Ο Arturo Ripstein μιλά με την Paz Alicia Garciadiego για το “Κάστρο της Αγνότητας” (1972)

ARTURO RIPSTEIN

A.R. Το θέμα του Κάστρου της αγνότητας γεννήθηκε από ένα fait divers, στο οποίο δόθηκε μεγάλη δημοσιότητα όταν συνέβη, στα τέλη της δεκαετίας του ’50. Απασχόλησε πολύ τις εφημερίδες και την -τότε νεογέννητη- τηλεόραση. Έγινε θεατρικό έργο και μυθιστόρημα. Είναι ολόκληρη περιπέτεια το πώς έγινε η ταινία. Η Dolores del Rio ζητάει απ’ τον Bufluel να σκηνοθετήσει το θεατρικό έργο Los motives del lobo του Sergio Magana. Ο Bunuel, όμως, είναι πολύ απασχολημένος και τους προτείνει εμένα. Με παίρνουν, λοιπόν, στο τηλέφωνο. Ποτέ πριν δεν μ’ είχε πάρει κανείς τηλέφωνο να μου προτείνει το παραμικρό, και γι’ αυτό ενθουσιάστηκα. Μου ζητούν να διασκευάσω το θεατρικό του Magana, κι εγώ τους λέω ότι προτιμώ να πάω κατευθείαν στο αρχείο της εφημερίδας και να στηριχτώ στην πραγματική ιστορία.

 

 

Σεμινάριο Ιστορίας και Δημιουργίας Ντοκιμαντέρ 2019 || Νέο Τμήμα στις καθημερινές | Έναρξη Τέλος Φεβρουαρίου

Το Κάστρο της Αγνότητας (1973) του Αρτούρο Ριπστάιν το Σάββατο 16.2.2019 με ελεύθερη είσοδο και συζήτηση

Η Ευνοούμενη του Ευνοούμενου κ. Λάνθιμου || κριτική του Γιάννη Καραμπίτσου [2/5]

Η ευνοούμενη του Γιώργου Λάνθιμου | Κριτική του Νίνου Φενέκ Μικελίδη | Πολύ Καλός Τεχνίτης χωρίς προσωπικό στυλ πραγματικού δημιουργού (2/5)

“Περί “Κυνόδοντα”, Oscar, κριτικής και αισθητικής κινηματογράφου, ηθικής, αισθητικής και δημοσιογραφικής δεοντολογίας” του Γιάννη Καραμπίτσου

Κούφιος κυνόδοντας; του Αδάμ Αδαμόπουλου

Arturo Ripstein: Το κάστρο της αγνότητας (1972), «Έξω είναι άσχημα»

Ο Arturo Ripstein μιλά με την Paz Alicia Garciadiego για το “Κάστρο της Αγνότητας” (1972)

Σεμινάρια Σκηνοθεσίας Κινηματογράφου, Ιστορίας και Δημιουργίας Ντοκιμαντέρ και Ιστορίας Κινηματογράφου: Έναρξη

Σεμινάριο Ιστορίας και Δημιουργίας Ντοκιμαντέρ 2019

Σεμινάριο Ιστορίας του Κινηματογράφου 2019 – 10 Μαθήματα

Σεμινάριο Σκηνοθεσίας Κινηματογράφου 2019

ROMA 2018 του Αλφόνσο Κουαρόν η καλύτερη ταινία του 2018 , από τις συγκλονιστικότερες του 21ου αιώνα | του Γιάννη Καραμπίτσου

 

Τους αρέσει η ιδέα. Μιλάω με τον Jose Emilio Pacheco (τότε τελείωνε το σενάριο του Los albaniles, πάνω στο μυθιστόρημα του Lenero, που θα σκηνοθετούσε ο Jorge Fons) και του προτείνω να συνεργαστούμε. Αρχίζουμε να γράφουμε το σενάριο, αλλά μας παίρνει πάρα πολύ καιρό. Δεν είχαμε κανένα επίσημο συμβόλαιο με την εταιρεία παραγωγής, την Clasa Films. Όταν έχουμε τελειώσει κι έχουμε αρχίσει πια να σκεφτόμαστε τη διανομή, μας προτείνουν τον Rod Steiger. Εμένα μου φαίνεται βασικό λάθος, και δε συμφωνώ. Μας προτείνουν άλλα δυο-τρία ονόματα που ούτε αυτά μου φαίνονται κατάλληλα. Τους λέω πως θα μ’ άρεσε ένας ηθοποιός σαν τον Claudio Brook, οπότε η Dolores del Rio και ο Gabriel Figueroa, εκνευρισμένοι μαζί μου, μου λένε: «Θα χρειαστεί ν’ αλλάξουμε σκηνοθέτη». «Πολύ καλά» τους λέω κι εγώ. «Να βρείτε όμως και σεναριογράφο, γιατί, αφού δεν με πληρώσατε, το σενάριο είναι δικό μου. Αποσύρομαι ως σκηνοθέτης και σεναριογράφος, κι εσείς μένετε έξω απ’ την ταινία μου».

– Μπράβο! Τόλμησες να γυρίσεις την πλάτη σου στον Figueroa και την Dolores del Rio; Θα πρέπει να το χάρηκες πολύ.

A.R. Τους γύρισα την πλάτη, αλλά στενοχωρήθηκα πολύ. Μια μέρα, στα Στούντιο Churubusco, συνάντησα την Angelica Ortiz, ένα πολύ ενδιαφέρον άτομο, υπεύθυνη για την εκτέλεση της παραγωγής σε διάφορες ταινίες. Με ρωτάει τι μου συμβαίνει, της διηγούμαι την ιστορία, και μου ζητάει το σενάριο. «Θα το διαβάσω» μου λέει, «και θα σε πάρω σε μια βδομάδα». Με παίρνει την επομένη και μου λέει: «Μ’ αρέσει πολύ, πάμε να βρούμε τον Rodolfo Echeverria». Του το δείχνει, κι εκείνος συμφωνεί. Έτσι, από μιαν άρνηση που φαινόταν πως μπορούσε ν’ αποδειχθεί μοιραία για την καριέρα μου, τρεις μέρες μετά μπόρεσα να προχωρήσω τα σχέδια μου ακριβώς όπως επιθυμούσα.

– Βλέποντας την ταινία, αναρωτιέται κανείς πού θα χωρούσε η Dolores del Rio…

A.R. Αυτό αναρωτιόμουν κι εγώ συνεχώς. Τη ρωτούσα γιατί ήθελε να κάνει την παραγωγή μιας ταινίας, η υπόθεση της οποίας συνοψίζεται στην ιστορία ενός άντρα που φυλακίζει όχι μια γυναίκα, αλλά ολόκληρη την οικογένεια του. Ήθελε, λέει, να κάνει την παραγωγή, επειδή της άρεσε το σενάριο. Περίεργοι οι λόγοι που ενθουσιάζουν τους ηθοποιούς· δεν μπορείς να τους καταλάβεις ποτέ.

– Η πραγματική ιστορία μοιάζει πολύ με την υπόθεση;

A.R. Ναι- πάρα πολύ. Το τέλος είναι διαφορετικό, αλλά η ίδια η ιστορία μοιάζει πολύ. Η οικογένεια ήταν πιο μεγάλη. Ο τύπος είχε πέντ’-έξι παιδιά, αλλά εμείς αποφασίσαμε ότι αρκούσαν τρία για να δείξουμε τι μπορεί να συμβεί σε μια οικογένεια.

– Και τα ονόματα…;

A.R. Και τα ονόματα ήταν παρόμοια. Ο πατέρας, που λεγόταν Rafael Perez Hernandez, θεωρούσε τον εαυτό του ελευθερόφρονα, θιασώτη κάποιου ρωσικού ιιηδενιστικού ρεύματος του 1907. Είχε δώσει στα παιδιά του ασυνήθιστα ονόματα. Τη μία κόρη την έλεγαν Libertad (Ελευθερία), τον ένα γιο Librepensador (Ελευθερόφρων) – δεν έχω ακούσει πιο περίεργα ονόματα. Όταν τα ίδια του τα παιδιά στράφηκαν εναντίον του στη δίκη, εκείνος τους έλεγε: «Librito, πώς μπορείς να λες τέτοια πράγματα για μένα;» Η υπόθεση της ταινίας μοιάζει με την πραγματική ιστορία, με τη μόνη διαφορά ότι το πραγματικό γεγονός είχε γίνει σε κάποιο προάστιο, ενώ εγώ επέλεξα να το τοποθετήσω στην καρδιά της πόλης, που έκρινα ότι είχε περισσότερο ενδιαφέρον. Η απομόνωση μέσα στο κέντρο παρέπεμπε στο παράλογο που πάντα προσπαθούσα να δείχνω στις ταινίες μου. Ήταν εντελώς παράλογο να είσαι απομονωμένος στην πιο πυκνοκατοικημένη περιοχή της Πόλης του Μεξικού, και μ’ άρεσε η ιδέα της απομόνωσης στο κέντρο των πάντων. Πάντα μ’ ενθουσίαζε το παράδοξο· συν τοις άλλοις, στην περίπτωση αυτή, ενίσχυε και την τοπογραφική δομή της ταινίας.

-Η πόλη -ειδικά το κέντρο της Πόλης τον Μεξικού- πρέπει να είναι ο κινηματογραφικός χώρος που σ’ ενδιαφέρει περισσότερο.

A.R. Ναι. Μήπως όμως γνωρίζω και τίποτ’ άλλο; Τα μόνα μέρη έξω από την Πόλη του Μεξικού που γνωρίζω, είναι εκεί όπου πήγα να γυρίσω ταινίες.

– Οι οποίες πάντα καταλήγουν στην Πόλη τον Μεξικού…

A.R. Σαφώς. Οι τελευταίες σκηνές, πάντα διαδραματίζονται στην Πόλη του Μεξικού. Ο κινηματογράφος μου είναι πέρα για πέρα αστικός – δε νομίζεις; Γεννήθηκα σ’ αυτή τη συνοικία, δυο-τρεις δρόμους πιο πέρα από δω όπου μένω σήμερα, πενήντα-τόσα χρόνια μετά. Όλη μου τη ζωή, με την εξαίρεση μιας «αριστοκρατικής» περιοδείας, την πέρασα εδώ, κι εδώ βρίσκεται ό,τι στην ουσία με ενδιαφέρει.

P.A.G. Τελικά, το πρόβλημα είναι ότι η Πόλη του Μεξικού είναι η ίδια η χώρα. Μπορεί να ‘ναι λυπηρό, αλλά δεν παύει να είναι και η ωμή πραγματικότητα. Η Πόλη του Μεξικού είναι το Μεξικό. Ακόμα και στο πιο μικρό κι απομακρυσμένο χωριουδάκι βρίσκεις μπροστά σου την πόλη. Είναι η καρδιά που δίνει ζωή στην επαρχία. Κανονικά, θα ‘πρεπε να ισχύει το αντίθετο – έτσι δεν είναι; Ειδικά σε μια αγροτική χώρα, όπως η δική μας… Κι όμως, είναι έτσι.

A.R. Πάντα με γοήτευε το κέντρο της Πόλης του Μεξικού. Η ατέλειωτη ζωή αυτής της τερατώδους πολιτείας περιορίζεται και συμπυκνώνεται, θα μπορούσαμε να πούμε, στο κέντρο της, εκεί όπου βλέπεις ζωντανά τα ίχνη όλης μας της Ιστορίας. Αυτό ακριβώς με ωθεί να γυρίζω εκεί όλες μου τις ταινίες. Πάντα έβγαινα βόλτα στο κέντρο: τα σαββατοκύριακα, με τους φίλους μου- στο γυμνάσιο ή παλιότερα, με τους γονείς μου (εκείνοι, βέβαια, μ’ έβγαζαν βόλτα στο κέντρο επειδή τους ήταν πιο βολικό). Το κέντρο εξακολουθεί να με γοητεύει. Κάθε σαββατοκύριακο κάνουμε βόλτα στο κέντρο, ακριβώς επειδή είναι πολύ επικίνδυνο και πολύ γοητευτικό. Το κέντρο είναι επικίνδυνο από κάθε άποψη· κι ο κίνδυνος είναι οπτικός, αλλά και προσωπικός. Οπότε, πάω στο κέντρο γιατί είναι η μόνη ευκαιρία που έχω για να ζήσω την περιπέτεια.

– Μ’ άρεσε πολύ ο χαρακτήρας της μητέρας στο Κάστρο της αγνότητας.

A.R. Είναι ένας καταπληκτικός χαρακτήρας: εντελώς ονειροπόλος, αλλά και συμπληρωματικός του χαρακτήρα που υποδύεται ο Claudio Brook. Ο Γκαμπριέλ Λίμα ξέρει πραγματικά να φτιάχνει ουτοπίες. Χαρίζει στη γυναίκα του το κάστρο του. Της χαρίζει τη δυνατότητα να κάνει μια τέλεια οικογένεια, γιατί ο ίδιος γνωρίζει ότι ο κόσμος έχει πολλά ελαττώματα. Το γνωρίζει τόσο καλά, ώστε παραβαίνει τους δικούς του κανόνες και βγαίνει να κάνει έξω ό,τι με βία απαγορεύει μέσα στο σπίτι. Είναι η ιστορία ενός σχιζοφρενούς, μιας κλινικής περίπτωσης. Για να δημιουργήσουμε τον ήρωα, μελετήσαμε εις βάθος το μυθιστόρημα της Mercedes Pinto από το οποίο εμπνεύστηκε ο Bunuel το ΕΙ, όπου περιγράφει με πλήρη σαφήνεια το χαρακτήρα αυτού του άντρα, τη διττή του προσωπικότητα. Προτιμώ την πραγματικότητα από την ψυχολογία, και με ικανοποιούν περισσότερο τα πραγματικά γεγονότα που είναι κοντά σ’ αυτό που θέλω να αφηγηθώ, παρά οι κλινικές περιπτώσεις.

– Με το Κάστρο της αγνότητας ξεκινάει αυτό που αποκάλεσαν «κλειστοφιλία» σου.

A.R. Ναι είναι αλήθεια πως νιώθω κάποιο ενθουσιασμό όταν είμαι περιορισμένος και τα καταφέρνω να κινούμαι σε πολύ μικρούς χώρους, ακόμα και στο ύπαιθρο. Αν τα εξωτερικά μου φαίνονται σαν να ‘χουν γυριστεί μέσα σ’ ένα γκαράζ, είναι γιατί το ύπαιθρο δε ο’ αφήνει ν’ αναπνεύσεις. Ο μόνος δυνατός ηρωισμός είναι ο εγκλεισμός.

– Μπορούμε να πούμε ότι γυρίζεις ταινίες σε τόπους με όρια.

A.R. Βεβαίως. Γυρίζω ταινίες δίχως όρια σε τόπους με όρια.

δημοσιεύτηκε στο βιβλίο “38ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης” , εκδόσεις Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης

“Περί “Κυνόδοντα”, Oscar, κριτικής και αισθητικής κινηματογράφου, ηθικής, αισθητικής και δημοσιογραφικής δεοντολογίας” του Γιάννη Καραμπίτσου

Arturo Ripstein: Το κάστρο της αγνότητας (1972), «Έξω είναι άσχημα»

Κούφιος κυνόδοντας; του Αδάμ Αδαμόπουλου

Συνέντευξη του Γιώργου Λάνθιμου στον Αλέξανδρο Βούλγαρη για τον “Κυνόδοντα” (2009)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: