«Ολόκληρος ο Σαίξπηρ σε μια ώρα» στο Θέατρο Ροές –Μια βόλτα γέλιου στο λαβύρινθο των έργων του ποιητή, κριτική της Κατερίνας Μπουρδούκου

olokliros o shakespeare se mia ora. jpg

Πρόσφατα είδα την παράσταση «Ολόκληρος ο Σαίξπηρ σε μια ώρα» των Jess Winfield, Adam Long και Daniel Singer σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Αρβανιτάκη ∙ μια παράσταση, που μου άφησε πληθώρα συγκινήσεων, παραπομπών και συνδέσεων. Πρόκειται για ένα πυκνό κείμενο που συνδυάζει πολλά έργα του μεγάλου συγγραφέα σε μια παράσταση. Με αφετηρία τα έργα του Shakespeare και με μια διακριτικά ελεύθερη, βέβηλη διάθεση, η ομάδα των συγγραφέων συνέθεσε ένα φιλολογικό-δημιουργικό-παιχνιδο-θεατρικό κείμενο που είχε μια παράδοξη πορεία αφού ξεκίνησε από το Φεστιβάλ πειραματικού θεάτρου του Εδιμβούργου και έφτασε μέχρι το West End του Λονδίνου. Τη διασκευασμένη μετάφραση του έργου χρησιμοποίησε η δημιουργική ομάδα με τρόπο που άρμοζε στο ίδιο το κείμενο, έτσι ώστε να δομήσει μια πρωτότυπη παράσταση με ιδιαίτερο στυλ και ερμηνείες.

Με ένα παζλ σκηνών από «Ρωμαίο και Ιουλιέτα», «Μακμπέθ», «Άμλετ» και άλλα έργα, η ομάδα των ηθοποιών κατάφερε να μας ξεναγήσει στα έργα του Ελισαβετιανού ποιητή. Έχω την εντύπωση ότι με δεδομένο την ίδια την μορφή του κειμένου ο θεατής ίσως χρειάζεται, πριν την παράσταση, να έχει μια σχέση με τα κείμενα και κάποιες από τις ερμηνείες που τους έχουν κατά καιρούς δοθεί πάνω ή έξω από τη σκηνή. Για παράδειγμα, χρειάζεται να έχει κανείς υπ’ όψιν του κάποια ειδικά στοιχεία που γίνονται αντικείμενο σάτιρας στην παράσταση, όπως το γιατί οι άνθρωποι του θεάτρου διστάζουν να αναφέρουν το όνομα Mακμπέθ, ή να έχει δει την κινηματογραφική εκδοχή του Κουροσάβα παρωδία της οποίας παρουσιάζεται επί σκηνής. Παρόλα αυτά, η ομάδα πετυχαίνει να συνθέσει ένα θέαμα με λαϊκές επιρροές που αν κρίνω από την διάθεση και την ανταπόκριση των θεατών, περνάει στο κοινό της. Το αποτέλεσμα απαιτεί πολλή δουλειά και ξεσκαρτάρισμα ιδεών από την ίδια την ομάδα, που μέσω της παράστασης προσφέρει πληθώρα εναλλαγών στην εμπειρία για τον θεατή. Κάποιες φορές με λαϊκό άλλοτε με λεπτό χιούμορ, προκαλούν μετρημένο ή ξεκαρδιστικό γέλιο. Κυρίως όσο αφορά στο κωμικό στοιχείο, με κάποιον περίεργο τρόπο έχει επιτευχθεί μια γέφυρα με το Σαιξπηρικό θέατρο, που ήταν ένα λαϊκό και συνδεδεμένο με τη σωματική φυσικότητα θέατρο. Από την άλλη, κάποιες «εγκυκλοπαιδικές» αναφορές κλείνουν το μάτι στο θεατή, αν θέλει, να ψαχουλέψει κάτι παραπάνω για το έργο του Σαίξπηρ.

Οι ίδιοι οι ηθοποιοί, έμπειροι και καταξιωμένοι ήδη στο χώρο, δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό ∙ συνδυάζοντας διαφορετικές θεατρικές επιρροές όπως από την performance, την κωμωδία, την παντομίμα, το σωματικό θέατρο, τους κλόουν, το κουκλοθέατρο, με τη συμβολή του σκηνοθέτη τους, συνθέτουν ένα πεδίο δημιουργίας, το οποίο, παρόλο που η παράσταση έχει ξαναπαιχτεί, αναδύει φρεσκάδα και κέφι για δουλειά και προσφέρεται σαν ένα πολύχρωμο θεατρικό πανηγύρι αισθήσεων, που πέρασε μέσα από τη μελέτη και την έρευνα υλικού, τόσο σε θεωρητικό όσο και πρακτικό επίπεδο.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.