Περί αναγκαιότητας ελληνικής διερμηνείας στις πολιτιστικές εκδηλώσεις, του Γιάννη Καραμπίτσου.

Όταν ήμασταν μικρότεροι αλλά και τώρα καμιά φορά ειδικά όταν υπάρχει ακροατήριο» “δεν έχουμε το θάρρος της γνώμης μας”, “ντρεπόμαστε” να απαντήσουμε  σε ερωτήσεις του στυλ “ξέρετε όλοι αγγλικά;” “έχει κανείς την ανάγκη μετάφρασης;” και σε άλλα βέβαια θέματα αλλά αυτό θεωρούμε επίμαχο αυτή τη στιγμή.

Τελικά τα Πράγματα Γίνονται για να Γίνονται ή Υπηρετούν κάποια Ουσία;;; Με αφορμή το Μάστερκλας του Ελία Σουλεϊμάν στον Ιανό και την κατάργηση της διερμηνείας από ένα σημείο και πέρα | άρθρο του Γιάννη Καραμπίτσου όχι με τη Μορφή Παραπόνου αλλά ουσιαστικής Παρέμβασης για ένα Καλύτερο και Ουσιαστικότερο Αύριο.

zizek

Να επισημάνουμε καταρχάς ότι στην Ταινιοθήκη της Ελλάδας είτε με τη συγκινητική βοήθεια εθελοντριών διερμηνέων είτε με τη συνδρομή της Μαρίας Κομνηνού που πάντα επιμένει και «παλεύει» προς την κατεύθυνση ουσιαστικής και αποτελεσματικής διάδοσης της τέχνης  (το ίδιο προσπαθήθηκε να γίνει και χτες αλλά κάτι το χειμαρρώδες στυλ του Σαβόι Ζίζεκ κάτι η επιμονή του συνσυντονιστή Κώστα Δουζίνα και του μεγαλύτερου μέρους του κοινού για μη διερμηνεία,  πιθανότατα και το καταλαβαίνουμε για να μην ακυρωθεί σε ένα βαθμό αυτό το χειμαρρώδες, δεν υλοποιήθηκε) πάντα υπάρχει η θέληση και γίνεται η προσπάθεια όπως και πέρυσι στο πειραματικό  φεστιβάλ με τον Κουμπέλκα και τον Μακ Μάλεν που παίχτηκαν πολλές ταινίες τους για πολλές μέρες με την παρουσία των ίδιων, να υπάρχει διαδοχική διερμηνεία.

Οπότε το κείμενο αυτό γράφεται με αφορμή την επίσκεψη του Ζίζεκ στη Ταινιοθήκη (απλά για όλα τα πράγματα και την τοποθέτηση των ζητημάτων  υπάρχει ή οφείλει να υπάρχει κάποια αρχή) και όχι για να εκφράσει κάποιο παράπονο για τις παροχές της Ταινιοθήκης που λαμβανομένων υπόψη των δυσκολιών των σχεδόν ανυπέρβλητων κάτω από τις οποίες λειτουργεί ,  κρίνονται κάτι παραπάνω από γενναιόδωρες για το κινηματογραφόφιλο και όχι μόνο, κοινό.  Άλλωστε είναι γνωστή θέλουμε να πιστεύουμε στο χώρο της τέχνης η αυτονόητα έμπρακτη, συνεπής και συνεχής υποστήριξη του CameraStylo  στην Ταινιοθήκη της Ελλάδας.

“Μπαίνουμε στο ψητό”. Με αφορμή κάποιους που προέτρεψαν όσους τυχόν δεν ξέρουν  “να μάθετε  αγγλικά” χτες,  λέμε καταρχάς ευθέως (γιατί και εγώ ανήκω  σε εκείνους που αν και προσπαθώ και βελτιώνομαι δεν γνωρίζω ακόμα ικανοποιητικά αγγλικά)  ότι θα θέλαμε να ξέρουμε άπταιστα αγγλικά , ειδικά για να επικοινωνούμε καλύτερα με τη τέχνη,  δεν είμαστε κομπλεξικοί όπως άλλοι σε άλλους τομείς για να τοποθετηθούμε κατά της γνώσης και της διεύρυνσης της, όμως και τέλεια να ξέραμε πάλι τα ίδια θα λέγαμε.

Με λίγα λόγια καθαρά και σταράτα εκφράζουμε μια πιστεύουμε “αυτονόητη” και ουσιαστικά αναγκαία για τη σύγχρονη εποχή άποψη μας.

Όταν έρχεται ένας σημαντικός καλεσμένος στην Ελλάδα και συμμετέχει σε εκδήλωση σαν και τη χτεσινή (και επαναλαμβάνουμε ότι εξαιρούμε τη χτεσινή γιατί κάτι τέτοιο είχε προβλεφθεί αλλά δεν μπόρεσε τελικά να υλοποιηθεί)  οφείλει η κάθε διοργάνωση χωρίς πολλές αναλύσεις,  να εξασφαλίζει διαδοχική μετάφραση στα ελληνικά και δεν αποτελεί θέμα επιλογής του εκάστοτε κοινού αυτό.
Οφείλει επίσης  να ανακοινώνει εκ των προτέρων όπως έκανε η Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών πριν λίγες μέρες, ιδιαίτερα στην περίπτωση που αυτό δεν έχει εξασφαλιστεί , αν θα υπάρχει διαδοχική διερμηνεία .

Και ο εκάστοτε συντονιστής σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει “να πέσει στη λούμπα” να ρωτήσει το εκάστοτε κοινό  αν υπάρχει ανάγκη μετάφρασης, όταν έχει ανακοινωθεί ότι θα υπάρχει διαδοχική διερμηνεία ή έχει προκύψει ότι δύναται να υπάρξει,  γιατί απλούστατα το πρώτο και βασικό που μπορούμε να πούμε, είναι ότι θα συνδράμει σε μια κατά βάση αντιδημοκρατική ενέργεια και διαδικασία, αφήνοντας απέξω από την ατμόσφαιρα και την ουσία της εκδήλωσης ένα μέρος του κοινού που ενδεχόμενα να αποτελεί και δυναμικό κομμάτι του και θα μπορούσε να συνεισφέρει στην ουσιαστική και γιατί όχι ριζοσπαστική ανταλλαγή απόψεων (δεν “ντρέπομαι” να συγκαταλέξω και τον εαυτό μου σε αυτή την κατηγορία που αγαπώ, μελετώ και διδάσκω με αυταπάρνηση και συνέπεια τον κινηματογράφο για χρόνια και που ανυπόμονα περίμενα την εκδήλωση αφού η δυνατότητα να ανταλλάξεις απόψεις με έναν άνθρωπο τέτοιου πνευματικού βεληνεκούς είναι ανύπαρκτη ουσιαστικά στη καθημερινή ζωή) .

Επίσης οι τοίχοι, οι καρέκλες, τα μικρόφωνα, τα ίδια τα κτίρια και όσοι τα κατοικούν στην Ελλάδα έχουν ανάγκη να ακούν την ελληνική γλώσσα και νομίζουμε και οι διεθνείς καλεσμένοι. Ο γεωργιανός  Ιοσελιάνι πρόσφατα αλλά και ο αμερικανός Fine, ακούγοντας να μιλούν την ελληνική γλώσσα δίπλα τους έκφρασαν το θαυμασμό του και “ζήλεψαν” που δεν ήξεραν ελληνικά για να συμμετέχουν “απευθείας” (ζωντανά) στην επικοινωνία.

Τέλος έχουν ανάγκη οι κάμερες γιατί αλλιώς η εκάστοτε εκδήλωση όσο και σημαντικός είναι ή αποδειχτεί ο καλεσμένος,  θα μείνει “μεταξύ των τειχών”  των αγγλόφωνων ελλήνων “κουλτουριάρηδων”, που από “τουπέ” διαθέτουν άφθονο, αλλά δεν έχουν τη δυνατότητα και την ικανότητα αν θέλετε,  να φέρουν εξαιτίας της μικρόνοης  στάσης τους ούτε περισσότερο κόσμο μακροπρόθεσμα και με σταθερότητα στην Ταινιοθήκη, ούτε να συνδράμουν στην προσπάθεια επιδότησής της,  ούτε να συνεισφέρουν στην ουσιαστική προβολή και διάδοση της τέχνης, φερόμενοι ουσιαστικά ελιτίστικα, σε όλο και μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού λαού που το έχει ανάγκη περισσότερο από ποτέ αυτή τη συγχρονία της “κρίσης” σε όλα τα επίπεδα.

Ζούμε στο 2010 και οφείλουμε να σεβόμαστε και αξιοποιούμε τα νέα μέσα αν θέλουμε το έργο μας να προωθηθεί.  Τα βίντεο με τον Σίπελ πριν λίγο καιρό στην Ταινιοθήκη, που “ανέβηκαν” στα αγγλικά (από την ελληνική πολιτιστική διαδικτυακή τηλεόραση artD) το έχουν δει (σχετικά) ελάχιστοι άνθρωποι και αυτό δεν βοηθάει στην περαιτέρω διάδοση ούτε του έργου του άγνωστου στην Ελλάδα Σίπελ ούτε όσων των διένειμαν και τον φιλοξένησαν, ούτε στην διενέργεια περισσότερων αντίστοιχων εκδηλώσεων στο μέλλον αν δεν τις αγκαλιάσει ο κόσμος.

Βέβαια για να είμαστε ειλικρινείς δεν ευθύνεται μόνο η μετάφραση,  γιατί και τον Ιοσελιάνι που είχε διαδοχική διερμηνεία στον ΙΑΝΟ λίγοι σχετικά άνθρωποι τον παρακολούθησαν στο masterclass και λίγοι είδαν το βίντεο που “αναρτήσαμε”,  αλλά αυτό είναι θέμα άλλης μεγάλης συζήτησης που σύντομα υποσχόμαστε ότι θα κάνουμε.

Όμως ένα βίντεο “ανεβασμένο” στα ελληνικά και στα αγγλικά αποκτά, όπως και να έχει, μια άλλη δυναμική, σχεδόν ριζοσπαστική δυνατότητα και εμβέλεια και μια τεράστια εκπαιδευτική αξία, αφού θεωρητικά θα μείνει “αναρτημένο” μπορεί και για πάντα και οι σύγχρονοί του αλλά και οι μεταγένεστεροί του έλληνες και όχι μόνο, μπορούν να ανακαλύψουν. Επίσης οι Έλληνες ανά την υφήλιο και οι επαρχιώτες που δεν μιλούν αγγλικά και να μιλούν κακά τα ψέματα δεν τα καταλαβαίνουν και νοιώθουν όλοι όπως τα ελληνικά.

Και κάτι επί της ουσίας δεν αισθανόμαστε καμιά ντροπή, καμιά ενοχή και σίγουρα δεν θα μας κάνουν κάποιοι να αισθανθούμε “προσβεβλημένοι” (αντίθετα θα τους κάνουμε εμείς να αισθανθούν έτσι) όπως τότε που  ήμασταν μικρότεροι, επειδή θέλουμε ελληνική μετάφραση για μας και για όσους  διαβάζουν, παρακολουθούν και στηρίζουν την επίσης κοπιώδη, εθελοντική (όπως και της Ταινιοθήκης άλλωστε σε μεγάλο βαθμό)  και ανυπέρβλητη προσπάθεια στον τομέα του, του CameraStylo Online για διάδοση και προώθηση της παγκόσμιας τέχνης γενικότερα  και της ελληνικής ειδικότερα.

Πολλοί ξένοι καλλιτέχνες που ήρθαν φέτος στην Ελλάδα δεν γνώριζαν ή δεν ήθελαν να μιλήσουν αγγλικά.  Οι ταινίες  όπως και αυτή που παίχτηκε χθες στην Ταινιοθήκη υπάρχουν στα γνωστά μέρη στο ίντερνετ και αν κάποιος με το ίδιο μεράκι με εμάς ανεβάσει μια τέτοια εισήγηση στα αγγλικά ενός Ζίζεκ στο διαδίκτυο, γιατί να πάμε να τον δούμε από κοντά την επόμενη φορά  και να μην δούμε την ταινία και την εισήγηση-συζήτηση σπίτι μας;

Ένας λόγος σημαντικός που ήρθαμε να  ακούσουμε από κοντά τον Ζίζεκ και να δούμε την ταινία είναι προφανέστατα οι ελληνικοί υπότιτλοι και η ελληνική διερμηνεία και ένας ακόμα σημαντικότερος να συνομιλήσουμε και ανταλλάξουμε απόψεις μαζί του. Το ίδιο και οι θεατές τωρινοί και μελλοντικοί του βίντεο που θα “αναρτηθεί” για εκπαιδευτικούς σκοπούς “για πάντα” στο διαδίκτυο έχουν ανάγκη την επαφή και επικοινωνία μέσω της ελληνικής γλώσσας ιδιαίτερα σε μια εποχή άκρατης παγκοσμιοποίησης και ισοπεδοποίησης, όπου δεν θα ήταν καθόλου υπερβολικό να ισχυριστούμε ότι κάθε είδος αποκλεισμού όποιας διαφορετικότητας αποτελεί ουσιαστικά “εγκληματική” ενέργεια ιδιαίτερα όταν αφορά την ελληνική γλώσσα και την διάδοση του ελληνικού πολιτισμού.

Τα αγγλικά τα οποία υπεραγαπάμε ακριβώς ίσως γιατί δεν τα γνωρίζουμε άπταιστα θα έχουμε την ευκαιρία να τα χρησιμοποιήσουμε σε πάμπολλα θέματα στη ζωή μας. Επίσης μην ανησυχούν οι διαθέτοντες άφθονο  “τουπέ” Έλληνες θα δοθεί και σε αυτούς η ευκαιρία να επιβεβαιώσουν και επιδείξουν το “τουπέ” τους. Δεν είναι απαραίτητο αυτό όμως, να γίνεται σε χώρους σαν την Ταινιοθήκη που έχουν ανάγκη βαθύτερων πνευματικών και ουσιαστικών διεργασιών. Και εμείς οι προερχόμενοι από την εργατική τάξη, φτωχοί επαρχιώτες, υποσχόμαστε ότι θα “κλέψουμε” εκείνο το χρόνο που απαιτείται για να μάθουμε αγγλικά καλύτερα και από εκείνους αλλά και πάλι δεν θα γίνουμε ολιγάρχες αλλά θα παραμείνουμε δημοκρατικοί ουσιαστικά δίνοντας την ευκαιρία σε όλους τους ανθρώπους να έρχονται σε επαφή αρχικά ο ένας με τον άλλο και μετά με την Τέχνη. Για αυτό δημιουργήσαμε και το CameraStylo μια πρωτοποριακή δίοδο του κάθε ανθρώπου όπου και να βρίσκεται, σε όποια τάξη και αν ανήκει στον εν ενεργεία ζωντανό πολιτισμό. Και υποσχόμαστε στο πλαίσιο του δυνατού ότι όλο και περισσότερο θα διευρύνουμε αυτό το εγχείρημα πολλαπλασιάζοντας τις χρησιμοποιούμενες σε αυτό γλώσσες παρά ωθούμενοι σε άστοχους και αναίτιους αποκλεισμούς κόντρα στις ανάγκες της νέας εποχής.

Και αν σε αυτό το σημείο γίνει επίκληση του επιχειρήματος ότι “ας μπουν υπότιτλοι” που δεν λύνει βέβαια το θέμα της απώλειας της δυνατότητας και της ευκαιρίας επικοινωνίας και ζωντανής συνομιλίας όλων των ανθρώπων που “τυχαίνει” να παραβρίσκονται σε ένα χώρο και που το πιθανότερο για να παραβρίσκονται κάτι θα έχουν να πουν, και από αυτή την ανταλλαγή να προέκυπτε κάτι δημιουργικότερο από τη συνεχόμενη, χειμαρρώδη, καστρική και αδιάλειπτη, ευφυή και εμπνευσμένη ενδεχόμενα (δυστυχώς δεν κατέστη δυνατόν να το διαπιστώσουμε) εισήγηση ενός σημαντικού και επιφανή ανθρώπου, έχουμε να αντιτάξουμε ότι δεν έχουμε τέτοια δυνατότητα όντας εθελοντικός ανιδιοτελής μηχανισμός που κάθε μέρα αναδεικνύουμε όλο και περισσότερα γεγονότα πολιτιστικά χωρίς διακρίσεις και χωρίς να θεωρούμε καμιά εκδήλωση “αυτονόητα” καλύτερη και σημαντικότερη από κάποια άλλη για να της διαθέσουμε περισσότερο χρόνο “ρίχνοντας” όλες τις υπόλοιπες όπως π.χ. της εκδήλωσης  του Alvin Hermanis που παρεμπιπτόντως σκέφτηκε και την δυνατότητα “απευθείας” ανταλλαγής απόψεων και όχι “από μαγνητοσκόπηση” όλων των παραβρισκόμενων  και τις κάμερες και την αξιοποίηση των νέων τεχνολογιών  και την διάσωση για τις επόμενες γενιές και καλά κάνουμε νομίζω που ενεργούμε έτσι, ας έρθουν όσοι ενδεχόμενα κάνουν επίκληση του επιχειρήματος και όσοι επέδειξαν αυτό το “τουπέ” χτες αν αγαπούν πραγματικά την τέχνη και το κοινό της, να συνδράμουν στην τοποθέτηση έστω και “από μαγνητοσκόπηση” αυτών των υποτίτλων. Είναι ευπρόσδεκτοι και θα έχουν πολλαπλά οφέλη ηθικής περισσότερο φύσης και ικανοποίησης από εμάς.


[Την Κυριακή 24 Νοεμβρίου 2019 στις 19.30 στο Σεμινάριο της Ιστορίας Κινηματογράφου θα συνεχιστεί το Μάθημα για τα Κινήματα τα Ρεύματα και τα Είδη του Κινηματογράφου με παρουσίαση του Σουρεαλισμού και του Μπουνιουέλ, του Εξπρεσιονισμού, της Ρώσικης Πρωτοπορίας της Δεκαετίας του 20, του Ποιητικού Ρεαλισμού, του Νεορεαλισμού, της Νουβέλα Βαγκ, του Free Cinema και του Σίνεμα Νόβο. Το Σεμινάριο του Σαββάτου 23.11.2019 στις 16.00 για τη Δημιουργία Ντοκιμαντέρ μπορούν να παρακολουθήσουν και Καινούριοι Ενδιαφερόμενοι για το Σεμινάριο δοκιμαστικά και να ενταχτούν σε αυτό εφόσον το επιθυμούν].

seminaria kinimatografou 2019-2020

Σεμινάριο Ιστορίας Κινηματογράφου 2019-2020

Σεμινάριο Σκηνοθεσίας Κινηματογράφου-Δημιουργίας Ταινίας Μικρού Μήκους 2019-2020 (και με κινητό, tablet, mirrorless ή GOPRO κάμερες)

Σεμινάριο Δημιουργίας Ντοκιμαντέρ 2019-2020

 

2 σκέψεις σχετικά με το “Περί αναγκαιότητας ελληνικής διερμηνείας στις πολιτιστικές εκδηλώσεις, του Γιάννη Καραμπίτσου.

Add yours

  1. Αγαπητέ Γιάννη,
    Συμφωνώ με τις επισημάνσεις σου και είναι αρχή της ταινιοθήκης να υπάρχει διερμηνεία σε όλες τις εκδηλώσεις. Στην περίπτωση του Κώστα Δουζίνα άλλωστε μίλησε Ελληνικά. Είναι αλήθεια ότι προσπάθησα να κάνω σύγχρονη μετάφραση στον Ζίζεκ πράγμα που έγινε ως ένα βαθμό αλλά μετά από ένα σημείο. επειδή δεν είμαι σημείο ήταν αρκετά δύσκολο. Υπόσχομαι στην επόμενη εισήγηση του να πάω την μετάφραση μέχρι το τέλος.άλλωστε αυτό που θα πρέπει να συγκρατήσουμε είναι ότι δυο κορυφαίοι διανοητές( Ζίζεκ και Δουζίνας) συνδιοργάνωσαν μία εκδήλωση εξαιρετικού ενδιαφέροντος για να εκφράσουν την υποστήριξη τους στην Ταινιοθήκη και να τιμήσουν τους Έλληνες φίλους του κινηματογράφου.

  2. Εννοείται Μαρία και αυτό είναι που θα μείνει από τη σημαντική αυτή εκδήλωση.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: