πίνουμε γάλα κατευθείαν από τα ζώα. Υπάρχει ο κίνδυνος του μελιταίου πυρετού γι’ αυτό πρέπει να εμβολιάζονται τα ζώα προληπτικά».

Η ψυχίατρος-νευρολόγος δρ. Παρασκευή Σακκά, πρόεδρος της Εταιρίας Αλτζχαϊμερ και Συναφών Διαταραχών Αθηνών μίλησε για το Άλτζχαϊμερ και τις δύο ταινίες που είχαν θέμα αυτή τη νόσο: «Οι ταινίες Μαμά και Ατέλειωτες Μέρες μας δείχνουν τις δύο ακραίες θέσεις στην αντιμετώπιση της νόσου Άλτζχαϊμερ. Οι ασθενείς αυτοί έχουν ανάγκη από αγάπη και στοργή. Σαφώς στην Ολλανδία υπάρχουν καλύτερες συνθήκες απ’ ότι στο Ιράν. Τώρα υπάρχουν φάρμακα που επιβραδύνουν απλώς την πρόοδο της νόσου διότι το Άλτζχαϊμερ δεν θεραπεύεται. Η νοητική άσκηση, τα επιτραπέζια παιχνίδια βοηθούν ακόμα και στα πιο προχωρημένα στάδια. Τώρα έχουμε στοιχεία για την πρόληψη του Άλτζχαϊμερ και ίσως του χρόνου να κάνουμε μια ταινία γι’ αυτό».

Αύριο Κυριακή 5 Σεπτεμβρίου, μεταξύ άλλων, θα προβληθούν: Την Κυριακή 5 Σεπτεμβρίου, μεταξύ άλλων, θα προβληθούν οι ταινίες:

Στην ταινία «Η περίπτωση Ευριδίκη» του Έλληνα Φρέντυ Βιανέλλη. Μια ταινία για την δύναμη της θέλησης! Η Ευρυδίκη, μετά από εφτά χρόνια στην ηρωίνη, δεν «καταλήγει στα σκουπίδια» και βλέπει ξεκάθαρα την δυσλειτουργική της οικογένεια.

H ταινία του Έλληνα Σταύρου Ψυλλάκη «Πάμε να φύγουμε από εδώ» επισκέπτεται το Ψυχιατρείο Χανίων. Ένα ολοπαγές ίδρυμα που είχε χάσει το θεραπευτικό του ρόλο.

Η ταινία «Επισκέψεις των Κλόουν» της Αυστραλέζας Λόρα Ντράμοντ ακολουθεί για μια μέρα δύο μοναδικά μέλη του προσωπικού του Βασιλικού Νοσοκομείου για Παιδιά του Μπρίσμπεϊν.

Ένας διαγωνισμός χορού ζευγαριών σε κοινότητα ευγηρίας είναι το σκηνικό αυτού του συγκινητικού πορτραίτου ανθρώπων, που χορεύουν ενάντια στις αντιξοότητες στην ταινία « Η Λέσχη Χορού της Άϊντας» της Ισραηλινής Νταλίτ Κιμόρ.

Οι προβολές του φεστιβάλ συνεχίζονται από τις 10 το πρωί ως αργά το βράδυ -το πλήρες πρόγραμμα προβολών στην ιστοσελίδα μας http://www.healthfilmfestival.gr

Όλες οι ταινίες προβάλλονται ΔΩΡΕΑΝ για το κοινό.

Σημαντικότατη είναι η κατάθεση των δημιουργών και πολύτιμο μάθημα για τους θεατές και για όσους

συμμετέχουν στις καθημερινές ανοικτές συνεντεύξεις που γίνονται στην κεντρική πλατεία της πόλης, όπου γίνεται ανοικτός διάλογος μεταξύ δημιουργών και κοινού.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.