DRUNK ENOUGH TO SAY I LOVE YOU? ΚΑΡΥΛ ΤΣΕΡΤΣΙΛ – ΑΠΟ ΜΗΧΑΝΗΣ ΘΕΑΤΡΟ, κριτική της Νίκης Πρασσά

DRUNK ENOUGH TO SAY I LOVE YOU

Με την εξέγερση του αραβικού κόσμου (Αίγυπτος / Λιβύη) και την έκρηξη πυρηνικών αντιδραστήρων μετά την καταστροφική επέλαση της φύσης (τσουνάμι) στην Ιαπωνία, ένα έργο που αναφέρει στην πλοκή του τις λέξεις “εξουσία” και “Αμερική”, θα έλεγες πως είναι παραπάνω από επίκαιρο. Το κείμενο της Αγγλίδας συγγραφέως έχει ακριβώς αυτές τις δύο λέξεις στον πυρήνα της δυναμικής της αναπτυσσόμενης σχέσης που διαπραγματεύεται, εκείνη μεταξύ των Η.Π.Α και των χωρών που είτε αποπλανεί με το γοητευτικό προσωπείο της, είτε παρενοχλεί με την βίαιη προσωπικότητά της.

“Με μισούν για την καλοσύνη μου” λέει ο Σαμ, “ξαφνικά έπηξε ο κόσμος τρομοκράτες” συνεχίζει ο Γκάι. Ο πρώτος ασκεί ψυχολογική, και όχι μόνο, βία πάνω στην αμφιθυμία του δεύτερου. Η Κάρυλ Τσέρτσιλ χτίζει μία σχέση μεταξύ δύο αντρών και στη συνέχεια τους βάζει να παίξουν το παιχνίδι τυράννου και υποτακτικού. Μία σχέση που τρέφεται από τον σαδισμό και την κυνική επιθυμία του ενός, αλλά και την απελπισμένη ανάγκη να πιστέψει στο ιδανικό της ελευθερίας του άλλου. Ο Γκάι αφήνει την οικογένειά του για να πάει εκεί όπου δεν έχει ξαναπάει ποτέ, και να κάνει αυτό που δεν έχει ξανακάνει ποτέ, ακολουθώντας τον Σαμ. Ο Σαμ με την ναρκισσιστική περσόνα του, αδιάλλακτος και πιστός στους σκοτεινούς σκοπούς του, χρειάζεται την τυφλή εμπιστοσύνη του Γκάι. Και οι δυο μαζί κάνουν σχέδια για βόμβες διασποράς, βασανιστήρια και ταξίδια μέχρι τα αστέρια.

Η Τσέρτσιλ χρησιμοποιεί ελλειπτικό λόγο, βάζοντας τους ήρωες της να αλληλοσυμπληρώνουν μία πρόταση, η οποία πολλές φορές αφήνει μετέωρο στη σκέψη του θεατή το νόημά της. Σχεδόν χωρίς να ολοκληρώνει και οπωσδήποτε δίχως να βγάζει συμπεράσματα, φτιάχνει ένα έργο, ούτε ξεκάθαρα θεατρικό, ούτε μονοδιάστατα πολιτικό. Με την μορφή διαλόγου, ο μονόλογος που κάνει αποκαλύπτει όσο και καταγγέλλει μέσα από την ειρωνεία τις αβλεψίες και την αβελτηρία της Δύσης, μπροστά στον στρατηλάτη της, κατ’ επίφαση και μόνο, ελευθερίας, ισότητας και δικαιοσύνης. Η Λατινική Αμερική, η Κεντρική και Νότια Ασία, η Μέση Ανατολή, η Ελλάδα, η Αφρική, με δικτατορικά καθεστώτα που προσφέρουν γη και ύδωρ στο καπιταλιστικό σύστημα των πολυεθνικών της Αμερικής, συντηρούν με το εμπόριο ναρκωτικών και όπλων την χρυσή σκόνη με την οποία επικαλύπτεται το αμερικάνικο όνειρο.

Ομολογώ πως το ίδιο το έργο δεν με ενθουσιάσε τόσο, γιατί αν και χρησιμοποίησε οξυδερκέστατα την αναλογία ερωτικής σχέσης δύο ατόμων με εκείνη μεταξύ μιας χώρας και ενός προσώπου ή άλλου έθνους, δεν πέτυχε να λειτουργήσει παραπάνω από ως μία κατάμαυρη σάτιρα ή αλληγορία για την δράση στο περιθώριο της ιστορίας κυβερνήσεων, στρατιωτικών μηχανισμών και πρακτόρων. Εν έτει 2011 όλα όσα καταγγέλλει και στοχεύει με πικρία, είναι ήδη γνωστά και έχουν απασχολήσει την ‘κοινή γνώμη’ που μετά το 2001 και ειδικά κατόπην της εισβολής στο Ιράκ, φάνηκε να αφυπνίζεται από τον λήθαργο της Μπονάντσα. Και στο παρελθόν άλλωστε τόσο στον κινηματογράφο (Οι τρεις μέρες του κόνδορα) όσο και στις λοιπές τέχνες, το επίσημο ψέμα με το οποίο η εξουσία προσπαθεί να κερδίσει την τυφλή υποστήριξη των πολιτών της έχει ενοχοποιηθεί. Η καινοτομία της Τσέρτσιλ είναι αυτή η προσωποποίηση της σχέσης, η οποία δείχνει τον βαθμό της εξάρτησης που έχει δημιουργηθεί μεταξύ Αμερικής και υπόλοιπου κόσμου. Η ενοχή δεν λείπει από την συνείδηση του Γκάι πάντως, ο οποίος αν και ξεκινάει σαν ένα ‘τρελό” παιδί που με τον αυθορμητισμό του ακολουθεί αυτό που νομίζει πως ανοίγεται μπροστά τους ως δρόμος προς την ελευθερία, στη συνέχεια απογοητευμένος βλέπει πως ο σύντροφός του δεν είναι παρά ένας σκαιός χαρακτήρας, που η δική του ηδονή αποτελεί την οδύνη των άλλων. Και ο οποίος σταδιακά χάνει την επαφή του με την πραγματικότητα, καθώς μετά από τις ναπάλμ το μόνο που τον ανησυχεί είναι το παθητικό κάπνισμα.

Εκείνο που δεν πέτυχε να προσφέρει το ανέβασμα της Κατερίνας Μπερδέκα, ήταν ακριβώς αυτό το δισυπόστατο των ρόλων. Η κάθε φράση διατυπωνόταν με ένα τεράστιο κενό στο τέλος κάθε πρότασης, μόνο που στο πινγκ πονγκ αν αφήνεις τέτοιο διάστημα για να αντιδράσει ο αντίπαλός σου, έχεις χάσει προ πολλού το ενδιαφέρον κάθε θεατή για το παιχνίδι. Κράτησε τις προσωπικότητες στο επίπεδο δύο ξεχωριστών πλασμάτων, με τον έναν να κλείνεται αυτιστικά στον εαυτό του, την ίδια ώρα που ο άλλος αρχικά παρακαλάει και στη συνέχεια πεισματικά αποχωρεί. Κάπως σαν δυο μεγάλα παιδιά που εμποδίζουν το ένα το άλλο να κερδίσει το παιχνίδι, με αποτέλεσμα να χάνουν και οι δυο. Η παράσταση κινήθηκε σε ένα επίπεδο, και ο ρυθμός της δεν αμφιταλαντεύτηκε ούτε κατ’ ελάχιστον, σε πλήρη αναντιστοιχία με τα σκαμπανεβάσματα της σχέσης των Σαμ / Γκάι. Αν και σε κάποια σημεία έβαλε τους ηθοποιούς να καθρεφτίζουν ο ένας τον άλλον, δεν πέτυχε να τονώσει το ενδιαφέρον καθώς ο λόγος υποκαθιστούσε την δράση και η δράση τον λόγο, εκεί που θα έπρεπε να πορεύονται μαζί.

Οι δύο ηθοποιοί, Ένκε Φεζολλάρι και Γιώργος Ντούσης, διεκπεραίωσαν με επάρκεια τον υποκριτικό ρόλο που τους δόθηκε. Ο πρώτος έχει το χάρισμα της κίνησης και της εκφραστικότητας των μέσων του, ο δεύτερος πάλι πετυχαίνει μία καθαρότητα στον λόγο. Μεταξύ τους ωστόσο δεν υπήρξε άψογη επικοινωνία, με αποτέλεσμα κάποιες μικρές σκηνές αμηχανίας. Πιθανόν στην πορεία να βρουν την ιδανική γλώσσα με την οποία θα συνεννοηθούν, μιας και μιλάμε για δύο ικανότατους ερμηνευτές.

Στις πολύ επιτυχημένες σκηνές της παράστασης, η εναρκτήρια σεκάνς που δημιούργησε την απαραίτητη ατμόσφαιρα (το σκηνικό – Νίκος Αναγνωστόπουλος – μέσα από το οποίο υποφαίνονταν τα σώματα των ηρώων σε συνδυασμό με την μουσική – Δημήτρης Παπαλάμπρου – που ηλέκτριζε τον χώρο έδινε τον απαραίτητο ψυχρό τόνο της εισαγωγής στη σκληρή φύση της σχέσης του έργου).

Το Drunk enough to say I love you? διψάει να μεθύσει με την ελευθερία που του προσφέρει η Γη της Επαγγελίας. Είναι όμως ο τρόμος εκείνο που απλόχερα σπέρνει στο χώμα που πατάει ακριβώς αυτή η χώρα – σωτήρας. Είναι και το hangover – η επόμενη μέρα της συνειδητοποίησης πόσο άδειο είναι το περιεχόμενο και πόσο ακάνθινο το στεφάνι του Αγάλματος της Ελευθερίας.

_DRUNK_ENOUGH_TO_SAY_I_LOVE_YOU_KRITIKI_NIKIS_PRASSA

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.