“Περί “Κυνόδοντα”, Oscar, κριτικής και αισθητικής κινηματογράφου, ηθικής, αισθητικής και δημοσιογραφικής δεοντολογίας” του Γιάννη Καραμπίτσου

LANTHIMOS

Το Camera Stylo έμπρακτα έχει αποδείξει την αγάπη του γενικότερα για τον κινηματογράφο, για τον ελληνικό ιδιαίτερα αλλά και για την αισθητική, την θεωρία και την κριτική του κινηματογράφου.  Επίσης για την αλήθεια.

Σεμινάριο Ιστορίας και Δημιουργίας Ντοκιμαντέρ 2019 || Νέο Τμήμα στις καθημερινές | Έναρξη Τέλος Φεβρουαρίου

Το Κάστρο της Αγνότητας (1973) του Αρτούρο Ριπστάιν το Σάββατο 16.2.2019 με ελεύθερη είσοδο και συζήτηση

Η Ευνοούμενη του Ευνοούμενου κ. Λάνθιμου || κριτική του Γιάννη Καραμπίτσου [2/5]

Η ευνοούμενη του Γιώργου Λάνθιμου | Κριτική του Νίνου Φενέκ Μικελίδη | Πολύ Καλός Τεχνίτης χωρίς προσωπικό στυλ πραγματικού δημιουργού (2/5)

“Περί “Κυνόδοντα”, Oscar, κριτικής και αισθητικής κινηματογράφου, ηθικής, αισθητικής και δημοσιογραφικής δεοντολογίας” του Γιάννη Καραμπίτσου

Κούφιος κυνόδοντας; του Αδάμ Αδαμόπουλου

Arturo Ripstein: Το κάστρο της αγνότητας (1972), «Έξω είναι άσχημα»

Ο Arturo Ripstein μιλά με την Paz Alicia Garciadiego για το “Κάστρο της Αγνότητας” (1972)

Σεμινάρια Σκηνοθεσίας Κινηματογράφου, Ιστορίας και Δημιουργίας Ντοκιμαντέρ και Ιστορίας Κινηματογράφου: Έναρξη

Σεμινάριο Ιστορίας και Δημιουργίας Ντοκιμαντέρ 2019

Σεμινάριο Ιστορίας του Κινηματογράφου 2019 – 10 Μαθήματα

Σεμινάριο Σκηνοθεσίας Κινηματογράφου 2019

ROMA 2018 του Αλφόνσο Κουαρόν η καλύτερη ταινία του 2018 , από τις συγκλονιστικότερες του 21ου αιώνα | του Γιάννη Καραμπίτσου

 

Προκειμένου να υπηρετήσει με συνέχεια και συνέπεια αυτούς τους σκοπούς από την αρχή της διαδικτυακής λειτουργίας του αλλά και κατά τη διάρκεια της έντυπης κυκλοφορίας του, πρόσφερε και  προσφέρει  το βήμα του ελεύθερα σε νέους (και όχι μόνο) ανθρώπους που καταπιάνονται με τον κινηματογράφο και την τέχνη γενικότερα  και επιθυμούν να γράψουν και εκφραστούν για αυτή. Κριτήρια εννοείται υπάρχουν και δεν έχουν να κάνουν με την ιδιότητα μόνο όποιου επιθυμεί να εκφραστεί μέσω άρθρου, αλλά και με τον τρόπο που θα το κάνει  (όσον αφορά το ήθος περισσότερο) και σε κάποιες σπάνιες περιπτώσεις (που η αλήθεια είναι  δεν μας έχουν τύχει ακόμα) όπου ένα άρθρο μπορεί να κριθεί πολύ χαμηλής ποιότητας, εμφανώς “αντιεπιστημονικό” με την έννοια ότι χρησιμοποιεί ορολογίες αυθαίρετα, σύνταξη προβληματική  και παρουσιάζει παρόμοιας λογικής σημαντικές ελλείψεις  θα μπορούσαμε να αρνηθούμε τη δημοσίευσή του, εξηγώντας τους λόγους σε όποιον μας το έχει παράσχει.  Σε καμιά περίπτωση το περιοδικό μας δεν προβαίνει σε λογοκρισία και δεν ζητά την τροποποίηση ενός κειμένου. Τα άρθρα δημοσιεύονται άμεσα.

Ο υπογράφων το κείμενο διευθυντής και αρχισυντάκτης του περιοδικού ποτέ δεν έκρυψε και ποτέ δεν έπαψε δημόσια και στα μαθήματα κινηματογράφου τα οποία εισηγείται, να εκφράζει , αυτό και που τώρα εκφράζει έγγραφα στο περιοδικό ότι ο “Κυνόδοντας” και η «Στρέλλα» ήταν οι καλύτερες περσινές ταινίες, από τις καλύτερες της δεκαετίας και ενδεχόμενα του ελληνικού κινηματογράφου (κάτι που δεν μπορεί να κριθεί όμως σήμερα οριστικά, αφού δεν έχει μεσολαβήσει ο αναγκαίος χρόνος ώστε να επιβεβαιωθεί μέσω της διαχρονικότητας η αξία μιας τέτοιας διαπίστωσης).  Όπως δημόσια δεν έχει κρύψει την μεγαλύτερη συμπάθεια και προτίμησή του ανάμεσα στις δύο, στην «Στρέλλα». Ο ίδιος αυτός αρχισυντάκτης, συνεπικουρημένος από τις άλλες του ιδιότητες, έχει καλύψει τον “Κυνόδοντα” σε κάθε του βήμα,  τα βίντεο του από την απονομή της ΕΑΚ τα έχει δει χιλιάδες κόσμος, το δε περιοδικό κάλυπτε, καλύπτει και θα καλύπτει με συνέπεια ότι αφορά τον «Κυνόδοντα» και τον ελληνικό κινηματογράφο γενικότερα.

Επίσης είναι εκφρασμένο δημόσια, ότι αρνιόταν πεισματικά όχι μόνο να ασχοληθεί με τις διαδόσεις ότι υπήρχε μια άλλη ταινία που ενδεχόμενα να είχε αποτελέσει πηγή έμπνευσης για τον «Κυνόδοντα», αλλά και να την δει, πόσο μάλλον να έγραφε για αυτό το θέμα.

Όχι από διάθεση ποδοσφαιρόφιλα οπαδική προς τον “Κυνόδοντα”,  αλλά εξαιτίας της  βαθιάς, ουσιαστικής και καλοπροαίρετης αγάπης του για τον κινηματογράφο, την θεωρητική, την αισθητική, κριτική και πρακτική πλευρά του.
Είναι δεκάδες και για δεκαετίες τα αφιερώματα για τον ελληνικό κινηματογράφο και τους Έλληνες δημιουργούς που έχει επιμεληθεί σε ποικίλους χώρους και πολυάριθμα τα πολιτιστικά αφιερώματα για 4 χρόνια τώρα, σε Αθήνα και Πάτρα της «Καλλιτεχνικής Διάδρασης», μη κερδοσκοπικής πολιτιστικής εταιρίας, της οποίας είναι Πρόεδρος.

Το άρθρο του πανεπιστημιακού Αδάμ Αδαμόπουλου, η αλήθεια είναι ότι στο χρονικό σημείο που εστάλη, μας γέννησε στιγμιαία ένα δίλημμα για το αν θα έπρεπε να δημοσιευθεί.  Η κύρια διαφωνία μας εστιάζεται στη μεθοδολογία έκφρασης και αποτύπωσης των συμπερασμάτων του αναφορικά με ότι αποκαλεί τεχνικές ατέλειες της ταινίας και σκηνοθετικό έλλειμμα της .

Όμως το βασικό θέμα που θίγει το άρθρο  υφίσταται, συζητιέται και ο αρχισυντάκτης του περιοδικού δεν είχε κανένα λόγο και δικαίωμα να στερήσει το βήμα από τον πανεπιστημιακό (όχι σε σχέση με κινηματογραφικές σπουδές, αλλά αυτό για εμάς δεν παίζει ρόλο, όπως και το τι είναι πανεπιστημιακός) και αναγνώστη του περιοδικού μας. Όλα τα κείμενα που τηρούν τα κριτήρια που προαναφέραμε μπαίνουν και έτσι-έστω με μια μικρή επιφύλαξη- μπήκε και αυτό. Το αν χρησιμοποιεί ανεπαρκή επιχειρήματα κατά τη γνώμη κάποιων ή κατά την γνώμη άλλων  η μέθοδος προσέγγισης του θέματος κρίνεται προβληματική, δεν αποτελεί μέρος των κριτηρίων γιατί τότε κανένα κείμενο δεν θα έμπαινε αν δεν έβρισκε σύμφωνο σε όλα τον αρχισυντάκτη του περιοδικού και ακόμα και αν έβρισκε εκείνον, δεν θα μπορούσε να βρει σύμφωνους για το αν έπρεπε να μπει ή όχι,  όλους τους αναγνώστες του περιοδικού και σε αυτή την περίπτωση ούτε για ελεύθερο βήμα θα μιλούσαμε ούτε για διάλογο. Εκτός αυτού  το βήμα είναι διαθέσιμο για όποιον άλλο το επιθυμεί και το χρειάζεται για να εκφράσει την άποψή του ενταγμένος και αυτός στα ίδια κριτήρια και στα ίδια πλαίσια ελευθερίας.  Το επιχείρημα που κάποιοι  επικαλέστηκαν στα σχόλια,  περί επισκεψιμότητας, δεν ξέρουμε  αν έχουν γνώση όσοι λίγοι το επικαλέστηκαν, ότι το Camera Stylo,  με σκληρή δουλειά μόνο, χωρίς καμιά βοήθεια, με μεράκι και αγάπη για το αντικείμενο, ποιότητα και πρωτοπορία στον τρόπο δουλειάς, έχει αγγίξει τις 100.000 εμφανίσεις τον μήνα  και έχει μέσο όρο αυτή την στιγμή ημερησίως τις 3.000. Αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε παραπάνω επισκεψιμότητα δεν είναι ευπρόσδεκτη, αλλά αυτό ποτέ δεν το επιδιώκουμε με τυχοδιωκτικό τρόπο.

Τώρα κάποια να μας επιτραπεί η έκφραση “αντιδραστικά” επιχειρήματα του στυλ, γιατί δίνουμε το βήμα στο “κοινό” , που σε καμιά περίπτωση δεν είναι  “κοινό” όσοι εκφράζονται στο Camera Stylo, αλλά άνθρωποι με σπουδές πάνω στα αντικείμενα του κινηματογράφου, του θεάτρου και της τέχνης γενικότερα,  αλλά και αν ανήκουν κάποιοι σε ένα  “ψαγμένο” κοινό εννοείται ότι θα τους δώσουμε το βήμα  και με ευχαρίστηση, γιατί κάτι τέτοιο δυστυχώς  δεν προκύπτει συχνά,  δεν χρήζουν νομίζουμε  απαντήσεως.

Όταν προκύπτει  η έμπρακτη έκφραση των ανθρώπων που καταπιάνονται με την τέχνη,  ας μην το αποτρέπουμε βρίζοντας και λοιδορώντας στα forum ή στα σχόλια που καλά κάνουμε και διατυπώνουμε  με επιχειρήματα και με ήθος (όσοι το κάνουμε) τις διαφωνίες και ενστάσεις μας , αλλά προτιμότερο να εκφράζουμε  πιο εμπεριστατωμένα και με πιο πιο πλήρη αν θέλετε επιχειρήματα, επώνυμα την άποψή μας με τη μορφή άρθρου. Έτσι διευρύνεται ο διάλογος, εμπλουτίζεται και ρίχνει φως στα ζητήματα, αντί της φασιστικής αποσιώπησης.

Με αφορμή λοιπόν το άρθρο του Αδάμ Αδαμόπουλου όσα γράφτηκαν και σχολιάστηκαν αναφορικά με αυτό και για όσους έριξαν τις σπόντες τους “ότι βγάζουμε την ουρά μας απέξω”, σεβόμενοι πάντα την αλήθεια αλλά και μένοντας πιστοί στον καλοπροαίρετο τρόπο προσέγγισης των ζητημάτων ειδικά όταν αφορούν τον ελληνικό κινηματογράφο, προβήκαμε στις εξής απλές και κατατοπιστικές ενέργειες όπως κάθε υπεύθυνο και αναζητώντας το βάθος και την αλήθεια περιοδικό οφείλει να ενεργεί.

Συγκεντρώσαμε το υλικό που δημοσιεύουμε σήμερα στα πλαίσια ενός “έκτακτου¨ αλλά και χρήσιμου αφιερώματος στον Arturo Ripstein αφού πρόκειται για έναν πολύ αξιόλογο και πρωτότυπο δημιουργό ,  βοηθούντος του ιντερνέτ αλλά και του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης με το εξαιρετικό (όπως όλα του) βιβλίο για τον Arturo Ripstein. Είδαμε την “επίμαχη” ταινία («Κάστρο της Αγνότητας, 1972) με ελληνικούς υπότιτλους, βγάλαμε τα συμπεράσματά μας (δεν θα σας τα αποκαλύψουμε αναλυτικά αυτή τη στιγμή) και σας προτρέπουμε να κάνετε και σεις το ίδιο διαβάστε, μελετήστε το υλικό, δείτε τις δυο ταινίες και προβείτε σε  διάλογο όσοι και αν το επιθυμείτε ,  όχι βρίζοντας ο ένας τον άλλο στα forum , αλλά γράφοντας με επιχειρήματα και υπογράφοντας τις απόψεις σας με τη μορφή άρθρου.

Ζήτημα υπάρχει (κατά την άποψή μας)  που σχετίζεται με την θεωρητική, αισθητική, κριτική και ιστορική προσέγγιση του κινηματογράφου.  Σίγουρα και με τις αρχές της δεοντολογίας, της αισθητικής πλέον δεοντολογίας.  Η αξία της ταινίας δεν μπορεί να αλλάξει όποιο και να είναι το ατομικό συμπέρασμα του καθενός, παρά μόνο αναφορικά με το βασικό κριτήριο αξιολόγησης των έργων τέχνης, που είναι η αντοχή τους στο χρόνο.    Όμως απόψεις σαν και αυτές που ακούστηκαν και γράφτηκαν στα σχόλια και στο facebook, για τη σχέση σεναρίου και σκηνοθεσίας (ότι άλλο σενάριο και άλλο σκηνοθεσία)  είναι τουλάχιστον επιφανειακές. Η σκηνοθετική διαπραγμάτευση αυτονόητα συμπεριλαμβάνει τη σεναριακή προσέγγιση , είναι διαλεκτικά συνδεδεμένη μαζί της, ιδιαίτερα στον ευρωπαϊκό μυθοπλαστικό  κινηματογράφο του δημιουργού όπου ο σκηνοθέτης, είναι ο ίδιος και σεναριογράφος στην συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων. Δεν μπορούν να νοηθούν ως άσχετα μεταξύ τους αντικείμενα. Επίσης όταν σε ένα σενάριο από το οποίο φαίνεται να εμπνεύστηκε μια ταινία έχει γίνει ταινία ήδη και το βασικό θέμα της αλλά και η κεντρική ιδέα της είναι η ίδια με αυτή που διαπραγματεύεται η νεότερη ταινία, τότε ακόμα περισσότερο διαπλέκονται και συμπλέκονται αυτό που αποκαλούμε σενάριο και σκηνοθετική προσέγγιση μιας ταινίας.

“Το κάστρο της αγνότητας, μέσα στην τέλεια ισορροπία του ανάμεσα στην τρυφερότητα και την καταπίεση, ρίχνει μιαν αμείλικτη ματιά στην οικογένεια, που δεν είναι απλώς βασικό κύτταρο της μεξικανικής κοινωνίας, αλλά και κατ’ εξοχήν δραματουργικός πυρήνας του μεξικανικού κινηματογράφου. Σε σιωπηρό διάλογο με την παράδοση, η ταινία παραμένει ένα από τα πιο ολοκληρωμένα και πρωτότυπα έργα της δεκαετίας του ’70, όταν ξαναγεννιέται η ελπίδα για έναν νέο μεξικανικό κινηματογράφο”.

ΣΤΟ ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ ΑΝΑΝΕΩΣΗΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ

του Paolo Antonio Paranagua

Η θέση μας είναι καθαρή, έντιμη και απλή. Θα αρκούσε μια φράση (βασισμένο σε) εκεί που, κατά τη γνώμη μας πάντα, οφείλουν να μπαίνουν τέτοιες φράσεις και κανένα ζήτημα δεν θα προέκυπτε. Η ταινία βασισμένη ή εμπνευσμένη πιθανότατα,  από το αληθινό περιστατικό που έγινε θεατρικό, μυθιστόρημα και ταινία (κυρίως απ΄αυτή) μετέφερε και μετέπλασε δημιουργικά την ιδέα του ιδιότυπου αυτού εγκλεισμού στο σήμερα και την προσέγγισε με την οπτική του σήμερα και μέσα από την σκηνοθετική «ματιά» βεβαίως του Γιώργου Λάνθιμου, δημιουργώντας μια καθόλα αξιόλογη ταινία που δίκαια βραβεύτηκε στα φεστιβάλ ανά τον κόσμο και στην Ελλάδα από την ΕΑΚ και αξίζει οποιασδήποτε τιμής τωρινής ή μελλοντικής.  Ίσως τελικά να έπαιρνε ένα –δύο λιγότερα βραβεία, πρωτότυπου σεναρίου, μπορεί και όχι όμως.

Ενημερώσαμε και αναφερθήκαμε στα Όσκαρ (για εμάς όχι μόνο δεν έχουν καμιά αξία αλλά ο ρόλος του είναι καθαρά “αντιδραστικός”) , γιατί αφορούν πολλούς από τους αναγνώστες μας και το Camera Stylo το έχει αποδείξει ποικιλοτρόπως δεν είναι ένα μονόπλευρο και στενόμυαλο περιοδικό, χωρίς αυτό να το κάνει mainstream όπως κάποιοι πάλι λίγοι επικαλέστηκαν, αφού αν θα δείτε και διαβάσετε τα κείμενα για την αισθητική που έχουμε δημοσιεύσει, ειδικότερα για τον κινηματογράφο, πραγματικά θα εκπλαγείτε με την ποσότητα και ποιότητά τους , για αυτό το περιοδικό μας θα κάνει ευκολότερη την πρόσβαση σε αυτά με μπάνερς στα πλάγια και με ευχρηστότερες κατηγοριοποιήσεις στο πάνω μέρος, για να μην μιλήσουμε για την πρωτοποριακή δουλειά με την κάλυψη των πολιτιστικών  εκδηλώσεων τηλεοπτικά σε καθημερινή βάση, κάτι που αποτελεί πιθανότατα παγκόσμια πρωτοτυπία με άπειρο κόπο και με λήψη υλικού, ήδη, που αριθμεί χιλιάδες ώρες. Όχι μόνο για τα Oscar ενημερώνουμε αλλά και για άλλα θέματα που άνετα θα χαρακτηρίζονταν mainstream, χωρίς να σημαίνει ότι εκφράζουν την δική μας αισθητική και ιδεολογική άποψη αλλά το CameraStylo πέρα από το γεγονός ότι σέβεται την ανάγκη των αναγνωστών του που το επίπεδό τους είναι πολύ υψηλό παρεμπιπτόντως (δεν το λέμε εμείς αυτό αλλά έρευνες που έχουν γίνει για το site μας) για ενημέρωση πλήρη και ποιοτική χωρίς απαραίτητα να συμφωνούν με την δική μας θέση για τα πράγματα,  αλλά πάντα με την πρώτη ευκαιρία θα δημοσιευτούν κείμενα αισθητικής και προβληματισμού αναφορικά με τα θέματα αυτά που θα οπλίσουν τους αναγνώστες,  που θέλουν να οπλιστούν, με την απαραίτητη ουσιαστική γνώση και μεθοδολογία για να εντρυφήσουν σε αυτά.

«Η είδηση ότι η ταινία «Κυνόδοντας» του Γιώργου Λάνθιμου είναι υποψήφια για Όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας, ξεπερνά κατά πολύ τον χώρο του κινηματογράφου, των τεχνών, του πολιτισμού. Αφορά ολόκληρη τη χώρα, τους ανθρώπους της, τη νέα γενιά δημιουργών που ενσαρκώνουν το «Ναι, γίνεται» σε μια δύσκολη εποχή», αναφέρει ο υπουργός Πολιτισμού και Τουρισμού Παύλος Γερουλάνος σε σχετική ανακοίνωση του υπουργείου.

«Δεν θα πω ότι η είδηση αυτή δείχνει ότι «γίνονται θαύματα», γιατί η επιτυχία του Γιώργου Λάνθιμου βασίζεται στη σκληρή δουλειά, το ταλέντο και τις ανεξάντλητες δυνατότητές του. Δυνατότητες που χαρακτηρίζουν τις δημιουργικές δυνάμεις που οδηγούν την Ελλάδα σε μια νέα εποχή, δυνάμεις που αξίζουν τη στήριξή μας και την έχουν»,  σημειώνει ο υπουργός. Η αντιμετώπιση του ζητήματος, όπως περίπου την εποχή που κατακτήσαμε το Κύπελλο Ευρώπης στο ποδόσφαιρο το 2004 (αν και τα δύο αυτά γεγονότα δεν έχουν σε επίπεδο αξίας καμιά σχέση) ή όπως όταν πηγαίνουμε να διαγωνιστούμε στη Eurovision επιβεβαιώνουν του λόγου το αληθές για τα Oscar και το ρόλο τους.

Με αφορμή το άρθρο του Αδάμ Αδαμόπουλου για  το οποίο είχαμε όπως προανέφερα αρχικά αρκετές ενστάσεις, “αναγκαστήκαμε” να προσεγγίσουμε ένα υπαρκτό σύνθετο ζήτημα αισθητικής και δεοντολογικής τάξης αναφορικά με την ταινία «Κυνόδοντας» και την ενδεχόμενη σεναριακή συνάφειά της με την ταινία του Ριπστάιν το «Κάστρο της Αγνότητας» την οποία το άρθρο με σημαντικά επιχειρήματα επικαλείτο.

Και το πράξαμε με τον πιο υπεύθυνο και ενδεδειγμένο τρόπο που είναι η συγκέντρωση αισθητικού υλικού και η παροχή του στους αναγνώστες για να εξάγουν τη δική τους άποψη .

Όταν ένα ζήτημα αισθητικής  υπάρχει και συζητιέται –άσχετα με την μέχρι τώρα αρνητική μας διάθεση να καταπιαστούμε με αυτό- δεν μπορεί να αποσιωπάται όταν έρθεις σε επαφή με αυτό, γιατί έτσι εκτός από την αναζήτηση της αλήθειας που δεν εξυπηρετείς, δεν εξυπηρετείς ούτε την εγκυρότητα και τη σοβαρότητα του περιοδικού, ούτε της θεωρίας, ιστορίας και κριτικής κινηματογράφου. Ούτε τους δημιουργούς, ούτε τους αναγνώστες, “ειδικούς” ή μη, άρα κανέναν.

Γιάννης Καραμπίτσος

δ/ντής και αρχισυντάκτης  CameraStylo

Κούφιος κυνόδοντας; του Αδάμ Αδαμόπουλου

Ο Arturo Ripstein μιλά με την Paz Alicia Garciadiego για το “Κάστρο της Αγνότητας” (1972)

Arturo Ripstein: Το κάστρο της αγνότητας (1972), «Έξω είναι άσχημα»

Συνέντευξη του Γιώργου Λάνθιμου στον Αλέξανδρο Βούλγαρη για τον “Κυνόδοντα” (2009)

“Η υποψηφιότητα του Κυνόδοντα για τα Όσκαρ αφορά ολόκληρη τη χώρα” Παύλος Γερουλάνος, υπουργός Πολιτισμού και Τουρισμού

 

Ο Γιώργος Λάνθιμος μιλάει για τον «Κυνόδοντα» στον Ηλία Φραγκούλη και μεταξύ άλλων λέει πως εμπνεύστηκε το σενάριο

Advertisements

2 σκέψεις σχετικά με το ““Περί “Κυνόδοντα”, Oscar, κριτικής και αισθητικής κινηματογράφου, ηθικής, αισθητικής και δημοσιογραφικής δεοντολογίας” του Γιάννη Καραμπίτσου

Add yours

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: