Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο: Ημερολόγιο και γούρι Βυζαντινού Μουσείου παρουσίαση (20-12-2010) -έκθεση με τίτλο «Η Δούκισσα της Πλακεντίας: Η ιστορία που γέννησε … τον μύθο, από τις 16 Δεκεμβρίου 2010 μέχρι τις 13 Φεβρουαρίου 2011. (Video, ελληνική πολιτιστική διαδικτυακή τηλεόραση artd).

Το Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο παρουσιάζει την έκθεση με τίτλο «Η Δούκισσα της Πλακεντίας:
Η ιστορία που γέννησε

τον μύθο, από τις 16 Δεκεμβρίου 2010 μέχρι τις 13 Φεβρουαρίου 2011

Sophie Barbé de Marbois, Duchesse de Plaisance (1785-1854)

Πόσοι άραγε γνωρίζουν το πραγματικό όνομα της Δούκισσας της Πλακεντίας; Οι Αθηναίοι στα μέσα του 19ου αιώνα την ονόμαζαν Δουκέσσα της Πιατσέντσας, την αντιμετώπιζαν με φόβο και δέος και ύφαναν γύρω από τη ζωή της ένα πυκνό πλέγμα μύθων. Αυτό το πλέγμα θα προσπαθήσει να διαπεράσει η έκθεση του Βυζαντινού και Χριστιανικού Μουσείου και να αναδείξει κάποιες από τις άγνωστες πτυχές της προσωπικότητας και της δράσης της Δούκισσας της Πλακεντίας στην Ελλάδα. Συνέχεια ανάγνωσης «Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο: Ημερολόγιο και γούρι Βυζαντινού Μουσείου παρουσίαση (20-12-2010) -έκθεση με τίτλο «Η Δούκισσα της Πλακεντίας: Η ιστορία που γέννησε … τον μύθο, από τις 16 Δεκεμβρίου 2010 μέχρι τις 13 Φεβρουαρίου 2011. (Video, ελληνική πολιτιστική διαδικτυακή τηλεόραση artd).»

ΛΟΥΚΑΣ Τ. ΚΑΤΣΕΛΗ Συνέντευξη Τύπου-Ευρωπαϊκό Έτος κατά της Φτώχειας και του Κοινωνικού Αποκλεισμού Δευτέρα 20 Δεκεμβρίου 2010- Προσφορά Εθνικής Λυρικής Σκηνής σε μη κυβερνητική οργάνωση “Κλίμακα” για στήριξη αστέγων- Βράβευση Θεόδωρου Νικολάου για το άρθρο του “Χορεύοντας με τους….γύφτους” (video, ελληνική πολιτιστική διαδικτυακή τηλεόραση artd)

YPOURGEIO ERGASIAS PRESS

Ομιλία

Υπουργού Εργασίας & Κοινωνικής Ασφάλισης

ΛΟΥΚΑΣ Τ. ΚΑΤΣΕΛΗ

Συνέντευξη Τύπου

Ευρωπαϊκό Έτος κατά της Φτώχειας και του Κοινωνικού Αποκλεισμού

(Γενική Γραμματεία Κοινωνικής Ασφάλισης, Δευτέρα 20 Δεκεμβρίου 2010)

Κυρίες και Κύριοι,

Λίγες μέρες πριν το τέλος του 2010, του «Ευρωπαϊκού Έτους για την Καταπολέμηση της Φτώχειας και του Κοινωνικού Αποκλεισμού», μαζευτήκαμε σήμερα εδώ για να κάνουμε ένα σύντομο απολογισμό του τι πετύχαμε τον περασμένο χρόνο, αλλά και να αναδείξουμε τις προτεραιότητες για το 2011, για το τι πρέπει και μπορούμε να κάνουμε για να αντιμετωπίσουμε πιο αποτελεσματικά τη φτώχεια και τον κοινωνικό αποκλεισμό. Συνέχεια ανάγνωσης «ΛΟΥΚΑΣ Τ. ΚΑΤΣΕΛΗ Συνέντευξη Τύπου-Ευρωπαϊκό Έτος κατά της Φτώχειας και του Κοινωνικού Αποκλεισμού Δευτέρα 20 Δεκεμβρίου 2010- Προσφορά Εθνικής Λυρικής Σκηνής σε μη κυβερνητική οργάνωση “Κλίμακα” για στήριξη αστέγων- Βράβευση Θεόδωρου Νικολάου για το άρθρο του “Χορεύοντας με τους….γύφτους” (video, ελληνική πολιτιστική διαδικτυακή τηλεόραση artd)»

Alvis Hermanis, “O 20ος αιώνας είναι το σπίτι μου.” -κριτική παρουσίαση για την παράσταση “The Sound of Silence” και τη συζήτηση με τον Λετονό σκηνοθέτη που ακολούθησε στις 17 Δεκεμβρίου 2010, στη Στέγη Τεχνών και Γραμμάτων, της Κατερίνας Μπουρδούκου

image

image

Μπαίνοντας στην αίθουσα βλέπω το σκηνικό:  βλέπω το σκηνικό: πολύχρωμο και αινιγματικό, μου δημιουργεί μια αίσθηση αναμονής για το τι θα ακολουθήσει. Μέσα σε ένα ενιαίο χώρο, με πολλές πόρτες στον πίσω τοίχο, βρίσκονται φθαρμένοι καναπέδες και άλλα έπιπλα, παλιά ραδιόφωνα, ράντζα με φλοράλ σχέδια και μια μπανιέρα · μαρτυρούν την ύπαρξη ενός κοινοβιακού χώρου συμβίωσης. Μπαίνουν δυο κοπέλες με μακριά σκουρόχρωμα μαλλιά και αφέλειες, με τρελούτσικη κίνηση, πολύχρωμα ρούχα και μπότες και είναι σα να επεξεργάζονται-γνωρίζουν το χώρο, που με τη συμβολή της παρουσίας τους σαν τη μηχανή του χρόνου, μας μεταφέρει ονειρικά στο παρελθόν. Δεκαετίες 1960-1970, χίπις, μουσικές, σεξουαλική επανάσταση, κατανάλωση ναρκωτικών και αλκοόλ… Θα ακουστεί οξύμωρο αλλά έτσι επικοινωνήθηκε, διαχειρίστηκαν αυτά τα θέματα όχι τόσο με σκοτεινό όσο με φωτεινό, ανάλαφρο τρόπο και με αίσθηση νοσταλγίας.
Ακολουθούν άλλες σκηνές, μια μεσήλικη γυνάικα με τρεις άνδρες, ένας νέος με μια μεγαλύτερή του γυναίκα, δυο νέες κατάξανθες -η μια με φανταχτερό πράσινο παλτό και ή άλλη με λεοπάρ. Σε μια άλλη σκηνή μπαινοβγάινουν διάφοροι μέσα στο χώρο ενώ το κοινό χαρακτηριστικό τους είναι ότι κρατούν βιβλία, έρχεται ένα πάρτι στο οποίο παίζουν το πασίγνωστο παιχνίδι, “μπουκάλα”, με το φιλί… Σε μια επόμενη σκηνή μια στρουμπουλή ηθοποιός στροβιλίζεται σαν μπαλαρίνα σε μουσικό κουτί, ενώ δεξιά και αριστερά της, παραβρίσκονται, δυο νέοι. Συνέχεια ανάγνωσης «Alvis Hermanis, “O 20ος αιώνας είναι το σπίτι μου.” -κριτική παρουσίαση για την παράσταση “The Sound of Silence” και τη συζήτηση με τον Λετονό σκηνοθέτη που ακολούθησε στις 17 Δεκεμβρίου 2010, στη Στέγη Τεχνών και Γραμμάτων, της Κατερίνας Μπουρδούκου»

Ιl paRЯaiso – Ομάδα “Και όμως κινείται” – Ίδρυμα Μιχάλη Κακογιάννη, κριτική της Νίκης Πρασσά

il-Paraiso-_Ki-omos-kineitai-

Την ομάδα “Κι όμως κινείται” την γνώρισα κάπως καθυστερημένα και αυτό χάρη σε μία φίλη που παρακολουθούσε τα σεμινάρια ακοροβατικών τους. Αν και στα μέλη τους ανήκουν καταξιωμένοι χορευτές όπως ο Ερμής Μαλκότσης (sine qua non ) η δουλειά τους δεν μου ήταν γνωστή. Γι αυτό και χάρηκα ιδιαίτερα όταν το βράδυ της Παρασκευής, ανεβαίνοντας τον δεύτερο όροφο του Ιδρύματος Κακογιάννη, συνάντησα αρκετό νεανικό κόσμο, να περιμένει να απολαύσει την παραδεισένια ατμόσφαιρα που μας έφτιαξαν.

Αυτή ήταν και η πρώτη ευχάριστη έκπληξη, για να ακολουθήσει το προοίμιο ενός μικρού θεάματος, στηριγμένου στο τρίτο και πιο αδύναμο (κατά τις φιλολογικές παραδοχές) μέρος της Δαντικής Θείας Κωμωδίας. Η εισαγωγή λοιπόν ξεκινάει με ένα ευχάριστο δρώμενο στο φουαγιέ του θεάτρου, όπου ο ημίγυμνος Καμίλο (με ελισσαβετιανού τύπου κολλάρο να μας θυμίζει την φιγούρα του Σαίξπηρ) προσπαθεί να κατευθύνει στο δρόμο προς τον Παράδεισο την Mαρία Λουίζα, αναστατώνοντας τους ανυποψίαστους θαμώνες. Λίγο πριν το αγόρι με το ζωγραφισμένο πρόσωπο και το μπαλόνι ανακατεύεται στο πλήθος που περιμένει ανυπόμονα, σχηματίζοντας πηγαδάκια, την έναρξη της παράστασης. Συνέχεια ανάγνωσης «Ιl paRЯaiso – Ομάδα “Και όμως κινείται” – Ίδρυμα Μιχάλη Κακογιάννη, κριτική της Νίκης Πρασσά»

Περί αναγκαιότητας ελληνικής διερμηνείας στις πολιτιστικές εκδηλώσεις, του Γιάννη Καραμπίτσου.

Όταν ήμασταν μικρότεροι αλλά και τώρα καμιά φορά ειδικά όταν υπάρχει ακροατήριο» “δεν έχουμε το θάρρος της γνώμης μας”, “ντρεπόμαστε” να απαντήσουμε  σε ερωτήσεις του στυλ “ξέρετε όλοι αγγλικά;” “έχει κανείς την ανάγκη μετάφρασης;” και σε άλλα βέβαια θέματα αλλά αυτό θεωρούμε επίμαχο αυτή τη στιγμή.

Συνέχεια ανάγνωσης «Περί αναγκαιότητας ελληνικής διερμηνείας στις πολιτιστικές εκδηλώσεις, του Γιάννη Καραμπίτσου.»

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑