MIROKU – SABURO TESHIGAWARA – ΜΕΓΑΡΟ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΑΘΗΝΩΝ, κριτική Νίκης Πρασσά

Saburo_Teshigawara_Miroku_15_4_2011_megaron

Αν ο χορός είναι μαγεία, ο Κος Τεσιγκουάρα είναι ο αντιπροσωπευτικότερος ταχυδακτυλουργός της.

ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ

Τελικά δεν είναι μόνο τα πουλιά που καταργούν τον νόμο της βαρύτητας, πετώντας όλο και ψηλότερα στον ουρανό. Είναι και οι άνθρωποι που αποκτούν φτερά και απογειώνονται. Όχι όλοι, κάποιοι από εμάς. Συνήθως τους ονομάζουν χορευτές. Και πάντα μας αιφνιδιάζουν με τον τρόπο τους να καταργούν την φύση με την τέχνη.

Ο Σαμπούρο Τεσιγκαουάρα είναι χορευτής. Είναι επίσης εικαστικός. Συνδυάζοντας επί σκηνής τις δύο καλλιτεχνικές του ταυτότητες, δημιουργεί μία παράσταση, από το πρώτο κιόλας λεπτό της υποβλητική. Χωρίς σκηνικά αλλά παίζοντας με τους φωτισμούς, ο Γιαπωνέζος αρτίστας φτιάχνει ένα ολόκληρο σύμπαν, άχρονο και χωρίς τοπικό προσδιορισμό, και αφήνεται μετέωρος ο ίδιος μέσα του προκειμένου να συνδιαλεχθεί με τον περιβάλλοντα χώρο ως συνθήκη που ορίζει το δικό του εγώ.

Θα μπορούσε να είναι ένα όνειρο, έτσι όπως περνούσε η μία εικόνα μετά την άλλη. Πότε ήρεμη, πότε γεμάτη αγωνία, άλλοτε με δέος και ενίοτε υπερδραστήρια ή καφκικά εφιαλτική, πάντοτε ωστόσο με την λιτή ερμηνεία του ταλαντούχου χορευτή. Από την μία σεκάνς αβίαστα μας οδηγούσε στην επόμενη, χωρίς παύση και χωρίς απότομη εναλλαγή, σαν ένας ρυθμός που παίρνει την μορφή ενός άλλου. Στους πολύτιμους συμμάχους για το επιτυχημένο αποτέλεσμα, ο καλλιτέχνης έχει την τύχη να συγκαταλέγει τους Neil Griffiths και Kei Miyata στις εμπνευσμένες, industrial κυρίως, μουσικές επιλογές.

Η έναρξη της περφόρμανς φώτισε ελάχιστα μέσα στο σκοτάδι την φιγούρα του χορευτή, ο οποίος ταλαντευόταν αντιμέτωπος με το κοινό. Όταν αμέσως η σκηνή βυθίστηκε εκ νέου στο σκοτάδι κι αστραπιαία φωτίστηκε ξανά ( το παιχνίδι αυτό επαναλήφθηκε αρκετές φορές) ο Τεσιγκαουάρα με πλάτη πλέον στους θεατές ξεκίνησε το δυνατό χορευτικό του σόλο. Λίγα μόνο μπορώ να πω για το εύπλαστο κορμί και την αέρινη κίνησή του. Χορευτές έχω δει πολλούς, αλλά με τέτοια ευκαμψία οπωσδήποτε ελάχιστους. Ο Τεσιγκαουάρα μοιάζει να είναι φτιαγμένος από πλαστελίνη, έτσι όπως αφήνει το σώμα του να κυκλώσει τον χώρο, με κάθε μυ να διαγράφει ξεχωριστή πορεία μέσα – και πέρα – από αυτόν.

Το ηχητικό περιβάλλον βοήθησε στην δημιουργία της απαραίτητης έντασης, έτσι ώστε ο Τεσιγκαουάρα να παλέψει εναντίον όλων αυτών των εξωτερικών ερεθισμάτων, προκειμένου να κερδίσει την πολυπόθητη αρμονία. Μiroku άλλωστε είναι το όνομα που δόθηκε στον Βούδα, στην τελευταία του μετενσάρκωση πριν την πολυπόθητη νιρβάνα. Ο Τεσιγκαουάρα δεν ξεχνά σε καμιά στιγμή, τον στόχο και υπέρτατο αυτό σκοπό της πλήρωσης. Αντιθέτως με κάθε νέο βήμα ή κίνηση – πρόταση του χεριού, πλησιάζει όλο και περισσότερο σε αυτήν.

Στις διάφορες σκηνές που έφτιαξε, σχεδόν σαν ξεχωριστά κεφάλαια που διηγούνταν την ίδια ενιαία ιστορία, μπορέσαμε να αντιληφθούμε τον κύκλο της ζωής, με την γέννηση, τον θάνατο και την αναγέννηση. Προσωπικά ξεχώρισα την εικόνα όπου ο Τεσιγκαουάρα αντιπαρατέθηκε με τα τρία παράθυρα που σχηματίστηκαν ως πηγές φωτός στον τοίχο, αλλά και η προτελευταία, εκείνη με την οποία θα ήθελα να ολοκληρώνεται το έργο γιατί την βρήκα πολύ δυνατή, η εικόνα όπου το φως αρχίζει να χορεύει το ίδιο, ακινητοποιώντας σε μια γωνιά τον ερμηνευτή, τον οποίο διαπερνούν και σχεδόν καταπίνουν οι ακτίνες του. Πραγματικά η δουλειά του σε αυτό το κομμάτι είναι εξαιρετική. Ο σχεδιασμός τους δίνει το περιθώριο στον καλλιτέχνη να ζωντανέψει τις τρεις διαστάσεις ενός κόσμου, και ταυτόχρονα να ταξιδέψει με τον μαγικό αυτό τρόπο έξω από αυτές, σε ένα παράλληλο σύμπαν άλλων διαστάσεων. Εάν συνέχιζε στο ίδιο μοτίβο, δεν θα αργούσε να αρχίζει να εξαφανίζεται και να παρουσιάζεται αυτόχρημα σε άλλη θέση από την αρχική του. Αν ο χορός είναι μαγεία, ο Κος Τεσιγκουάρα είναι ο αντιπροσωπευτικότερος ταχυδακτυλουργός της.

Η αυστηρή και πειθαρχημένη χορογραφία σε συνδυασμό με την ευρηματική σκηνοθεσία, οδήγησαν την παράσταση σε μία άψογη, τόσο τεχνικά όσο και από άποψη περιεχομένου, εκτέλεση. Η καλλιέργεια και η παιδεία της ανατολής που σέβεται τους όποιους κανόνες με όφελος την καλλιτεχνική αρτιότητα θα μπορούσε να αποτελέσει παράδειγμα προς μίμηση, κάθε ανέμπνευστης, δήθεν άναρχης καλλιτεχνικής παρουσίας.

Saburo_Teshigawara__“Miroku”_kritiki_nikis_prassa

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.