Συνέντευξη Νίκου Αλιάγα στον Μίμη Τσακωνιάτη

nikos aliagas

Ο Νίκος Αλιάγας εκτός από λαμπερός αστέρας της γαλλικής τηλεόρασης ως σόουμαν και κεντρικός παρουσιαστής ψυχαγωγικών εκπομπών, ραδιοφωνικός παραγωγός, τραγουδιστής, αρθρογράφος, είναι και ταλαντούχος συγγραφέας. Τα δύο βιβλία του που κυκλοφορούν και στη χώρα μας έχουν τίτλο Οι σημειώσεις ενός Εμιγκρέ και Γεννήθηκα Έλληνας, η μυθολογία ή το σχολείο της ζωής. Κατά παράξενη, νοήμονα σύμπτωση, οι δυο αυτοί τίτλοι συνοψίζουν απόλυτα την αποκλειστική συνέντευξη που μας παραχώρησε στη Νέμεση τον περασμένο Απρίλη στο Roof Garden του ξενοδοχείου Saint George Lycabetus με θέα το κορυφαίο αρχιτεκτόνημα όλων των εποχών: τον Παρθενώνα, οι δωρικοί κίονες του οποίου λούζονταν μέσα σε ένα υπερβατικό, διαχρονικό ελληνικό φως. Μπροστά σε αυτή την αισθητική και πνευματική πανδαισία ήταν αναπόφευκτο η κουβέντα μας να ξεγλιστρήσει από τις δαγκάνες του στερεότυπου και να οδηγηθεί στη μέθεξη. Ο Νίκος Αλιάγας απόθεσε σεμνά την περσόνα του, τη “μάσκα” του, πάνω στο τραπέζι και μας επέτρεψε να δούμε το αληθινό του πρόσωπο. Με το πέρας της συζήτησης, μου ήρθε στο νου σαν αστραπή ο στίχος του Νικόλαου Εγγονόπουλου «Μπολιβάρ, είσαι ωραίος σαν Έλληνας», αλλά και τα λόγια του ποιητή που προσπαθώντας να εξηγήσει τη σκέψη του σημείωνε: «Σαν θυμηθή τον ισοκράτειον ορισμό, πως να είσαι Έλληνας δεν είναι ζήτημα καταγωγής αλλά αγωγής, τότε καταλαβαίνει κανείς σε τι ύψη καλλονής έχει τη δυνατότητα να φθάση ποτέ ένας Έλλην». Μ.Τ.

-Με αφορμή τη συμμετοχή σου στην ταινία του Κώστα Νάτση Το Όνειρο του Ικάρου, θέλω να σε ρωτήσω αν ένιωσες και εσύ κάποια στιγμή όταν ήσουν νέος ότι βρίσκεσαι παγιδευμένος σε μία φυλακή και έπρεπε να πετάξεις ψηλά προς τη δημιουργία και την ελευθερία; Και αν αυτή η φυλακή ήταν η Ελλάδα;

Παραδόξως δεν ήταν η Ελλάδα, επειδή γεννήθηκα στη Γαλλία όπου και ζω ουσιαστικά σαράντα ένα χρόνια. Οι γονείς μου ήταν που έφυγαν από την πατρίδα τους και ξεδίπλωσαν τα φτερά τους.
Ο πατέρας μου ήρθε με μία βαλίτσα ράφτης στο Παρίσι, ενώ η μητέρα μου σπούδαζε στο Λονδίνο. Η τύχη όμως το έφερε και γνωρίστηκαν στην πόλη του φωτός. Εκεί γεννήθηκα και έμαθα ελληνικά. Αλλά ένιωσα και εγώ κατά κάποιον τρόπο φυλακισμένος στη σκέψη ότι μεγάλωνα σε μία μειονότητα, η οποία είχε αποκοπεί από τη σύγχρονη πραγματικότητα της χώρας της και ζούσε με την ιδέα μιας Ελλάδας που δεν υπήρχε πουθενά! Δεν ήθελα όμως να εγκλιματιστώ σ’ αυτό τον τρόπο ζωής, να ταυτιστώ δηλαδή με ένα μόρφωμα εθνικής συνείδησης, να βρεθώ σε μία no man’s land όπου δε θα αισθανόμουν ούτε Γάλλος ούτε Έλληνας. Ήθελα να είμαι και τα δύο. Και να ξέρω γιατί βρίσκομαι στη Γαλλία. Kαι ουσιαστικά να μη μιζεριάσω. Κάτι που μπορεί να συμβεί όπου και αν είσαι, ανεξάρτητα από τον τόπο. Αυτό λοιπόν ένιωθα ως δική μου φυλακή. Τα αόρατα τείχη που έβλεπα να ανεβαίνουν σιγά-σιγά για να με παγιδεύσουν σε μία στείρα νοοτροπία. Και ξέφυγα από αυτό το στερεότυπο του Έλληνα του εξωτερικού που φοράει φουστανέλα και πηγαίνει κρατώντας σημαιάκια στον εορτασμό της 25ης Μαρτίου. Από την αρχή προσπαθούσα να καταλάβω τη βαθύτερη έννοια της ελληνικότητας. Και εγώ βγήκα στο δρόμο όταν ήμουν φοιτητής και φώναζα «η Μακεδονία είναι Ελληνική!» Τα συνθήματα όμως και οι φωνές δεν έχουν να κάνουν με την ελληνικότητα της γης μας. Ίσως να μην ήταν ο πιο σωστός και αποτελεσματικός τρόπος, κάτι που να με ταυτίσει με τη βαθύτερη έννοια της πατρίδας. Τώρα πια πιστεύω στο νηφάλιο διάλογο και όχι στο θυμικό. Έτσι, ξέφυγα από αυτή τη φυλακή της στερεοτυπικής εικόνας για την πατρίδα και άνοιξα τα φτερά μου. Βέβαια, αν δεν απατώμαι, στη μυθολογία ο Ίκαρος φεύγει μαζί με τον πατέρα του Δαίδαλο από τον λαβύρινθο που έκτισε ο τελευταίος. Και φτάνει μόνο ο ένας στον προορισμό του. Ο πατέρας, όχι ο γιος.

NIKOS ALIAGAS_

-Ο μύθος όμως είναι αλληγορικός.

Ναι, ο πατέρας φτάνει στον προορισμό του γιατί ξέρει. Έχει την εμπειρία. Ο γιος δε φτάνει. Αλλά πετάνε μαζί. Στη δική μου περίπτωση ήταν ο πατέρας μου που έκανε την επανάστασή του δραπετεύοντας από τη φυλακή της πατρίδας του ως μετανάστης, ξεκινώντας σε μία νέα χώρα από το μηδέν. Εγώ που ακόμη βέβαια δεν έχω φτάσει… έκανα το αντίθετο, καθώς κάποια στιγμή ήρθα να ζήσω στην πατρίδα μου μόνο για ένα χρόνο, και έτσι η Ελλάδα από κάτι το ιδεατό απέκτησε σάρκα και οστά.

-Για ποια χρονολογία μιλάς;

Μιλάω για το 1999-2000 όταν ήρθα να κάνω μία εβδομαδιαία εκπομπή και να ζήσω εδώ, ενώ δεν είχα λόγο να φύγω από τη Γαλλία, μιας και έκανα ήδη πετυχημένη καριέρα εκεί δουλεύοντας στην τηλεόραση. Όντας στην Ελλάδα λοιπόν κράτησα και τη γαλλική εκπομπή μου και πηγαινοερχόμουν κάθε βδομάδα Αθήνα-Παρίσι. Αλλά τελικά έφυγα ξανά γιατί και πάλι ένιωθα στενάχωρα και δεν ήθελα να εγκλιματιστώ σε μία νέα φυλακή. Έγραψα ένα άρθρο πρόσφατα στο Πρώτο Θέμα λέγοντας ότι επιτέλους στα 41 μου χρόνια, που κλείνω σε μία βδομάδα, καταλαβαίνω αυτό που μου είχε πει κάποτε ένας Έλληνας εστιάτορας. Ότι δηλαδή «όπου γης και πατρίς». Τότε δεν το πίστευα. Αλλά τελικά πατρίδα είναι όπου ζεις. Την Ελλάδα εγώ την κουβαλάω μέσα μου. Και μάλιστα λιγότερο Έλληνας ένιωθα όταν ερχόμουν και ζούσα στην Αθήνα για ένα χρόνο παρά στο Παρίσι.

-Με δεδομένη την πρωτοφανή οικονομική κρίση που βιώνει η χώρα σήμερα, η ελληνική κοινωνία είναι φοβισμένη. Οι Έλληνες βλέπουν το μέλλον δυσοίωνο, επειδή το βόλεμα γίνεται πια πολύ δύσκολο. Υπάρχει πλήρης παραίτηση. Στη Γαλλία είναι διαφορετικά τα πράγματα;

Αν θυμάσαι, τον Μάιο του ’68 οι πιτσιρικάδες στη Γαλλία έκαναν επανάσταση επειδή δεν ήθελαν τα κεκτημένα των γονιών τους. Δεν τους έλεγαν πλέον τίποτα. Η πιτσιρικαρία όμως που ξεσηκώθηκε πριν από τρία χρόνια στο Παρίσι, κατεβαίνοντας πάλι μήνα Μάη στους ίδιους δρόμους στο Καρτιέ Λατέν, φώναζε για τα κεκτημένα. Διακήρυσσε «εμείς θέλουμε το μισθό και τη σύνταξή μας!» Δηλαδή άλλαξαν τα πράγματα και στη Γαλλία (γελάει). Ενώ το ’68 μιλούσαν για επανάσταση, έλεγαν ότι δεν απέβλεπαν στο μέλλον και ζητούσαν φαντασία από την εξουσία, οι σημερινοί νέοι απαιτούσαν απλώς να τους εξασφαλίσουν ένα καλό μισθό! Το βλέπω και εγώ στα νέα παιδιά που εργάζονται στις παραγωγές που κάνω στο Παρίσι. Θέλουν το μισθό τους, τις διακοπές τους, και ονειρεύονται μία μπουρζουά ζωή, ενώ οι γονείς τους έκαναν επανάσταση κατά της αστικής νοοτροπίας του βολέματος. Αυτό είναι μία νέα κοινωνική πραγματικότητα στη Γαλλία, ότι καθένας θέλει να βολευτεί ο ίδιος και να βολέψει σε μία θέση και το παιδί του. Γιατί έχει συνειδητοποιήσει ότι, παρόλο που έκανε υψηλές σπουδές και έμαθε πολλές γλώσσες, δεν έχει εξασφαλίσει σίγουρη δουλειά. Ο Έλληνας βλέποντάς τον απ’ έξω, έχω την αίσθηση ότι διακατέχεται από το ίδιο σύνδρομο αλλά στον υπερθετικό βαθμό. Θα σου πω τη δική μου εμπειρία. Σπούδασα φιλολογία στη Σορβόννη και άρχισα ήδη να εργάζομαι τη νύχτα στο γαλλικό ραδιόφωνο. Δύσκολο πράγμα. Ο πατέρας μου ήθελε να πηγαίνω στο φροντιστήριο όπου γινόταν το μάθημα των γαλλικών! Εγώ όμως δεν ήθελα. Αντίθετα πήγα στο λαϊκό σχολείο μαζί με τα μαυράκια, με τους εμιγκρέδες, τους Άραβες, τους Εβραίους και τους Αρμένιους, και αποφοίτησα. Και σπούδασα χωρίς να έχω χρήματα, καθώς δεν ήταν εύπορη η οικογένειά μου. Ωστόσο, είχα την ίδια τύχη με όλους τους άλλους στο ξεκίνημα. Είχα την ίδια τύχη με το πλούσιο ή το φτωχό Γαλλάκι, επειδή πήγα στο σχολείο της Γαλλικής Δημοκρατίας. Άρα, δεν μεγάλωσα με το φόβο, με τη σκέψη στη μόνιμη θεσούλα, με την παραίτηση. Προτιμούσα να μπω από τη δύσκολη πόρτα. Και το πάλεψα. Δε φοβήθηκα ποτέ, επειδή δεν είχα τίποτα να χάσω. Αντίθετα, είχα να κερδίσω τα πάντα επειδή ήμουν ελεύθερος.

-Πώς αντιμετωπίζεις το γεγονός ότι είσαι celebrity, ένας σταρ της τηλεόρασης και οι θεατές προβάλλουν πάνω σου όλα τους τα απωθημένα, όλα τους τα ιδανικά;

Προβάλλουν πάνω σου τα πάντα. Τους ανήκεις! Και είτε σε μισούν είτε σε λατρεύουν για μένα είναι κατά βάθος ακριβώς το ίδιο συναίσθημα. Γιατί όλο αυτό δεν έχει να κάνει με το όντως ον! Με την πραγματικότητα. Το λάθος στη δουλειά μας είναι συνήθως ότι την κάνουμε για να μας αγαπάνε όλοι. Αλλά αν σε αγαπάνε όλοι, τελικά δε σε αγαπάει κανείς. Μου λέει για παράδειγμα ένας φίλος μου. «Άντε, βλέπω έχεις επιτυχίες με τις γυναίκες!» Και του απαντάω ότι όταν γίνεσαι για τον άλλο ουσιαστικά μία παρεξήγηση, και δέκα γυναίκες να σε θέλουν τελικά δε σε θέλει καμία. Είναι σαν το σύνδρομο του Δον Ζουάν ο οποίος είναι ανίκανος να κάνει χίλια πράγματα με μία γυναίκα, αλλά μπορεί να κάνει το ίδιο πράγμα με χίλιες γυναίκες. Είναι μεγάλη η διαφορά. Πρόκειται για την παρεξήγηση του είναι και του φαίνεσθαι. Εγώ κρύφτηκα πίσω από το φαίνεσθαι και προσπάθησα να κτίσω το είναι. Και αυτό είχε κόστος. Γιατί πρέπει να τα ακούς όλα. Απλώς ξέρεις τι γίνεται. Κι αυτό που έμαθα είναι να προστατεύομαι. Να μην ακούω ή να κάνω πώς ακούω αλλά να μη μ’ αγγίζει τίποτα. Γιατί όταν καταλάβεις ότι τίποτα δεν είναι σημαντικό από όλα αυτά τα καταπληκτικά που ζεις, τα σόου, τις συνεντεύξεις και τα ταξίδια σ’ όλο τον κόσμο, καθώς βλέπεις ότι και άλλοι τα έχουν κάνει αλλού, τα απομυθοποιείς. Τα βλέπεις μέσα από ένα πρίσμα σχετικότητας και δεν τους προσδίδεις παραπάνω αξία από όση έχουν. Ίσως να έχω γεράσει πρόωρα. Η ενασχόλησή μου από μικρός με αυτή τη δουλειά, και η συνειδητοποίηση ότι άλλο το είναι και άλλο το φαίνεσθαι, με βοήθησε φαίνεται να ωριμάσω πάρα πολύ.

-Στην ταινία του Κιούμπρικ Τhe Killing ο Κόλα Κβαριάνι λέει «Συχνά σκέφτομαι ότι ο γκάνγκστερ και ο καλλιτέχνης είναι το ίδιο στα μάτια των μαζών. Θαυμάζονται και λατρεύονται σαν ήρωες, αλλά υπάρχει πάντα υποβόσκουσα η επιθυμία να τους δουν να καταστρέφονται πάνω στον κολοφώνα της δόξας τους». Έχεις σκεφτεί ποτέ την πτώση;

(Γελάει). Ίσως να είναι αναγκαία η πτώση. Και κάποια στιγμή θα έρθει. Το ερώτημα είναι αν θα κάνεις βολ πλανέ ή αν θα πέσεις ομαλά, ελεγχόμενα (γελάει).

-Μπορεί να μην έρθει και ποτέ. Δεν είναι απαραίτητο.

Για να μην έρθει, πρέπει να ξέρεις να κάνεις πίσω. Πρέπει κάποια στιγμή μέσα στην ψευδαίσθηση ότι και το επόμενο βήμα σου θα είναι πετυχημένο, ότι όλα θα κυλήσουν πάλι εύκολα, να συνειδητοποιείς ότι τίποτα δεν είναι εύκολο και δεδομένο και ότι όλα έχουν το κόστος τους. Ακόμα και αν είσαι δισεκατομμυριούχος, θα βρεις άλλα προβλήματα στην πορεία. Αν υπάρχει κάποιο μυστικό στην όλη ιστορία νομίζω πως είναι να ξέρεις να πεις όχι. Αρκετά, δεν θέλω άλλο! Τώρα θα κάνω λίγο πίσω κρατώντας την ουσία. Να πεις χαιρετίσματα λοιπόν στην εξουσία, εγώ κρατάω την ουσία και ονειρεύομαι (γελάει). Αλλά δεν πρέπει να το πεις. Πρέπει να το κάνεις και να μη φαίνεται απ’ έξω. Εγώ πάντως έχω φτάσει «εδώ στου δρόμου τα μισά…» που λέει και το ποίημα.

-Του Ελύτη!

Τι απίστευτος ποιητής! Εδώ στου δρόμου τα μισά… λοιπόν. Γι’ αλλού πήγαινα και αλλού μ’ έβγαλε. Άρα, ό,τι και να θέλω από δω και μπρος αλλού θα πάω. Συμπέρασμα. Χαλάρωσε μεγάλε, γιατί χαθήκαμε (γελάει)!

-Η ηλικία των 40 θεωρείται η κρίσιμη καμπή στη ζωή του ανθρώπου, καθώς αυτός καλείται να κάνει την εσωτερική υπέρβαση. Να ολοκληρωθεί.

Σε αυτή τη φάση είμαι. Ότι πλέον δεν παίρνω τον εαυτό μου στα σοβαρά. Ότι ο πλανήτης θα συνεχίσει να γυρίζει χωρίς εμένα, ότι δεν υπάρχει αναντικατάστατος άνθρωπος στη γη. Είμαστε όλοι περαστικοί. Ίσως πρέπει να συμφιλιωθείς με την ιδέα του θανάτου, με τη φιλοσοφική έννοια. Ότι κάποια στιγμή υπάρχει ένα τέλος και σε αφορά, και δεν είσαι τίποτα παρά μία σκόνη στο σύμπαν. Ουσιαστικά δεν υπάρχεις. Ουσιαστικά δεν υπάρχω! Ένα όνειρο ήταν, ένα ψέμα! Μέχρι να το συνειδητοποιήσεις αυτό, ότι μία ιδέα είναι η ζωή, πέρασε. Άρα, καλύτερα να το σκέφτεσαι, να ξέρεις να κάνεις πίσω και να λες «ΟΚ., περιμένω». Πρέπει ουσιαστικά να μάθεις να περιμένεις… Το τίποτα (γελάει)! Να περιμένεις κάτι και ας μη γίνει ποτέ. Δεν έχει σημασία. Αλλά πρέπει να το αποδεχθείς. Πρέπει να αποδεχθείς την εφήμερη πλευρά της ύπαρξης σου.

-Στη ζωή αυτό που κάποτε μας γέμιζε ικανοποίηση και χαρά, φτάνει η στιγμή που δεν μας προκαλεί πια καμία εντύπωση. Εσύ, πώς αντιμετωπίζεις αυτό τον κανόνα της ζωής;

Απλώς απαιτείται να κάνουμε συστηματική αναθεώρηση όλων των πραγμάτων. Θα σου πω και κάτι άλλο. Όταν για παράδειγμα κάνω μία μεγάλη εκπομπή και με δουν 5-10 εκατομμύρια Γάλλοι τηλεθεατές, μετά γυρίζω σπίτι μου, και πέρα από τη μέθη που μπορεί να σου προκαλέσει μία τόσο έντονη δημοσιότητα, προσπαθώ να αποστασιοποιηθώ εντελώς από αυτό το γεγονός, σα να μην το έζησα ποτέ. Σα να μη με αφορά, σα να μη μου ανήκει πλέον. Γιατί δε μου ανήκει. Ανήκει ήδη στο χρόνο και ο χρόνος κάποια στιγμή θα το ισοπεδώσει. Άρα, είναι σαν να μην υπήρξε ποτέ. Και έτσι, συνεχίζω τη ζωή μου προσβλέποντας στο επόμενό μου βήμα και πάντα κοιτώντας το μέσα από ένα πρίσμα αποστασιοποίησης.

-Στην ταινία To Όνειρο του Ικάρου υποδυόσουν έναν παπά. Η θρησκεία τι θέση έχει στη ζωή σου;

Πιστεύω στο Ορθόδοξο δόγμα χωρίς να είμαι θεοφοβούμενος. Δεν υπήρξα ποτέ θρησκόληπτος αν και μεγάλωσα με ιερείς οι οποίοι μου έμαθαν ελληνικά στο θρησκευτικό σχολείο που πήγαινα στο Παρίσι. Ήταν καταπληκτικοί άνθρωποι. Πολύ cool. Δεν ήταν Ταρτούφοι και υποκριτές. Τα έλεγαν όλα χύμα. Πιστεύω στον Θεό, στους αγίους, στη δογματική προσέγγιση της Ορθοδοξίας. Και όταν πιστεύεις τον Θεό σου, αναγκαστικά πρέπει να πιστέψεις και στον Θεό του άλλου, γιατί δεν υπάρχει ένας Θεός. Κάθε πολιτισμός έχει τη δική του θρησκεία. Υπάρχουν πολλοί δρόμοι, πολλές σκάλες που θα σε φτάσουν, θα σε οδηγήσουν στον Θεό. Εγώ απλώς αποδέχομαι κάθε προσέγγιση που έχει να κάνει με την αγάπη. Γιατί η θρησκεία πρέπει να είναι αγάπη. Δεν μπορεί να είναι κάτι άλλο. Δεν μπορεί να είναι μίσος. Η θρησκεία πρέπει να είναι λύτρωση, απόλυτη ταύτιση του ορατού και του αοράτου, αρμονία. Η αίσθηση της απόλυτης ευχαριστίας και κοινωνίας. Το μυστήριο ότι είμαστε ζωντανοί και ανταλλάσσουμε μέσα από το μυαλό και τα σπλάχνα μας ιδέες, αυτό για μένα είναι θεία κοινωνία. Δεν λέω, όλοι μας έχουμε τα φαντάσματα και τις ανασφάλειές μας, γιατί τα κληρονομήσαμε από τον υλιστικό κόσμο. Παρόλα αυτά πιστεύω βαθιά μέσα μου, και αυτή η πίστη με βοήθησε πάρα πολύ χωρίς να θεωρώ τον εαυτό μου καλό χριστιανό. Αλλά πιστεύω. Και όποτε μπορώ μ’ αρέσει να πηγαίνω στο Άγιον Όρος για περισυλλογή. Γιατί η θρησκεία δεν είναι μόνο προσευχή αλλά και ησυχασμός.

-Κάπου στην Αποκάλυψη ο Ιωάννης εξ ονόματος του Θεού λέει ότι πρέπει να είμαστε ζεστοί ή κρύοι. Όχι χλιαροί. Το πάθος λοιπόν είναι το κλειδί για να ανοίξεις την πύλη του Παραδείσου… Είτε αυτό που κάνεις είναι θετικό είτε αρνητικό. Φαντάζομαι πως είσαι ζεστός, παθιασμένος άνθρωπος;

(Γελάει)! Το πάθος είναι το ζητούμενο ή το θάρρος;!

-Ο εγκληματίας Ζακ Μεσρίν δεν είχε πάθος;

Και ο Βαραβάς! Και λένε ότι τελικά αγίασε! Πολλές φορές μπορείς να μείνεις έκπληκτος από άτομα που δε φαίνονται παθιασμένα, και όμως είναι περισσότερο από αυτά που το εκδηλώνουν άμεσα! Αυτό που έχω μάθει μέχρι στιγμής είναι ότι μετά το πάθος υπάρχει και η ζωή. Ότι τα πάθη δεν τελειώνουν ποτέ καλά. Για να κλείσουμε και τη συνέντευξη, θα έλεγα ότι σε σηκώνουν σαν τον Ίκαρο πολύ ψηλά και μετά σαν τον ήλιο σού λιώνουν τα κέρινα φτερά και σε γκρεμοτσακίζουν… Το κίνητρο για μένα δεν πρέπει να είναι το πάθος αλλά η περιέργεια. Πρέπει να είσαι ανοικτός στη σκέψη και να βλέπεις τη ζωή σου, να τα κάνεις όλα σαν παιχνίδι. Γιατί ένα παιχνίδι είναι όλη η ιστορία!

-Όταν μιλάω για πάθος εννοώ τη θετική του όψη. Όταν κάνεις για παράδειγμα μία εκπομπή, εκείνη την ώρα δεν παθιάζεσαι, δεν τα ξεχνάς όλα; Δεν είσαι μέσα σ’ αυτό το παιχνίδι ολοκληρωτικά;

Ναι. Και αυτό απλώς είναι η καλύτερη αντίσταση στο χρόνο που περνάει αμείλικτα. Είναι η καλύτερη αντίσταση στη δύναμη του μηχανισμού που τα ισοπεδώνει όλα με το πέρασμα του χρόνου, που τα κάνει όλα σκόνη. Το πάθος είναι η ίδια η ζωή. Έχεις δίκιο. Πάμε! Do it! Ζήσε τη ζωή που ήδη έχεις και όχι αυτή που θα ήθελες να είχες. Είναι μεγάλη η διαφορά. Ζήσε τώρα όμως! Όχι με την επικούρεια έννοια της καλοπέρασης. Τίμησε το μυστήριο της ζωής, γιατί είσαι τυχερός που νομίζεις ότι ζεις. Γιατί μπορεί να μη ζεις κιόλας! Μπορεί να είναι μία ψευδαίσθηση όλο αυτό. Ένα παραμύθι (γελάει).

-Όπως λέει και ο Πιραντέλο «αν περνιέστε για ζωντανοί…» (γέλια).

Ακριβώς. Μπορεί να είμαστε νεκροί και αυτό που ζούμε εδώ, τώρα, μπορεί να είναι η Κόλαση!

-Αυτό το πιστεύω!

Εννοείται (γελάει)! Άρα, ζήσε και προσπάθησε σαν τον Ίκαρο να φύγεις μακριά από αυτόν το λαβύρινθο, από αυτή τη φυλακή… Δεν έχεις άλλη επιλογή!

-Νίκο χίλια ευχαριστώ!

Εγώ σε ευχαριστώ Μίμη που με τίμησες με τη συνέντευξή σου!

πρώτη δημοσίευση NEMECIS 109 ΜΑΪΟΣ 2010

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: