“Γιάννης Σμαραγδής: “Είμαστε εντελώς χαμένοι”, συνέντευξη στον Μίμη Τσακωνιάτη

LOIMOKATHARTHRIO

Τρία χρόνια πέρασαν εν ριπή οφθαλμού από την πρώτη προβολή της ταινίας El Greco του Γιάννη Σμαραγδή. Μίας ταινίας που καταύγασε σαν αστραπόβροντο τo σκοτάδι των κινηματογραφικών αιθουσών με το λευκό, γαλακτώδες, πνευματικό φως που εξέπεμψε το έργο και ο βίος του μεγάλου Έλληνα ζωγράφου και πέρασε διαμπερώς τις ψυχές μας. Τρία χρόνια; Μία αστραπή; Ναι, γιατί όπως λέει και ο Νίκος Καζαντζάκης «Ποιος μπορεί στον αέρα της αγάπης να ξεχωρίσει την αστραπή από την αιωνιότητα;…» Αυτό τον καιρό ο Κρητικός σκηνοθέτης προετοιμάζει πυρετωδώς τη νέα του ταινία για τον Ιωάννη Βαρβάκη, επιχειρώντας άλλη μία ηρωική πάλη με τα θεόρατα κύματα στον σκοτεινό, μυστηριώδη ωκεανό της δημιουργίας. Το να συζητάς με έναν σύγχρονο Έλληνα που έχει για προσκεφάλι του τον Πλάτωνα, τον Γκρέκο, τον Καζαντζάκη και τον Ελύτη είναι απέραντη ευτυχία, μεγάλη παρηγοριά. Καθώς λοιπόν, ως άλλος δείξας, μού αποκάλυψε τη μακέτα του σκηνικού με το λοιμοκαθαρτήριο της Ζακύνθου που κοσμεί το γραφείο του, εκεί όπου ο Βαρβάκης άφησε την τελευταία του πνοή το 1825, όταν σχεδίαζε την κατασκευή σκολειού για να φωτίσει το επαναστατημένο μας έθνος, και μου μιλούσε με πάθος για τον Σωκράτη και τον Χριστό και για το πόσο πολύ στις μέρες μας ασκήμυνε η ψυχή μας, μία άλλη αστραπή κατέλαμψε στο νου μου. Τότε είδα ξεκάθαρα ότι αυτό το λοιμοκαθαρτήριο που μου έδειχνε δεν είναι παρά ο ανηφορικός μονόδρομος για την αρρωστημένη ανθρωπότητα, για τη χολεριασμένη μας ψυχή, που πρέπει να βαδίσουμε αν θέλουμε ποτέ να ξεφύγουμε από το αφόρητο σκότος και να εισέλθουμε ελεύθεροι στο λευκό, άσπιλο, άκτιστο Φως…

varvakis

-Στη Λολίτα του Κιούμπρικ υπάρχει μία σκηνή όπου ο βασικός ήρωας ερωτάται από τη σπιτονοικοκυρά του αν πιστεύει στο Θεό. Τότε εκείνος με έντονη διάθεση μαύρου χιούμορ τής απαντάει ότι «το ερώτημα είναι: ο Θεός πιστεύει σε μένα;» Αυτή νομίζω είναι η ψυχική κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε σήμερα ως ανθρωπότητα. Έχουμε δηλαδή θεοποιήσει πλήρως το εγώ. Συμφωνείς;

Στην ουσία λέγοντας εσύ αυτά η συνέντευξη έχει τελειώσει! Διότι αυτά είναι τα θέματα (γελάει). Βλέπεις ότι ο σημερινός κόσμος έχει ξεστρατίσει εντελώς διότι ο άνθρωπος έχασε τη θέση και τη σχέση που είχε με την ομάδα. Έχουμε γίνει εγωκεντρικές, ατομικοκεντρικές μονάδες και επειδή χάσαμε την έννοια της ομάδας, χάσαμε και τη σχέση της ομάδας μέσα στο όλον. Δηλαδή όταν παλαιότερα οι άνθρωποι προσεύχονταν όλοι μαζί, η ενέργειά τους διασκορπιζόταν στο όλον. Τώρα που δεν υπάρχει η έννοια τού να προσευχηθούμε μαζί, του να προστατευτούμε ομαδικά από το κακό και έχουμε μετακινηθεί διεκδικώντας πράγματα μόνο για τον εαυτό μας, όλη η ιερότητα της ύπαρξης μέσα στο σύμπαν έχει χαθεί. Η απάντηση στο ερώτημα «αν ο Θεός πιστεύει σε μένα» είναι «εσύ πιστεύεις στον εαυτό σου για να μπορεί ο Θεός να σε ευλογήσει;» Δηλαδή, αν πιστεύεις πως είσαι μέρος του ΟΛΟΥ όπου ο καθένας μας πρέπει να δρα προς μία συγκεκριμένη κατεύθυνση με στόχο την καλυτέρευση των πραγμάτων και της ζωής, για να οδηγηθούμε δηλαδή στο καλό, στην ευτυχία, στην καλοσύνη, στη φιλαλληλία. Ουσιαστικά, όλα τα πράγματα δείχνουν προς μία κατεύθυνση. Η οντότητα από το εγώ πρέπει να μετακινηθεί στο εμείς. Όταν μέσα στην ιστορία βρήκαμε το εγώ να έχει μετακινηθεί στο εμείς υπήρξε άνθηση του πολιτισμού. Όπως για παράδειγμα στον Μινωικό πολιτισμό. Εκεί δεν υπάρχει εγώ, υπάρχει εμείς. Και ακριβώς γι’ αυτό ο συγκεκριμένος πολιτισμός έζησε και άνθισε για δύο χιλιάδες χρόνια σε απόλυτη ειρήνη. Αυτό είναι που χάθηκε σήμερα.

GIANNIS SMARAGDIS

-Αυτό που λες φέρει μέσα του και την έννοια της αριστοτελικής εντελέχειας, όπου σύμφωνα μ’ αυτή σε κάθε ον ενυπάρχει η τάση προς την τελειότητα. Ότι δηλαδή όλη η συμπαντική δημιουργία διέπεται από τελεολογία.

Όλα πρέπει να καταλήξουν στο να βρει το μέρος την αρμονία του όλου. Πρέπει να κατανοήσεις και να ενταχθείς στην αρμονία. Η ανθρώπινη οντότητα πρέπει λίγο ή πολύ να πολεμήσει τη δυσαρμονία που υπάρχει γύρω της, να μην παρασυρθεί σε ανίερες πράξεις οι οποίες θα επιστρέψουν στο τέλος εις βάρος της. Δηλαδή, τώρα τα πολλά εγώ έχουν δημιουργήσει αρνητικές δονήσεις και δυσαρμονία. Στη μάχη όμως του καλού με το κακό, της αρμονίας με το χάος, το καλό και η αρμονία θα επικρατήσει. Γιατί το σύμπαν αναπνέει από την αρμονία. Αλλιώς θα είχε κατακρημνιστεί. Και αυτή η λατρεία του εγώ πού οδηγεί; Στη μοναξιά και στην καταστροφή. Σήμερα βλέπουμε ξεκάθαρα γύρω μας ότι πορευόμαστε χωρίς αιτία και σκοπό. Είναι σα να έχει χαθεί η πυξίδα.

-Σα να έχει χαθεί η θεία καθοδήγηση. Σε μία εποχή λοιπόν που όλα τα έθνη προσκυνάνε τις Αγορές, όπου κυριαρχούν οι offshore εταιρείες και τα Golden Boys τα οποία παίρνοντας καθημερινά εντολές από σκοτεινά κέντρα θυσιάζουν τελετουργικά στο βωμό του κέρδους και του bonus ως άλλοι μαύροι μάγοι χιλιάδες ανθρώπινες ψυχές, τι δουλειά έχει ο Ιωάννης Βαρβάκης στο παζάρι του θεάματος; Αληθεύει ότι η ταινία βρήκε διανομή στο Χόλυγουντ;

Πράγματι ισχύει αυτό καθώς έχουμε υπογράψει με ένα μεγάλο στούντιο. Αυτό δεν έχει ξαναγίνει ποτέ στην Ελλάδα! Έγινε ένα μικρό θαύμα καθώς η ταινία έχει εξασφαλίσει διεθνή διανομή για όλο τον κόσμο, στον κινηματογράφο, τις τηλεοράσεις και στο DVD, από μία από τις μεγαλύτερες εταιρείες του Χόλυγουντ. Είναι πολύ δύσκολο να ανοίξει κανείς αυτές τις πόρτες επειδή τα Αμερικανικά κινηματογραφικά στούντιο πρέπει να πειστούν ότι αυτό το πρότζεκτ στο οποίο θα μπουν θα τους αποφέρει κέρδος. Όπως πολύ σωστά είπες προηγουμένως, όλοι προσκυνούν το χρήμα. Θεωρούν λοιπόν την ταινία για τον Βαρβάκη ικανή να πάει και διεθνώς καλά. Για να το πιστεύουν αυτό, σημαίνει ότι πιθανότατα μέσα στο σενάριό της υπάρχει κάτι που μπορεί να γίνει υπόθεση πολλών ανθρώπων. Αυτό που μπορώ εγώ να σου πω είναι ότι ο Βαρβάκης είναι ένας ήρωας που έρχεται από το παρελθόν και δείχνει το μέλλον. Έζησε από το 1770 μέχρι το 1825 ως πειρατής αλλά τελείωσε τη ζωή ως άγιος. Έφυγε δηλαδή από την ιδιοτέλεια του εγώ και πήγε στην πλούσια, λυτρωτική περιοχή του εμείς. Ξεκίνησε λοιπόν ως πειρατής αλλά τα πράγματα ήρθαν έτσι και βρέθηκε στη Ρωσία όπου έγινε προστατευόμενος της τσαρίνας Αικατερίνης της Μεγάλης η οποία του έδωσε ένα ειδικό προνόμιο αλιείας στην Κασπία Θάλασσα και σε εκείνα τα νερά έβγαλε τις μεγάλες αρετές της φυλής μας. Δηλαδή χάρις στην εξυπνάδα του έγινε πολύ γρήγορα πλούσιος, και μετά έβγαλε και την άλλη μας αρετή, που είναι η κατανόηση των αδύναμων και των ηττημένων. Στους αδύναμους ήταν εξαιρετικά ευγενής και δοτικός και έγινε πάρα πολύ αγαπητός. Και στην ουσία, εξαιτίας αυτής της ευγένειάς του και της δοτικότητας, τού χαρίστηκε το φαγητό του λαού που πεταγόταν από τους περισσότερους τότε, και ήταν το χαβιάρι. Του προσφέρθηκε ένα μεγάλο δώρο το οποίο αυτός πήρε και αξιοποίησε στο έπακρο. Έκανε μία δαιμονικά έξυπνη πατέντα για να μπορεί να κυκλοφορήσει το θεσπέσιο έδεσμα όλες τις εποχές του χρόνου επειδή μέχρι τότε έμενε στον τόπο εξαγωγής του. Αυτός ο άνθρωπος έκανε μόδα το χαβιάρι. Εκεί λοιπόν στο εξωτερικό, στην Κασπία θάλασσα ο Βαρβάκης έβγαλε τις μεγάλες του δυνάμεις. Γιατί εμείς οι Έλληνες όταν βρεθούμε εκτός Ελλάδος βγάζουμε όλες μας τις δυνάμεις. Αντίθετα, εδώ τις χρησιμοποιούμε για να καίμε ο ένας τον άλλο (γελάει).

GIANNIS SMARAGDIS1

-Ναι, αυτή δυστυχώς είναι η κατάρα του έθνους.

Η κατάρα του έθνους και η αδυναμία μας να συμπεριφερθούμε ομαλά (γελάει). Ο Έλληνας πρέπει να πέσει σε άγνωστη θάλασσα για να δει τι δυνάμεις έχει και να τις χρησιμοποιήσει. Ξεκίνησε λοιπόν και αυτός κάνοντας εμπόριο ρακής και μετά βρέθηκε με έναν ολόκληρο στόλο στα χέρια του. Το 1821 που ξεκίνησε η επανάσταση, τη στήριζε μέσω της Φιλικής Εταιρείας όπου ήταν εκεί άρχοντας. Ήταν ο μόνος από τους χρηματοδότες που τον αποκαλούσαν άρχοντα. Και το 1825 πουλάει όλη του την περιουσία και κατεβαίνει να φτιάξει σχολεία για να μορφωθούν οι Έλληνες (Βαρβάκειος Σχολή). Στην Ελλάδα είχε ήδη αρχίσει ο εμφύλιος πόλεμος και εκεί η πατρίδα του φέρθηκε όπως φέρεται σε όλους όσοι έδειξαν μεγαλοψυχία και γενναιότητα. Είχε την ίδια τύχη… Ο Βαρβάκης όμως δεν κοίταζε πια αυτά. Είχε ήδη μετακινηθεί. Είχε πάει αλλού. Γι’ αυτό δεν κακολόγησε την πατρίδα. Δε βαρυγκώμησε! Αυτό με συγκίνησε πάρα πολύ από τον συγκεκριμένο ήρωα. Έβλεπε δηλαδή ότι και ο Εμφύλιος και όλες οι αντιξοότητες της ζωής είναι μία δοκιμασία που πρέπει να περάσουμε. Οι χώρες δεν ελευθερώνονται από τη μία στιγμή στην άλλη. Οι εθνολόγοι λένε ότι όταν είσαι 400 χρόνια κάτω από μία κατοχή για να συνέλθεις, πρέπει να περάσουν άλλα τόσα χρόνια. Θα αρχίσουν οι εμφύλιοι, τα βάσανα, η δυστυχία. Αυτό που ζούμε τώρα είναι τα υπολείμματα της αδυναμίας του Έλληνα να φανεί αντάξιος της ιστορίας και του παρόντος του. Άρα, και του μέλλοντός του. Είμαστε εντελώς χαμένοι. Βλέπεις τους καινούργιους δρόμους και τα σπίτια που κτίζονται στις πόλεις και κανένα κτίριο δεν μπορεί να σταθεί δίπλα στο άλλο. Όλα είναι άσχημα! Ακόμη και το όμορφο αν μπει μέσα στην ασχήμια χάνεται. Η ψυχή μας είναι τραυματισμένη. Έχει πάθει καθίζηση. Δεν μπορεί να παρακολουθήσει τίποτα. Και έχει εσωστρέφεια, εγωκεντρισμό και κακή ενέργεια που το ένα ενισχύει το άλλο και απορώ πώς εξακολουθούν και έρχονται οι τουρίστες!

-Εσύ που είσαι και κοσμοπολίτης όταν πηγαίνεις στο εξωτερικό θα βλέπεις τη διαφορά.

Τεράστια. Δηλαδή με ρωτάνε «τι είναι η Ελλάδα;» και απαντάω «ο ωραιότερος τόπος του κόσμου». «Και οι Έλληνες; Οι συνάνθρωποί σου;» Και λέω «βάλτε και μένα μέσα, ανάξιοι του χώρου μας, της ιστορίας μας, του παρελθόντος μας, αυτή τη στιγμή!» …Όμως θα συνέλθουμε. Αλλά σε δύο αιώνες. Και γιατί θα γίνει αυτό; Πιστεύω πως σε εμάς τους Έλληνες καλώς ή κακώς, μας δόθηκε, μας χαρίστηκε ένα κλειδί για την ιστορία της εξέλιξης του πλανήτη που λέγεται «μέτρον άριστον!» Αυτό μας δόθηκε. Ήρθε. Δεν ξέρω γιατί. Ωστόσο, αυτό στους καιρούς μας χάνεται. Το βλέπεις ότι μετακινήθηκαν οι άξονες, έχει χαθεί πια ο μπούσουλας, καθώς το «μέτρον άνθρωπος» έγινε «μέτρο χρήμα». Τι σημαίνει αυτό; Ότι εμείς οι Έλληνες έχουμε την ιερή υποχρέωση ως λαός και ως έθνος να μη χαθούμε. Πρέπει να διαφυλάξουμε το πνευματικό κύτταρο για να μπορεί ανά πάσα στιγμή όταν θα χρειαστεί η ανθρωπότητα να βρει πάλι το μέτρο, να υπάρχουν οι φωτισμένοι εκπρόσωποί της που θα συντηρούν την κυτταρική μνήμη, την πρωτότυπη θέση που μας δόθηκε ώστε να μπορέσει το ανθρώπινο γένος να ξαναβρεί το βηματισμό του, να ζυγιστεί σωστά και να προχωρήσει μπροστά, ορθά… Αυτή είναι η βασική μας προϋπόθεση και θα πρέπει να είναι ο ανώτερος σκοπός των Ελλήνων. Και επειδή αυτό θα συμβεί στο μέλλον, είμαι αισιόδοξος. Άλλωστε τι είναι 2 αιώνες μπρος το άπειρο συμπαντικό χρόνο; Μια στιγμή!

-Σε μία εποχή που οι σκηνοθέτες της γενιάς σου έχουν στερέψει από ιδέες η νέα γενιά κινηματογραφιστών αρέσκεται στο να φιλμάρει το σκοτάδι, τη μιζέρια και την παρακμή της Ελλάδας. Αντίθετα, εσύ καταπιάνεσαι με μεγάλες, φωτερές προσωπικότητες με έντονη πνευματικότητα; Αυτό είναι θέμα παιδείας ή ψυχοσύνθεσης;

Περπατώντας στο δρόμο και πηγαίνοντας στο εξωτερικό όπου μιλάω με διάφορους ανθρώπους από άλλες χώρες και άλλες ηπείρους αυτό που αισθάνομαι και έχω καταλάβει είναι ότι το αίτημα των ανθρώπων από την τέχνη είναι να τους μαλακώσει και να τους λιπάνει την αδύναμη ψυχή. Είναι αυτό που λένε στην Κρήτη «να τους δώσει κερκέλια να πιαστούν». Δηλαδή τις εξοχές που μπορείς να βάλεις σε έναν τοίχο για να πιαστείς και να ανέβεις ψηλότερα. Θέλω όμως φτάνοντας και προς το τέλος της κουβέντας μας να ξεκαθαρίσω κάτι. Τίποτα από αυτά που έχω κάνει, τίποτα από αυτά που έβαλα στο χαρτί και μετά έγιναν ταινίες, δε θεωρώ και αισθάνομαι ότι τα έχω κάνει εγώ. Ήμουν μέσα σ’ αυτή την υπόθεση και είμαι και τυχερός που μου συνέβη, αλλά όλα τα πράγματα “δόθηκαν” ή ήρθαν. Είτε καθ’ ύπνον ή τα έφεραν “αγγελιοφόροι”.

-Οι μούσες που λέει και ο Πλάτωνας;

Κάπως έτσι. Έρχονται λοιπόν από κάπου ψηλότερα και η δουλειά σου είναι αυτά τα δώρα, αφού σου δόθηκαν, να τα περιποιηθείς και να τα χαϊδέψεις, να τα γλυκάνεις και να τα κατεβάσεις στους άλλους ανθρώπους που μπορεί να τους είναι χρήσιμα. Ο ρόλος μου τελειώνει όταν σε αυτό το έργο αρχίζουν να μπαίνουν μέσα τα ανθρώπινα μάτια και οι ανθρώπινες ψυχές. Από κει και μετά το έργο δεν είναι κανενός παρά μόνο αυτών των ανθρώπων που μπήκαν στη σκοτεινή αίθουσα και επικοινώνησαν μαζί του και εισέπραξαν από αυτό. Η ταινία πια είναι αυτών. Έτσι, τη μεγαλύτερη χαρά την πήρα από τον Ελ Γκρέκο γιατί μού έφερε αυτό το ζεστό κύμα, καθώς την είδαν οι μισοί Έλληνες. Μετά τα 1.200.000 εισιτήρια που έκανε στους κινηματογράφους, όταν το Πρώτο Θέμα έβγαλε την ταινία σε DVD έσπασε όλα τα ρεκόρ σε πωλήσεις, καθώς σχηματίστηκαν ουρές από τις έξι η ώρα το πρωί στα πρατήρια Τύπου προκειμένου να βρουν την εφημερίδα. Από τότε έπαψαν πια να λένε για την ταινία «ο Ελ Γκρέκο του Σμαραγδή» και έλεγαν απλά «ο Γκρέκο». Αυτή η μετακίνηση στη συνείδηση του κόσμου, ότι δηλαδή είναι ένα αυθύπαρκτο έργο, στην ουσία ο Γκρέκο μας, που με έβγαλε εμένα από τη μέση, ήταν η ωραιότερη στιγμή της ζωής μου. Διότι σήμαινε ότι εγώ ως ενδιάμεσος αγωγός επιτέλεσα σωστά το ρόλο μου.

-Το παρέδωσες που λένε κόβοντας τον ομφάλιο λώρο.

Παρεδόθη! Και αυτό είναι πάρα πολύ μεγάλη ευτυχία. Να βλέπεις δηλαδή τη συλλογική προσπάθεια, στην οποία εσύ κάποια στιγμή ηγήθηκες να φτάνει στο να βρει το δρόμο της στις ψυχές των ανθρώπων και να γνωρίζεις ότι εσύ πια είσαι έξω από αυτό! Και ξέρεις γιατί; Επειδή το εγώ σου έχει κατακερματιστεί και έχει γίνει εμείς.

-Αυτή δεν είναι και η μέθεξη της δημιουργίας;

Λυτρωτική μέθεξη. Γιατί λοιπόν ο Βαρβάκης, που και αυτός δόθηκε, είναι μία πάρα πολύ σοβαρή υπόθεση; Και μάλιστα μου το έφερε κάποιος “αγγελιοφόρος” που ήταν ένας καθημερινός άνθρωπος. Γιατί οι “αγγελιοφόροι” δεν έχουν φτερά. Ένας σύμβουλος επιχειρήσεων σε μία τράπεζα είναι. Ο Δημήτρης Τζάνας. Μου έφερε να κάνω τον Βαρβάκη ντοκιμαντέρ. Έτσι ξεκίνησα. Λίγο πριν αρχίσω τον Γκρέκο. Αργότερα κατάλαβα ότι αυτό το θέμα «εδόθη». Και το πιστεύω αυτό επειδή στους δύσκολους καιρούς που περνάμε, όχι μόνο εμείς οι Έλληνες, αλλά και η ολόκληρη η ανθρωπότητα, οι Αμερικανοί διανομείς της ταινίας διέβλεψαν ότι ο Βαρβάκης είναι μία σημαντική, θετική προσωπικότητα η οποία μπορεί να φωτίσει τις ψυχές των ανθρώπων σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη που βασανίζονται σε αυτόν τον νέο Μεσαίωνα όπου έχουμε εισέλθει. Σε αυτή λοιπόν τη Νέα Εποχή θετικά πρότυπα που έχουν σάρκα και οστά, που κάνουν πλήρη τη διαδρομή κατανοώντας και μπαίνοντας στη διαδικασία να αντιμετωπίσουν ως υπάρξεις τις δοκιμασίες που τους έβαλε ο Θεός, τις πέρασαν με άριστα. Και ο Βαρβάκης είναι ένας από αυτούς. Κάτι που σημαίνει ότι ο οποιοσδήποτε θεατής στον κόσμο μπει μέσα στην αίθουσα να δει την ταινία θα παρηγορηθεί η ψυχή του. Και αυτό θα συμβεί επειδή εδώ ξαναβρίσκουμε τις αναλλοίωτες αρχές που μας έχει αφήσει παρακαταθήκη η αρχαία ελληνική τραγωδία και είναι τα μεγάλα πρόσωπα που έχουν τα μεγάλα βάσανα και που ο καθημερινός άνθρωπος ερχόμενος σε επαφή με τα βάσανα των μεγάλων ηρώων που είναι πολύ μεγαλύτερα από τα δικά του, παρηγορείται ότι το δικό του βάσανο είναι πολύ μικρό, και έτσι μπορεί το βράδυ να κοιμηθεί ήσυχος. Παίρνει μία θετική όψη της ζωής και τα βάσανά του ελαχιστοποιούνται. Αυτήν την κάθαρση προσφέρει η τέχνη.

-Στον Ελ Γκρέκο ο ζωγράφος μπροστά στην απειλή του ιεροεξεταστή ότι θα τον ρίξει στην πυρά αν δε συμβιβαστεί, δήλωνε ότι «δε φοβάμαι επειδή σ’ όλη μου τη ζωή καίγομαι μέσα στο Φως!» Γιάννη, αυτά είναι τα πιο ωραία λόγια που έχω ακούσει ποτέ σε φιλμ! Αυτά θα έπρεπε να γίνουν και η σημαία της νέας σου ταινίας.

Στην ουσία η προέκταση αυτής της φράσης, και χαίρομαι που το λες Μίμη, είναι αυτή η καινούργια ταινία. Γιατί στο τέλος ο Βαρβάκης μπαίνει μέσα στο άσπρο, γαλακτώδες Φως.

-Είναι αυτό που έλεγαν οι αρχαίοι μύστες; «Οι Πύλες είναι ανοικτές. Είσελθε στο Φως!»;

Ακριβώς! «Είσελθε στο Φως» είναι η φράση που έλεγαν στα Ελευσίνια Μυστήρια! Μα όλη η διαδικασία και ο σκοπός της ύπαρξης είναι να εισέλθεις κάποια στιγμή μέσα στο άκτιστο Φως. Να ανασυγκολληθείς με το θείο. Να εξαφανιστείς ως ύπαρξη μέσα στο γαλάζιο ορίζοντα όπου θάλασσα και ουρανός γίνονται ένα. Να επιστρέψεις ελεύθερος πίσω στην αιώνια, αμετακίνητη πηγή, στο Θεό που σε γέννησε.

Πρώτη δημοσίευση Περιοδικό Νέμεσις, Δεκέμβριος 2010, τεύχος 111.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: