“ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΔΑΣΟΣ” Άγγελου Φραντζή 23 9 2010 ΑΠΟΛΛΩΝ 16ο ΔΙΕΘΝΕΣ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΝΥΧΤΕΣ ΠΡΕΜΙΕΡΑΣ (Video-παρουσίαση εκδήλωσης artD TV)- Πρώτες κριτικές εντυπώσεις- Συζητήσεις μετά τις προβολές: μίνι ένσταση [του Γιάννη Καραμπίτσου]

ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΔΑΣΟΣ ΑΠΟΛΛΩΝ ΝΥΧΤΕΣ ΠΡΕΜΙΕΡΑΣ 1


ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΔΑΣΟΣ ΑΠΟΛΛΩΝ ΝΥΧΤΕΣ ΠΡΕΜΙΕΡΑΣ 2

Με τη βοή του κέντρου της Αθήνας, αναμετρήθηκε το “Μέσα στο Δάσος” του Άγγελου Φραντζή και ούτε ηττήθηκε, ούτε και νίκησε.  Ο κόσμος που παραβρέθηκε παρόλη την βοούσα έξω  πορεία του Π.Α.Μ.Ε. και των παρενεργειών της, ήταν αρκετός αλλά όχι τόσο ώστε να καταστήσει την αίθουσα κατάμεστη. Το χειροκρότημα στο τέλος ήταν θερμό αλλά και κάπως χλιαρό, σαν να συνέχισε στο ίδιο μήκος κύματος κάποιας  αμηχανίας  που γέννησε σε ένα ποσοστό τουλάχιστον των θεατών  η θέαση της “τολμηρής” ταινίας του Άγγελου Φραντζή. Τολμηρή η ταινία του Φραντζή όσον αφορά το ύφος της κάτι που επιτυγχάνεται σε πολύ μεγάλο βαθμό στην σοφή επιλογή του να κινηματογραφήσει με μια μικρή “ερασιτεχνική”  φωτογραφική μηχανή που τραβάει και βίντεο.   Είναι μεγάλο θέμα με το οποίο θα καταπιαστούμε διεξοδικότερα σύντομα.

ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΔΑΣΟΣ ΑΠΟΛΛΩΝ ΝΥΧΤΕΣ ΠΡΕΜΙΕΡΑΣ 3

“Το “Μέσα στο Δάσος” γυρίστηκε με την λειτουργία video εγγραφής μια ψηφιακής φωτογραφικής μηχανής, έναν sound recorder και ένα laptop. Αυτός ήταν όλος ο τεχνικός εξοπλισμός μας. Η επιλογή  μιας lo-fi ψηφιακή μηχανή αντί για μια κανονική κάμερα προσδιορίζει μια νέα μέθοδο γυρισμάτων. Μας επέτρεψε σχεδόν να κινηματογραφήσουμε στο κενό σημείο. Ήταν σαν να αγγίζεις τα πράγματα. Μια επιθυμία να συνδεθείς μαζί τους. Να γλείψεις τις πέτρες ή να κάνεις έρωτα στην άμμο. Άλλες φορές μπορούσαμε να φιλμάρουμε με έναν πολύ στενό φακό, ακολουθώντας τα σώματα. Όχι από την οπτική ενός ηδονοβλεψία, αλλά περισσότερο ψηλαφίζοντας. Με την ίδια επιθυμία να αγγίξεις, φιλήσεις, δαγκώσεις, συνδεθείς. Σαν να βρίσκεσαι σε έκσταση. Μια σεξουαλική γραφή για μια ταινία πάνω στον συναισθηματικό υλισμό.  Μια ταινία «φοβ». Εντυπωσιακές γραμμές, ζωντανά χρώματα και βίαια σχήματα”. (Άγγελος Φραντζής σε συνέντευξή του για την ταινία).

ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΔΑΣΟΣ ΑΠΟΛΛΩΝ ΝΥΧΤΕΣ ΠΡΕΜΙΕΡΑΣ 4

“Τολμηρή” και με διάθεση να προκαλέσει ελαφρύ σοκ, αφού μεγάλο δύσκολα μια ταινία μπορεί σήμερα να προκαλέσει, όσον αφορά το περιεχόμενό της. Η ταινία σα να “φυλακίστηκε” στην επιλογή της κεντρικής ιδέας του θέματός της “Ήθελα να παραμείνω κοντά στον απόλυτο πυρήνα της επιθυμίας απελευθερώνοντας από το σενάριο όλους τους παράπλευρους χαρακτήρες και την πολύπλοκη αφήγηση, έτσι ώστε να κρατήσω μόνο τον συναισθηματικό άξονα των τριών χαρακτήρων καθώς και την εξέλιξη της επιθυμίας” (Άγγελος Φραντζής σε συνέντευξή του για την ταινία).  Η αισθητική της ταινίας που δημιουργήθηκε όπως σχεδόν όλες τις  φορές συμβαίνει στον κινηματογράφο με αφετηρία την τεχνολογία και την τεχνική αλλά και από την σκηνοθετική προσέγγιση του δημιουργού της που κομμάτι της αποτελεί η επιλογή του να τις χρησιμοποιήσει δημιουργικά  και ενσωματώσει στη μορφή της ταινίας του, πάλι με επιλογή του δημιουργού της “ήθελα να παραμείνω κοντά στον απόλυτο πυρήνα της επιθυμίας”, μοιάζει για μας να μην αξιοποίησε στο βαθμό που μπορούσε αυτή την αισθητική που προέκυψε από μια απόφαση για την χρήση μιας πολύ ενδιαφέρουσας τεχνολογίας και τεχνικής. Το “μεταφυσικό” στοιχείο που συνοδεύει τη σχέση των μόνων “χειροπιαστών” ζητημάτων του ανθρώπου ζωή και θάνατος με διαμεσολαβητή τον έρωτα και την επιθυμία, η επέκταση και προέκταση της οπτικής γωνίας του δημιουργού και της διαχείρισης της κεντρικής ιδέας του θέματος της ταινίας πέρα από τον αυστηρό άξονα της επιθυμίας σε επίπεδο μορφής και ύφους (χρήση χρωμάτων, φυσικών ήχων και μουσικής)  θα “βόλευε” τη συγκεκριμένη ταινία και θα μπορούσε να την εκτοξεύσει στο πρώτο πλήρες ψηφιακό ποιητικό, “μεταφυσικό”, πρωτοποριακό ελληνικό κινηματογραφικό πόνημα. Έστω και έτσι, όσον αφορά εμάς τα πράγματα,  αφού όλα στον κόσμο αποτελούν έκφραση της υποκειμενικής αλήθειας του καθενός ακόμα και αν αυτή η υποκειμενική αλήθεια μοιάζει πολλές φορές να είναι κοντά σε μια “αντικειμενική” διαλεκτική, επιστημονική (και με “”)  αλήθεια, το “Μέσα στο Δάσος” δικαιώνει απόλυτα τον λόγο της ύπαρξής του, προσεγγίζοντας μια πρωτοπορία πάνω από όλα αισθητική που έχει ανάγκη απόλυτα η νέα ελληνική και παγκόσμια κινηματογραφική “σκηνή”. Στα πολλά θετικά  προστίθενται αναμφισβήτητα η συνδημιουργία της ταινίας των πολύ καλών πρωτοεμφανιζόμενων στον κινηματογράφο ηθοποιών (Κάτια Γκουλιώνη, Ιάκωβος Καμχής και Nathan Pissoort) με τον σκηνοθέτη και η αντανάκλαση αυτού στο τελικό δραματουργικό και αισθητικό αποτέλεσμα.

Έχουμε την κατασταλαγμένη άποψη ότι η συζήτηση μετά τις ταινίες, βοηθάει  την ουσιαστικότερη επικοινωνία θεατών, δημιουργών και κινηματογράφου.  Το ίδιο αυτό Φεστιβάλ σε άλλο χρόνο, αλλά και φέτος σε αρκετές ταινίες, το πρόσφατο φεστιβάλ για θέματα υγείας της Κω αλλά και η προκύπτουσα πείρα από πολλά άλλα φεστιβάλ το αποδεικνύει. Το ίδιο και η δική μας πείρα (εδώ και 4 χρόνια περίπου ως Καλλιτεχνική Διάδραση μη κερδοσκοπική εταιρία για τον πολιτισμό)  από την διοργάνωση εκατοντάδων εκδηλώσεων σε Αθήνα, Πάτρα αλλά και σε άλλα μέρη της Ελλάδας (Κινηματογραφικός Τομέας του Πανεπιστημίου της Αθήνας παλιότερα-Ίριδα, Ε.Τ.Ε.Κ.Τ., στην Αθήνα [πριν την Καλλιτεχνική Διάδραση],  Πολύεδρο-Λιθογραφείο- Στέκι Ρεφενέ- θέατρο Αγορά-Ιντεάλ κ.α. στην Πάτρα, στα Γιάννινα, στη Σάμο, στην Κρήτη, στη Τέλενδο κ.α.)  Ο κόσμος ήταν πολύ ζεστός για συζήτηση και χτες αλλά  και στην ταινία π.χ. του Σεμπάστιαν Λιφσίτς “Άγρια Πλευρά” προχτές και ο σκηνοθέτης, μια συζήτηση που δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ, όπως και εκείνη για την κρίση στον ελληνικό κινηματογράφο. Ενδεχόμενα κάποιες συζητήσεις δεν είχαν προγραμματιστεί για να γίνουν ή προέκυψαν μεταγενέστερα εμπόδια, πάντως τα κριτήρια δεν κατέστησαν σαφή γιατί σε κάποιες  έγιναν και σε άλλες δεν έγιναν συζητήσεις και δεν εξηγήθηκε γιατί ας πούμε η εκδήλωση για τον ελληνικό κινηματογράφο δεν πραγματοποιήθηκε. Η γνώμη μας για τις συζητήσεις είναι καθαρή, ένα κριτήριο οφείλει να επικρατεί για να μην γεννάει συγχύσεις και παρεξηγήσεις.

Αυτή είναι ουσιαστικά η μοναδική  ένσταση μας (τουλάχιστον έως τώρα) για τα πεπραγμένα ενός φεστιβάλ που σε καιρούς πολύ δύσκολους και για την κοινωνία γενικότερα, αλλά και για το ίδιο, κέρδισε τα περισσότερα και σοβαρότερα στοιχήματα όπως αυτό της μεγάλης συμμετοχής του κόσμου, έστω ενδεχόμενα κατά τι μειωμένης σε σχέση με άλλες χρονιές, την ποικιλομορφία των ταινιών και των ειδών στα οποία ανήκουν (μυθοπλασία, ντοκιμαντέρ, πειραματικός κινηματογράφος, animation αυτό εννοούμε, τα υπόλοιπα είδη ποτέ δεν μας αφορούσαν) και την πολύ καλή οργάνωση στα θέματα τύπου με αποτέλεσμα την άψογη εξυπηρέτηση και διεξαγωγή των συνεντεύξεων με τους δημιουργούς αλλά και την οπτικοακουστική κάλυψη των πολλών και καλών εκδηλώσεων.

Διαβάστε επίσης “Άγγελος Φραντζής, Μέσα στο δάσος… -Ροζ, μοβ και θαλασσί” της Κατερίνας Μπουρδούκου

One comment

  1. Ενδιαφέρουσα αποτύπωση και συγκριτική τοποθέτηση
    πιστεύω ΠΟΛΥ στο εγχείρημα του Αγγελου ως απελευθερωση της γραφής δεν είδα ακόμη την ταινία…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.