ΓΛΥΚΙΑ ΟΦΗΛΙΑ- ΟΜΑΔΑ ΙΣΟΝ ΕΝΑ- ΘΕΑΤΡΟ ΚΙΝΗΤΗΡΑΣ STUDIO, κριτική Νίκης Πρασσά

OPHELIA_POSTER

Από τα προτερήματα της καθημερινής μου διαδρομής προς το γραφείο, είναι η πρωινή μου βόλτα σε μία από τις πιο όμορφες περιοχές της Αθήνας. Το Κουκάκι έχει την πολυτέλεια να διατηρεί ακόμα λίγη από την γραφικότητα της παλιάς γειτονιάς, τόσο εξαιτίας της ρυμοτομίας όσο και ένεκα της γλυκιάς παρουσίας των κατοίκων – κυρίως των γηραιότερων. Για όσους ασχολούνται με το θέατρο, τόπος συνάθροισης προκειμένου να παρακολουθήσουν σεμινάρια αποτελεί ένα στούντιο, φτιαγμένο από μια ομάδα που φαίνεται πόσο αγαπάει την τέχνη, ο Κινητήρας. Λίγα μέτρα πάνω από τον σταθμό του μετρό Συγγρού – Φιξ, στη οδό Ερεχθείου, αριθμός 22, ένας πολύ όμορφος, λιτός χώρος περιμένει τόσο μαθητές πρωινές ή απογευματινές ώρες, όσο και θεατές, πρόθυμους να μοιραστούν τις μυστικές χάρες και χαρές της υποκριτικής ή ορχηστρικής τέχνης.

Η ομάδα Ίσον Ένα, έχει στην σύνθεσή της την Ιωάννα Ρεμεδιάκη, έναν άνθρωπο που παρά το πλούσιο βιογραφικό του – διδάσκει αρχαίο δράμα στη σχολή του Εθνικού κι έχει δουλέψει, μεταξύ άλλων, πάνω στον Άμλετ του Σαίξπηρ – γνώρισα με αφορμή κάποια μαθήματα που έκανε φίλη μου μαζί της. Με ιντρίγκαρε το γεγονός πως οι ασκήσεις γίνονταν στους δρόμους της Αθήνας, ως ένα πείραμα που μορφοποιήθηκε από την γενικότερη σχέση της δημιουργού με το αστικό περιβάλλον και την επενέργεια κειμένων με τον χώρο εκτός σκηνής. Η ζωντανή φύση ερεθίζει και στη συγκεκριμένη παράσταση την σκέψη της Ρεμεδιάκη, κι έτσι με αφορμή το σαιξπηρικό έργο, ιχνηλατεί την πορεία ενός από τα βασικά πρόσωπα του δράματος στην Αθήνα του 2011. Η διαχρονική φύση της θηλυκής μορφής που χάνει και χάνεται από τον έρωτα, ακολουθεί τα βήματα των τεσσάρων ηθοποιών σε μία πόλη που χάνει και χάνεται από την παραμόρφωση της ομορφιάς της. Οι ρίζες ενός δέντρου που δεν υπάρχει πια, δίνουν το μέγεθος της καταστροφής της συλλογικής συνείδησης του ανθρώπου. Όπως η Οφηλία οδηγείται στην παραφροσύνη, έτσι και η ενστικτώδης μανία μας να ξεριζώνουμε δέντρα, σπίτια κι ανθρώπους, οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στο χάος μίας μετέωρης ψυχής προ των πυλών της αβύσσου.

Ofilia2

Αν όλα τα παραπάνω ακούγονται κάπως βαρύγδουπα, οφείλω να ομολογήσω πως κάθε άλλο παρά κάτι τέτοιο συμβαίνει στα 80 λεπτά της παράστασης. Η εμπνευσμένη δουλειά της Ρεμεδιάκη ποτίζει με μπόλικο χιούμορ την δική της Γλυκιά Οφηλία, με την ίδια τρυφερότητα με την οποία η σκηνοθέτης και εθελοντές συνεργάτες της περιποιούνται τις γαζίες που φυτεύουν σε διάφορα μέρη της πρωτεύουσας. Είναι λοιπόν η παράσταση αφορμή για δράση, αλλά και η δράση αφορμή για παράσταση, μέσα από την πρωτοβουλία ενός ανθρώπου που προσπαθεί να διερευνήσει το πώς η τέχνη έχει την δύναμη να προσφέρει στο κοινωνικό σύνολο.

Την πολύ ενδιαφέρουσα ιδέα της, μοιράστηκαν οι θεατές, κάποιοι εκ των οποίων μάλιστα ανταποκρινόμενοι στην πρόσκληση να κοινοποιήσουν ιστορίες προσωπικές για δέντρα που τους όρισαν με κάποιον τρόπο, συνέβαλαν στην τελική μορφή του έργου που εκμεταλλεύτηκε τις διηγήσεις τους. Ένα ούτως ή άλλως ιδιαίτερο ανέβασμα, αν και με την πρόταση αποδόμησης του έργου και πιο εκλαικευμένης αντιμετώπισής του, τουλάχιστον σε θεωρητικό επίπεδο, απευθυνόταν στο ευρύ κοινό, ωστόσο οι ασκήσεις ύφους της Ρεμεδιάκη κινούνται σε τελείως διαφορετική λογική, κάπως πιο εξειδικευμένης απεύθυνσης. Στο σύνολο το ανέβασμα είχε καλές στιγμές, θύμιζε όμως περισσότερο ανοιχτό μάθημα κι έρευνα παρά ολοκληρωμένο θέαμα. Παρόλα αυτά δεν γίνεται να μην αναγνωρίσουμε τόσο την πρωτοτυπία της σκέψης όσο και την καλαισθησία της δράσης μίας ομάδας ανθρώπων που εμπιστεύτηκαν το όραμα της δημιουργού.

GLYKIA OFILIA

Οι τρεις κοπέλες που κλήθηκαν να περπατήσουν νοερά στους δρόμους της Αθήνας και να μας ξεναγήσουν στην τραγική μοίρα της Οφηλίας αλλά και στο καθημερινό δράμα της σύγρονης πόλης, εκτέλεσαν άψογα τα καθήκοντά τους. Με την εξαιρετική μουσική εισαγωγή από Μότσαρτ, το κλασικό κείμενο του Ουαλού δραματουργού άρχισε να ξετυλίγεται, όπως ο πάπυρος στα χέρια της νεαρής ηθοποιού που υιοθέτησε τον ρόλο της αποστασιοποιημένης αφηγήτριας και ταυτόχρονα αγγελιαφόρου – Χαρά Καράτζιου. Την ίδια στιγμή ο κήπος στο βάθος της σκηνής – πραγματικός και πάντα χρησιμοποιούμενος στις παραστάσεις που έχω δει εκεί – διαλέγεται με τις ερμηνεύτριες ενώ στη συνέχεια ακολουθούν κάθε μορφής παιδικά παιχνίδια. Από σχοινάκι μέχρι “κρύο ζεστό”, η Οφηλία γίνεται πάλι το κορίτσι της γειτονιάς, που γεύεται τον έρωτα στο πρόσωπο του Άμλετ. Παράλληλα ακούμε τις μικρές εκθέσεις που έστειλαν άνθρωποι, που με όχημα τη νοσταλγία ξέθαψαν από την μνήμη τους εικόνες μιας παλιάς, πιο αθώας εποχής, όταν οι ήχοι και οι μυρωδιές της φύσης ακόμα προσδιόριζαν την σχέση τους με τον κόσμο γύρω τους. Είναι πολύ ωραία η διαδικασία στην οποία η ομάδα μας έβαλε, ούτως ώστε να καταλάβουμε πως μία πράξη ακτιβισμού όπως αυτή που οι κάτοικοι των Εξαρχείων πήραν τις τσάπες τους και έφτιαξαν το πάρκο στη Ναυαρίνου, δεν έχει να κάνει μεμονωμένα με οικολογική συνειδητοποίηση, όσο με την αφύπνιση από την λήθη της ενηλικίωσης και την ανάγκη κατανόησης πως ο ξεριζωμός από το παρελθόν καταστρέφει την όποια ελπίδα μας για μέλλον. Κοινώς όταν μας προτρέπουν να υιοθετήσουμε ένα δέντρο σε κάποιο σημείο της πόλης, μας δίνουν την ευκαιρία να επανακτήσουμε το χαμένο σημείο αναφοράς μας μέσα στο διηνεκές της ύπαρξής μας.

Ofilia 3

Θα ξεχωρίσω από την παράσταση, αν και η κοινωνική της διάσταση με κέρδισε περισσότερο, την ειρωνική και αντιδραστική τοποθέτηση της Βολιώτη,όπως και κάθε σκηνή τραγουδιού που παρεμβλήθηκε με κορυφαία εκείνη όπου χορογραφούν και τραγουδούν όλες μαζί το Siboney. Κινησιολογικά κι εκφραστικά και οι τρεις ( η Καράτζιου ήταν σε όλη την διάρκεια ακινητοποιημένη) υπήρξαν αποτελεσματικότατες, παίζοντας με ευελιξία στον χώρο, σαν αυθόρμητες νεαρές, καθόλα ενθουσιώδεις κι άτακτες ( κυρίως η Λογαρά με την Βολιώτη) ενώ πιο αυστηρή και σε ηγετική θέση δίπλα τους στάθηκε η ίδια η σκηνοθέτης. Μου άρεσε επίσης το διακριτικό σχόλιο για την επιφάνεια της τηλεοπτικής πραγματικότητας με τους αστείους διαλόγους, ενώ βρήκα λειτουργικό και καλαίσθητο το σκηνικό και ζήλεψα τα κοστούμια – η Calliopi στα credits και των δύο.

Σε γενικά πλαίσια μιλάμε για μία προσεγμένη δουλειά, για την οποία οι συντελεστές πρέπει να αισθάνονται υπερήφανοι, ενώ ελπίζουμε αυτή η ανοιχτή πρόταση για την δημιουργία δράσεων που θα μεταμορφώσουν την ποιότητα του περιβάλλοντος χώρου – ως εκ τούτου και της ζωής μας – να βρουν μιμητές κι ακόλουθους, αποδεικνύοντας έτσι το πώς η τέχνη μπορεί να ωφελήσει και με πρακτικό τρόπο την πραγματικότητα. Η φαντασία και η διάθεση είναι οι λέξεις κλειδιά! Εγώ κράτησα σαν υπενθύμηση προσωπικής ενεργοποίησης, τους σπόρους που η Λογαρά μου έβαλε στη χούφτα κατά την διάρκεια της παράστασης.

Γλυκιά Οφηλία 2ος χρόνος στον Κινητήρα Στούντιο

Ιστορίες δέντρων και κηπουρών-αγγελία

glykia_ofilia_kritiki_nikis_prassa

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

Αρέσει σε %d bloggers: